ตอนที่ 2 (พี่เอก2)

มิณที่เพิ่งเดินเข้ามาสมทบยักคิ้วให้เพื่อนสนิทพลางเอ่ยถาม “เป็นไงมึง ฝีมือแบบกูพอจะสู้กับคนในสังกัดแม่มึงได้ป่ะ” น้ำเสียงนั้นติดจะท้าทายและกวนบาทาปรอยู่ไม่น้อย

ปรไม่ตอบอะไรกลับมา ทว่าแกล้งทำหน้าเบ้ปากมองบนเป็นเชิงบอกว่า 'ก็งั้นๆ แหละ' เป็นการกวนประสาทคืนไปทีหนึ่ง

จังหวะนั้นเอง พี่เอกที่ยืนมองอยู่ก็พูดแทรกตัดบทขึ้นมา “เราชื่อมิณใช่ป่ะ พี่ชื่อเอกนะ เรียกพี่เอกก็ได้ เพราะคนที่นี่เขาก็เรียกแบบนี้กันหมด”

“ค่ะ...” มิณตอบรับตามมารยาท ทว่าแววตากลับฉายแววงุนงงอย่างเห็นได้ชัด

ด้วยความที่พี่เอกมีความทะเยอทะยาน อยากพาวงการรถแข่งของสโมสรเล็กๆ ไปสู่สนามแข่งที่ใหญ่ขึ้นได้ และเล็งเห็นว่าเด็กตรงหน้ามี 'ของดี' ที่หาตัวจับยาก ชายหนุ่มจึงเลิกอ้อมค้อม

“พี่ไม่อ้อมค้อมละกัน มิณสนใจมาแข่งรถจริงจังไหม”

คำชวนแบบสายฟ้าแลบทำเอาคนถูกถามใบ้กิน มิณไม่ตอบอะไรกลับไป ทว่าหันขวับไปถลึงตาใส่ปรทันที พร้อมกับขยับปากพูดแบบไม่มีเสียงว่า ‘เกี่ยวไรกับกูวะ’

“ถ้ามิณไม่ติดอะไร... พี่อยากชวนมิณเข้าทีมแข่งรถของพี่นะ” พี่เอกรุกต่อทันที

มิณชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะตอบกลับด้วยท่าทีนอบน้อมทว่าหนักแน่น “หนู... ขอปฏิเสธค่ะ”

“ทำไมล่ะ” พี่เอกรีบถาม “เท่าที่พี่ดูเราขับเมื่อกี้มันดีมากเลยนะ ฝีมือระดับเราเนี่ยพอๆ กับนักแข่งอาชีพที่พี่รู้จักเลย” น้ำเสียงของรุ่นพี่เต็มไปด้วยความเสียดายและพยายามตื้อสุดกำลัง

มิณมองสบตาพี่เอกแล้วถอนหายใจบางเบา เธอเพิ่งอยู่แค่ปีสอง แถมลำพังแค่เรื่องเรียนกับเรื่องที่บ้านก็แทบไม่มีเวลาแล้ว “พี่เอกคะ หนูแค่ขับรถเล่นฆ่าเวลารอสามคนนี้เฉยๆ ค่ะ ไม่ได้คิดกะจะเอาดีด้านนี้เลย”

“แหมมมมมมมม” ปรที่รู้นิสัยเพื่อนดีอดไม่ได้ที่จะลากเสียงแซว จนโดนมิณหันไปถลึงตาใส่ พี่เอกเห็นจังหวะพวกรุ่นน้องทีเล่นทีจริงจึงพยายามอ้อนวอนอีกเฮือก แต่ตอบจบของมิณก็ยังคงเป็นรอยยิ้มบางๆ พร้อมคำยืนยันประโยคเดิม “ไม่ดีกว่าค่ะพี่เอก”

จูโน่กับรามที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่ทำเพียงแค่สบตากันอย่างรู้กันดี พวกเขาทำหน้าเอือมระอาปนเป็นห่วง... 'โรคเก่ากำเริบ' อีกแล้วสินะ

นิสัยชอบแบกโลกไว้คนเดียว... แบกปัญหาของคนอื่นรอบตัว คอยช่วยเหลือทุกคนรอบตัวอย่างเต็มที่โดยไม่เคยปฏิเสธ แต่พอเป็นเรื่องของตัวเองทีไร มิณมักจะสร้างกำแพงหนาขึ้นมาปิดกั้นและเลือกที่จะปฏิเสธโอกาสดีๆ แบบนี้เสมอ มันเป็นแบบนี้มาตั้งแต่มัธยมปลาย เรื่องราวในใจที่มิณไม่เคยปริปากพูด และพวกเขาก็ไม่เคยกล้าถาม... มีเพียงความเข้าใจเงียบๆ ที่ทำให้พวกเขายังคงจับมือเป็นเพื่อนรักกันมาจนถึงทุกวันนี้

จังหวะนั้นเอง สมองของรุ่นพี่ไฟแรงอย่างพี่เอกก็ปิ๊งไอเดียบางอย่างขึ้นมา ชายหนุ่มรีบยักคิ้วหลิ่วตาเป็นสัญญาณลับส่งไปให้ทายาทสนามแข่งช่วยต้อน

“วันเสาร์นี้มีแมตช์แข่งใหญ่พอดี มิณลองแวะมานั่งดูชิลๆ ก่อนไหม เผื่อจะเปลี่ยนใจอยากลองเข้าทีมพี่ขึ้นมาบ้าง” พี่เอกเอ่ยชวนเสียงนุ่ม

มิณเบิกตากว้าง รีบส่งกระแสจิตผ่านสายตาไปหาปรประมาณว่า ‘ช่วยกูด้วย!’ แต่แทนที่ปรจะช่วย มันกลับทรยศหักหลังกันหน้าด้านๆ ด้วยการพยักหน้าเออออห่อหมกไปกับพี่เอกซะงั้น! สุดท้ายมิณเลยไม่มีทางเลือก ทำได้เพียงจำใจพยักหน้ารับคำท้ากลายๆ ว่าวันเสาร์นี้จะมาปรากฏตัวที่สนามแน่นอน

หลังจากนั้น ทั้งสี่คนก็เดินเรียงแถวออกจากโซนเทคนิค มุ่งหน้าไปยังห้องรับรองที่ปรโทรจองไว้ ลับหลังเด็กๆ พี่เอกจุดยิ้มกริ่มในใจ แผนการต้อนเด็กเข้าค่ายน่ะเขาคิดไว้เรียบร้อยแล้ว และคนที่จะมาช่วยทำให้แผนนี้สำเร็จราบรื่น... ก็คือไม้เด็ดประจำทีมอย่าง ‘วิน’ นั่นแหละ!