Novels by กลัดแก้ว

หัตถก็ไม่รู้จะทำยังไงให้แบงก์เลิกรู้สึกกับตัวเขาแบบนี้สักที ปฏิเสธไปตรง ๆ ก็แล้วหรือเขาต้องมีใครสักคนแล้วจริง ๆ แบงก์ถึงจะตัดใจได้ตอนที่หัตถคิดถึงใครสักคนที่จะเป็นแฟนจริง ๆ ภาพในหัวเขากลับมีแต่หน้ากร แล้วทำไมต้องคิดถึงหน้ามันด้วยเนี่ย เพียงแค่คิดแก้มใสของหัตถก็ขึ้นริ้วสี กรยื่นหลังมือไปแตะหน้าผากหัตถทันทีที่เห็นสีหน้าเปลี่ยน เขาแน่ใจว่าไม่ใช่เมาเพราะปริมาณที่ดื่มกันตอนนี้ยังไม่มากพอให้หัตถเมาได้ “เป็นอะไรหน้าแดง”“เปล่า กูแค่ร้อน” หัตถตอบ เขาเอียงหน้าหลบสายตากรเล็กน้อยไม่อยากออกอาการมากไปกว่านี้แล้วตลอดคืนมีแค่แบงก์ที่วอแวหัตถตลอดส่วนกรเพียงแค่นั่งมองอยู่ทุกการกระทำ พอเริ่มกรึ่ม ๆ หัตถก็หยิบมือถือขึ้นมาไลว์สด ไม่ลืมยกมือจุ๊ปากให้กรเงียบ ๆLIVE (สด)“สวัสดีครับ” หัตถเริ่มต้นด้วยการกล่าวทักทาย ก่อนจะเงียบแล้วเพ่งสายตาอานคอมเมนต์ที่วิ่งเร็วมาก“ทุกคนพิมพ์เก่งกันจังครับ อ่านไม่ทันเลย”“น้องหัตถดื่มเหรอ อุ๊ย ทุกคนรู้ได้ไงครับได้กลิ่นเหรอครับ” หลังจากนั้นคอมเมนต์ก็เต็มไปด้วยเลข 5 เต็มไปหมดตามด้วยคำว่าน่ารัก“ทำไมทุกคนบอกว่าผมน่ารัก ผมต้องหล่อสิครับ”“น้องหัตถเจอกับแบงก์หรือ

หัตถหันไปมองดูรอบ ๆ ให้แน่ใจว่าไม่มีอะไรที่ต้องจัดการก่อนมั้ยดีที่เตาย่างไฟมอดไปนานแล้ว เมื่อตรวจดูแน่ใจแล้วเขาจึงประคองเจ้าเด็กกลับห้อง“แล้วมึงก็งี้ทุกที เมาปุ๊บทิ้งตัวปั๊บ” หัตถบ่นเบา ๆ ให้เจ้าเด็กพอเดินผ่านห้องตัวเองเห็นไฟดับไปแล้วแบบนี้แปลว่าแบงก์คงหลับไปแล้ว จู่ ๆ คนเมาก็โวยวายขึ้นมาหัตถจึงต้องเอามือปิดปากไว้แล้วพาเข้าห้องกรไปพอเขาทิ้งตัวน้องลงเตียงมือของกรที่กอดคอเขาอยู่ก็ดึงตัวเขาลงไปนอนทับ “มีครั้งไหนมั้ยที่เมาแล้วมึงจะไม่ลวนลามกูเนี่ย ทั้งกอด ทั้งจูบ คราวทีแล้วก็ดูดนมกูคราวนี้มึงจะทำอะไรกูอีก หืม”คำบอกเล่าของหัตถทำเอาเลือดเจ้าเด็กสูบฉีดเร็วมาก ไม่น่าเชื่อว่าริมฝีปากที่เขาเฝ้ามองทุกวันเขาจะเคยลิ้มลองมาแล้ว นึกเสียดายที่เขาทำมันตอนเมาในหัวเขาจำอะไรไม่ได้เลยกรแลบลิ้นเลียปากตัวเองเองอย่างที่ชอบทำตอนลืมตัว“เลียปากอีกแล้ว อยากกินโมจิสตรอเบอรี่อีกหรือไง แต่ที่มึงกินทุกครั้งนั่นมันปากกูต่างหาก” เขาทำปากจู๋ยื่นใส่น้อง ตั้งใจจะยั่วเล่นสายตาปรือปรอยของกรฉายแววจริงจังขึ้นมา เขายื่นหน้าเข้าไปหาคนพี่ประกบริมฝีปากจูบแผ่วเบา พอละปากออกพวกเขามองหน้ากันครู่หนึ่งก่อนที่จูบดูดดื่มจากทั้งส

หัตถเลิ่กลั่กไม่น้อย เขาไม่รู้หรอกว่าแบงก์มองเห็นอะไรหรือรู้อะไรมา แต่การมาพูดแบบนี้คนที่จะเสียหายไม่ใช่เขา “พูดเหี้ยไรของมึง อย่าไปทำให้น้องมันแปดเปื้อน”“พี่คิดว่ามันเป็นน้อง แล้วพี่รู้มั้ยว่ามันคิดยังไงกับพี่” แบงก์เริ่มขึ้นเสียง เขาเฝ้าแอบชอบพี่มาไม่รู้กี่ปีแต่หัตถก็เคยมีทีท่าว่าจะชอบผู้ชายด้วยกันเลยแล้วไอ้หมอนี่มันมีอะไรที่ต่างจากเขาตรงไหน มันก็เป็นผู้ชายเหมือน ๆ กันกับเขา“เรียกเขาให้มันดี ๆ หน่อยไอ่แบงก์ ยังไงเขาก็มีชื่อเสียงไม่ต่างจากมึง อีกอย่างเขาโตกว่ามึงนะ” หัตถว่า“ปีเดียวไม่นับ” เขาเถียงพี่เสียงดังขึ้น น้ำเสียงออกไปทางหงุดหงิดเล็กน้อย ที่ผ่านมาแบงก์ไม่เคยทำท่าทางแบบนี้หรือใช้น้ำเสียงแบบนี้กับหัตถเลยพอเห็นว่าน้องเริ่มงอแงไปเรื่อยหัตถจึงคิดว่าเปลี่ยนเรื่องดีกว่า “เฮ้อออ แล้วนี่มึงมางานของอะไร งานเริ่มกี่โมงป่านนี้ยังไม่ไปเตรียมตัวอีก”“แค่อีเวนต์โชว์ตัวแล้วก็เล่นเกมกับแฟนคลับกับร้องเพลงนิด ๆ หน่อย ๆ งานมีพรุ่งนี้นู่น”“เอ้า! แล้วมึงจะรีบมาทำไม”“ก็กะว่าจะมาส่งพี่แล้วก็ค้างนี่สักคืน หาเวลาพักด้วย”หัตถถอนหายใจแรงรู้สึกได้ถึงความวุ่นวายที่จะเกิดขึ้น เขาสัมผัสได้จากสีหน้าท่

กรเห็นปากเล็กอ้าปากงับข้าวในช้อนแล้วเคี้ยวหงุบหงับก็นึกมันเขี้ยว “ครับ ๆ อ้าปากหน่อยนะ อ้ามมม” เขาเห็นเศษข้าวติดริมฝีปากคนพี่อยู่จึงยื่นหน้าเข้าไปใกล้อ้าปากงับริมฝีปากอิ่มไว้แล้วใช้ปลายลิ้นตวัดเลียเศษข้าวเข้าปากตัวเองหัตถยังคงตาโตนิ่งค้างอยู่แม้ว่ากรจะละริมฝีปากออกไปแล้ว ทั้งที่เมื่อคืนก็ทำเรื่องต่าง ๆ มากมายมาด้วยกันแต่ก็ไม่ช่วยให้เขาคลายความตื่นเต้นกับการกระทำแบบนี้เลย“มึงทำอะไรเนี่ย” เขาบ่นให้เจ้าเด็กที่ฉวยโอกาสขโมยจูบจากเขาอีกแล้ว“จริง ๆ อยากจูบแต่กลัวห้ามใจไม่ไหวเดี๋ยวเลยเถิด พอดีเห็นมีเศษข้าวติดอยู่เลยช่วยเอาออกให้แค่นั้นครับ” กรตอบอย่างจริงใจตรงไปตรงมาแต่นั่นยิ่งทำให้ใบหน้าหล่อแต่ดูสวยของคนพี่แดงก่ำขึ้นมาอีก “จูบไรเยอะแยะ เมื่อคืนมึงจูบไม่พอหรือไง”“อย่าว่าแต่จูบเลยครับ ทั้งหมดที่เราทำกันเมื่อคืนผมก็ยังอยากทำอีกอยู่นะ เพราะงั้นถ้าพี่ไม่อยากเจ็บตัวอีกก็อย่าเพิ่งมาทำหน้าตายั่วผมแบบนี้” กรย้ำ สีหน้าแววตาที่ใช้มองคนพี่บอกให้รู้ว่าพูดจริงหัตถเห็นสายตาแบบนั้นจำต้องยอมกินข้าวต้มไปเงียบ ๆ พอได้ก้มลงมองตัวเองถึงได้เห

กรพอใจในคำตอบที่ได้ยินไม่น้อย อดรู้สึกผิดไม่ได้ที่ตัวเองทั้งดุและตะคอกคนตัวเล็ก “ผมขอโทษนะ ทั้งที่ตั้งใจจะช่วยพิทักษ์น้ำตาพี่ไม่ให้ไหล แต่เกือบเป็นต้นเหตุที่ทำให้พี่เข้าโรงพยาบาลเองเสียแล้ว” “มึงต้องจดจำความผิดนี้ไปชั่วชีวิตเลยนะ ทำหน้าที่ผู้พิทักษ์น้ำตาให้ดีกว่านี้ด้วย” หัตถได้ทีชี้นิ้วคาดโทษ กรจับนิ้วคนพี่ไว้ “ได้ดิ ชั่วชีวิตผมหลังจากนี้เป็นของพี่คนเดียว” อีกแล้ว โรคหัวใจกูกำเริบอีกแล้ว หัตถกำมือน้อยทุบตรงหัวใจเบา ๆ แก้มแดงหูแดงเขารู้สึกร้อนขึ้นมาที่หน้า “กูง่วงแล้วอะ ขอไปนอนก่อนนะ” กรยกยิ้มพอใจ ท่าทีแบบนั้นเขารู้ดีว่าคนพี่กำลังเขินเขา “หน้าแดงขนาดนั้นสงสัยจะมีไข้พี่อย่าลืมกินยานะครับ” หัตถไม่ตอบอะไรได้แต่ยกมือโบกไปมารัว ๆ กลับให้เขา เขาปล่อยให้พี่ได้นอนพักไป ส่วนตัวเองก็เก็บกวาดทำความสะอาดบ้าน เสร็จพอดีกับผ้าที่เอาใส่เครื่องไว้ก่อนหน้านี้ เขาเอาเสื้อผ้าทั้งของตัวเองแล้วก็ของหัตถไปตาก บ้านของหัตถเหมือนจะไม่ใหญ่มากแต่ก็ไม่เล็กเลยสำหรับการทำความสะอาด เขาทำงานบ้านเพลินจนเย็น ความหิว

เด็กสาวสองคนที่มาขอถ่ายรูปก่อนหน้านี้ลุกมายืนประกบแก้มไว้ พวกเธอตามติ่งเฝ้าเลี้ยงศิลปินที่รักผ่านมือถือมาตั้งนาน ยุงไม่ให้ไต่ไรไม่ให้ให้ตอมแล้วนังป้านี่เป็นใครกล้าดียังไงมายืนว่าศิลปินอันเป็นที่รักของพวกเธอ“ฟังมานานละ ตอนแรกก็ว่าจะไม่ยุ่งนะเห็นว่าเป็นเรื่องส่วนตัวป้ากับพี่หัตถ” เด็กสาวคนที่ 1“ใช่ แต่นี่ป้ามาลามถึงศิลปินที่หนูชอบอันนี้ยอมไม่ได้ละ” เด็กสาวคนที่ 2“ถ้าป้าคิดจะตามข่าวไหนควรตามให้สุดนะ ข่าวพี่เคตรวจสอบแล้วไม่เป็นความจริง แล้วพี่เขาก็ลาออกเองเพื่อแสดงความรับผิดชอบที่ทำให้วงพลอยเสียชื่อเสียง” เด็กสาวคนที่ 1“ใช่ พี่เรื่องนี้พี่เคไม่ผิด เขายังบอกอีกว่าถึงแม้ไม่ได้ทำผิดตามที่ถูกกล่าวหาแต่พี่เขาก็ผิดที่เอาตัวเองไปอยู่ตรงนั้น” เด็กสาวคนที่ 2“เขาแสนดีขนาดนี้ ยังต้องมาเจอคนไม่รู้อะไรเลยอย่างป้ากระแนะกระแหนอีกเหรอ” เด็กสาวคนที่ 1“ยัยเด็กพวกนี้นี่ วัน ๆ หนึ่งคงจะไม่เรียนหนังสือกันสินะเอาแต่ตามกรี๊ดผู้ชายไปเรื่อย” แก้มเบนเข็มหันไปแว๊ด ๆ ใส่สองสาวทันที“ไม่ต้องมาห่วงพวกหนูหรอก ถึงจะตามหวีดดาราแต่เกรดพวกหนูไม่เคยต่ำกว่าสามจุดห้านะ” เด็กสาวคนที่ 1“อ้อ พวกหนูถ่ายคลิปตอนที่ป้าชี้หน้า

คุณเหวินเห็นว่าเหลือกันแค่สองคนแล้วจึงดึงตัวคนป่วยอีกคนลุกไปนั่งบนเตียงด้วยกัน “เตียงมันกว้างไป ดินย้ายมาพักห้องเดียวกับพี่มั้ย” “อย่าเลยครับ พรุ่งนี้ดินก็ได้ออกแล้ว” ดินกอดตอบคนป่วยขี้อ้อน ที่ดูเหมือนจะอ้อนหนักกว่าตอนแรก “พี่คุณ ดินถามอะไรหน่อยได้มั้ย” “ว่ามาเลยค่ะ” คุณยังคงซุกใบหน้าหล่อของเขาอยู่ที่ช่วงเอวน้อง สูดดมกลิ่นเฉพาะตัวที่เขาชื่นชอบ “พี่คุณเชื่อเรื่องการเวียนว่ายตายเกิดมั้ยครับ ไม่ก็ตายแล้วเกิดใหม่ หรือไม่ก็กลับชาติมาเกิดอะไรประมาณนี้ครับ” ดินถามไปตามตรง “เมื่อก่อนไม่เชื่อนะ แต่พอได้รู้จักกับดินพี่ก็เริ่มรู้สึกว่าพรหมลิขิตหรือเนื้อคู่น่าจะมีอยู่จริง ๆ” คุณตอบ แน่นอนว่าเขาไม่ได้พูดเล่น ทว่าสีหน้าท่าทางทีเล่นทีจริงแบบนั้นของคุณ เหวินทำให้ดินเข้าใจว่าเขาตอบส่ง ๆ “อย่าเล่นสิครับ ผมถามจริง ๆ นะ” “แล้วทำไมถึงคิดว่าพี่ตอบไม่จริงล่ะ” คุณพ่นลมหายใจออกก่อนเอ่ยต่อ “ดินรู้มั้ยว่าพี่เริ่มฝันเห็นดินตั้งแต่คืนก่อนที่เราจะเจอกัน แล้วหลังจากที่เจอดินพี่ก็ฝันถึงดินอีกแทบทุกวันเลย” “ตอนที่โดนแทงพี่ยังเห

คุณกระแอมเบา ๆ หลังจากที่หลุดจากภวังค์ได้ “หา! อะไรนะ”“กูถามว่ายิ้มอะไร เมื่อกี้เฮียณิณเขาบอกว่าน้องดินจะลาออก มึงก็ยังยิ้มอยู่ได้” คเณศย้ำ “ลาออก? ออกจากไหน? ออกทำไม? ออกแล้วน้องจะไปทำที่ไหน?” คุณร้อนใจรีบลุกจนเจ็บแผล “โอ๊ยยย” แต่ความเจ็บแค่นี้หยุดเขาไม่ได้หรอก คนที่จะหยุดเขาได้ก็มีแค่ เพี๊ยะ!!! ขวัญแก้วเห็นว่าลูกชายตัวดีกำลังจะถอดสายน้ำเกลือออก จึงฟาดไปที่หลังบริเวณใกล้ ๆ กับบาดแผล มันน่าโมโหนักกระทั่งร่างกายตัวเองก็ไม่ห่วงแล้ว “แม่เลี้ยงมากว่าจะโต อย่ามาทำแบบนี้นะ” “โอ๊ยแม่ ผมเจ็บนะครับ” คุณ เหวินหยุดการกระทำตัวเองทันที เขารับรู้ได้ถึงความโกรธเพราะครั้งนี้แม่ตีเขาแรงกว่าที่เคย “ก็แม่ตีให้เจ็บ” ขวัญแก้วก้มหน้าลงเล็กน้อย ยกมือขึ้นซับที่หัวตาทีหางตาที “ไอ้คุณ! ไอ้ลูกเวร มึงทำเมียกูร้องไห้เหรอ” คีรีลุกพรวดมาจับบ่าของขวัญแก้วไปกอดปลอบไว้ ไม่วายชี้หน้าด่าลูกชายตัวต้นเหตุ พอเห็นน้ำตาแม่ คุณเหวินก็เรียกสติตัวเองกลับมาได้ “ผมขอโทษครับแม่ ผมแค่อยากไปคุยกับน้องให้รู้เรื่อง”

สภาพกลิ่นดินตอนนี้เรียกว่าสะบักสะบอมบอบช้ำไปทั่วตัวก็จริง แต่เขาไม่ได้ถูกแทงไปด้วยอย่างในภาพนิมิตนั่น ทว่าความรู้สึกเจ็บที่เขาได้รับนั้นไม่ต่างกันเลย“คุณดิน ไหวหรือเปล่าครับ” เมฆรีบเดินเข้ามาช่วยประคองทั้งสองถูกพาตัวส่งโรงพยาบาลในเวลาต่อมา คุณถูกส่งตัวเข้าห้องผ่าตัดทันที ส่วนดินถูกพาตัวไปรักษาตามอาการก่อนจะถูกส่งไปยังห้องพักฟื้นกลิ่นดินรู้สึกตัวตื่นหลังจากยาหมดฤทธิ์ กะพริบตาปริบ ๆ มองดูเสาน้ำเกลือ ภาพที่เห็นยังมึนเบลออยู่เขาหลับตาลงอีกครั้งเพื่อปรับโฟกัสสายตาให้ชัดขึ้นพลางคิดย้อนกลับไปถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นก่อนนี้ เขาถูกไอ้ยศจับไปจากนั้นก็คิดหนีกระทั่งคุณ เหวินมาช่วยไว้ “พี่คุณ” ดินหันไปมองซ้ายทีขวาทีไม่เห็นใครในห้องทว่าไม่นานประตูก็ถูกเปิด ร่างบางที่คุ้นเคยพอเห็นเขาตื่นอยู่ก็รีบวิ่งเขามาสวมกอดไว้ “พี่ดิน พี่ดินฟื้นแล้ว” กลิ่นฝนร้องไห้สะอึกสะอื้นไม่หยุด ตลอดชีวิตเธอไม่เคยต้องเห็นพี่ชายบาดเจ็บขนาดนี้มาก่อนดินยกมือขึ้นเช็ดหยดน้ำตาให้น้องสาว “ร้องไห้ทำไม”“พี่ดินเก่งจะตายทำไมถึงถูกจับไปได้ละคะ ดูสิเนี่ยแผลเต็มตัวเลย” เธอร้องไห้ไปพลางบ่นคนพี่ไปพลาง เธอหยิบแขนพี่ชายขึ้นมาดูรอยฟกช้ำอ

[ดิน ดินอยู่ไหนครับ บอกพี่หน่อยเดี๋ยวพี่ไปรับ] เพียงแค่ตื๊ดเดียวเท่านั้นคุณก็รับสายทันที น้ำเสียงของคุณใครได้ยินก็รับรู้ได้ถึงความร้อนใจมาก จนลืมที่จะสนใจไปว่าตอนนี้คุณอยู่ที่ไหน“…” กลิ่นดินกัดปากตัวเองไว้ไม่ยอมเอ่ยอะไร“เด็กมึงไม่อยากคุยกับมึงว่ะ สงสัยจะติดใจลูกน้องกู” ยศพยักหน้าให้ลูกน้องเดินไปซัดดินให้มีเสียงร้องออกมาดินรีบเก็บเศษพลาสติกเอาไว้ก่อนที่จะถูกจับได้ เขาลุกขึ้นนั่งดี ๆ รับหมัดรุ่น ๆ ที่ซัดเข้าท้องเขาจนจุก “อึ๊กกก โอ๊ยย แค่ก ๆ”แค่เสียงไอคุณก็จำได้แม่นว่านั่นเสียงของใคร [ดิน!! มึงทำอะไรดิน มึงอยู่ที่ไหน]น้ำเสียงร้อนอกร้อนใจของคุณ เหวินแบบนี้ทรงยศไม่เคยได้ยินมาก่อน เขาหันไปยิ้มเยาะหัวเราะชอบใจใส่ดิน “ไหนมึงบอกว่ามึงกับมันไม่ได้เป็นอะไรกันไง คิดจะหลอกกูเหรอเสียใจนะที่กูไม่โง่ ฮ่า ๆ สะใจโว๊ยยย”[ดิน อยู่ที่ไหน บอกพี่สิ] คุณ เหวินไม่ได้สนใจคำพูดของทรงยศแม้แต่นิดดินกัดฟันลุกขึ้นนั่งให้ดี กลั้นใจบอกออกไปหวังเบี่ยงเบนทุกสายตาไม่ให้สนใจเขาในตอนนี้ “เรื่องของผมเฮียไม่ต้องมายุ่ง แล้วก็ไม่ต้องมาด้วยผมไม่ได้เป็นอะไรกับเฮียทั้งนั้น”“ได้ยินมั้ย เด็กมึงเขาไม่เอามึงวะ มึงต้องมาเห็นภ

ทรงยศเหลือบสายตาไปมองดินเพื่อสังเกตอาการ พอเห็นว่าดินดูสนใจจึงเอ่ยต่อ “ถ้าน้องดินอยากรู้มากกว่านี้เราไปนั่งคุยกันในรถดีมั้ยครับ ตรงนี้ยุงเยอะ” ทรงยศทำท่าตบยุงที่แขนทีขาทีดินมองดูสองข้างถนนเป็นพงหญ้ารกมีน้ำขัง แน่นอนว่าสถานที่เช่นนี้มียุงเยอะอย่างที่พี่เขาบอกจริง ๆ นั่นแหละ ถึงจะเป็นกังวลอยู่บ้างแต่ตัวเขาเองก็ต่อสู้เป็น รถคันนี้ก็ใช่ว่าจะไม่เคยนั่งพอเห็นกลิ่นดินพยักหน้าตอบรับเดินขึ้นรถมาเองอย่างว่าง่าย ทรงยศจึงส่งขวดน้ำอัดลมให้ดินดื่มเพื่อดับกระหาย ในมือเขาเองยังมีอีกขวด เขาเปิดและดื่มก่อนให้ดินคลายความระแวงใจดินเห็นว่าขวดน้ำเป็นขวดใหม่แถมฝาก็ยังไม่ถูกเปิด เขาเองก็เดินมาจนกระหายแล้วจึงเปิดขวดของเขาดื่มบ้างเขาดื่มไปนั่งฟังทรงยศบอกเล่าเรื่องราวระหว่างตัวเองกับ 3 พี่น้องตระกูลเหวินไปโดยไม่รู้เลยว่าเรื่องราวทั้งหมดนั้นเป็นเรื่องปั้นแต่งขึ้นมาทั้งนั้นตอนนี้ยานอนหลับที่ถูกฉีดใส่ทางฝาขวดเริ่มออกฤทธิ์แล้ว ดินรู้สึกง่วงสายตาพร่ามัวมึนเบลอไปหมดก่อนจะวูบหลับไปทางฝั่งของคุณ เหวินเห็นว่าใกล้เลิกงานแล้วจึงเดินตามหาดินเช่นเคยแต่หาเท่าไหร่ก็ไม่เจอ จึงสั่งให้เมฆเปิดกล้องวงจรปิดหาไม่นานก็ได้รู้ว่า

คำบอกเล่าจากรุ่นน้องทำเอาใบหน้าหล่อของเขตแดนเปื้อนรอยยิ้มขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว “ไม่ได้ชอบพี่ขนาดนั้นหรอกมั้ง เดี๋ยวนี้ก็ไม่เห็นมาแล้วนี่”“นั่นแหละครับที่แปลก หลังจากคืนนั้นมันก็มาบอกพวกผมว่าจะเลิกติ่งพี่แล้ว มันบอกว่ามันอยากมีแฟนจริง ๆ จัง ๆ สักที” ดินย้ำอมยิ้มน้อย ๆ หุบฉับทันทีที่ได้ยินประโยคหลัง เป็นครั้งแรกที่ถูกทำให้เสียเซลฟ์ขนาดนี้ตามมาตั้งนานพอได้แล้วคิดจะทิ้งง่าย ๆ งั้นเหรอ “เพียงพักที่ไหน” เขตแดนถามเสียงเข้ม“ถามทำไมครับ พี่จะทำอะไรเพื่อนผม” ดินเสียงเข้มขึ้นบ้าง สายตาเขายังจับจ้องที่เขตแดนอย่างเอาเรื่อง จู่ ๆ จะมาไม่พอใจเพื่อนเขาด้วยเรื่องอะไรใครจะไปยอม“มีอะไรวะ” คุณ เหวินถามพลางตบบ่าเพื่อนเบา ๆ เขายืนฟังอยู่ครู่หนึ่งแต่พอเห็นสีหน้าท่าทางของดินดูเป็นไม่พอใจจึงรีบเดินออกมาเขตแดนหันมามองหน้าเพื่อนแต่ไม่ได้ตอบอะไร สายตาของไอ้เพื่อนรักก็ไม่มองที่เขาเลยสักนิด “บอกพี่มาเถอะดิน แล้วเดี๋ยวพี่จะเอาเพียงคนเดิมกลับมาให้”เหตุผลของเขตแดนทำให้กลิ่นดินใจเย็นลง ถ้าพี่เขาทำได้จริงมันก็น่าลองดูสักครั้ง ทว่าเขาคงคิดช้ากว่าต้นแบบไปหน่อย“มันพักอยู่คอนโด M แถวมอนั่นแหละครับ ชั้น 17 ห้อง 1707

[ไงมึง คุณนับอาการดีขึ้นแล้วเหรอวะ]“เออ ยาหมดฤทธิ์ไปละ ตอนนี้หลับอยู่ ว่าแต่เรื่องไอ้ทนุเป็นไงมั่งวะ”[กูเอาตัวส่งตำรวจไปละ ดีนะที่เมื่อคืนมันไม่เอาลูกน้องมาด้วย เลยจับมันง่ายหน่อย แล้วตอนนี้ก็ได้หลักฐานครบ พร้อมเอาผิดมันได้ละ]“เออ ถ้าหลักฐานพร้อมแล้วก็ดำเนินคดีกับมันได้เลย” ไม่ต้องพูดอะไรกันมากมายแทนไทก็รู้ดีว่า เรื่องนี้ไม่มียอมความทุกกรณีที่ผ่านมาทนุรับสินบนจากลูกค้าเพื่ออนุมัติสินเชื่อรายใหญ่ทั้งที่ไม่ผ่านเงื่อนไข ตกแต่งตัวเลขบัญชีเพื่อยักยอกเงินของแผนกอีกทั้งยังมีเรื่องคาวๆ ที่ทนุแอบกินเด็กในแผนกของตัวเองหากใครไม่สมยอมก็จะทำแบบเดียวกันกับที่ทำกับนับพร แต่ดีว่าคนรักของเขารอดมาได้จริงอยู่ว่าภคิณเองก็เคยมีอะไรกับผู้หญิงมามากมาย แต่เขาต่างจากทนุตรงที่เขาไม่เคยขืนใจใคร ไม่เคยคิดจะถ่ายคลิปไว้ข่มขู่ใครอย่างที่ไอ้ทนุมันทำและเมื่อเขาเจอกับนับพรแล้ว เขาก็เลิกที่จะมีวันไนท์สแตนด์ไปเลย เพราะสำหรับภคิณแล้วนับพรเพียงคนเดียวก็เติมเต็มเขาจนไม่รู้สึกขาดอีกต่อไป[เออมึง ส่วนพนักงานที่ชื่อเมย์อะ มึงจะเอายังไง]“ใครทำเมียกู กูก็ไม่เอาไว้ทั้งนั้น”[ไล่ออกพร้อมใส่รายชื่อลงในแบล็กลิสแจ้งกับทุกธนา

“นับ ไอ้นับ แกไหวมั้ยวะ คุณภคิณช่วยไอ้นับด้วยค่ะ” ไข่มุกที่เห็นท่าทางทุรนทุรายของเพื่อนก็อดเป็นห่วงไม่ได้ แม้จะไม่คุ้นชินกับเรื่องพวกนี้ แต่เธอก็พอจะดูออกว่าเพื่อนตัวเองโดนยาอะไร“ไอ้คิณ มึงหยุดก่อน ไปดูคุณนับเร็ว ไอ้คิณ!” แทนไทตะโกนเรียกเพื่อนรักที่กำลังขาดสติอยู่“มุก ช่วยนับด้วย นับไม่ไหวแล้วมุก นับร้อนอะมุก ช่วยนับด้วย” หลังจากที่ต้องอดทนและฝืนความต้องการมาสักพัก จนตอนนี้นับพรทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้วเธอนอนดิ้นทุรนทุราย แม้จะอายแต่เธอทนไม่ไหวแล้วจริงๆ ทั้งที่พยายามอดทนต่อไปแต่มือเรียวก็เอาแต่จะปลดเปลื้องเสื้อผ้าตัวเองอย่างห้ามไม่ได้หลังจากเรียกสติกลับมาได้แล้ว ภคิณก็รีบพุ่งตัวเข้าหาคนรักทันที เขาสวมกอดเธอไว้แน่น ไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้ามาช้ากว่านี้เธอจะต้องเจอกับอะไรบ้าง“นับ นับ ไม่เป็นไรนะ นับใจเย็นก่อน ไปกับพี่นะคะ”“พี่คิณ นับร้อน นับไม่ไหวแล้วค่ะ พี่คิณช่วยนับด้วย ช่วยนับหน่อยนะคะ” เมื่อได้อยู่ในอ้อมกอดของคนรัก นับพรก็ไม่จำเป็นต้องฝืนอีกต่อไป ตอนนี้เธอลืมความอายไปจนหมด“ไอ้แทนกูฝากเคลียร์ทางนี้ด้วยนะ” ภคิณไม่ลืมฝากฝังให้เพื่อนรักจัดการทุกอย่างต่อให้ เขาจะเช็กบิลกับไอ้ทนุทีเดียวหลัง

“คุณทนุ คุณมาที่นี่ได้ไง” ไม่คิดมาก่อนว่าเมย์กับทนุจะรู้จักกัน“ทำไมจะมาไม่ได้ล่ะ ก็นี่ห้องพี่เอง” ไม่แปลกที่นับพรจะไม่รู้จักห้องนี้ เพราะเขาซื้อที่นี่หลังจากที่เลิกกับเธอนานแล้ว“ฉันทำส่วนของฉันแล้ว คุณก็อย่าลืมทำตามที่ตกลงกันไว้ล่ะ” เมย์หันไปทวงสัญญาที่ทนุให้ไว้ก่อนนี้“ไม่ต้องห่วงหรอก เธอได้นอนกับไอภคิณมันสมใจแน่ แต่มันจะเอาทำเมียมั้ยก็แล้วแต่ฝีมือเธอเองนะ”“นี่หมายความว่ายังไงอะเมย์ เธอทำแบบนี้ทำไม”หน้าตาตกใจและตื่นกลัวของนับพรแบบนั้น ทำให้เมย์รู้สึกพอใจไม่น้อย ไม่บ่อยนักหรอกที่เธอจะได้เห็นสีหน้าแบบนี้จากคนที่ทำอะไรก็ชนะเธอไปเสียหมด“เธอนี่มันโง่กว่าที่คิดนะ คิดหรือว่าฉันจะญาติดีกับเธอง่ายๆ ครั้งที่แล้วเธอรอดไปได้เพราะดันกินผิดแก้วหรอกนะ แต่ครั้งนี้ไม่ผิดแน่”เมย์ยังคงเจ็บใจไม่หายเพราะครั้งที่งานเอาท์ติ้งนับพรดันหยิบแก้วผิดไปก่อน ทำให้เธอต้องเป็นคนกินแก้วที่ใส่ยาปลุกเซ็กส์ไว้เอง สุดท้ายแล้วคืนนั้นเธอก็ต้องถวายตัวเองให้ทนุแทน“ดิฉันขอตัวก่อนนะคะ” เมื่อแน่ใจว่าเสียรู้คนทั้งสองเข้าให้แล้ว นับพรจึงอยากรีบชิ่งหนีออกจากที่นี่ให้ไวที่สุด แต่พอลุกขึ้นเพียงนิดก็รู้สึกเบลอๆ เคลิ้มๆ เหมือนจ

ภวัตรู้ภูมิหลังครอบครัวของนับพรเป็นอย่างดี ทำไมเขาจะไม่ตามสืบเรื่องราวของคนที่ลูกชายเขารัก หากในวันข้างหน้าลูกชายเขาจริงจังถึงขั้นตบแต่ง ผู้หญิงคนนี้จะต้องมายืนเคียงข้างลูกชายเขาเขาไม่ได้สนใจว่าคนที่ลูกเขารักชอบ จะร่ำรวยหรืออยากจน เขาเพียงอยากให้ลูกของเขาได้อยู่กับคนที่รักลูกเขาจริงๆ และเป็นกำลังใจที่ดีให้ลูกของเขาได้ เหมือนตอนที่เขาเลือกที่จะแต่งกับแม่ของลูกๆซึ่งประวัติของนับพรที่เขาได้รับรายงานมานั้นถือว่าดีในระดับหนึ่งแต่ถ้าจะให้รู้ลึกไปกว่านั้นก็ต้องสัมผัสด้วยตัวเอง แต่เขาก็เชื่อในสายตาของลูกชายตัวเองด้วยจึงไม่ได้เข้าไปวุ่นวายอะไรมากนัก“ยัยนีเล่าให้ฟังล่ะสิ” เป็นธรรมดาของพี่น้องที่มักจะฟ้องเรื่องของกันและกัน ภคิณจึงอดที่จะมุ่งเป้าไปที่นีไม่ได้“ลูกน้องพ่อก็มี ไม่ต้องรอให้ถึงมือยัยนีหรอก ว่าไง คนนี้จริงจังหรือเปล่า” นี่คือสิ่งที่เขาอยากได้ยินจากปากลูกชายตัวเองมากกว่า“พ่อไม่ถามหน่อยเหรอ เป็นลูกเต้าเหล่าใคร รวยมั้ย อะไร ยังไง” ภคิณแน่ใจว่าพ่อของเขาคงสืบมาแล้ว แต่นี่พ่อของเขาไม่คิดจะทักจะท้วงบ้างเลยหรือไงกัน“ไม่อะ ถ้าแกได้เขามาแล้ว เขาจะยากดีมีจน ยังไงแกก็ต้องหาเลี้ยงเขา เมียคนเด

จริงอยู่ที่ลูกค้าพยายามหลอกล่อหรือยั่วยุให้นับพรแสดงอารมณ์ร่วมอยู่หลายครัง แต่นับพรก็ไม่เคยไปตามอารมณ์ลูกค้าเลย แต่ลูกค้ากลับโมโหที่เธอเงียบในขณะที่ลูกค้ากำลังเหวี่ยงใส่ หาว่าเธอตั้งใจกวนโมโห “ผลออกมาแล้วนะ สรุปนับไม่ผิดตามข้อกล่าวหานะ” ปลาเรียกนับพรมาพบอีกครั้งเพื่อรับฟังผลการตรวจสอบ ครั้งนี้มีอ้อยที่เป็นหัวหน้าทีมนั่งฟังอยู่ด้วยกัน “ค่ะ ขอบคุณพี่ปลากับพี่อ้อยนะคะ” นับพรยกมือไหว้หัวหน้าทั้งสองตามลำดับ “นับรู้จักกันกับลูกค้าคนนี้ส่วนตัวมั้ย คิดว่ามีใครจงใจแกล้งหรือเปล่า” ปลาที่ยังคงสงสัยเพราะหลังจากที่ฟังไฟล์เสียงแล้ว มันไม่มีอะไรที่น่าจะทำให้ร้องเรียนถึงขั้นนั้นได้เลย“คงไม่มีใครทำอะไรแบบนั้นมั้งคะ นับก็มีส่วนทำให้ลูกค้าของขึ้นจริงๆ ต้องขอโทษพี่ปลากับพี่อ้อยอีกครั้งนะคะที่ทำให้เสียเวลา” นับพรยังคงขอโทษในส่วนที่เธอผิด แม้จะเป็นเพียงแค่ 1% ก็ตาม “ไม่ต้องขอโทษหรอก ฟังไฟล์เสียงดูก็รู้ว่าลูกค้าจงใจแกล้ง ทำอย่างกับมีเรื่องกันส่วนตัวมาก่อนงั้นแหละ” อ้อยแสดงความคิดเห็นออกมาบ้าง “พี่ถึงถามไงว่ารู้จักกันส่วนตัวกับลูกค้าคนนี้มั้ย” ปลาถามย้ำอีกครั้ง “นับไม่รู้จักจริงๆ ค่ะ” “แต่ถึงยังไงนับ

ตอนนี้เป็นเวลาพักกลางวันและพวกเธอก็กำลังจะไปทานอาหารกันที่โรงอาหารสำหรับพนักงาน วันนี้พวกเธอไม่มีนัดกับสองหนุ่มเพราะเห็นว่าพวกเขางานยุ่ง“ไม่มีอะไรหรอกแก เขาน่าจะถามทางน่ะ แกเดินไปก่อนเลยเดี๋ยวตามไป” นับพรหันไปตอบให้เพื่อนรัก ไข่มุกเองก็พยักหน้ารับแล้วเดินไป นับพรจึงหันกลับมาคุยกับคนสวยตรงหน้าต่อ“คุณ มีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ”“ดิฉันภัคคินีค่ะ เรียกนีเฉยๆ ก็ได้ค่ะ” สาวสวยแนะนำตัวอย่างเป็นกันเองก่อนที่จะเริ่มเข้าเรื่อง“นีมีเรื่องอยากคุยกับคุณนับเป็นการส่วนตัวน่ะค่ะ ไม่ทราบจะขอรบกวนเวลาหน่อยได้มั้ยคะ”“ดิฉันมีเวลาพักชั่วโมงหนึ่ง พอมั้ยคะ” เธอต้องถามให้แน่ใจเพราะเธอเองเป็นแค่มนุษย์เงินเดือน เวลาพักก็มีจำกัด“เราทานไปคุยไปดีกว่านะคะ นีอยากคุยเรื่องพี่คิณน่ะค่ะ คุณนับคิดว่าน่าจะนานไหมคะ”นับพรตัดสินใจลางานช่วงบ่ายไปเลย เพราะยังไงหลังจากคุยเสร็จเธอคงไม่มีอารมณ์กลับมาทำงานต่อแล้ว ไม่น่าเชื่อว่าเรื่องของเธอกับภคิณจะจบเร็วขนาดนี้“งั้นรอสักครู่นะคะ ดิฉันขอไปแจ้งหัวหน้าก่อน”วันนี้ภคิณมีนัดทานมื้อเที่ยงกับนี น่าแปลกใจที่ครั้งนี้นีกลับไม่ให้เขาไปรับ ทั้งที่เธอไม่มีรถใช้ตอนอยู่ที่ไทยด้วยซ้ำ แต่เข

“ไม่บอกพ่อไปล่ะ ว่าทำอยู่ที่บริษัทไหน” แทนคุณว่าออกมาเมื่อเห็นว่าข้าวใหม่เลือกที่จะบอกเพียงเท่านั้นทำไมคุณแทนคุณพูดเหมือนรู้อะไร ไข่มุกได้แต่เอ๊ะแล้วก็สงสัย“ไว้ก่อนดีกว่าครับ ยังไม่รู้เลยว่าจะผ่านโปรหรือเปล่า”พอเห็นสีหน้าท่าทางของน้องชายที่ดูไม่ค่อยสบอารมณ์แบบนั้นแล้ว ไข่มุกก็นึกเป็นห่วง ไม่รู้ว่าแค่เรื่องงานหรือมีเรื่องอื่นด้วยกันแน่ สงสัยต้องหาเวลากลับไปนอนบ้านบ้างแล้วแทนไทที่มองไข่มุกอยู่ตลอดจึงรับรู้ได้ในทันที ตัวเล็กต้องเป็นห่วงข้าวใหม่มากแต่คงไม่กล้าถาม งั้นเดี๋ยวพี่แทนขอทำหน้าที่พี่เขยที่แสนดีเลยแล้วกัน“KPI[1] เขายากขนาดนั้นเลยเหรอใหม่”“ก็...” ข้าวใหม่ยังไม่ทันได้พูดก็ถูกแย่งตอบไปเสียก่อน“KPI บริษัทเรายากมั้ยล่ะเฮีย”“เกี่ยวไรกันวะ”“ก็นี่เด็กใหม่ในแผนกธุรการของบริษัทเรา เพิ่งมาทำงานได้อาทิตย์กว่าๆ เอง”อะ ขอให้พี่แค่คิดผิดไปเองเนอะใหม่ ตั้งแต่ลงจากรถแล้ว ไข่มุกรู้สึกว่าอาการของข้าวใหม่และคุณแทนคุณดูแปลกๆ ไม่เหมือนคนที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน แต่ดูเหมือนไม่ชอบขี้หน้ากันมากกว่า“งั้นก็ไม่มีอะไรน่าห่วงแล้ว อยู่ที่บริษัทก็ดูแลน้องด้วยล่ะ แทนคุณ” ทิวัตถ์ออกปากกำชับลูกชายคนเล็ก

“หึงได้ หวงได้ค่ะ แค่ต้องเชื่อใจมุกด้วย”“ครับ งั้นตอนนี้เราเข้าใจกันแล้ว เราดีกันแล้วเนอะ” แทนไททำท่าจะเดินเข้าไปสวมกอดคนรัก แต่น้องกลับยื่นมือมาห้ามไว้“ถึงจะสรุปว่าเราไม่เลิกกัน ถึงมุกจะชอบที่ถูกพี่แทนหึง ถูกพี่แทนหวงก็จริง แต่มุกยังไม่หายเสียใจนะคะ”“แล้วพี่ต้องทำไงตัวเล็กถึงจะรู้สึกดีขึ้นอ่า ตัวเล็กจะลงโทษพี่ยังไงก็ได้พี่ยอมหมดเลยค่ะ” ถ้าไอ้คิณมาได้ยินคงไม่เชื่อหูตัวเองแน่ ขนาดตัวเขาเองยังไม่คิดเลยว่าตัวเองจะมีช่องเสียงที่ร้อยมาใช้อ้อนน้องอย่างตอนนี้“ยอมหมดเลยจริงนะ” พอเห็นคนรักพยักหน้าหงึกหงักรัวๆ ไขมุกจึงพูดต่อ “หนึ่งเดือน”“...”“เราจะไม่มีอะไรกันหนึ่งเดือน ถ้าพี่แทนทนไหวและยังเสมอต้นเสมอปลายอยู่ เราค่อยมาคุยเรื่องงานแต่งกันนะคะ”“ได้ดิ สบาย... ห๊ะ!!! เมื่อกี้ ตัวเล็กพูดว่าอะไรนะ”“…” ไข่มุกไม่ได้พูดซ้ำ เธอยักไหล่ใส่เบาๆ แล้วเดินตรงไปอาบน้ำอย่างที่ตั้งใจไว้แต่แรก ทิ้งไว้แต่คนหล่อที่ยังอ้าปากค้างด้วยความตกใจ ถ้าไม่ติดว่าถูกน้องคาดโทษไว้ แทนไทก็อยากจะตามเข้าไปอาบน้ำกับคนรักอยู่เหมือนกันแค่หนึ่งเดือนมันจะสักแค่ไหนกันเชียว ไม่เกินใจไอ้แทนหรอกน่า“ใช่ซะที่ไหนล่ะ”เมื่อก่อนแทนไท

บางของหญิงสาวที่เดินตามหลังไอ้ต่อมาเรียกสายตาของแทนไทให้หยุดมองแทบจะทันที เธอดูตรงสเปกของเขามาก ตัวเล็กๆ ดูกะทัดรัด สมส่วน เผยผิวขาวจัดที่โผล่จากใต้ร่มผ้า เธอใส่เสื้อสปอร์ตบราสีดำแบบครึ่งตัวไว้ด้านในโดยมีเสื้อยีนใส่คลุมด้านนอก สีของเสื้อยีนเป็นสีเข้มเข้าชุดกันกับกางเกงยีนขาสั้น ที่ต้องบอกเลยว่าสั้นมากจริงๆ ทำเอาใจเขากระตุกรัวขึ้นมาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน น่ารักสัด แต่ดูเด็กจังวะ “ไอ้ต่อ มึงพาเด็กที่ไหนมาเนี่ย อายุถึงหรือเปล่า” พอลูกน้องคนสนิทเดินเข้ามาใกล้มากพอที่จะคุยกันได้ยิน เขาจึงรีบเอ่ยถามทันที “แต่เด็กสังกัดเจ๊เล็กเขาคัดมาแล้วนะครับคุณแทน” “แล้วที่เดินตามมึงมาต้อยๆ นั่นอายุถึงอยู่เหรอ” แทนไทพยักพเยิดหน้าไปทางด้านหลังให้ลูกน้องมองตาม ต่อเห็นท่าทางแบบนั้นของเจ้านายจึงหันกลับไปมองก็พบว่าคนที่เดินตามหลังเขามาไม่ใช่เด็กที่เขาตั้งใจพามาให้เจ้านาย “ไม่ใช่คนนี้ครับคุณแทน คนถ

แทนไทเงยหน้าขึ้นมองคนรักที่สีหน้าตอนนี้ดูเหมือนจะดีขึ้นมากแล้ว แต่เขาก็ยังเป็นห่วงอยู่ดี “เป็นไงบ้าง ไข้ลดลงบ้างมั้ย”“นั่งอยู่ตรงนี้ตลอดเลยเหรอคะ” เธอไม่ได้ตอบคำถามเขาแต่เป็นฝ่ายถามเขากลับ“ก็... เผื่อว่าตัวเล็กอยากได้อะไรไง”“ลูกน้องพี่แทนไปไหนหมดละคะ ให้เขามาเฝ้าให้ก็ได้นี่ มุกหนีพี่แทนไม่พ้นอยู่แล้ว”น้องกลับมาเรียกเขาว่าพี่แทนแล้ว แปลว่าน้องใจเย็นขึ้นแล้วใช่ไหม น้องพร้อมที่จะฟังและปรับความเข้าใจกับเขาแล้วใช่ไหม“ตัวเล็ก มันไม่ใช่... มันไม่ใช่แบบนั้นนะ”“ไปเถอะค่ะ” ไข่มุกเดินออกมาให้พ้นจากหน้าประตูห้องแล้วปิดให้เรียบร้อย ก่อนจะเดินนำหน้าเขาไปเธอได้คุยกับนับพรแล้วถึงเรื่องที่แทนไทสารภาพ ซึ่งนับพรเองก็ยืนยันให้ว่าเรื่องทั้งหมดเป็นเรื่องจริง เพราะคาดคั้นเอามาจากพี่คิณให้แล้ว ทิชาเป็นลูกพี่ลูกน้องกับพี่แทนจริงพอตกเย็นภคิณเลิกงานมาก็ยังมาตอกย้ำอีกครั้งว่าแทนไทรักเธอมากแค่ไหน พี่คิณบอกกับเธอว่าไม่เคยเห็นเพื่อนตัวเองเป็นแบบนี้มาก่อนในชีวิตยิ่งถึงขนาดมานั่งเป็นหมาหงอยอยู่หน้าห้องเขาอย่างตอนนี้ถ้าเป็นแทนไทที่เขาเคยรู้จักยิ่งไม่มีทางเธอไม่ได้เสียใจมากเท่าก่อนนี้แล้วก็จริง แต่ก็ยังเสียใจ

คนที่น่ารัก สดใสตลอดเวลาพอได้ร้องไห้แล้วน่าสงสารเหลือเกินเขายื่นมือไปหวังจะเช็ดน้ำตาให้คนรัก แต่เธอปัดมือเขาออกแทบจะทันทีพอเห็นท่าทางของน้องดูเหมือนจะไม่เชื่อ เขาจึงตัดสินใจเล่าเรื่องทั้งหมดให้ไข่มุกฟัง ตั้งแต่ที่เขาเริ่มหึงไข่มุกกับเด็กสาวที่ชื่อต้นอ้อพอเห็นเด็กคนนั้นคุยภาษาติ่ง ภาษาชิปเปอร์กับน้องแล้วดูสนุกสนาน เข้ากันดีเป็นปี่เป็นขลุ่ยแล้วแทนไทก็รู้สึกนอยด์ไปเอง เขารู้สึกอยากให้เป็นเขาเองที่เป็นเพื่อนติ่งกับน้องแทนเด็กคนนั้นแต่ก่อนที่จะไปถึงขั้นนั้นเขาก็ต้องรู้เรื่องวิถีชีวิตการติ่ง ต้องรู้เกี่ยวกับการเป็นแฟนคลับเจย์ปอนด์ เขาอยากให้น้องรู้สึกทึ่งในตัวเขาที่พยายามแต่ถึงอย่างนั้นแทนไทก็ยังไม่รู้จะไปถามเรื่องพวกนี้จากใครได้ รอบตัวเขาคนที่รู้เรื่องพวกนี้ดีก็มีแต่ไข่มุกกับเพื่อนของเธอนั่นแหละจนกระทั่งวันที่แทนไทกลับไปบ้านแล้วเจอกับน้องสาว ลูกของคุณอาที่เป็นลูกพี่ลูกน้องของพ่อเขาอีกที ซึ่งตอนนี้ก็โตเป็นสาวแล้ว“ทิชาน่ะ เป็นสาววายเหมือนกันกับตัวเล็กเลยนะ ที่สำคัญชิปเจย์ปอนด์เหมือนกันอีก” พอเห็นว่าน้องไม่พูดอะไรแทนไทจึงเล่าต่อเขาขอให้น้องสาวช่วยเล่าเรื่องราวต่างๆ ของเจย์ปอนด์ให้ฟัง ร

รอไม่ไหวถึงขนาดต้องออกมาตามหาเลยเหรอต้องรีบคุยให้จบวันนี้เลยใช่ไหมขอเวลาให้ทำใจอีกสักวันก็ยังไม่ได้เลยเหรอ“พี่แทน ทนไม่ไหวขนาดนั้นเลยเหรอคะ แค่รอให้มุกกลับไปเอง ขอเวลาให้มุกได้ทำใจสักนิดนึงก็ไม่ได้เลยเหรอคะ” เธอคงฟิวส์ขาดของจริงสินะ ถึงได้พูดทุกอย่างที่คิดออกมาหมดแบบนี้“ไม่ใช่แบบนั้นตัวเล็ก คือ...” ทั้งที่พยายามอธิบาย แต่ตัวเล็กกลับไม่เปิดโอกาสให้เขาเลย“ได้ค่ะ มุกจะกลับไปกับคุณแทนไทเอง คุยให้จบๆ ไปเลยก็ดีเหมือนกันค่ะ คุณแทนไทรอแป๊บนึงนะคะ มุกขอหยิบของก่อน”สรรพนามที่เปลี่ยนไปแบบนั้นทำเอาแทนไทเข่าแทบทรุด แต่ก็ยังคงฝืนเอาไว้ ยังไงก็ต้องง้อตัวเล็กกลับคืนมาให้ได้ ยิ่งเห็นสีหน้าที่ดูเหมือนว่าตัวเองชนะแล้วแบบนั้นของต้นอ้อก็ยิ่งต้องทำให้เด็กมันรู้ไข่มุกคือคนของแทนไท และก็จะเป็นของแทนไทแค่เพียงคนเดียวเท่านั้น... ตลอดไป“ช่วยรออยู่ตรงนี้นะคะ ไม่สะดวกให้คนไม่สนิทเข้าห้อง”ถ้าไม่ติดว่าเป็นผู้หญิง แทนไทก็อยากจะซัดหน้าต้นอ้อสักที ให้กับไอ้ท่าทีเหยียดๆ แบบนั้น เขาก็ไม่รู้หรอกว่าต้นอ้อรู้เรื่องมากน้อยแค่ไหน แต่ที่แน่ๆ สิ่งที่เด็กคนนี้รู้มันไม่จริงตลอดทางไข่มุกไม่ยอมมองหน้าเขาเลยแม้แต่น้อย พอเ