Lahat ng Kabanata ng ระวังโดนผมตกนะ: Kabanata 1 - Kabanata 5

สนามบินประจำจังหวัด ร่างสูงโปร่งภายใต้เสื้อแขนยาวตัวโคล่ง กางเกงวอร์มขายาวเข้าชุดกัน ฮูดถูกยกขึ้นไปคลุมหมวกแก๊บบนหัวบดบังใบหน้าเอาไว้ แว่นตาดำกรอบใหญ่บวกกับหน้ากากอนามัยสีดำตอนนี้กรดูไม่ต่างจากนักโทษที่ตำรวจพาไปทำแผนประกอบคำรับสารภาพ เขายืนเก้ ๆ กัง ๆ มองซ้ายทีขวาทีก่อนจะตรงไปที่เคาน์เตอร์ประสัมพันธ์เพื่อถามหารถเช่ากรพูดได้สามภาษา ไทย อังกฤษ เกาหลี ส่วนภาษาจีนกับญี่ปุ่นเขาพูดได้แค่คำง่าย ๆ ที่เคยได้ยินเท่านั้นชายหนุ่มเลือกใช้ภาษาอังกฤษด้วยความเคยชินพูดกับหญิงสาวประจำเคาน์เตอร์ ซึ่งเขาคิดว่านี่น่าจะเป็นภาษากลางที่สุด กรไม่ได้อยู่ไทยนานมากแล้วบางทีก็คิดคำไทยบางคำไม่ออก หรืออาจจะคิดช้าสักหน่อยไม่นานเขาก็ได้คำตอบพร้อมบริการสุดพิเศษจากคุณเจ้าหน้าที่ เธอจัดการเรียกเจ้าหน้าที่ประจำจุดบริการรถเช่าให้มารับกรถึงเคาน์เตอร์กรเดินตามคุณลุงไปจนถึงจุดที่ลุงจอดรถ เขาส่งที่อยู่ให้ลุงคนขับรถดู ลุงอ่านเสร็จก็เงยหน้าขึ้นมองเขาก่อนจะบ่นเบา ๆ คนเดียวด้วยภาษาท้องถิ่น “ไปอยู่ในป่าในเขาจังซั่น สิอยู่ได้อยู่บ่” “ครับ?” กรถามลุงกลับด้วยภาษาไทย เขารู้สึกได้ว่าลุงไม่น่าจะพูดภาษา

รอบ ๆ ตัวกรเต็มไปด้วยกระดาษที่หัตถวาดรูปแล้ว แต่มันไม่ได้ดั่งใจจึงขยำทิ้งไว้ถูกเปิดออกดูแทบจะทุกรูปเขาไล่สายตาสำรวจผิวขาวนวลผ่อง แค่ดูก็รู้สึกได้ถึงความเนียนละเอียดของผิวเจ้าเด็กหนุ่มหน้าใสที่นอนอยู่ ดูจากผิวพรรณแล้วหัตถอดคิดไม่ได้ว่าเด็กคนนี้คงไม่ค่อยได้ทำงานบ้านเองเท่าไร‘ไม่เคยทำยังจะปากเก่งอีกนะมึง’ จู่ ๆ เขาก็รู้สึกเอ็นดูน้องมันขึ้นมาหัตถรู้จากเพื่อนแค่เพียงว่าน้องมันเจอเรื่องแย่ ๆ มาเยอะ ทั้งที่ก็พยายามอย่างหนักมาตลอด สภาพจิตใจตอนนี้คงไม่ไหวมากจนอยากหาที่พักช่วงนี้น้องมันมีเวลาได้หยุดพักนานหน่อย ก็เลยอยากหลบไปหาที่ที่มันสงบ ไอ้นัยน์ถึงเอามาฝากไว้กับเขานัยน์บอกว่าเด็กคนนี้เป็นคนเงียบ ๆ จึงรับประกันได้ว่าจะไม่รบกวนเขาทำงานแน่ ๆ หัตถจึงยอมให้มา‘เหนื่อยก็ไม่บอกวะเดี๋ยวทำให้ก็ได้ จะฝืนร่างกายทำไม’ เขาบ่นเบา ๆ ให้เจ้าเด็กยักษ์ ก่อนจะเริ่มลงมือจัดการเก็บห้องส่วนที่เหลือต่อให้ ซึ่งเอาจริงก็เหลือไม่เยอะเจ้าเด็กเก็บทุกอย่างที่วางเกะกะใส่ลังเบียร์เปล่าเขาชอบซื้อเบียร์มาตุนไว้ดื่มชิว ๆ สักขวดก่อนนอน ลังที่ว่าจึงถูกนำมาใส่ของวางเรียงเป็นระเบียบอยู่ข้างกำแพงห้อง หนังสือที่เขาหยิบมาอ่าน

แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านเข้ามากระทบเปลือกตาของหัตถที่นอนอยู่ริมนอกสุด เขายกมือขึ้นมาจับที่หัวตาไว้แล้วบีบน้อย ๆ“อื้อ หนักหัวฉิบหาย” หัตถกระพริบตาปริบ ๆ สองสามทีก่อนจะค่อย ๆ หรี่ตาขึ้นมอง “ห้องวาดรูปนี่” ทว่าตอนที่หัตถกำลังจะลุกจากที่นอน กลับลุกไม่ขึ้น ทั้งแขนใหญ่ที่พาดผ่านทับช่วงตัว ไหนจะขายาว ๆ นั่นที่ทับขาเขาไว้อีก “มึง เห็นกูเป็นหมอนข้างหรือไง” เขายกทั้งแขนขาที่แสนหนักนั่นออกจากตัวทว่าเจ้าของมันกลับไม่ยอม กระชับกอดเขาเอาไว้แน่นกว่าเดิม จมูกโด่งนั่นซุกมาอยู่ที่ซอกคอจนขนอ่อนของหัตถลุกเกรียว “ไอ้กร มึงปล่อยกู ฮึบ”“อื้อออ ชานอ่า ชีกือรอ(หนวกหูน่า)” กรบ่นออกมาเป็นภาษาเกาหลีตามความเคยชิน“ชานพ่อชานแม่มึงดิ นี่กู หัตถ ปล่อยกูก่อน” เขาฟังไม่ออกก็จริง แต่เดาได้ว่าชานน่าจะเป็นชื่อใครสักคนที่ชอบกวนมันตอนนอน“ชานอ่า โชโยงีแฮ(เงียบหน่อย)”“ไม่ใช่ชาน นี่หัตถ” หัตถยังคงเขย่าแขนกร ออกแรงเยอะขึ้นหวังให้เขาตื่น“ย่าห์ ซอชานวอน” กรชันตัวขึ้นอย่างหัวเสีย ก่อนจะกระพริบตาปริบ ๆ เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าไม่ใช่ซอชานวอนที่คุ้นเคย “เอ่อ... ขอโทษครับ ผมคิดว่า...”“เออ ช่างเหอะ” หัตถเอานิ้วจิ้มที่แขนแกร่งพลาง