All Chapters of ระวังโดนผมตกนะ: Chapter 1 - Chapter 10

สนามบินประจำจังหวัด ร่างสูงโปร่งภายใต้เสื้อแขนยาวตัวโคล่ง กางเกงวอร์มขายาวเข้าชุดกัน ฮูดถูกยกขึ้นไปคลุมหมวกแก๊บบนหัวบดบังใบหน้าเอาไว้ แว่นตาดำกรอบใหญ่บวกกับหน้ากากอนามัยสีดำตอนนี้กรดูไม่ต่างจากนักโทษที่ตำรวจพาไปทำแผนประกอบคำรับสารภาพ เขายืนเก้ ๆ กัง ๆ มองซ้ายทีขวาทีก่อนจะตรงไปที่เคาน์เตอร์ประสัมพันธ์เพื่อถามหารถเช่ากรพูดได้สามภาษา ไทย อังกฤษ เกาหลี ส่วนภาษาจีนกับญี่ปุ่นเขาพูดได้แค่คำง่าย ๆ ที่เคยได้ยินเท่านั้นชายหนุ่มเลือกใช้ภาษาอังกฤษด้วยความเคยชินพูดกับหญิงสาวประจำเคาน์เตอร์ ซึ่งเขาคิดว่านี่น่าจะเป็นภาษากลางที่สุด กรไม่ได้อยู่ไทยนานมากแล้วบางทีก็คิดคำไทยบางคำไม่ออก หรืออาจจะคิดช้าสักหน่อยไม่นานเขาก็ได้คำตอบพร้อมบริการสุดพิเศษจากคุณเจ้าหน้าที่ เธอจัดการเรียกเจ้าหน้าที่ประจำจุดบริการรถเช่าให้มารับกรถึงเคาน์เตอร์กรเดินตามคุณลุงไปจนถึงจุดที่ลุงจอดรถ เขาส่งที่อยู่ให้ลุงคนขับรถดู ลุงอ่านเสร็จก็เงยหน้าขึ้นมองเขาก่อนจะบ่นเบา ๆ คนเดียวด้วยภาษาท้องถิ่น “ไปอยู่ในป่าในเขาจังซั่น สิอยู่ได้อยู่บ่” “ครับ?” กรถามลุงกลับด้วยภาษาไทย เขารู้สึกได้ว่าลุงไม่น่าจะพูดภาษา

รอบ ๆ ตัวกรเต็มไปด้วยกระดาษที่หัตถวาดรูปแล้ว แต่มันไม่ได้ดั่งใจจึงขยำทิ้งไว้ถูกเปิดออกดูแทบจะทุกรูปเขาไล่สายตาสำรวจผิวขาวนวลผ่อง แค่ดูก็รู้สึกได้ถึงความเนียนละเอียดของผิวเจ้าเด็กหนุ่มหน้าใสที่นอนอยู่ ดูจากผิวพรรณแล้วหัตถอดคิดไม่ได้ว่าเด็กคนนี้คงไม่ค่อยได้ทำงานบ้านเองเท่าไร‘ไม่เคยทำยังจะปากเก่งอีกนะมึง’ จู่ ๆ เขาก็รู้สึกเอ็นดูน้องมันขึ้นมาหัตถรู้จากเพื่อนแค่เพียงว่าน้องมันเจอเรื่องแย่ ๆ มาเยอะ ทั้งที่ก็พยายามอย่างหนักมาตลอด สภาพจิตใจตอนนี้คงไม่ไหวมากจนอยากหาที่พักช่วงนี้น้องมันมีเวลาได้หยุดพักนานหน่อย ก็เลยอยากหลบไปหาที่ที่มันสงบ ไอ้นัยน์ถึงเอามาฝากไว้กับเขานัยน์บอกว่าเด็กคนนี้เป็นคนเงียบ ๆ จึงรับประกันได้ว่าจะไม่รบกวนเขาทำงานแน่ ๆ หัตถจึงยอมให้มา‘เหนื่อยก็ไม่บอกวะเดี๋ยวทำให้ก็ได้ จะฝืนร่างกายทำไม’ เขาบ่นเบา ๆ ให้เจ้าเด็กยักษ์ ก่อนจะเริ่มลงมือจัดการเก็บห้องส่วนที่เหลือต่อให้ ซึ่งเอาจริงก็เหลือไม่เยอะเจ้าเด็กเก็บทุกอย่างที่วางเกะกะใส่ลังเบียร์เปล่าเขาชอบซื้อเบียร์มาตุนไว้ดื่มชิว ๆ สักขวดก่อนนอน ลังที่ว่าจึงถูกนำมาใส่ของวางเรียงเป็นระเบียบอยู่ข้างกำแพงห้อง หนังสือที่เขาหยิบมาอ่าน

แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านเข้ามากระทบเปลือกตาของหัตถที่นอนอยู่ริมนอกสุด เขายกมือขึ้นมาจับที่หัวตาไว้แล้วบีบน้อย ๆ“อื้อ หนักหัวฉิบหาย” หัตถกระพริบตาปริบ ๆ สองสามทีก่อนจะค่อย ๆ หรี่ตาขึ้นมอง “ห้องวาดรูปนี่” ทว่าตอนที่หัตถกำลังจะลุกจากที่นอน กลับลุกไม่ขึ้น ทั้งแขนใหญ่ที่พาดผ่านทับช่วงตัว ไหนจะขายาว ๆ นั่นที่ทับขาเขาไว้อีก “มึง เห็นกูเป็นหมอนข้างหรือไง” เขายกทั้งแขนขาที่แสนหนักนั่นออกจากตัวทว่าเจ้าของมันกลับไม่ยอม กระชับกอดเขาเอาไว้แน่นกว่าเดิม จมูกโด่งนั่นซุกมาอยู่ที่ซอกคอจนขนอ่อนของหัตถลุกเกรียว “ไอ้กร มึงปล่อยกู ฮึบ”“อื้อออ ชานอ่า ชีกือรอ(หนวกหูน่า)” กรบ่นออกมาเป็นภาษาเกาหลีตามความเคยชิน“ชานพ่อชานแม่มึงดิ นี่กู หัตถ ปล่อยกูก่อน” เขาฟังไม่ออกก็จริง แต่เดาได้ว่าชานน่าจะเป็นชื่อใครสักคนที่ชอบกวนมันตอนนอน“ชานอ่า โชโยงีแฮ(เงียบหน่อย)”“ไม่ใช่ชาน นี่หัตถ” หัตถยังคงเขย่าแขนกร ออกแรงเยอะขึ้นหวังให้เขาตื่น“ย่าห์ ซอชานวอน” กรชันตัวขึ้นอย่างหัวเสีย ก่อนจะกระพริบตาปริบ ๆ เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าไม่ใช่ซอชานวอนที่คุ้นเคย “เอ่อ... ขอโทษครับ ผมคิดว่า...”“เออ ช่างเหอะ” หัตถเอานิ้วจิ้มที่แขนแกร่งพลาง

ทันทีที่มีเสียงแจ้งเตือนเข้า หัตถจงรีบหยิบมือถือขึ้นมาเปิดดู “สามแสน? มึงโอนมาทำไมเยอะแยะ มึงจะสร้างบ้านใหม่เหรอ”“เผื่อไว้ค่าน้ำ ค่าไฟ ค่าอาหารผมด้วยไง” กรตอบทั้งรอยยิ้ม“เยอะขนาดนี้มึงกะอยู่เป็นปีแหละ” หัตถมองหน้ากรส่ายหน้าเบา ๆ ให้กับน้องของเพื่อน ใช้เวลาครู่ใหญ่ก็เลือกได้สมใจเจ้าของบ้านอย่างเขาเครื่องนอนครบชุดไม่ว่าจะเป็นหมอนสองใบ หมอนข้างสองใบ ฟูกหนาร่วมสิบนิ้วทั้งหมดทำจากยางพาราอย่างที่เจ้าของเงินขอไว้ส่วนเตียงทั้งสีและดีไซน์กรตามใจเจ้าของบ้านทั้งหมด ไม่เว้นกระทั่งสีหรือลายชุดผ้าปูที่นอนหลังจากนั้นพวกเขาแวะซื้อเครื่องใช้ส่วนตัวที่จำเป็น กับข้าวสารอาหารแห้งเอาไว้ตุน ไหน ๆ ก็ออกมาแล้วพอซื้อของเสร็จกระเพาะก็เริ่มประท้วงหัตถชวนกรกินมื้อเย็นด้วยกันก่อนกลับ แต่ก็ถูกน้องปฏิเสธร้องจะกลับบ้านท่าเดียว ตอนซื้อของก็รีบเดินรีบหยิบใส่ตะกร้า ไม่ดูด้วยซ้ำว่ายี่ห้อไหนดีกว่า อันไหนถูกหรือแพงกว่ากันสุดท้ายหัตถจึงตัดสินใจกลับ เขาเพียงแวะซื้อขนมปังกับน้ำช็อกโกแลตกับน้ำชาเขียวให้สำหรับตัวเองกับกรกินรองท้องบนรถ “กูเริ่มคิดจริง ๆ แล้วนะ ว่ามึงเป็นนักโทษหนีคดีมาเนี่ย”“นี่ก็จะให้ผมเป็นโจรให้ได้เลยด

“สเป็กพี่นี่ ต้องโตกว่าเหรอครับ” หน้าของกรเจื่อนลงนิดหน่อย“อืม กูไม่ชอบเด็กอะ ถ้าต้องคบกันกูก็ไม่อยากมานั่งทะเลาะกันด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่องว่ะ ตัดปัญหาเรื่องงอแงแบบเด็ก ๆ ด้วย” หัตถบอก“ที่พี่พูดมานี่ หมายถึงไม่ชอบนิสัยเด็กสินะ” ใบหน้าหล่อเปื้อนรอยยิ้มขึ้นมาทันที“อืม จะเรียกแบบนั้นก็ได้ แล้วมึงล่ะสเป็กแบบไหน” เขาหันมาถามคนน้องบ้าง“ผมเหรอ? ก็ไม่ได้มีสเป็กอะไรมากนะครับ ก็ทั่ว ๆ ไปขอแค่คุยกันรู้เรื่องนิสัยเข้ากันได้ก็พอ” กรตอบไปตามที่เคย ว่ากันตามตรงเขาไม่มีเวลาคิดถึงเรื่องพวกนี้นักหรอก เลยไม่เคยคิดคำตอบจริง ๆ จัง ๆ ไว้สักที“สัด ตอบเป็นดาราเลยนะมึง เอาดี ๆ ดิวะลงรายละเอียดหน่อย”“ลงรายละเอียดเหรอครับ” กรนั่งคิดอยู่ครู่หนึ่งก็ดันมีภาพคนตรงหน้าลอยเข้ามาเขายกแก้วขึ้นดื่มเหลือบสายตามองคนถามที่ตอนนี้วางกีตาร์ลงแล้วกำลังตั้งใจย่างหมูอยู่“อืมมม สเป็กผมน่าจะเป็นคนที่ตัวเล็กกว่า ขาว ๆ น่ารัก ๆ ยิ้มเก่ง ๆ มีลักยิ้มก็ดีนะครับ ส่วนเรื่องอายุนี่โตกว่าก็ได้นะครับแต่ก็อยากให้ติดเล่นเหมือนเด็กด้วย มันน่ารักดี”“มึงพูดซะกูอยากเห็นเลย มีรูปปะขอดูหน่อยดิ”“อยากเห็นเหรอครับ” กรถาม“เออดิ เผื่อกูจะไปเป