02.ยินดีที่ไม่รู้จัก

หัตถไม่จับตอบ เขากลับตีมือเด็กน้อยตรงหน้าเบา ๆ ให้เอาลง “หัตถ กูชื่อหัตถ อะไรวะ จะมาอยู่บ้านเขาเสือกไม่รู้จักชื่อเจ้าของบ้าน”

“ชเวซงฮัมนีดา” ขอโทษครับ(พูดแบบเป็นทางการ) กรโค้งดำนับจนหัวอยู่ระดับเอว

กรตกใจ ผละตัวถอยหลังเล็กน้อย “อยู่ไทยก็พูดไทยดิวะ”

“โอ ขอโทษครับ” กรพูดอีกครั้ง

“แล้วนี่มึงมาถึงนานยังอะ” กรพูดพลางผายมือนำกรให้เดินเข้ามาในเรือนกระจก

“อ่า เพิ่งมาถึงตอนที่พี่เดินออกมาเจอพอดีครับ” กรตอบ ดูจากท่าทางพี่เขาแล้วกรก็ไม่กล้าบอกหรอกว่าแอบดูพี่เขาอยู่พักหนึ่งแล้ว

“เออ ๆ” หัตถพยักหน้า ก่อนเอ่ยถาม “แล้วนี่กินไรมายัง จะกินข้าวก่อนมั้ยหรือจะไปห้องเลย”

“ผมดื่มกาแฟกับทานขนมปังมาแล้วครับ ขอบคุณครับ” กรค้อมหัวให้

มารยาทจะดีอะไรขนาดนั้นวะ

แม่ง รู้สึกเหมือนกูเป็นคนถ่อยเลย

หัตถพ่นลมหายใจเบา ๆ ก่อนจะหาเรื่องคุยต่อ “อ๋อ อิ่มเหรอวะ”

“อิ่มครับ”

“เออ งั้นก็ไปที่ห้องพักเลยนะ” กรพูดพลางเดินนำออกไปอีกทาง “ลากกระเป๋ามึงมาทางนี้”

“ครับ”

“มึง ไม่ต้องครับทุกคำก็ได้ กูขนลุก” หัตถยกแขนขึ้นให้กรดู

“ครับ” กรตอบรับหน้านิ่ง จ้องหน้าหัตถตาแป๋ว

‘สัด กวนตีนกูปะเนี่ย’ หัตถบ่นเบา ๆ ก่อนจะพารุ่นน้องของเพื่อนเดินลัดโรงเรือนทะลุไปด้านใน ทางเดินของบ้านเขาทุกที่เต็มไปด้วยร่มไม้จากต้นไม้ใหญ่

เดิมทีบ้านของหัตถก็อยู่ในกรุงเทพฯ ติดกับบ้านของนัยน์เพื่อนเขานั่นแหละ กระทั่งเข้ามหาวิทยาลัยเขาเลือกมาเรียนที่มหาวิทยาลัยประจำจังหวัดนี้

ตอนเรียนเขามีโอกาสได้เรียนรู้งานปั้นกับอาจารย์ที่เป็นศิลปินแห่งชาติในสาขาด้านนี้โดยตรง แถมยังแนะนำงานของเขาให้กับคนใหญ่คนโตที่สนใจและชื่นชอบงานศิลป์อีก

หลังจากเรียนจบเขาที่ยังหลงไหลธรรมชาติและวัฒนธรรมที่นี่ จึงเลือกซื้อบ้านอยู่ที่นี่ต่อ

ตอนนี้งานของหัตถถือว่ามีชื่อเสียงและเป็นที่ต้องการมาก มีครั้งหนึ่งเขาส่งงานตามออร์เดอร์ที่รับมาไม่ทัน ตอนนั้นหัตถรู้สึกแย่มาก ๆ แม้ว่าลูกค้าจะเข้าใจและไม่ว่าอะไรก็ตาม

สุดท้ายเขาจึงตัดสินใจไม่รับงานตามออร์เดอร์แล้ว แต่ยังคงปั้นงานและวาดรูปอยู่ และจะเปิดประมูลสินค้าปีละครั้ง ตามจำนวนชิ้นงานที่มีสะสมอยู่เท่านั้น

กรเดินตามเจ้าของบ้านมาจนถึงบ้านไม้สองชั้น ทว่ามันไม่ได้ดูเก่าแบบในหนังที่กรเคยดู เขาเดินตามไปเรื่อย ๆ จนถึงด้านในตัวบ้าน

บ้านหลังนี้ถูกออกแบบให้เข้ากับยุคสมัยมาก ดูโปร่งโล่งสบาย มีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน

ก่อนจะเข้าประตูมาเขามองขึ้นไปเห็นระเบียงบนชั้นลอยอีกด้วย ทั้งที่ด้านล่างช่วงทางเข้า เขาก็เห็นว่ามีระเบียงยื่นออกไปข้างตัวบ้านไว้สำหรับนั่งเล่นอยู่แล้ว

ในบ้านนี้ดูเหมือนจะมีเพียงสองห้องนอนอยู่ด้านบน นอกจากห้องนั่งเล่นกับห้องครัวที่อยู่ด้านล่าง

ห้องแรกของชั้นสองที่เขาเดินผ่านมาประตูไม่ได้ปิด มองเข้าไปก็เห็นว่ามันดูกว้างใหญ่มาก กรเดาว่าน่าจะเป็นของเจ้าของบ้าน

อีกห้องที่ถัดมาหัตถเปิดและพยักหน้าให้กรเดินเข้าไปก่อน ห้องนี้ดูเล็กกว่านิดหน่อยก็จริงแต่ก็ไม่ถึงกับเล็กมาก ที่น่าตกใจกว่า คงจะเป็นข้าวของที่วางระเกะระกะอยู่ด้านในนี้ต่างหาก

“รกหน่อยนะ ปกติกูเอาไว้วาดรูปอะ” หัตถเกาหัวแก้เขิน ยิ้มแหย ๆ กับความรกที่ทำไว้

ปกติเขาไม่เคยอายที่บ้านรก เวลาเขาทำงานเขาก็ไม่ได้สนใจรอบตัวมากนัก แต่ความมารยาทดีของคนตรงหน้า หัตถอดคิดไม่ได้ว่าคนคนนี้ต้องเป็นคนสะอาดมากด้วยแน่ ๆ

“ถ้าให้ผมอยู่ห้องนี้ แล้วพี่จะไปวาดที่ไหนครับ” กรถาม จู่ ๆ ก็รู้สึกเหมือนว่ากำลังทำให้คนตรงหน้าเดือดร้อนหรือเปล่า แต่คำตอบจากคนตรงหน้าก็ทำให้เขาเบาใจขึ้นมาหน่อย

“ข้างบ่อ ริมบึง โรงรถ ใต้ต้นมะม่วง ตรงไหนก็วาดได้หมดแหนะ ปัญหามันไม่ได้อยู่ที่สถานที่หรอก กูจะวาดไม่ได้ก็ตอนไม่มีอารมณ์นู่น” หัตถตอบไปตามตรง

“อารมณ์เหรอครับ” กรขมวดคิ้ว เอียงหน้าเล็กน้อยเป็นเชิงถาม

“อารมณ์ในการวาดไม่ใช่อารมณ์แบบที่มึงคิดหรอก มึงนี่ก็ลามกเหมือนกันนะ” ตอนท้ายหัตถพูดติดตลก เอามือผลักอกแน่นเบา ๆ

“...” กรไม่ได้พูดอะไรต่อ นอกจากอมยิ้มเล็กน้อยให้กับคนตัวเล็กตรงหน้า

อันที่จริงกรก็ไม่ได้คิดลามกอย่างที่หัตถว่า เขาแค่คิดว่าอารมณ์วาดรูปของศิลปินแขนงนี้มันต้องขนาดไหนกัน มันเหมือนกันกับตอนที่เขาทำงานหรือเปล่าก็แค่นั้น

เป็นคนแปลกแต่ก็น่ารักดีแหะ

ใบหน้าหล่อคมคาย ทั้งที่ดูเท่ห์อยู่เมื่อกี้ แต่เพียงชั่วพริบตาเดียวหัตถกลับดูสวย ดูน่ารักขึ้นมาเสียอย่างนั้นเพียงแค่ยิ้มออกมา

คำพูดคำจาที่ปะปนไปด้วยหยาบคาย ห้วน ๆ ห้าว ๆ ทว่าพอฟังแล้วกลับไม่ได้รู้สึกโกรธอะไร เป็นคนที่พูดคำว่าเหี้ยแล้วเหมือนใส่ฟิลเตอร์คิตตี้บวกรูปหัวใจยังไงยังงั้น

หัตถเห็นกรมัวแต่ยืนเหม่อ จนต้องร้องทัก “มึงยิ้มไรอะ มาช่วยกูเก็บดิกูต้องไปทำงานอีก”

“พี่ไปทำงานเถอะครับ เดี๋ยวผมเก็บเองก็ได้” กรเดินมาหยิบเศษกระดาษ กับของในมือของหัตถ

“เก็บเองได้แน่นะ ที่นี่ไม่มีแม่บ้านให้มึงนะ” หัตถมองหน้ารุ่นน้อง เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งเป็นเชิงถาม

เขาเป็นคนโลกส่วนตัวสูงมากและชอบที่จะอยู่กับธรรมชาติ จึงไม่ชอบให้ใครมาวุ่นวาย พอเขาเสร็จงานก็จะเก็บเอง นาน ๆ ทีแม่ของเขาจะแวะมาเยี่ยมและทำให้บ้าง

“ได้จริง ๆ ครับ แค่นี้ผมก็รบกวนพี่มากแล้ว” กรพยักหน้าหนักแน่น

“เออ ๆ แต่! อย่าทิ้งของกูส่งเดชนะ อันไหนไม่แน่ใจว่ากูยังใช้มั้ย ให้กองรวมกันไว้ เดี๋ยวกูมาแยกอีกที” หัตถขมวดคิ้วมุ่น ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “กูเก็บเองดีกว่า เดี๋ยวมึงเผลอทิ้งของที่กูยังต้องใช้”

“ผมจะไม่ทิ้งอะไรเลย แค่จะวางให้เป็นระเบียบ แล้วจะแยกใส่ลังไว้ให้พี่เลือกเอง ดีไหมครับ” กรเผลอตัวจับมือหัตถไว้จนพูดจบ

หัตถมองหน้าของเด็กหนุ่มตรงหน้าจนเพลินไปหน่อย เวลาที่เขาพูดน้ำเสียงนุ่มทุ้มต่ำแต่รื่นหู ใบหน้าหล่อชวนให้คล้อยตามไปเสียทุกเรื่อง

รู้ตัวอีกทีมือเขาก็ถูกกรจับเอาไว้แล้ว หัตถรีบชักมือออกราวกับโดนของร้อน

“เออ ๆ งั้นกูไปทำงานก่อนนะ”

หลังจากที่ปล่อยให้รุ่นน้องเก็บกวาดห้องคนเดียว หัตถก็ตรงกลับไปที่โรงเรือนเพื่อปั้นงานที่เพิ่งจะเริ่มให้เสร็จ พอถึงช่วงเที่ยงเขาก็เดินกลับเข้ามาที่ตัวบ้าน

เดิมทีหัตถตั้งใจมาชวนกรไปกินมื้อเที่ยงข้างนอก เขาแวะไปถามเจ้าตัวแล้ว แต่น้องบอกเขาว่ายังไม่หิวและอยากเก็บให้เสร็จก่อน หัตถจึงเข้าไปต้มบะหมี่กินกันตายเหมือนเช่นเคยแล้วออกไปวาดรูปต่อที่ระเบียงด้านล่าง

หัตถไม่มีปัญหากับเสียงเพลงที่กรเปิด เขายังคงสามารถทำงานได้ หากว่าเสียงเพลงดังอยู่ในระดับเท่านี้ที่กำลังได้ยิน ดีเสียอีกเขาจะได้ไม่ต้องคอยเปลี่ยนเพลงคอยเลือกเพลงเองแถมยังได้ฟังเพลงแนวใหม่ ๆ ด้วย

แต่ติดอยู่นิดเดียวตรงเพลงที่กรเปิด เขาฟังไม่รู้เรื่องและร้องตามไม่ได้ ‘พี่ขอบักคนซั่วสักรอบได้มั้ย?’

จู่ ๆ เสียงเพลงที่ดังอยู่ก่อนนี้ก็เงียบไป เขารออยู่ครู่หนึ่งผ่านไปก็แล้วแต่กลับไม่มีเสียงเพลงใหม่ขึ้นมาแทนเหมือนทุกที

หัตถวางพู่กันลงก่อนที่จะเดินกลับเข้าไปในตัวบ้าน เดินเรื่อยไปจนถึงห้องเล็กที่ประตูถูกเปิดเอาไว้  

ภาพที่เห็นคือเจ้าเด็กนี่นอนหลับอยู่บนพื้นไม้ที่ยังไม่ได้ถู ภายในอ้อมแขนของน้องมัน มีผ้าห่มนาโนผืนไม่ใหญ่มากที่หัตถเอามาคลุมตัวเวลาที่รู้สึกหนาวตอนทำงาน

‘หึ ขาหนีบผ้าแน่นเชียวนะ ติดหมอนข้างจริง ๆ เหรอวะ’