ตอนที่ 1 (พี่เอก1)

จังหวะนั้นเอง ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งที่คนหนึ่งแต่งตัวแฟชั่นจ๋าๆและอีกคนที่ใส่เสื้อเชิ้ตสีอ่อนๆแขนสั้นกับแว่นประจำตัวที่หน้าตาดีสองคนก็ปรากฏตัวขึ้น พวกเขาคือ ‘จูโน่’ และ ‘ราม’ กลุ่มเพื่อนสนิทในแก๊งเดียวกับมิณและปร ทั้งคู่เดินสับขาเข้ามาในอู่ ก่อนจะประสานเสียงถามขึ้นมาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

“ไอ้มิณอ่ะ” "มิณละครับ"

“นู้น...” ปรลากเสียงตอบพลางยื่นปากไปทางแทร็กสนามแข่งรถแทนคำตอบ

“พวกมึงสองคนมาก็ดีแหละ!” ปรรีบดึงเพื่อนเข้ามาร่วมวง “มาอธิบายให้พี่เอกฟังทีดิ เค้าหาว่ากูกับไอ้มิณเป็นแฟนกันเนี่ยมึง”

จูโน่กับรามชะงักไปวินาทีหนึ่ง ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะลั่นอู่รถแข่งอย่างจริงจัง ขำจนแทบจะลงไปกลิ้งกับพื้นเพราะไม่คิดว่าจะมีคนคิดอะไรตลกๆ แบบนี้อยู่บนโลก

“พี่เอก... ฟังผมนะ” จูโน่พยายามกักเก็บก้อนสะอื้นจากการขำเพื่ออธิบาย “ไอ้มิณกับไอ้ปรเนี่ยนะ... ไอ้มิณแม่งแทบจะเป็นแม่คนที่สองของมันแล้วพี่”

“อันนี้เรื่องจริงเลยครับพี่เอก” รามเสริมทัพช่วยตอกย้ำ “ถ้าชีวิตนี้ขาดมิณไป ปรคงสิ้นชื่อไม่มีชีวิตรอดจนถึงทุกวันนี้หรอกครับ”

"เอ้า ไอ้ราม" ปรอุทานออกมา ปรที่ยินคำตอบของเพื่อนคนนี้ที่ไม่คิดว่าจะพูดมา

คำตอบของเด็กๆ ยิ่งทำให้พี่เอกมึนตึ้บหนักกว่าเดิม “เอ้า ยิ่งเล่ายิ่งงง แล้วสรุปไอ้ข่าวลือที่แชร์กันให้ว่อนเนี่ย มันหลุดมาจากไหน”

ปรเอ่ยทำลายความเงียบเพื่อทวนความทรงจำของรุ่นพี่ “พี่จำแม่ผมได้ป่ะ”

“คุณนุช ท่านประธานอะนะ” พี่เอกเลิกคิ้ว

“ใช่พี่” ปรพยักหน้า “คือตอนช่วงมัธยมปลายที่ผมต้องย้ายโรงเรียนใหม่ๆ ไอ้มิณนี่แหละที่เป็นตัวแทนแม่ผม คอยคุมพฤติกรรมทุกอย่าง”

พอได้ยินแบบนั้น พี่เอกที่พอจะรู้พฤติกรรมอันเข้มงวดของท่านประธานอยู่แล้วก็เริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวได้ส่วนหนึ่ง “เออ...แล้วยังไงต่อวะ”

“ก็ช่วงขึ้นมหาวิทยาลัยปี1 ธุรกิจของแม่เริ่มเป็นที่รู้จักในวงกว้างใช่ไหมพี่ มันเลยมีพวกนักข่าวคอยมาตามแชะภาพหน้าบ้านอยู่ช่วงหนึ่ง แล้วแจ็กพอตก็มาลงที่พวกผม”

จูโน่รีบโพล่งขัดขึ้นมาเสริมทัพ เพราะไอ้ช่วงที่นักข่าวซุ่มโปร่งอยู่หน้าบ้านปรตัวเขาเองก็พลอยโดนหางเลขไปด้วย “พวกผมโดนแอบถ่ายตอนไปเที่ยวบ้านมัน แต่นักข่าวแม่งเลือกครอปรูปเล่นข่าวแค่ไอ้มิณกับไอ้ปรสองคนเฉย!” พอพูดจบจูโน่ก็จิ๊ปากอย่างเซ็งๆ เมื่อนึกถึงวันนั้นแล้วยังรู้สึกหัวร้อนไม่หาย

“จริงครับพี่ วันนั้นอะที่มีรูปหลุดออกไป มันเลยเริ่มมีข่าวลือสองคนนี้คบกันอยู่ช่วงหนึ่งครับ” รามช่วยพูดพลางส่ายหัว

“ส่วนผมกับกับไอ้รามต้องมารับหน้าที่คอยตามรีพอร์ตเก็บรูปที่หลุดในเน็ต” แล้วจูโน่ยังเสริมอีกว่า "นี่ยังไม่รวมที่พวกผมต้องไปไหนมาไหนกับพวกมันสองคนอีก" ทั้งรามและจูโน่ก็ช่วยเล่าเรื่องที่เกิดในตอนนั้นให้พี่เอกฟังต่ออีก

เมื่อได้ฟังวีรกรรมทั้งหมดจากปากแก๊งตัวแสบ พี่เอกก็หลุดขำและหมดสิ้นข้อสงสัยในตัวสองคนนี้ทันที

จูโน่เลยพูดเปิดขึ้นมา “แล้วไง๊ ไอ้มิณไปอยู่ในสนามได้วะ” “ห๊ะไอ้คุณปร”

ปรก็ตอบกลับคนที่ถามไปว่า “พวกมึงมาถึงช้าอะ ไอ้มิณมันก็ไม่รอ มันเลยไปหาอะไรทำฆ่าเวลารอพวกมึงมาไง”

จูโน่รีบปัดและโยนความไปที่รามทันที “โทษ ไอ้รามเลย เสือกอยากเเดกกาแฟ”

ในจังหวะที่กลุ่มเพื่อนกำลังออกรสกับการเคลียร์ข่าวลือ รถแข่งคันแรงก็แล่นเข้ามาจอดเทียบตรงจุดสตาร์ต มิณดับเครื่องยนต์แล้วก้าวลงจากรถ ก่อนจะมือเรียวจะค่อยๆ ถอดหมวกกันน็อกออก ท่าทางเรียบง่ายทว่าเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์นั้นสะดุดสายตาพนักงานทุกคนในบริเวณนั้นจนพากันมองตาค้าง

ทุกคนในอู่ต่างคิดตรงกันในใจว่า ‘โคตรเท่!’ ยิ่งพนักงานที่เข้ามาดูแลรถต่อ ยิ่งมองมิณสลับกับป้ายจับเวลาด้วยความทึ่งจนกลบความตื่นเต้นไว้ไม่มิด เขาไม่ยากจะเชื่อเลยว่าคนหน้าตาดีขนาดนี้จะมีฝีมือการขับรถระดับสัตว์ประหลาดในสนาม

มิณที่เพิ่งถอดอุปกรณ์เสร็จเดินเข้ามาขัดลาภจูโน่ทันที “หยุดโยนขี้ให้คนอื่นเลยไอ้โน่ มึงตื่นสายเองชัดๆ”

“กูป๊าววว ไม่ได้สาย!” จูโน่เถียงคำไม่ตกฟาก

“หึ มึงแน่ใจนะ” มิณกระตุกยิ้มกวนๆ ก่อนจะควักสมาร์ตโฟนขึ้นมาเปิดหน้าแชทหลักฐานส่งให้ปรดูด้วย เป็นภาพที่รามแคปแชทไลน์ที่จูโน่พิมพ์มางอแงขอตื่นสายส่งต่อมาฟ้องมิณอีกที

พอโดนจับได้คาหนังคาเขา จูโน่ก็อึกอักจนไปไม่เป็น สุดท้ายต้องรีบหันไปเปลี่ยนเรื่องคุยกับพี่เอกแก้เขิน “พี่เอก... เห็นยัง ว่าไอ้ข่าวลือที่พี่ได้ยินมาเมื่อกี้อ่ะ ข่าวปลอมล้วนๆ!”