บทที่ 5

เจ็บจัง...เวลาอกหักมันเจ็บที่ใจอย่างนี้สินะ ตลอดสิบปีถึงเขาไม่เคยเปิดเผยสถานะแต่เราสองคนก็เข้ากันดี ไม่เคยมีปัญหา ไม่เคยทะเลาะกัน

แล้วอะไรคือความผิดพลาด

ความผิดพลาดมันอยู่ที่ตรงไหนกัน เธอไม่สวย เธอไม่ดี เธอไม่มีเวลาหรือให้ความสุขเขาได้ไม่เต็มที่

แม้จะพยายามถามตัวเองสักแค่ไหนแต่ก็ไม่ได้คำตอบเปลือกตาของเธอหนักอึ้งและเพียงไม่นานร่างบางของคุณหมอสาวก็นอนสงบนิ่งอยู่บนเตียงในห้องฉุกเฉิน 

 

เธอตื่นขึ้นมาอีกครั้ง แต่ตัวเองก็ไม่ได้อยู่ในห้องฉุกเฉินแล้ว แผลที่หน้าผากยังตึง ๆ เล็กน้อย แสงแดดที่ส่องเข้ามาในห้องบ่งบอกว่าเวลานี้คงเช้าแล้ว

เธอรีบควานหาโทรศัพท์ก็เห็นว่ามันอยู่ข้างหัวเตียง  เมื่อปลดล็อกหน้าจอหวังเพียงว่าจะมีสักสายจากคนที่คิดถึง

ไร้ซึ่งข้อความจากเขาคนนั้น 

‘เดียร์อยู่โรงพยาบาลนะคะ เดียร์หัวแตก’

หลังจากส่งข้อความหาเขาแล้ว เธอก็เอาแต่จ้องมองข้อความบนหน้าจอมือถือ ซึ่งเป็นช่องสนทนาหลักของทั้งคู่ 

ผ่านไปเกือบห้านาที เขาก็ยังไม่ได้อ่าน เธอจึงตัดสินใจส่งไปอีกครั้ง

‘รักนะคะ’ และแล้วน้ำตาเดียร์น่าก็ไหลอีกครั้ง ทำไมนะ แค่การบอกรักเขา ทำไมมันถึงได้เจ็บอย่างนี้ เสียดายที่ก่อนหน้านี้น่าจะบอกเขาให้บ่อยกว่านี้

เสียดายที่ก่อนหน้านี้น่าจะอยู่กับเขาให้มากกว่านี้ น่าจะทำงานให้น้อยลง

ตริ่ง! หัวใจเธอเต้นแรงเมื่อมีข้อความจากเขา

ปาดน้ำตาทิ้งลวก ๆ เขายังคงมีเยื่อใย เราสองคนอยู่ด้วยกันมาสิบปี มันไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ หรอกที่จะเลิกกัน

เมื่อคืนเรายังมีเซ็กซ์เร่าร้อนด้วยกันอยู่

ความคิดเข้าข้างตัวเองสารพัดของผู้หญิงโง่ ๆ คนหนึ่งแหลกสลายด้วยข้อความเพียงไม่กี่ประโยค

“ไม่ต้องส่งข้อความมาอีก เงินจัดการโอนเข้าบัญชีแล้วเช็กดู ถ้าอยากได้มากกว่านั้นติดต่อเลขาฉัน”

มือของเธอสั่นเทาด้วยความโกรธและความเสียใจ ความรักของเธอไม่เคยมีค่าในสายตาเขาเลยใช่ไหม

มือบางที่ทุบลงตรงกลางอกหวังว่าความเจ็บปวดนี้จะหายไป ช่วยหายไปด้วยเถอะ

แต่ไม่เลย ไม่ว่าจะทุบอกข้างซ้ายสักแค่ไหน ความไหววูบความเจ็บปวดที่เกิดในใจดวงน้อยนี้กลับไม่หายไปเลย แต่กลับเพิ่มมากขึ้นจนเกินกว่าจะห้ามได้

เสียงสะอื้นและน้ำตาไหลอาบสองข้างแก้ม ทรมานเหลือเกิน

แกรก! เสียงเปิดประตู หัวใจเธอกลับมาพองฟูอีกครั้ง เขาหรือเปล่านะ หรือทั้งหมดที่เขาทำจะเป็นแค่การเซอร์ไพรส์ขอแต่งงาน

เขาแค่หยอกเธอเล่นหรือเปล่านะ

“เดียร์น่าตื่นแล้วเหรอ”

“ลียา...” เขาไม่ได้มา

“ร้องไห้ทำไมยังเจ็บแผลอยู่เหรอ”

“เปล่า ๆ ไม่เจ็บแล้ว กลัวเป็นแผลเป็นน่ะ” เธอเฉไฉถึงจะดูไม่น่าเชื่อถือนักแต่เพื่อนก็พยายามจะเชื่อ

“ไม่เป็นหรอก แผลเท่านี้ไม่กี่วันก็หายนะ” เธอไม่รู้ว่าเพื่อนหมายถึงแผลตรงไหนระหว่างหน้าผากกับหัวใจ

“มันจะหายใช่ไหมลียา”

“หายสิ แผลนิดเดียว”

“แต่เราเจ็บ”

“เจ็บก็ร้องออกมาเดียร์น่า เจ็บก็แสดงว่าเรายังไม่ตายไง” ลียาโอบกอดร่างสั่นเทาของเพื่อนสาวไว้แน่น เธอสะอึกสะอื้นในอ้อมกอดนั้น

 

“เราเจ็บ...อึก” เจ็บมาก หายใจไม่ออกเหมือนกับจะตาย น้ำตาก็ไหลไม่หยุด

“ลียา...เราไม่อยากเจ็บ”

“ทุกความเจ็บมันจะค่อย ๆ ดีขึ้นตามเวลา” มือของเพื่อนยังคงลูบหลัง จริงใช่ไหม ความเจ็บที่มีมันจะหายใช่ไหม จะหายใช่ไหม

บทที่ 4 ไม่มีเขา

ทันทีที่เปิดประตูห้องคอนโดเธอได้กลิ่นของอาหาร ยังดีที่อากาศหนาวเย็นทำให้อาหารที่ทิ้งไว้ตั้งแต่เมื่อคืนไม่ส่งกลิ่นเหม็นเน่า

เธอมองอาหารบนโต๊ะ ทุกอย่างถูกตระเตรียมไว้อย่างสวยงาม รอบห้องยังคงมีดอกกุหลาบสีแดงประดับทั่วห้อง เขาไม่มีเวลาแม้แต่ชื่นชม

เขามาแค่สั่งลา ตักตวงความสุขครั้งสุดท้าย

เดียร์น่าทรุดกายบนเก้าอี้หน้าโต๊ะอาหาร ยกขาทั้งสองข้างขึ้นมากอดไว้ ใบหน้างามซุกกับเข่าปล่อยให้น้ำตาไหลริน ความเจ็บในอกยังคงไม่จางหาย 

สเต๊กที่เย็นชืดเธอคงไม่กินแล้ว ส่วนเค้กเธอตัดใจทิ้งไม่ลง กว่าจะได้เค้กก้อนนี้มาต้องลงทั้งแรง ทั้งความตั้งใจและที่สำคัญเธอใส่ความรัก ใส่หัวใจของเธอลงไปในด้วย 

เธอตัดเค้กออกมาหนึ่งชิ้น ที่เหลือเก็บใส่ไว้ในตู้เย็น ตั้งใจว่าจะเก็บไว้กินหลาย ๆ วัน