ログインปึก "อ่าสส์... ร่องเธอแน่นมาก ตอดนิ้วฉันใหญ่เลย" อคินครางกระสึบสบถในลำคอด้วยความซาบซ่าน ลมหายใจร้อนผ่าวหอบกระเผล่าเมื่อแรงรัดแน่นจากช่องทางนุ่มนิ่มตึงมือบีบรัดนิ้วเรียวยาวของเขาอย่างหนักหน่วง มาเฟียหนุ่มเร่งจังหวะขยับข้อมือ กระแทกกระทั้นนิ้วสอดแทรกเข้าออกอย่างป่าเถื่อนและต่อเนื่อง ไร้ซึ่งความปรานี! "กรี้ดดด อ๊ะ... เจ็บ! คุณอคิน... เจ็บค่ะ " เชอเบลล์ร้องลั่นด้วยความเจ็บปวดผสมผสานความวาบหวาม ร่างบางเกร็งกระตุก สองมือเอื้อมไปจิกขยำผ้าปูที่นั่งบนเตียงจนยับยู่ยี่เพื่อระบายความรัญจวนที่ถาโถมเข้ามา นิ้วแกร่งที่กระแทกซ้ำๆ ลงบนจุดอ่อนไหวทำเอาขาทั้งสองข้างของเธอสั่นสะท้าน หยาดน้ำตาแห่งความสับสนและหวาดกลัวไหลซึมผ่านขอบหน้ากากลูกไม้สีดำ ความรู้สึกนึกคิดตีรวนไปหมด... ผู้ชายที่กำลังรังแกและตักตักเรือนร่างของเธออย่างหลงใหลในตอนนี้ คือพี่ชายต่างแม่ผู้แสนเกลียดชังเธอเข้าไส้! เสียงร้องและอาการตอดรัดอย่างหนักหน่วงยิ่งกระตุ้นสัญชาตญาณสัตว์ร้ายในตัวอคินให้พุ่งสูงขึ้นถึงขีดสุด! เขาแค่นยิ้มอย่างชอบใจในชัยชนะ ชายหนุ่มถอนนิ้วเรียวยาวออกกะทันหัน จนเกิดเสียงชุ่มชื้นแผ่วเบาชวนวาบหวาม อคินไม่ปล่อยให้เธ
พลั่ก !! ,ร่างบางถูกแรงมหาศาลผลักลงบนเตียงกว้างขนาดคิงไซส์กลางห้องนอนหรู อคินปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของตัวเองออกอย่างรวดเร็วและขว้างทิ้งลงบนพื้นอย่างไม่ยี่หระ ตามด้วยกางเกงสแล็กตัวแพง เผยให้เห็นเรือนร่างกำยำเต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อสมส่วนและความปรารถนาอันรุนแรง สายตาคมกริบสีเข้มทอดมองเรือนร่างอรชรในชุดชั้นในตัวจิ๋วและหน้ากากลูกไม้สีดำด้วยไฟราคะที่ซ่อนไว้ไม่มิด เชอเบลล์อ้าปากค้างเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยหลังรอยลูกไม้เบิ่งกว้างด้วยความตื่นตระหนก เลือดในกายฉีดพุ่งจนพวงแก้มร้อนผ่าว ภาพความใหญ่โตและทรงพลังตรงหน้าทำเอาหัวใจของเธอเต้นระทึกจนแทบพุ่งหลุดออกมานอกอก ความหวาดกลัวตีรวนกับความรู้สึกวาบหวามอันประหลาดกับความจริงที่ว่าเธอกำลังจะตกเป็นของชายหนุ่มตรงหน้า ผู้ชายที่ได้ชื่อว่าเป็นพี่ชายต่างแม่ของตัวเอง มันทำให้ร่างกายสั่นสะท้านไปหมด "ไม่ต้องกลัว..." เสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่าดังก้องในความเงียบ อคินคลานขึ้นมาบนเตียง คืบคลานเข้าหาเธอราวกับพยัคฆ์ร้ายที่กำลังจะกลืนกินเหยื่อ " ยังไงเธอก็โดนฉันเอาแน่ๆเเม่สาวหน้ากาก" พูดจบ ร่างสูงใหญ่ก็โถมตัวเข้าหาเธอทันที ริมฝีปากหยักร้อนผ่าวประทับบดขยี้ลงบนกลี
อคินกระชากท่อนแขนเรียวของเชอเบลล์อย่างป่าเถื่อนและไม่ปรานี เขาเหวี่ยงร่างบางขึ้นไปบนเบาะนั่งข้างคนขับของรถสปอร์ตหรูอย่างแรงจนแผ่นหลังของเธอแทบจะกระแทกกับเบาะหนัง โชคดีที่เธอเปลี่ยนเสื้อผ้ากลับเป็นชุดเดรสเรียบร้อยชุดเดิมตั้งแต่ตอนอยู่ในห้าง ทำให้ชายหนุ่มไม่ได้ติดใจสงสัยเรื่องเครื่องแต่งกายที่ดูผิดแปลกไปจากเด็กดริ้งก์ในคราบเย้ายวน แต่สิ่งที่ตรึงสายตาคมกริบของเขายังคงเป็นหน้ากากลูกไม้สีดำ ที่ปกปิดใบหน้าท่อนบนของเธอเอาไว้อย่างมิดชิด พวงมาลัยสปอร์ตถูกหักเลี้ยวพารถพุ่งทะยานออกไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วท่ามกลางความมืดมิดของยามค่ำคืน แสงไฟจากข้างทางสาดส่องเข้ามาในห้องโดยสารวูบวาบ ยิ่งเพิ่มความตึงเครียดให้กดทับจนแทบขาดใจ อคินละสายตาจากถนนชั่วครู่ เลื่อนดวงตาคมปราบปั้นที่ตลบอบอวลไปด้วยความอยากรู้อย่างรุนแรงมามองใบหน้าเรียวเล็ก ความสงสัยและสัญชาตญาณความต้องการครอบครองมันปะทุขึ้นในอกจนยากจะควบคุม... ชายหนุ่มละมือข้างหนึ่งจากพวงมาลัย เอื้อมมือหนาอันร้อนผ่าวหมายจะไปปลดสายรัดและกระชากหน้ากากลูกไม้นั่นออก เพื่อดูใบหน้าจริงของหญิงสาวใต้ร่างที่ทำให้เขาคลั่งไคล้มาตลอดหลายวัน "อย่าถอดนะ" เชอเบลล์สะดุ
ในห้องทำงานด้านหลัง... 'เจ๊แอนนี่'ผู้จัดการสาวสองทรวดทรงเจ้าเนื้อยืนสั่นพริ้วไปทั้งร่าง ใบหน้าแต่งแต้มเครื่องสำอางหรูหราตอนนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยหยาดเหงื่อจากความหวาดกลัว มือที่ทาเล็บสีสดสั่นระริกขณะกดล็อกประตูห้องเอกสารเบาๆ รังสีฆาตกรรมของอคินและลำกล้องปืนเงาวับในมือลูกน้องเขามันคือของจริง! ชายหนุ่มคนนั้นไม่ได้พูดขู่ หากเธอยังลีลาไม่ยอมส่งตัวคนที่เขาต้องการ ร้านนวดแห่งนี้คงถูกเผาวายวอด และทุกคนในนี้คงไร้ชีวิตรอดออกไป ด้วยความกลัวตายขึ้นสมอง เจ๊แอนนี่รีบคว้าโทรศัพท์มือถือออกมา กดต่อสายหาเชอเบลล์ด้วยนิ้วมือที่สั่นเทา (ติ๊ด... ติ๊ด...) "ฮัลโหลค่ะเจ๊ " น้ำเสียงใสหวานของเชอเบลล์ดังมาจากปลายสาย "เชอเบลล์! ฮือ ช่วยเจ๊ด้วยลูก" เจ๊แอนนี่กระซิบกระซาบพลางยกมืออุดปาก น้ำเสียงสั่นพร่าด้วยความหวาดผวา "คุณอคิน.คุณอคินมาเฟียคนนั้นเขาบุกมาที่ร้าน เขาพาคนถือปืนมาขู่จะเผาร้าน จะฆ่าพวกเราทุกคนถ้าไม่ได้ตัวแม่สาวหน้ากาก คืนนี้!" " ว่าไงนะคะ "ชอเบลล์ที่ยืนอยู่กลางห้างสรรพสินค้าถึงกับอุทานออกมาด้วยความตกใจ ร่างบางเย็นวาบไปทั้งตัว "เจ๊ขอร้องล่ะเชอเบลล์... เจ๊จำเป็นต้องเอาตัวรอดจริงๆ ไม่งั้นพวกเ
ทันทีที่ประตูรถปิดลง และร่างของเชอเบลล์เดินลับหายเข้าไปในห้างสรรพสินค้า อคินก็กระทืบคันเร่งพารถสปอร์ตสีดำพุ่งทะยานออกสู่ถนนใหญ่ด้วยความเร็วสูงสุด แรงอารมณ์ที่คุกรุ่นอยู่ในอกไม่ได้ลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย ยิ่งมองเห็นท่าทางสั่นเกร็งเหมือนกวางน้อยหวาดภัยของน้องสาวต่างแม่ มันยิ่งทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดอย่างน่าประหลาด แต่สิ่งที่รบกวนจิตใจเขามากที่สุดในเวลานี้กลับไม่ใช่เชอเบลล์ หากแต่เป็น "แม่สาวหน้ากากลูกไม้" คนนั้น! อคินใช้นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนพวงมาลัยเป็นจังหวะหนักๆ ก่อนจะกดโทรศัพท์ต่อสายหาภามอีกครั้ง น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจสั่งการออกไปทันทีโดยไม่รอให้อีกฝ่ายเอ่ยทัก "ภาม มึงกลับรถมุ่งหน้าไปที่ร้านนวดไฮเอนด์นั่นเดี๋ยวนี้" (นายใหญ่ครับ? แต่นายมีประชุมด่วนช่วงบ่ายกับพวกหุ้นส่วนธุรกิจสีเทานะครับ...) "เลื่อนมันออกไป " อคินตวาดเสียงเข้ม สายตาคมกริบจ้องมองถนนเบื้องหน้าด้วยความเหี้ยมเกรียม "ในเมื่อพวกมึงปัญญาอ่อน ลากตัวคนมาไม่ได้ และไม่มีหน้าไหนกล้าเปิดปากบอกว่าผู้หญิงคนนั้นคือใคร กูจะไปลากไส้พวกมันด้วยตัวเอง!" (รับทราบครับนาย! เดี๋ยวผมพาคนไปสมทบที่ร้านทันทีครับ) อคินหักพวงมาลัยเลี้ยวรถ
เช้าวันรุ่งขึ้น... บรรยากาศบนโต๊ะอาหารยามเช้าอบอวลไปด้วยความใจดีของคุณลุงอัครเดชและรอยยิ้มของคุณแม่ แต่สำหรับฉัน มันกลับแฝงไปด้วยความอึดอัดจนกลืนอาหารไม่ลง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่ออคินเดินลงมาร่วมโต๊ะในชุดสูทสีเข้มเรียบหรู ใบหน้าคมคายเรียบตึงไร้รอยอารมณ์ใดๆ เหมือนเรื่องเมื่อคืนไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน "อคิน วันนี้น้องบอกว่าต้องเข้าเมืองไปทำธุระและหางานพาร์ตไทม์ทำเพิ่ม แกพอจะมีเวลาว่างแวะไปส่งน้องไหม?" คุณลุงอัครเดชเอ่ยขึ้นขณะจิบกาแฟ ฉันชะงัก ช้อนในมือแทบหลุดร่วง "เอ่อ ไม่เป็นไรค่ะคุณลุง เชอเบลล์นั่งรถโดยสารไปเองได้ค่ะ..." "ไปกับพี่เขานั่นแหละลูก ถนนแถวนั้นตอนเย็นมันอันตราย" คุณแม่เอ่ยเสริมด้วยรอยยิ้ม หวังอยากให้ฉันกับลูกชายของพ่อเลี้ยงสนิทสนมกันมากขึ้น อคินที่นั่งฝั่งตรงข้ามคลี่ยิ้มบางๆ บนริมฝีปาก รอยยิ้มอบอุ่นที่ดูเป็นพี่ชายแสนดีจนคุณลุงและคุณแม่ต่างพยักหน้าอย่างพอใจ แต่สายตาคมกริบที่ส่งผ่านโต๊ะมายังฉันกลับเย็นชาและแฝงไปด้วยรังสีคุกคามอย่างเปิดเผย "ได้สิครับพ่อ เรื่องแค่นี้เอง" อคินตอบเสียงทุ้มหวานนุ่มนวลต่อหน้าผู้ใหญ่ "เดี๋ยวตอนเย็นผมจะไปรับ น้องเชอเบลล์ด้วยตัวเองเลย







