ตอนที่ 1

หลังจากที่กลุ่มของมิณเดินแยกขึ้นไปยังห้องรับรองระดับวีไอพีได้ไม่นาน บรรยากาศรอบตัวพี่เอกก็พลันเปลี่ยนไปเมื่อมีชายหนุ่มร่างสูงโปร่งคนหนึ่งเดินเข้ามาในโซนเทคนิค

เขาเป็นชายหนุ่มหน้าตาดี เจ้าของส่วนสูงสะดุดตา ทว่าออร่ารอบกายกลับแผ่ซ่านความสุขุมและเย็นชาออกมาในเวลาเดียวกัน

“อ้าว มาแล้วเหรอนึกว่าไม่มาซะแล้ว... ‘วิน’ ” พี่เอกส่งเสียงทักทายอย่างเป็นกันเองทันที

“ครับพี่” วินตอบรับสั้นๆ ด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะราบเรียบ ทว่าแฝงความสนิทสนมประสาคนที่ร่วมงานกันมานาน

......วิน คือหนึ่งในสมาชิกตัวกลั่นประจำทีมแข่งรถของพี่เอก และเป็น ‘ไพ่ตาย’ คนสำคัญที่พี่เอกเพิ่งนึกถึงไปเมื่อครู่ ชายหนุ่มอายุมากกว่าปรหนึ่งปี และเรียนอยู่คณะจิตวิทยาในมหาวิทยาลัยเดียวกันกับปร แม้จะอยู่สถาบันเดียวกันแต่ก็แทบไม่ค่อยได้เจอกันเลย เพราะวินเป็นคนประเภทที่มีโลกส่วนตัวสูง หากเจ้าตัวไม่คิดจะเปิดใจเริ่มทำความรู้จักก่อน คนนอกที่คิดจะเดินสุ่มสี่สี่ห้าเข้ามาผูกมิตร... บอกเลยว่ายากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทร

อันที่จริง จุดเริ่มต้นที่ทำให้พี่เอกได้มารู้จักกับวินก็เพราะปรนั่นแหละ เคสของวินแทบจะถอดรหัสซ้ำรอยเดียวกับมิณไม่มีผิด คือแวะมาขับรถเล่นที่สนามแก้เซ็ง และประจวบเหมาะกับช่วงนั้นพี่เอกกำลังเริ่มฟอร์มทีมแข่งรถพอดี เมื่อเห็นว่าเด็กคนนี้มี ‘แววอัจฉริยะ’ ซ่อนอยู่ ชายหนุ่มจึงเอ่ยปากชวนเข้าทีม และร่วมหัวจมท้ายสร้างทีมด้วยกันมาจนถึงทุกวันนี้ .......

หลังจากทักทายกันพอเป็นพิธี จู่ๆ พี่เอกก็นึกขึ้นได้และกวักมือเรียก “เออวิน มานี่หน่อย เมื่อกี้แกเห็นในสนามป่ะ”

“อะไรพี่” วินเลิกคิ้วถามพลางเดินเข้าไปหา

พี่เอกไม่ตอบแต่จัดการเปิดภาพบันทึกการขับในสนามเมื่อครู่ให้รุ่นน้องดู วินกอดอกสายตาจับจ้องไปที่หน้าจออย่างตั้งใจ ก่อนจะพยักหน้ายอมรับนิ่งๆ “ฝีมือใช้ได้เลยนี่ครับ”

“เป็นไงล่ะ” พี่เอกยิ้มกริ่มอย่างภูมิใจราวกับเป็นคนขับเอง “กูดูแล้ว... ฝีมือแม่งเหมือนแกตอนที่ลงแข่งใหม่ๆ ไม่มีผิด”

คำเปรียบเปรยนั้นทำให้วินชะงักไปเล็กน้อย ชายหนุ่มถามกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแววตากลับวูบไหวเมื่อนึกถึงเรื่องที่ตัวเองกำลังจะวางมือจากวงการนี้

“เด็กใหม่ที่พี่หามาจะให้แทนผมเหรอ?”

พอได้ยินคำย้อนถาม พี่เอกที่ขัดใจกับความกวนหน้านิ่งของรุ่นน้องก็ถลึงตาใส่ทันที

“เอ้า ไอ้นี่นี่! ไม่กวนตีนกูสักวันมันจะตายไหมฮะ พูดดีๆ ดิ๊”

พี่เอกบ่นกระปอดกระแปด เพราะลึกๆ อยากปรึกษาวินเพื่อหาทุกวิถีทางต้อนมิณเข้าทีมให้ได้ “ถ้าเป็นเด็กใหม่ทั่วไปกูจะถ่อมาถามความเห็นแกไหมไอ้วิน”

“อ้าวพี่ ก็ผมไม่รู้นี่ครับ” วินยักไหล่ ทว่าสายตายังคงจับจ้องวิเคราะห์สกิลของคนในจออย่างละเอียด “แต่... ก็มีของพอตัวนะ แค่ต้องฝึกให้ชินกับไลน์สนามอีกนิด ถ้าผ่านการคุมทีมซ้อมสักหน่อย ผมว่าลงแข่งปีนี้แทนผมได้สบายเลยล่ะ”

“นั่นแหละประเด็น... แต่เสียดายว่ะ น้องเขาปฏิเสธกูมา” พี่เอกทิ้งตัวพิงเบาะพลางถอนหายใจยาว

“ไหงงั้นล่ะครับ” วินเลิกคิ้วอย่างแปลกใจ เพราะน้อยคนนักที่จะปฏิเสธโอกาสจากทีมระดับนี้

พี่เอกสบตารุ่นน้องคนสนิท ก่อนจะเริ่มเปิดฉากเล่าเรื่องราวให้ฟังว่า แท้จริงแล้วคนที่อยู่หลังพวงมาลัยรถแข่งคันเมื่อครู่... คือใครกันแน่

“ปรอ่ะนะพี่” วินเลิกคิ้ว นัยน์ตาฉายแววประหลาดใจแกมสงสัย “ทำไมจู่ๆ ถึงอยากแนะนำให้ผมรู้จักขึ้นมาล่ะ”

พี่เอกจุดรอยยิ้มแบบมีเล่ห์นัย ก่อนจะเฉลยแผนการขั้นแรกออกมา “ก็พี่ชวนน้องมันมาดูการแข่งของแกวันเสาร์นี้ไงล่ะ”

ทันทีที่วินเห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์แบบนั้นของรุ่นพี่ ชายหนุ่มก็หรี่ตาลงพลางทักขึ้นมาอย่างรู้ทัน

“ทำหน้าแบบนี้... มีแผนอะไรในใจอีกใช่ไหมพี่”

พี่เอกหัวเราะในลำคอเบาๆ แววตาเป็นประกายอย่างคนถือไพ่เหนือกว่า “ก็...ไม่มีอะไรมากหรอก พี่แค่คิดว่าถ้าแกสองคนได้เจอกัน บางทีวงการนี้อาจจะได้ต้อนรับอัจฉริยะคนใหม่เร็วขึ้นก็ได้”