Chapter: รักนิรันดร์ (จบบริบรูณ์ ) 4ปีต่อมา...เสียงหัวเราะใสแจ๋วของเด็กชายวัยสองขวบเศษดังสะท้อนไปทั่วสวนดอกไม้กว้างขวางหลังคฤหาสน์ตระกูลวายุ ร่างเล็กๆ ในชุดเอี๊ยมยีนส์น่ารักกำลังวิ่งไล่ตามผีเสื้ออย่างสนุกสนาน โดยมีสายตาแสนอบอุ่นของคนเป็นแม่อย่างเอิงเอยคอยมองตามด้วยรอยยิ้ม"น้องเอเดนครับ อย่าวิ่งไวสิลูก เดี๋ยวก็หกล้มหรอก"เอิงเอยในวัยที่ดูมีเสน่ห์และงดงามยิ่งขึ้นกว่าเดิม ยิ้มมองลูกชาตัวน้อยที่เป็นแก้วตาดวงใจของเธอและสามี ใบหน้าของหนูน้อยเอเดนถอดแบบมาจาก วายุราวกับพิมพ์เดียวกัน ทั้งดวงตาคมกริบและโครงหน้าสมบูรณ์แบบ มีเพียงรอยยิ้มหวานๆ เท่านั้นที่ได้มาจากคนเป็นแม่ ฟุบ...อ้อมกอดอันคุ้นเคยและแสนอบอุ่นสวมกอดเอิงเอยมาจากทางด้านหลัง พร้อมกับวงแขนแกร่งที่ประสานกันไว้ที่หน้าท้องของเธอ วายุซุกใบหน้าลงกับลาดไหล่นุ่ม ถูไถเบาๆ อย่างออดอ้อน"เล่นกับลูกจนลืมสามีอีกแล้วนะครับ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบข้างหู"พี่วายุ... ลูกมองอยู่นะคะ ไม่อายลูกบ้างหรือไง" เอิงเอยหัวเราะเบาๆ หันไปแตะริมฝีปากลงบนแก้มสากของมาเฟียหนุ่มที่บัดนี้กลายเป็น คุณพ่อลูกหนึ่งที่เห่อทั้งลูกและคลั่งรักเมียหนักกว่าเดิมหลายเท่า"อายทำไมครับ? ก็พี่รักแม่ขอ
Last Updated: 2026-07-25
Chapter: งานเเต่งที่รอคอย เวลาผ่านไปเพียงสัปดาห์กว่าๆ แต่สำหรับมาเฟียหนุ่มอย่างวายุ มันยาวนานราวกับเป็นปี และแล้ววันที่เขารอคอยมากที่สุดในชีวิตก็มาถึง... วันมงคลสมรสระหว่างวายุและเอิงเอยแสงแดดอ่อนๆพิธีเช้าถูกจัดขึ้นี่บ้านของเอิงเอย บรรยากาศเต็มไปด้วยความอบอุ่นของสองตระกูลใหญ่ เเขกเหรื่อมากมากพอสมควร ในห้องแต่งตัวฝั่งเจ้าสาว..."ตื่นเต้นเหรอยัยเอิง. . มือเย็นเชียว" พราวฟ้าพื่อนสาวคนสนิททักขึ้น ขณะช่วยปรับแต่งจับจีบผ้านุ่งชุดไทยศิวาลัยสีทองโบราณปักดิ้นทองคำแท้ให้กับเอิงเอย"ตื่นเต้นสิพราวมันเร็วมากเลยนะ อาทิตย์ก่อนยังอยู่ลอนดอนอยู่เลย วันนี้กลายเป็นเจ้าสาวแล้ว" เอิงเอยส่องกระจกมองตัวเองในชุดไทยตระการตา ใบหน้าหวานถูกแต่งแต้มอย่างงดงามจนละสายตาไม่ได้"โอ๊ยแก... พี่วายุเขาหลงแกจะตาย ไม่เร็วหรอกเนี่ย ป่านนี้ขบวนขันหมากโห่ฮิ้วไปสามบ้านแปดบ้านแล้วมั้ง"ของขวั เพื่อนสาวสายลุยอีกคนหัวเราะร่า พร้อมกับถือสายกั้นประตูเงินประตูทองเดินเข้ามาในห้อง "พร้อมนะเพื่อนรัก วันนี้ฉันกับพราวจะรีดซองประตูเงินประตูทองจากแก๊งมาเฟียให้กรามค้างไปเลย "เสียงโห่ขันหมากดังขึ้นที่ด้านล่าง นำโดย ไฟ และมาร์ตินสองเพื่อนสนิทของวายุที่วัน
Last Updated: 2026-07-25
Chapter: กลับไทยเเล้ว คำกระเซ้าเย้าแย้งเมื่อคืนไม่ใช่เรื่องเกินจริงเลยสักนิด...เช้าวันถัดมา เสียงหวานของเอิงเอยแหบพร่าลงอย่างเห็นได้ชัด จนคนที่รับหน้าที่ดูแลประคบประงม ยกน้ำอุ่นมาให้ดื่มถึงเตียงก็ไม่ใช่ใครที่ไหน นอกจากกองไฟส่วนตัว อย่างวายุ ที่เมื่อคืนแผดเผาความอบอุ่นใส่เธอเสียจนคนตัวเล็กหมดแรงสลบคาอกเขาไปหลังจากจัดการภารกิจที่ลอนดอนเสร็จสิ้น ทั้งคู่ก็เตรียมตัวเดินทางกลับประเทศไทยทันทีในวันรุ่งขึ้นเพราะเอิงเอยมีธุระเรื่องการเรียนของเธอต่อ ส่วนมาเฟียหนุ่มมีภารกิจที่สำคัญกว่าชีวิตรออยู่ที่กรุงเทพฯ บนเครื่องบินส่วนตัว (London ✈ Bangkok)บรรยากาศภายในห้องโดยสารสุดหรูของเครื่องบินส่วนตัวเงียบสงบ ละอองหิมะของลอนดอนถูกแทนที่ด้วยความอบอุ่นภายในเครื่อง เอิงเอยที่อยู่ในชุดเสื้อสเวตเตอร์ตัวโคร่งนุ่มฟูนั่งขดตัวอยู่บนโซฟาเบดหนานุ่ม มือน้อยๆ ถือแท็บเล็ตเปิดดูทบทวนเนื้อหากิจกรรมที่เธอต้องกลับไปทำที่ไทยสัมผัสอบอุ่นสวมกอดมาจากทางด้านหลัง พร้อมกับกลิ่นหอมประจำตัวของวายุที่ซุกหน้าลงกับลาดไหล่เนียน"พักสายตาบ้างครับคนดี นั่งจ้องจอนานๆ เดี๋ยวก็ปวดตาหรอก" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยชิดใบหูเล็ก ก่อนจะถือวิสาสะแย่งแท็บเล็ตในมือเ
Last Updated: 2026-07-25
Chapter: ปีใหม่กับสถานะใหม่ของเราสองสามวันมานี้เอิงเอยเเละวายุยังคงอยู่ที่ลอนดอน เพราะเขายังคงไม่เสร็จธุระเลย คืนนี้เป็นวันที่ 31ธันวาเเล้ว พี่วายุของเธอยังพาเธอไปออกงานเลี้ยงที่สถานทูตอยู่เลย จนงานเลี้ยงจบลง ระหว่างทางกลับมาคฤหาสน์ มีผู้คนมากมายออกมายืนรอเฉลิมฉลองปีใหม่กันที่ลานกว้างหน้าหอนาฬิกาบิ้กเบน เอิงเอยเองก็อยากเเวะที่นี่บ้าง เธออยากสัมผัสบรรยากาศปีใหม่ที่นี่อีกซักครั้ง เเต่ไม่กล้าขอให้เขาเเวะ จึงได้เเต่นั่งทำหน้าเงียบๆ ไว้ มองไปตลอดทาง จนถึงคฤหาสน์ ส่วนวายุเขารู้ว่าเธออยากเเวะที้นั่น เเต่ เขาอยากพาเธอกลับไปเปลี่ยนชุดให้เรียบร้อยก่อน เพราะเธออยู่ในชุดราตรียาว รองเท้าสูงปรี้ด ถ้าให้ไปยืนรอเวลาเที่ยงคืนคงจะหนาวเเละปวดข้อเท้ามากเเน่ๆ เขาตั้งใจจะพาเธออกมากันเเค่สองคน ทันทีที่รถจอดลง เรื่องยนต์ดับสนิท เอิงเอยพยายามทำตัวปกติ เดินขึ้นไปข้างบนกับเขา จนถึงห้องนอนของวายุ เธอเดินตรงเข้าไปเปลี่ยนชุดทันที เวลาที่นี่เพิ่งจะสี่ทุ่ม เเต่ถึงเธอไม่ง่วงก็อยากนอนมากกว่าอยากลงไปฉลองกับญาติๆ เเละของเขาด้านล่าง สำลีเเฝ่นบางถูหยิบขึ้นมาพร้อมกับคลีนซิ่ง เธอจะล้างหน้าที่ช่างเเต่งออกก่อนไปอาบน้ำ เเต่.. "รีบล้างทำไมครับ " เสี
Last Updated: 2026-07-24
Chapter: อยากเป็นสามีในทะเบียนใจจะขาดภาพที่มาเฟียหนุ่มคุกเข่าขอเเซนดี้สาวคนนี้เเเต่งงานถูกส่งต่อไปในกรุ๊ปของมาเฟียอย่างรวดเร็ว คุณปู่เขาก็เห็น คุณพ่อคุณเเม่เขาก็เห็นเเล้ว เอิงเอยที่ตื่นเช้าลงไปทานเบรคฟาสเเล้วขึ้นมาอยู่บนห้องใช่เวลาส่วนตัวต่อ เธอเข้ามาเชคหน้าไอจีของตัวเอง ที่เห็นว่าวายุเเทคอะไรมาคอมเม้นมันถึงได้ขึ้นเต็มไปหมด เเม้กระทั่งของขวัญเเละพราวฟ้าเองก็ยังมารีโพสให้ อีกด้วย ใช่..มันเป็นภาพที่วายุคุกเข่าสวมเเหวนให้เธอ ท่ามกลางงานเฉลิมฉลองคริสมาสเมื่อคืน เหมือนจะประกาศว่าเขาไม่โสดเเล้ว เเละเป้นเจ้าของเธออย่างเป็นทางการเเล้วด้วย "ดูอะไรอยู่ครับ " อีกคนที่เพิ่งอาบน้ำเเต่งตัวเสร็จเดินทะลุจากห้องเเต่งตัวมาหาเธอ "เอิงดูรูปเมื่อคืนอยู่คะใครเป็นคนถ่ายคะภาพสวยมากเลย" " อ๋อ..ไอ้คริสนะ มันเเอบถ่าย เราชอบหรอ? " "ชอบคะ ภาพออกมาดีมาก ไม่ยักกะรู้ว่ามือขวาอย่างคุณคริสจะถ่ายรูปสวยขนาดนี้ " เธอมองดูภาพนั้นซ้ำๆไปมา เเล้วยิ้ม "สรุปว่าที่พี่วายุเเปลกๆไปนี่ไปวางเเผนของเอิงเเต่งงานอยู่หรอคะ? " "ครับ "เขายอมรับอย่างตรงๆ เพราะเเผนการณ์มันสำเร็จไปเเล้ว" "เเล้วพี่วายุอยากจะเเต่งเมื่อไหร่คะ รอเอิงเรียนจบก่อนไหไวไหมคะ? " เธอเ
Last Updated: 2026-07-24
Chapter: ปาร์ตี้วันคริสมาส (ขอเเต่งงาน)"เเล้วงานเลี้ยงของพี่มีตรีมไหมคะ? หรือว่าใส่ชุดอะไรก็ได้" ที่เธอถามเพราะไม่งั้นคงเเต่งตัวหลุดตรีมหรือไม่ไม่เข้าพวกอีกเเน่ๆ "มีครับ ปกติจะใส่สีเเดงหรือสีเขียวทุกปี เเต่ปีนี้มีเเต่งคอสเพลย์เกี่ยวกับวันคริสมาสด้วย เราอยากเเต่งเป็นอะไรครับ พี่ให้คนหาชุดมาให้ " อืม..."อยากเป็นเเซนดี้คะ ได้ไหมคะ ?" "ได้ครับ งั้นพี่ก็จะเป็นซานต้า คู่กับเเซนนดี้คนสวยละกัน" "หือ..เเล้วเเบบนี้ใครจะชนะละคะ? เอิงอยากลงประกวดกับเขาด้วยนะ" "ทำไมต้องประกวด ?" "เเล้วทำไมพี่ชอบห้ามจังเลยคะ" "เราเเต่งตัวสวยๆนั่งดูเฉยๆกับพี่ก็พอเเล้วครับ " -_- (หน้าของเอิงเอย) เธอไม่เข้าใจทำไมพี่วายุต้องห้ามด้วย เเค่ประกวดชุดเเข่งกับลูกน้องของเขา มันจะอะไรกันขนาดนั้น "นะครับ .. ฟังพี่นะเด็กดี วันนี้มีอะไรให้เราทำอีกเยอะ" "ก็ได้คะ?เอิงยอมก็ได้ เเต่คืนนี้เรางดเรื่องอย่างว่ากันนะคะ เพราะพี่ขัดใจเอิง" "โอเค งดก็ได้ครับ " คนตัวสูงตกลง ทันที่รถขับเข้ามาในเขตรังมาเฟีย เอิงเอยก็ต้องตาลุกวาวอีกครั้งเพราะ ที่เเห่งนี้ถูกตกเเต่งไปด้วยสัญลักษณ์ของวันคริสมาส ไปจนทั่วบริเวณ ไม่เว้นเเม่กระทั่งบนตึก เเละยังมีต้นสนขนาดใหญ่ที่วางอย
Last Updated: 2026-07-23
Chapter: งานเเต่งของเราสี่เดือนผ่านไปไวเหมือนโกหกกัน .. คฤหาสน์หลังใหญ่ที่เคยเงียบเหงาและเต็มไปด้วยบรรยากาศอันแสนตึงเครียดของความบาดหมาง ตอนนนี้กลับอบอวลไปด้วยรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ และเสียงอ้อแอ้ของคุณหนูนิรินที่กลายมาเป็นศูนย์กลางจักรวาลและดวงใจของทุกคนในบ้านอย่างแท้จริง พัฒนาการของเด็กน้อยวัยสี่เดือนเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็วพวงเอก้มยุ้ยๆ ที่เคยเล็กจิ๋ว บัดนี้อวบอิ่มขาวอมชมพูราวกับซาลาเปาแฝด ดวงตากลมโตสุกใสที่ชอบจ้องมองและส่งยิ้มหวานโชว์เหงือกให้กับทุกคน ทำให้คุณปู่อัครเดชและคุณยายประไพหลงหลานสาวจนแทบไม่อยากจะออกไปทำงานบริหารที่บริษัทเลยทีเดียว แต่ คนที่เห่อและหลงลูกสาวหนักที่สุดจนกู่ไม่กลับ ก็คงหนีไม่พ้น คุณพ่อมาเฟียอย่างอคิน คนตัวร้ายจอมเผด็จการในอดีตได้ตายจากไปอย่างถาวรแล้ว ตอนนี้เหลือเพียง ทาสลูกและ ทาสเมียอย่างเต็มรูปแบบ อคินลดบทบาทการทำงานที่ท่าเรือและธุรกิจสีเทาลงไปเกินครึ่ง ชายหนุ่มโยนงานบริหารส่วนใหญ่ให้พายุและลูกน้องคนสนิทจัดการแทน ส่วนตัวเองก็ขลุกตัวอยู่กับลูกและเมียตลอดเวลา เขาแย่งหน้าที่แม่บ้านและพี่เลี้ยงแทบทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นคนอาบน้ำ ชงนม เปลี่ยนผ้าอ้อม และกล่อมนิรินเข้านอนทุกคืน เพื่อใ
Last Updated: 2026-10-20
Chapter: เเต่งงานกันนะ "เปล่าครับ พี่ไม่ได้เจ็บแผลครับ" อคินส่ายหน้าเบาๆ รอยยิ้มละมุนยังคงประดับอยู่บนริมฝีปากหยัก "พี่แค่... กำลังคิดเรื่องอนาคตของเราต่างหาก" เชอเบลล์เลิกคิ้วด้วยความสงสัย "อนาคตของเรา? หมายความว่ายังไงคะ?" อคินสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ชายหนุ่มโอบกระชับร่างของภรรยาและลูกสาวให้เข้ามาแนบชิดอกกว้างของเขา ราวกับต้องการให้หัวใจทั้งสามดวงเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน "ตอนนี้ร่างกายของพี่หายดีร้อยเปอร์เซ็นต์แล้ว แผลผ่าตัดของเบลล์ก็หายสนิท แถมลูกสาวของเราก็อ้วนท้วนสมบูรณ์ แข็งแรงพร้อมที่จะเดินทางกลับไทยเเล้ว" อคินเริ่มต้นเกริ่นนำ นัยน์ตาของเขาเปล่งประกายความมุ่งมั่น "พี่ว่ามันถึงเวลาแล้วนะเบลล์เวลาที่เราจะต้องกลับบ้านของเราเสียที" คำพูดของอคิน ทำเอาเชอเบลล์ใจเต้นแรง หญิงสาวรู้ดีว่าบ้านที่เขาหมายถึง ไม่ใช่ทาวน์เฮาส์ที่ลอนดอนแห่งนี้ แต่คือคฤหาสน์ตระกูลอัครเดชที่ประเทศไทย สถานที่ที่เป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราวทั้งหมด ทั้งความเจ็บปวด และความรัก "พี่ได้สั่งให้พายุกับกวินเตรียมตัวจัดกระเป๋าและเคลียร์เรื่องเครื่องบินเจ็ทส่วนตัวไว้เรียบร้อยแล้วนะ" อคินเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "เราจะบินกลับประเทศไท
Last Updated: 2026-10-20
Chapter: สัมผัสคำว่าครอบครัวเวลาหลายสัปดาห์ผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็วภายใต้ท้องฟ้าของกรุงลอนดอนที่เริ่มผลัดเปลี่ยนเข้าสู่ฤดูหนาวอย่างเต็มตัวความหนาวเหน็บของสภาพอากาศภายนอก กลับไม่อาจแทรกซึมผ่านกำแพงแห่งความรักและความอบอุ่นที่ก่อตัวขึ้นภายในทาวน์เฮาส์หรูย่านเคนซิงตันได้เลยแม้แต่น้อย หลังจากเหตุการณ์เฉียดตายที่หน้าลานจอดรถห้างสรรพสินค้าในวันนั้น ปาฏิหาริย์และความรักก็ทำหน้าที่เยียวยาทุกสิ่งทุกอย่างได้อย่างน่าอัศจรรย์ อคิน ใช้เวลาพักฟื้นรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลและกลับมาพักผ่อนต่อที่บ้านเพียงไม่กี่สัปดาห์ บาดแผลจากการถูกยิงที่แผ่นหลังและหัวไหล่ซ้ายก็สมานตัวและหายดีเป็นปลิดทิ้ง ร่างกายกำยำของมาเฟียหนุ่มกลับมาแข็งแกร่งดั่งหินผาและพร้อมจะทำหน้าที่หัวหน้าครอบครัวอย่างเต็มรูปแบบอีกครั้ง ส่วนน้องนิรินลูกสาวตัวน้อยที่เคยตัวเล็กจิ๋วเพราะคลอดก่อนกำหนด บัดนี้ก็ได้รับสารอาหารจากน้ำนมแม่และการดูแลอย่างทะนุถนอมจากคุณพ่อคุณแม่ป้ายแดง จนแก้มยุ้ยๆ ทั้งสองข้างเริ่มพองออกเป็นสีชมพูระเรื่อ น้ำหนักตัวพุ่งพรวดขึ้นมาอยู่ในเกณฑ์มาตรฐานของเด็กทารกปกติ แข็งแรง ร่าเริง และกลายเป็นแก้วตาดวงใจที่สร้างเสียงหัวเราะให้กับทุกคนในบ้าน และสิ่งท
Last Updated: 2026-10-20
Chapter: เริ่มใหม่ไปด้วยกันนะคะ...กึก... สัมผัสที่แผ่วเบาจนแทบไม่รู้สึก แต่กลับสร้างความสั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจเชอเบลล์ ปลายนิ้วชี้หนาของอคินที่อยู่ในอุ้งมือของเธค่อยๆ ขยับและกระตุกเบาๆ เชอเบลล์สะดุ้งสุดตัว หญิงสาวเบิกตากว้าง เงยหน้าขึ้นมองใบหน้าของสามีทันทีด้วยความตื่นตระหนกและลุ้นระทึก หัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำระรัว เปลือกตาสีเข้มที่ปิดสนิทมาเนิ่นนาน เริ่มขยุกขยิกและสั่นไหวเล็กน้อย คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันราวกับกำลังต่อสู้กับความเจ็บปวดและความหนักอึ้งของร่างกาย เสียงครางฮือในลำคอดังลอดออกมาเบาๆ "พ... พี่อคิน! พี่อคินคะ" เชอเบลล์เรียกชื่อเขาเสียงหลง รีบชะโงกหน้าเข้าไปใกล้ๆ ค่อยๆ อย่างเชื่องช้าที่สุด เปลือกตาที่หนักอึ้งของมาเฟียหนุ่มก็ค่อยๆ ปรือเปิดขึ้น รับแสงสว่างของวันใหม่ ภาพแรกที่สะท้อนเข้ามาในนัยน์ตาคมกริบที่ยังคงพร่ามัว คือเพดานสีขาวของโรงพยาบาล ก่อนที่วิสัยทัศน์จะค่อยๆ ปรับโฟกัส จนกระทั่งชัดเจน ภาพของดวงหน้าหวานที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา ดวงตากลมโตที่เบิกกว้างด้วยความดีใจ และรอยยิ้มที่งดงามที่สุดในโลกของผู้หญิงที่เขารักสุดหัวใจ... ปรากฏชัดเจนอยู่ตรงหน้าเขา "บ... เบลล์..." เสียงทุ้มที่แหบพร่าและ
Last Updated: 2026-10-20
Chapter: ลูกมาหาพี่เเล้วนะคะรถตู้คันหรูแล่นมาจอดเทียบที่หน้าทาวน์เฮาส์ย่านเคนซิงตันในเวลาที่ท้องฟ้าของกรุงลอนดอนมืดสนิทไปแล้ว ทันทีที่ประตูรถเปิดออก เชอเบลล์ก็ก้าวลงจากรถด้วยความเร่งรีบ หญิงสาวกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้าไปภายในบ้านโดยไม่สนใจความเจ็บตึงที่แผลผ่าตัดของตัวเองแม้แต่น้อย สัญชาตญาณความเป็นแม่ร่ำร้องให้เธอรีบไปหาลูกสาวที่กำลังส่งเสียงร้องไห้จ้าอยู่บนชั้นสอง "คุณเชอเบลล์! ค่อยๆ เดินครับ เดี๋ยวจะปวดเเผลเอา" กวินที่วิ่งตามมาติดๆ ร้องเตือนด้วยความเป็นห่วง แต่ก็ไม่สามารถห้ามความร้อนรนของคุณแม่ป้ายแดงได้ เชอเบลล์ผลักประตูห้องนอนเข้าไป ภาพที่เห็นคือป้าแม่บ้านกำลังอุ้มร่างเล็กจิ๋วของ 'น้องนิริน' เดินวนไปวนมาเพื่อพยายามปลอมประโลม แต่ทารกน้อยที่กำลังหิวจัดก็แผดเสียงร้องไม่ยอมหยุดจนหน้าดำหน้าแดง "เบลล์อยู่นี่เเล้วคะ นิริน.. แม่มาแล้วค่ะคนดี" เชอเบลล์รีบวางถุงกระดาษเปื้อนเลือดที่เธอกอดแนบอกมาตลอดทางลงบนโต๊ะ ก่อนจะตรงเข้าไปรับลูกสาวตัวน้อยมาจากอ้อมแขนของแม่บ้าน ทันทีที่ร่างปุยนุ่นสัมผัสกับไออุ่นและกลิ่นกายที่คุ้นเคยของคนเป็นแม่ เสียงร้องไห้จ้าก็ค่อยๆ เบาลง หญิงสาวทรุดตัวลงนั่งบนเตียง ปลดกระดุมเสื้อเพื่อป้อนนมจากเต้าใ
Last Updated: 2026-10-20
Chapter: รีบตื่นขึ้นมานะคะเข็มนาฬิกาบนผนังสีขาวสะอาดตาของโรงพยาบาลเคลื่อนตัวไปอย่างเชื่องช้า ราวกับต้องการทรมานหัวใจของคนที่กำลังรอคอยอยู่ด้านนอกให้แหลกสลายลงไปทีละน้อยเวลาผ่านไปหนึ่งชั่วโมง... สองชั่วโมง... สามชั่วโมง... จนกระทั่งล่วงเลยเข้าสู่ชั่วโมงที่สี่บรรยากาศหน้าห้องผ่าตัดฉุกเฉินยังคงถูกปกคลุมไปด้วยความตึงเครียดและเงียบสงัดจนน่าอึดอัด เชอเบลล์ นั่งกอดถุงกระดาษเปื้อนเลือดใบนั้นเอาไว้แนบอกราวกับมันเป็นสิ่งล้ำค่าที่สุดในชีวิต หญิงสาวนั่งคู้ตัวอยู่บนเก้าอี้พลาสติกแข็งๆ แววตากลมโตที่เคยส่องประกายสดใส บัดนี้แดงก่ำและบวมช้ำอย่างหนักจากการร้องไห้อย่างต่อเนื่องไม่หยุดพัก คราบน้ำตายังคงไหลรินลงมาอาบสองแก้มเนียนอย่างเงียบเชียบ ร่างกายบอบบางสั่นสะท้านเป็นระยะตามแรงสะอื้นที่ไม่อาจกักเก็บเอาไว้ได้ภาพของผู้ชายร่างใหญ่ที่มักจะทำตัวกร่างและเย่อหยิ่งใส่เธอเสมอ บัดนี้กลับต้องมานอนจมกองเลือดเพื่อปกป้องชุดเสื้อผ้าของลูกสาว มันตอกย้ำให้ความรู้สึกผิดบาปและความเสียใจตีรวนขึ้นมาจุกที่คอหอย ทำไมเธอถึงต้องทิฐิสูงใส่เขา? ทำไมเธอถึงไม่ยอมพูดคำว่ารักและให้อภัยเขาก่อนหน้านี้? หากเขาเป็นอะไรไปโดยที่ยังไม่ได้ฟังคำว่า อภัยจากป
Last Updated: 2026-10-19
Chapter: คำถามที่เเทงใจดำครีมเดินลากกระเป๋าเดินทางเข้าบ้านประตูห้องนอนฝั่งขวาสุดตามที่ออสตินบอก ร่างเล็กเอื้อมมือไปดันบานประตูไม้หนาหนักให้ปิดลงเบาๆ ทันทีที่ล็อกกลอนประตูเรียบร้อย ความเข้มแข็งที่ฝืนทำต่อหน้าเขาก็พังทลายลงทันที ร่างบางทรุดตัวลงนั่งกองกับพื้นหินอ่อนเย็นเยียดอย่างอ่อนแรง ราวกับสายป่านที่ขาดผาดหยดน้ำตาร้อนผ่าวไหลทะลักอาบแก้มเนียนสวยอีกครั้งอย่างห้ามไม่อยู่ ความเจ็บปวดลึกๆ ในอกปะทุขึ้นมาจนเธอต้องยกมือขึ้นกุมหัวใจไว้แน่น เธอไม่เคยคิดเลยจริงๆ ว่าชีวิตนี้จะได้กลับมาเจอกับอดีตคนรักอย่างออสตินอีกครั้งอละที่ร้ายกาจยิ่งกว่า คือการกลับมาในฐานะ 'ลูกหนี้' ที่ต้องเอาร่างกายเข้าแลก เพื่อให้เขาเหยียดหยามและบดขยี้ศักดิ์ศรีของเธออย่างเลือดเย็น"ฮึก... ทำไมใจร้ายกับครีมนักนะ..."เสียงหวานเอื้อนเอ่ยสะอื้นไห้ออกมาแผ่วเบาในความเงียบสงบ ครีมนั่งร้องไห้กอดเข่าตัวเองอยู่พักใหญ่จนกระทั่งเริ่มตั้งสติได้ เธอสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ ปาดคราบน้ำตาออกจากใบหน้าช้าๆ ก่อนจะบังคับตัวเองให้ลุกขึ้น นำเสื้อผ้าและข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวออกจากกระเป๋าเดินทางมาจัดเก็บเข้าตู้เสื้อผ้าให้เป็นระเบียบเรียบร้อยทว่า ในขณะที่กำลังดึงผ้าผืนห
Last Updated: 2026-11-11
Chapter: อย่ามาอ่อนแอไปหน่อยเลยเสียงกริ่งหน้าบ้านดังระรัวติดต่อกันหลายครั้ง ท่วงทำนองอันเร่งรีบสะท้อนก้องไปทั่วบริเวณบ้านไม้สไตล์โมเดิร์นสีครีมที่เงียบสงบ 'ทิว' ชายหนุ่มคนสนิทในชุดสูทสีดำสนิทที่ยืนรออยู่หน้าประตูรั้วบ่อน้ำตาเริ่มขมวดคิ้วแน่นด้วยความสงสัย เขาชูแขนขึ้นมองนาฬิกาข้อมือเรือนหรูที่บอกเวลาสิบโมงเช้ากว่าเข้าไปแล้วความเงียบเชียบภายในตัวบ้านที่ไร้ซึ่งการตอบรับ ทำให้ทิวเริ่มรู้สึกเอะใจและวิตกกังวลขึ้นมาในอก'หรือว่า... คุณครีมจะแอบหนีไปแล้ววะ?'ความคิดนั้นวูบเข้ามาในหัว ทิวตัดสินใจลองยื่นมือไปยึดจับลูกบิดประตูรั้วเหล็กหน้าบ้าน แล้วออกแรงผลักเบาๆ สรุปว่ามันไม่ได้ล็อกเอาไว้ ชายหนุ่มถือวิสาสะก้าวเท้าผ่านประตูรั้วเข้ามาภายในบริเวณบ้านทันที สายตาคมมองสำรวจไปรอบๆ เห็นแสงไฟบางดวงในห้องนั่งเล่นชั้นล่างยังคงเปิดสว่างทิ้งไว้ แต่เมื่อลองเดินไปดึงประตูบ้านกระจกบานใหญ่ดูกลับพบว่ามันถูกล็อกไว้จากด้านใน ทำให้เขาไม่สามารถก้าวเข้าไปได้ทิวจึงยกมือขึ้นเคาะประตูไม้บานหนาแรงๆ หลายครั้งจนเกิดเสียงดังสนั่นปัง! ปัง! ปัง!"มีใครอยู่ไหมครับ! เปิดประตูหน่อยครับ!" ทิวส่งเสียงเรียกดังลั่นกังวาน "คุณครีม! อยู่ไหมครับ!"ทางด้าน 'ครีม
Last Updated: 2026-11-11
Chapter: แผลในใจหลังจากที่ประตูห้องทำงานบานใหญ่ปิดลง ครีมค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นจากโต๊ะทำงานไม้ตัวยาวอย่างช้าๆ ร่างกายอันบอบช้ำสั่นเทาไปหมด ความรู้สึกเจ็บระบมตรงช่องทางรักแล่นริ้วขึ้นมาทุกครั้งที่เธอขยับเคลื่อนไหว มือบางอันสั่นระริกเอื้อมไปจัดแจงเสื้อผ้าและกระโปรงทรงเอของตัวเองให้กลับมาเข้าที่เรียบร้อย ก่อนจะก้มลงเก็บชั้นในที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมาสวมใส่ด้วยความอับอายน้ำตาเม็ดโตร้อนผ่าวไหลอาบแก้มเนียนสวยไม่หยุดหย่อน ความรู้สึกในอกปะปนกันไปหมด ทั้งความเจ็บปวดทางกาย ความช็อก และความเสียใจอย่างถึงที่สุด เธอไม่เคยคิดเลยว่าเจ้าหนี้เงินสิบล้านของพ่อเธอจะกลายเป็น 'ออสติน' แฟนเก่าที่เธอเคยทิ้งเขาไปเมื่อสามปีก่อน และที่สำคัญยิ่งกว่านั้น เธอไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ ว่าพ่อผู้แสนดีและสมถะของเธอ จะกล้าไปกู้ยืมเงินจำนวนมหาศาลขนาดนั้นมาจากคนพวกนี้ได้อย่างไรครีมกลืนก้อนความเจ็บปวดลงคอ มือบางหยิบกระเป๋าถือใบเก่าขึ้นมากระชับไว้แน่น แล้วค่อยๆ พาตัวเองเดินออกจากห้องทำงานของออสตินอย่างยากลำบาก แม้ทุกก้าวที่ก้าวเดินจะสร้างความเจ็บรวดร้าวที่ท่อนล่างไม่น้อย แต่เธอก็ต้องกัดฟันทน พาตัวเองออกไปจากสถานที่อันแสนใจร้ายแห่งนี้ให้เร็วท
Last Updated: 2026-11-10
Chapter: ทำให้ฉันพอใจสิคำพูดอันแสนเย็นชาของออสตินยังคงก้องสะท้อนอยู่ในหัว ครีมกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ด้วยความยากลำบาก หัวใจดวงน้อยสั่นระทึกด้วยความหวาดกลัวอย่างถึงที่สุด เธอไม่กล้าแม้แต่จะเอื้อนเอ่ยตอบรับหรือปฏิเสธ จนกระทั่งเสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจของเขาเอ่ยตัดความเงียบขึ้นมาอีกครั้ง"มานี่..."เขากระดิกนิ้วเรียกร่างเล็กให้ก้าวเข้าไปหาใกล้ๆ ครีมชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆ ก้าวขาอันสั่นเทาเข้าไปหาเขาอย่างไม่อาจขัดขืน ทว่าเพียงแค่เธอหยุดยืนอยู่ตรงหน้า มือหนาก็ดึงรั้งแขนเรียวอย่างแรง ส่งผลให้ร่างบางเสียหลักเซลงไปนั่งเกยอยู่บนตักแกร่งของเขาในท่าทางอันล่อแหลม ใบหน้าหวานจมลงกับอกอุ่นที่อุดมไปด้วยกล้ามเนื้อแน่นหนั่นทันที"อ๊ะ!! ขะ... ขอโทษค่ะ"ครีมรีบเอ่ยปากขอโทษเสียงแผ่วเบา ร่างกายเกร็งสะท้านไปทุกส่วน กลิ่นน้ำหอมประจำตัวของออสตินซึ่งเป็นกลิ่นหอมนุ่มลึกปนดุดันอันคุ้นเคยฟุ้งกระจายเข้าเตะจมูก มันยังคงเป็นกลิ่นเดิมที่เขาชอบใช้เมื่อสามปีก่อนไม่เคยเปลี่ยน ทว่าในยามนี้ เธอไม่มีแม้แต่ความกล้าที่จะเอ่ยถามหรือเอื้อนเอ่ยสิ่งใดออกไปออสตินใช้วงแขนแกร่งโอบรัดเอวบางไว้แน่น สายตาคมกริบจ้องมองใบหน้าหวานที่อยู่ห่างกันเพียงคิ้วเอ็ด ก
Last Updated: 2026-11-08
Chapter: เจ้าหนี้?ภายในรถยนต์หรูคันสีดำสนิทที่กำลังแล่นทะยานไปตามท้องถนนในเมืองใหญ่ บรรยากาศเงียบสงบจนน่าอึดอัด ไม่มีแม้แต่เสียงพูดคุยหรือเสียงลมหายใจของคนที่นั่งอยู่ภายในรถ ชายชุดดำทั้งสามคนต่างนั่งเงียบ รักษาระยะห่างอย่างมีมารยาท ในขณะที่ครีมนั่งกอดกระเป๋าถือใบเก่าของตัวเองไว้แน่น ดวงตาคู่หวานเหม่อมองออกไปนอกกระจกรถติดฟิล์มมืดสนิท ความคิดในหัวยุ่งเหยิงฟุ้งซ่านไปหมดใช้เวลาเดินทางไม่นานนัก รถหรูก็เลี้ยวเลี้ยวเข้าสู่เขตรั้วของตึกสูงตระหง่านฟ้าอันเป็นที่ตั้งของคาสิโนและโรงแรมระดับห้าดาว ชายชุดดำเดินลงมาเปิดประตูรถให้เธอ ครีมก้าวลงมาจากรถด้วยขาที่สั่นเทา เธอแหงนหน้ามองความอลังการของอาคารตรงหน้าด้วยความรู้สึกตระหนก ตึกแห่งนี้ดูหรูหรา น่าเกรงขาม และเต็มไปด้วยกลิ่นอายของอำนาจเงินมหาศาลชายชุดดำคนเดิมก้าวเท้าเดินนำเธอเข้าไปภายในอาคาร ผ่านระบบรักษาความปลอดภัยที่แน่นหนา จนกระทั่งมาถึงหน้าลิฟต์ส่วนตัวสำหรับผู้บริหาร เขาใช้คีย์การ์ดแตะลงบนเซนเซอร์ก่อนจะกดปุ่มตัวเลขชั้นบนสุดของตึกตึ้ง...ประตูลิฟต์เคลื่อนตัวปิดลง ความเร็วของลิฟต์ที่กำลังพุ่งทะยานขึ้นสู่ชั้นสูงสุด ทำให้หัวใจของครีมเต้นระทึกจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เ
Last Updated: 2026-11-08
Chapter: คำขอร้องไม่เป็นผลงั้นผมขอคุยกับนายก่อนครับ" ชายชุดดำเอ่ยตัดบท ก่อนจะลุกขึ้นเดินเลี่ยงออกไปทางมุมห้องรับแขกที่ห่างออกไปเล็กน้อย เขากดโทรศัพท์มือถือต่อสายตรงหาชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของเงินและเป็นเจ้านายใหญ่ของพวกเขาทันที รอสายอยู่เพียงไม่นาน ปลายสายก็กดรับ พร้อมกับน้ำเสียงทุ้มต่ำ เย็นชา และทรงอำนาจที่เอ่ยออกมาสั้นๆ ผ่านสายโทรศัพท์ (มีอะไร) "นายครับ... คุณวีระชัยเสียชีวิตไปแล้วครับเมื่อสองอาทิตย์ก่อน ตอนนี้มีแค่ลูกสาวของเขาครับ เธอบอกว่าเพิ่งเรียนจบและกำลังจะไปทำงาน หาเงินมาทยอยคืนให้นายครับ..." ชายชุดดำรายงานไปตามความจริงด้วยน้ำเสียงนอบน้อม ทว่า... คำตอบจากปลายสายกลับไม่ได้มีความเห็นอกเห็นใจหรือเมตตาเลยแม้แต่น้อย น้ำเสียงที่ตอบกลับมานั้นเต็มไปด้วยความห้วนจัด ดุดัน และไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ (กูไม่เอา! ถ้าไม่มีคืนทั้งหมดวันนี้... ก็พาตัวเธอมาที่นี่กูจะคุยเอง" ตู้ด... ตู้ด... ตู้ด... สัญญาณสายโทรศัพท์ถูกตัดไปทันที โดยไม่เปิดโอกาสให้คนสนิทได้อธิบายหรือต่อรองใดๆ เพิ่มเติม ชายชุดดำถอนหายใจออกมาหนักๆ ด้วยความหนักใจ เขาถอดหมวกออกเล็กน้อยก่อนจะเดินกลับมาหาครีมที่นั่งรอฟังคำตอบด้วยหัวใจที่เต้นตึกตัก ทันทีที่
Last Updated: 2026-11-07