03.ยังไม่ทันตกเลย

รอบ ๆ ตัวกรเต็มไปด้วยกระดาษที่หัตถวาดรูปแล้ว แต่มันไม่ได้ดั่งใจจึงขยำทิ้งไว้ถูกเปิดออกดูแทบจะทุกรูป

เขาไล่สายตาสำรวจผิวขาวนวลผ่อง แค่ดูก็รู้สึกได้ถึงความเนียนละเอียดของผิวเจ้าเด็กหนุ่มหน้าใสที่นอนอยู่ ดูจากผิวพรรณแล้วหัตถอดคิดไม่ได้ว่าเด็กคนนี้คงไม่ค่อยได้ทำงานบ้านเองเท่าไร

‘ไม่เคยทำยังจะปากเก่งอีกนะมึง’ จู่ ๆ เขาก็รู้สึกเอ็นดูน้องมันขึ้นมา

หัตถรู้จากเพื่อนแค่เพียงว่าน้องมันเจอเรื่องแย่ ๆ มาเยอะ ทั้งที่ก็พยายามอย่างหนักมาตลอด สภาพจิตใจตอนนี้คงไม่ไหวมากจนอยากหาที่พัก

ช่วงนี้น้องมันมีเวลาได้หยุดพักนานหน่อย ก็เลยอยากหลบไปหาที่ที่มันสงบ ไอ้นัยน์ถึงเอามาฝากไว้กับเขา

นัยน์บอกว่าเด็กคนนี้เป็นคนเงียบ ๆ จึงรับประกันได้ว่าจะไม่รบกวนเขาทำงานแน่ ๆ หัตถจึงยอมให้มา

‘เหนื่อยก็ไม่บอกวะเดี๋ยวทำให้ก็ได้ จะฝืนร่างกายทำไม’ เขาบ่นเบา ๆ ให้เจ้าเด็กยักษ์ ก่อนจะเริ่มลงมือจัดการเก็บห้องส่วนที่เหลือต่อให้ ซึ่งเอาจริงก็เหลือไม่เยอะ

เจ้าเด็กเก็บทุกอย่างที่วางเกะกะใส่ลังเบียร์เปล่า

เขาชอบซื้อเบียร์มาตุนไว้ดื่มชิว ๆ สักขวดก่อนนอน ลังที่ว่าจึงถูกนำมาใส่ของวางเรียงเป็นระเบียบอยู่ข้างกำแพงห้อง หนังสือที่เขาหยิบมาอ่านก็ถูกเก็บเข้าชั้นวางอยู่ในที่ที่มันควรอยู่

หัตถจัดการส่วนที่เหลือต่อจนเสร็จ ยกฟูกที่นอนปิกนิก หมอน ผ้าห่มมาจัดวางเข้ามุมให้

ดีว่ากรนอนอยู่ตรงกลางห้องค่อนมาทางประตู จึงเหลือพื้นที่เยอะมากพอที่หัตถจะจัดการเรื่องที่นอนให้ได้ พอเห็นว่าน้องดูไม่มีทีท่าว่าจะตื่นง่าย ๆ หัตถจึงตัดสินใจอุ้มเจ้าเด็กที่ตัวโตกว่า แขนขายาวกว่าขึ้นที่นอนไป

เขาเป็นผู้ชายที่ชอบออกกำลังกาย ดังนั้นถึงจะดูตัวเล็กกว่ากรแต่ร่างกายของเขาก็แข็งแรงมาก ในห้องนอนของเขายังมีมุมหนึ่งที่จัดไว้สำหรับการออกกำลังกายโดยเฉพาะด้วย

การอุ้มกรในระยะสั้น ๆ จึงไม่ใช่ปัญหาสำหรับเขา

พอห่มผ้าให้น้องเสร็จ เขาจึงออกไปหยิบราวผ้าที่ว่างมาวางให้น้องที่หน้าห้องน้ำ ‘โทษทีว่ะ ก็ไม่รู้ว่าจะมาเร็วขนาดนี้ ใช้นี่ไปก่อนแล้วกัน ไว้จะออกไปซื้อตู้เสื้อผ้ากับหมอนข้างให้อยู่หรอก’

เขายิ้มอย่างเอ็นดูส่งให้คนที่นอนหลับเป็นตาย จัดการปิดไฟแล้วเปิดแอร์ให้ก่อนจะออกไปทำงานของตัวเองต่อ

กรตื่นมาพบว่าห้องถูกเก็บกวาดเช็ดถูเสร็จแล้ว แถมตัวเขายังนอนอยู่บนฟูกมีทั้งหมอนและผ้าห่มหอม ๆ ครบชุด ขาดก็แต่หมอนข้างที่เขาติดนี่แหละ

ภายในห้องยังคงเต็มไปด้วยภาพวาด โต๊ะและอุปกรณ์วาดภาพยังอยู่ แต่ถูกจัดไว้ที่อีกมุมของห้อง ทุกอย่างดูเป็นระเบียบเรียบร้อยและไม่เกะกะเหมือนกับตอนแรก แต่ยังคงความศิลป์เอาไว้

เขารู้ว่าทั้งหมดนี่เป็นหัตถที่ทำต่อให้ (ก็ทั้งบ้านมีกันอยู่แค่สองคนนี่นะ) แต่ที่ไม่รู้คือตัวเขาขึ้นมานอนบนที่นอนได้ไง

“ตัวแค่นั้น อุ้มไหวเหรอวะหรือว่าลากเอา” กรยิ้มขำให้กับความหลับลึกของตัวเอง “หึ”

เอาจริงเขาก็ไม่ได้นอนหลับสนิทขนาดนี้มานแล้ว ถ้านัยน์ฮยองรู้ว่าเขานอนหลับไปทั้งสภาพนี้เลยคงโดนสวดจนหูชาแน่

กรมองไปอีกด้านตรงหน้าห้องน้ำ มีราวผ้าเปล่า ๆ ตั้งไว้ “ให้ใช้อันนี้แขวนผ้าสินะ” เขาลุกไปจัดการแขวนเสื้อผ้าขึ้นราว หยิบข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวเอาไปจัดเรียงในห้องน้ำ

ทั้งที่ตัวห้องก็ไม่ได้ใหญ่มาก แต่ขนาดของห้องน้ำกลับกว้างมาก วัสดุที่ใช้ก็เป็นของดีมียี่ห้อทั้งนั้น ดูเหมือนเจ้าของบ้านจะให้ความสำคัญกับห้องน้ำมากเป็นพิเศษ

ในนี้ยังมีข้าวของเครื่องใช้ที่จำเป็นวางเรียงรายอยู่ถึงแม้จะมีไม่กี่ชิ้นก็ตาม “มีไว้รับแขกด้วยเหรอเนี่ย” กรเลือกวางของใช้ส่วนตัวของตัวเองไว้อีกมุมที่ว่างอยู่

เขามาถึงที่นี่ตั้งแต่ช่วงเช้าก็จริง แต่เพิ่งจะได้เข้าห้องน้ำก็ตอนนี้แหละ

กรหันไปมองสำรวจรอบ ๆ ห้องน้ำถูกแบ่งพื้นเป็นสองส่วน ส่วนแรกที่เขาอยู่เป็นโซนของอ่างล้างหน้า มีชักโครกกับชั้นวางเสื้อผ้าและข้าวของต่าง ๆ กว้างขวางมาก

ถัดไปอีกส่วนที่ถูกกั้นด้วยกระจกใส มีประตูเปิดปิดเป็นกระจกใสด้วยเช่นกัน ทำให้มองเห็นด้านในทะลุปรุโปร่ง

ในนั้นมีทั้งฝักบัวและอ่างอาบน้ำขนาดใหญ่ ด้านข้างของกำแพงอีกฝั่งถูกเจาะใส่กระจกใส ทำให้มองเห็นวิวธรรมชาติด้านนอกอีกด้วย

สำหรับกรที่นี่ไม่ต่างจากรีสอร์ตหรูราคาแพงที่เขาเคยไปพักตามสถานที่ท่องเที่ยวเลย กรลงไปนอนเล่นในอ่างเปล่า พอแหงนหน้าขึ้นมองเพดานก็เห็นว่าหลังคาในส่วนนี้ก็เป็นกระจกใสเช่นกัน

ตอนแรกเขาก็คิดว่าแสงสว่างที่สาดส่องเข้ามา จะมาจากด้านข้าง แต่เพิ่งรู้ว่าทางด้านบนก็ด้วย “ท้องฟ้าช่วงบ่ายของวันนี้ทำให้รู้สึกดีจัง ประเทศไทยก็ไม่ร้อนอย่างที่คิดไว้แหะ”

ไม่อยากคิดเลยว่าถ้าเป็นช่วงกลางคืนที่ดาวเต็มท้องฟ้า แล้วได้มานอนแช่น้ำอุ่นมองดูดาวจะรู้สึกดีขนาดไหน จู่ ๆ ภาพใบหน้าหวานดูน่ารักของเจ้าของบ้านก็ลอยมา

“เป็นคนโรแมนติกต่างจากบุคลิกจัง”

หลังจากสำรวจจนพอใจแล้ว กรใช้เวลาร่วมชั่วโมงในการจัดการตัวเอง

เสร็จแล้วจึงออกไปเดินสำรวจด้านนอกตัวบ้านบ้าง กรเลือกเดินไปอีกด้านที่ยังไม่เคยไป เป็นคนละทางกับทางไปโรงเรือนที่เขาเจอเจ้าของบ้านในตอนแรก

รอบบ้านหลังนี้เต็มไปด้วยต้นไม้ใหญ่ให้ร่มเงา มีต้นไม้เล็กบ้างที่ให้ดอกสวยงามแต่ก็ไม่มากเท่าไร

สำหรับกรบ้านหลังนี้สวยงามและร่มรื่นมาก หากว่าถึงวัยเกษียณกรก็อยากมีบ้านแบบนี้สักหลัง

เขาเดินเล่นเลาะริมบึงไปเรื่อยจนมาเจอศาลาเล็กกลางน้ำ ด้านหน้าเขามีสะพานไม้สำหรับข้ามไปนั่งที่ศาลาได้ กรก้าวขาเร็วขึ้นเพื่อจะเดินไปที่ศาลานั่น แต่เขาไม่ทันมองว่าที่พื้นมีสิ่งของวางอยู่

“กูยังไม่ทันตกเลย ติดเบ็ดกูซะและ” หัตถกลับมาจากซื้ออาหารมื้อเย็น เขาเดินกลับมาที่บ่อเพื่อเก็บคันเบ็ดกับเหยื่อที่วางทิ้งไว้ก่อนหน้านี้ แต่พอมาถึงก็เห็นเจ้าเด็กยักษ์นี่เหยียบเบ็ดกับเหยื่อที่เขาวางไว้จนเต็มตีน

“ออมอ ชองมัล มีอันแฮโย” กรเกาคอแกรกๆ ก่อนเอ่ยอีกครั้ง “ผม ขอโทษครับ”

“ยกขาออกดิวะ เหยื่อกูเละหมดแล้วมั้งเนี่ย” หัตถเอามือตีขาคนตรงหน้าให้ยกขึ้น “หมดกันปลาเผาวันนี้ ไม่ได้แดกจริง ๆ นั่นแหละ”

กรยกขาออก ก้มลงมองดูผลงานของตัวเองยิ่งรู้สึกผิด เขาไม่รู้ว่าเหยื่อนี่ทำจากอะไร แต่ตอนนี้มันแหลกคาตีนเขาเรียบร้อยแล้ว “เอ่อ... ไม่มีเหยื่อใหม่แล้วเหรอครับ เดี๋ยวผมช่วยตก”

“มี แต่หมดอารมณ์ตกละ” จริง ๆ เขาหมดอารมณ์ตกนานแล้วเพราะความหิว ถึงได้ทิ้งข้าวของไว้แล้วรีบออกไปซื้อของกินมาแทน

“ผมขอโทษจริง ๆ ครับ” กรหน้าหม่นเศร้าลงทันที

“เห้ย! ไม่ต้องขอโทษแล้ว ไม่เกี่ยวกับมึงกูแค่ขี้เกียจรอ ขี้เกียจทำ เลยออกไปซื้อส้มตำมาแล้ว มีลาบ น้ำตก ต้มแซ่ป กูไม่รู้ว่ามึงกินข้าวเหนียวได้มั้ย กูเลยซื้อมาทั้งสวยทั้งเหนียวเลย”

หัตถยื่นถุงกับข้าวทั้งหลายที่กำลังหมุน ๆ ขึ้นตรงหน้ารุ่นน้อง หนึ่งในนั้นมีถุงหนึ่งที่ใส่ขวดสีออกน้ำตาลฉลากหน้าขวดสีฟ้า “โซจูไทยแลนด์ก็มีนะ มึงเคยลองยัง”

กรเพ่งมองดูผ่านถุงใสเข้าไป อ่านฉลากหน้าขวดเขียนว่าสี่สิบดีกรีก็พอจะนึกออก เขาเคยได้ยินกิตติศัพท์มาบ้างแต่ก็ยังไม่เคยลองสักที

“อ๋อ ยังครับ”

“ยังแล้วเสือกอ๋อทำไม” หัตถส่ายหน้าไปมาเบา ๆ สองสามที ก่อนจะยิ้มขำ