ตอนที่ 2

ภายในห้องรับรองระดับวีไอพีที่มีโต๊ะสนุกเกอร์ตั้งอยู่กลางห้อง ทันทีที่มาถึง รามและจูโน่ก็รีบวิ่งถลาเข้าไปเปิดเกมดวลคิวกันทันทีอย่างนึกสนุก โดยมีมิณเดินตามเข้าไปร่วมแจมด้วย ส่วนปรแยกตัวไปทิ้งตัวนั่งพักผ่อนอยู่บนโซฟารับรองใกล้ๆ

จังหวะที่กำลังเล็งลูก รามก็เงยหน้าขึ้นมาเอ่ยถามมิณ

“ไม่ลองดูสักหน่อยเหรอ... มิณ”

“ราม แกก็รู้ข้อจำกัดเราดี” มิณตอบพลางถอนหายใจยาวด้วยความปลงตก

“คราวก่อนก็ทีหนึ่งแล้ว เรื่องฝั่งบ้านเราน่ะ... ถ้าขืนยังมีเรื่องแข่งรถนี่โผล่ไปให้ท่านเห็นอีกนะ บอกเลยว่าโดนสวดยาวแน่” พูดไปเจ้าตัวก็ทำท่ากุมขมับล่วงหน้าเมื่อนึกถึงความวุ่นวายที่จะตามมา

รามยังคงรุกคุมเกมต่อพลางหยอดคำถามเล็งเห็นใจเพื่อน

“แล้วลึกๆ มิณสนใจไหมล่ะ พวกเราพอดูออกนะว่ามิณชอบเรื่องพวกนี้จะตาย”

“แต่เรื่องที่บ้านไอ้มิณมันก็เรื่องจริงนะมึง” ปรที่นั่งฟังอยู่บนโซฟาเอ่ยขัดขึ้นมา ชายหนุ่มพยักหน้าเห็นด้วยกับมิณเต็มประตูเพราะตัวเขาเองก็เคยพลอยโดนหางเลขจากความเฮี้ยบของฝั่งย่ายัยเพื่อนสนิทคนนี้มาก่อนแล้วเหมือนกัน

“เอางี้มะ มึงก็เข้าทีมแข่งไปเลย แล้วค่อยบอกพวกย่ามึงทีหลัง” จูโน่พูดเเทรก

“มันก็น่าสนใจจริงนั่นแหละ...” มิณยอมรับเสียงแผ่ว ก่อนจะละสายตาจากโต๊ะสนุกเกอร์หันมาสบตาเพื่อนๆ “แต่มองตามความจริง ตอนนี้พวกเราก็ยังเรียนอยู่เลยนะเอาเวลาที่ไหนไปซ้อมวะ”

จูโน่ที่นั่งฟังอยู่ถึงกับเบ้ปากด้วยความหมั่นไส้จนทนไม่ไหว ต้องรีบพูดสวนขึ้นมาทันที

“โธ่... คุณมิณครับ กระผมเห็นคุณพูดแบบนี้ทีไร คุณมิณก็มักจะทำมันออกมาได้ดีถล่มทลายทุกทีไม่ใช่เหรอครับ”

รามพยักหน้าหงึกหงัก เห็นพ้องต้องกันเต็มที่ “อันนี้ผมเห็นด้วยกับโน่ครับ ลองดูหน่อยก็ไม่เสียหายนะมิณ”

จูโน่รีบพยักหน้ารับลูกต่อจากรามพลางส่งยิ้มกวนประสาทตามสไตล์ พอโดนเพื่อนซี้สองตัวรุมต้อนจนมุม มิณเลยต้องถลึงตาพลางส่งซิกขอความช่วยเหลือจากปรที่นั่งอยู่บนโซฟา ซึ่งปรก็รู้หน้าที่ รีบขยับปากช่วยเคลียร์ให้ทันที

“เอาน่าพวกมึง... พวกมึงก็ใช่ว่าไม่รู้จักนิสัยมัน รอดูวันเสาร์นี้เอาละกัน” ปรยักคิ้วใส่จูโน่กับรามพลางพูดต่อ “.....พวกมึงสองคนยังไม่เห็นตอนที่ไอ้มิณมันขั—”

ฟุ่บ!

ยังไม่ทันที่ปรจะพ่นประโยคอวยเพื่อนจบ มิณก็คว้าหมอนอิงใกล้ตัวปาเข้าใส่หน้าเพื่อนสนิทเต็มแรง “ไอ้สัส!” มิณรีบชิงเปลี่ยนประเด็นทันทีเพื่อไม่ให้คุยเรื่องแข่งรถต่อ “แล้วสรุปวันนี้มึงนัดพวกกูมามีธุระอะไร ปร”

ปรยกมือลูบหน้า ขยับหมอนออกพลางหันหน้ามาหามิณ แววตากวนๆ เมื่อครู่เปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้น “มึงจำน้องคนนั้นได้ป่ะ” ด้วยความที่มิณสนิทกับปรที่สุด รู้ไส้รู้พุงกันดีจึงย้อนถามกลับขำๆ

“คนไหนอีกละ กูก็เห็นมึงเรียกน้องทุกคนอ่ะ”

“ก็คนนั้นอาาาาา” ปรลากเสียงยาวอย่างขัดใจ ท่าทางอึกอักเหมือนมีความลับ ปกติปรมีเรื่องอะไรก็ปรึกษามิณตลอดอยู่แล้ว ท่าทีแปลกๆ นั้นทำให้มิณพึมพำกับตัวเอง

“คนไหนวะ...”

ก่อนจะฉุกคิดขึ้นมาได้ว่ามีอยู่คนหนึ่งที่เข้าข่าย พอคิดออกปุ๊บ มิณก็ร้องอ๋อในใจ จังหวะนั้นเธอรีบส่งซิกทางสายตาให้เพื่อนอีกสองคนขยับเข้ามาล้อมวงทันที ทั้งสามคนต่างหยุดเล่นสนุกเกอร์ลงชั่วคราว ก่อนจะพากันละสายตาจากโต๊ะแล้วเดินตรงมาหาปรที่นั่งอยู่บนโซฟาคนเดียว ทุกคนทรุดตัวลงนั่งล้อมวงตั้งใจฟังอย่างพร้อมเพรียงเพื่อเปิดประเด็นคุยเรื่องนี้กันอย่างจริงจัง

จูโน่ที่นั่งฟังตาปริบๆ เริ่มขัดใจจนต้องโพล่งขัดขึ้นมา “โทษนะ... พวกมึงช่วยคุยให้พวกกูสองคนรู้เรื่องด้วยครับ เล่นรู้กันอยู่สองคน มันคันยิบๆ ที่หูนะเว้ย”

มิณหัวเราะเบาๆ ก่อนจะช่วยสงเคราะห์ใบ้ให้เพื่อนอีกสองคนนึกออก “ก็คนนั้นอ่ะ... คนที่ไอ้คุณปรมันเคยบอกว่าแพ้ทางนักหนาไง”

“เฮ้ย ทำไมมึงรู้วะ” จูโน่ตาโต หันขวับไปถามมิณทันที

“ก็กูฉลาด จบนะ” มิณยักไหล่ตอบหน้าตาย

จังหวะนั้น รามที่นั่งฟังอยู่เงียบๆ ก็พูดแทรกขึ้นมาด้วยสีหน้าซื่อๆ “น้องคนนั้นเหรอครับ... แต่เท่าที่ผมจำได้ ผมก็เห็นปรพูดว่าแพ้ทางกับทุกคนนะครับ”

สิ้นประโยคหน้านิ่งของราม ทั้งมิณและจูโน่ก็ระเบิดเสียงหัวเราะลั่นห้องรับรองทันที มีเพียงปรคนเดียวเท่านั้นที่ทำหน้าเบ้ นั่งกอดอกหน้ามุ่ยอยู่คนเดียว

“ไอ้ราม! ฮ่าๆๆ พูดทีแม่งโคตรลั่นเลยนะมึง” จูโน่ขำจนตัวโยน ตบตักฉาด

“ราม... อย่าเอาเรื่องจริงมาพูดเล่นสิ” มิณช่วยขยี้ซ้ำพลางหัวเราะร่วม

“เฮ้ย คนนี้กูจริงจังเว้ย!” ปรรีบโวยวายสู้ขัดเสียงหัวเราะของเพื่อนๆ

“สาบานดิ๊” มิณแกล้งแหย่

ปรไม่พูดเปล่า ชูนิ้วสามนิ้วขึ้นเหนือหัวทันที “เออ! กูสาบานเลยเอ้า!”

เมื่อเห็นท่าทีจริงจังเบอร์ใหญ่ของเพื่อนสนิท มิณก็ยอมเลิกแกล้งชั่วคราว “เออๆ ยอมละ ว่ามาดิ๊”

ปรก็ถอนหายใจก่อนจะเริ่มเปิดฉากเล่าความจริงให้ทุกคนฟัง “คือน้องคนนั้นเรียนจบมัธยมปลายแล้ว และกำลังจะเข้ามหาวิทยาลัยเดียวกันกับพวกเรานี่แหละ... และนี่แหละคือวัตถุประสงค์หลักที่กูนัดพวกมึงมาวันนี้ เพื่อจะให้มาช่วยวางแผนเข้าหาน้องเขาหน่อย”

หลังจากนั้นปรก็ยังคงเล่าเรื่องราวของน้องคนนั้นให้ทุกคนรู้และขอให้ทุกคนช่วยออกความคิด

ด้านล่างห้องรับรอง

รอยยิ้มมีเล่ห์นัยของพี่เอกทำเอาวินขนลุกซู่ ชายหนุ่มรู้ทันทีว่าหายนะกำลังจะมาเยือน และไม่ทันขาดคำ พี่เอกก็ถลาเข้ามาเกาะแขนส่งสายตาวิบวับ “ช่วยพี่หน่อยน้านะวินนะ... ช่วยพี่หน่อยเถอะนะ”

วินส่ายหัวขำๆ ขัดขืนไม่ได้เพราะเคยตกปากรับคำไว้แล้วว่าจะช่วยหาคนมาแทนตำแหน่งตัวเองให้ได้ “พี่เอก พี่บอกว่าเด็กคนนั้นเป็นเพื่อนสนิทไอ้ปรมันใช่ไหม”

“ใช่ ทำไมวะ? แกคิดแผนเด็ดๆ ออกแล้วเหรอ” พี่เอกถามตาเป็นประกาย

“ถ้าอยากได้น้องเขาเข้าทีม เราก็ต้องมีข้อมูลฝั่งนั้นหน่อยไหมล่ะพี่” วินเปรยขึ้นมาเสียงเรียบ

“แล้วต้องทำยังไงล่ะ”

“พี่ทักไปหาไอ้ปรเลย บอกว่าผมนัดมันให้มาเจอตอนสองทุ่มที่เดิม” วินวางหมาก “เดี๋ยวผมหลอกถามข้อมูลน้องเขาจากปากไอ้ปรเอง”

“เค! จัดไป” พี่เอกตอบรับอย่างไวพร้อมรอยยิ้มผู้ชนะ และตอบท้ายประโยคว่า “ทำไมแก ไม่ทักเจ้าปรมันเองวะ วิน”

วินไม่ตอบกลับพี่เอกแต่อย่างใด ชายหนุ่มเพียงแค่ชักสีหน้าใส่เป็นเชิงถามคำถามกลับว่า ยังอยากจะให้เขาช่วยวางแผนอยู่ไหม จนพี่เอกต้องเป็นฝ่ายยอมหุบปากลงในที่สุด

เวลาสองทุ่มตรง ณ ร้านกาแฟที่กำลังจะปิดร้าน ที่มีบรรยากาศร้านสไตล์วินเทจที่เน้นปลูกต้นไม้ให้ร่มเงาอันเงียบสงบและเป็นส่วนตัว ปรเดินเข้ามาในร้านแล้วตรงรี่ไปหาชายหนุ่มร่างสูงที่นั่งรออยู่ตรงโต๊ะริมมุมของร้าน

“ไงเฮียวิน ช่วงนี้ยุ่งมากป่ะ ไม่เจอตั้งนาน”

“เออ ยุ่งกับเรื่องที่บ้านนิดหน่อยว่ะ” วินตอบหน้าตาย

“แล้วนี่นัดผมมามีไรป่ะเฮีย”

“พี่เอกบอกมาว่าเพื่อนแกฝีมือฉกาจ” วินเข้าประเด็นตรงๆ “มันชอบอะไรวะ กูจะได้เข้าหาถูกทาง”

“โฮลด์ก่อนเฮีย พูดซะนึกว่าเซ่นไหว้เจ้าที่” ปรหัวเราะ “ไอ้มิณมันชอบของแปลกเฮ้า... พวกเหล้ารสชาติแปลกๆ ที่ไม่ซ้ำใครอ่ะ แต่บอกก่อนนะว่างานนี้หินชิหาย เมื่อเย็นพวกรุมต้อนมันที่สนาม มันยังปฏิเสธเสียงแข็งเลย”

“ทำไมวะ” วินหรี่ตา

“โรคเก่ามันกำเริบอ่ะดิ” ปรบ่นพลางเผาพฤติกรรมดื้อเงียบของเพื่อนสนิทให้ฟัง “แต่เฮีย... ไอ้มิณมันมีจุดตายอยู่อย่างหนึ่งนะ คือมันเป็นคนโคตรใจอ่อน ยิ่งถ้าคนกันเองมาขอให้ช่วยในจังหวะที่มันทำได้นะ มันไม่เคยปฏิเสธเลย ชอบเอาตัวเข้าไปแบกรับตลอด”

วินนิ่งฟังคำสารภาพของรุ่นน้องพลางหมุนแก้วน้ำในมือช้าๆ สกิลวิเคราะห์พฤติกรรมศาสตร์ในหัวทำงานอย่างรวดเร็ว... ก่อนที่มุมปากจะหยักลึกขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์เมื่อคิดแผนเด็ดในการต้อนเสือออกจากถ้ำได้สำเร็จ!