บทที่ 6

“อืม...อ...อร่อย” คำแรกที่เข้าปากเธอเอ่ยชมตัวเองอย่างตะกุกตะกักเพราะน้ำตาและแรงสะอื้นที่ไม่สามารถกดเก็บไว้ได้

ก้อนจุก ๆ อยู่ตรงคอทำให้กลืนเค้กไม่ลง แต่ก็พยายามตักเข้าปากและกินมันอย่างยากเย็น ความขมของช็อกโกแลตที่ไม่มีน้ำตาลผสมอยู่เลยทำให้ตัวเค้กขมมาก

แต่เธอรู้ว่าเขาชอบรสนี้

เค้กที่ทำเพื่อเขา แต่เขากลับไม่กิน

เสียงทุบอกของตัวเองหลายต่อหลายครั้ง ถ้าเรื่องนี้ไม่เกิดกับตัวเอง เธอคงก่นด่าผู้หญิงคนนี้ครั้งแล้วครั้งเล่า ผู้หญิงโง่ที่เอาแต่นั่งร้องไห้กับเค้กขม ๆ ก้อนหนึ่ง

นังผู้หญิงหน้าโง่ ที่หลงผู้ชายหัวปักหัวปำ

ทำไมไม่รู้จักรักตัวเอง ทำไมโง่อย่างนี้

เธอด่าตัวเองอยู่ในใจแต่ใจเจ้ากรรมก็ใช่ว่าจะสำนึก หัวใจของเธอยังรักเขา ความรักที่มีให้เขาไม่ได้ลดน้อยลงไปแม้แต่น้อย

สุดท้ายรักแท้ก็แพ้ความเหมาะสม ต่อให้เธอเป็นหมอที่เก่งกาจ เป็นคนที่ประสบความสำเร็จในสายอาชีพนี้มากเพียงใด แต่ก็คงไม่มีประโยชน์หรือช่วยส่งเสริมหน้าที่การงานของเขาได้

 คนฐานะระดับล่างอย่างเธอ มีหรือจะคู่ควรกับคนที่อยู่บนหอคอยอย่างเขา

ยิ่งคิดเธอยิ่งร้องไห้

อึก...เธอคว้าถังขยะที่อยู่ไม่ไกลมือ อ้าปากเพื่ออาเจียนสิ่งที่ยัดเข้าปากก่อนหน้านี้

บางทีของพิเศษบางอย่างก็อาจไม่เหมาะกับใครบางคน ดูสิแม้แต่ขนมเค้กที่เขาชอบ เธอก็ยังกินไม่ได้ เราช่างต่างกันสิ้นดี แต่เธอก็ยังหวังลม ๆ แล้ง ๆ ว่าความรักจะชนะทุกสิ่งอย่าง

แต่เธอคงลืมไปสินะ ว่าความรักที่เธอว่า แท้จริงแล้วมีเพียงแต่ตัวเองเท่านั้น

 

หากแต่เขานั้นกลับมองทุกอย่างแค่ผลประโยชน์ เขามันก็แค่ผู้ชายเห็นแก่ตัว แค่ผู้ชายสารเลว ทำไมเธอต้องเสียดาย ทำไมเธอต้องรักคนอย่างเขา

“ไอ้ชั่ว! ไอ้เลว! ไอ้เหี่ย!”

อีกสารพัดคำด่าที่พอจะคิดออก เธอตะเบ็งเสียงด่าเขาจนตัวโยนหวังว่าจะทำให้ลืมเขา หวังว่าความรักที่มีอยู่จนล้นอกจะมลายหายไป

“ฮือ ๆ” แต่ไม่เลย ไม่ได้รักเขาน้อยลงสักนิดเลย ยิ่งด่ายิ่งเจ็บมากขึ้น เธอควรทำอย่างไรดี

น้ำตาแห่งความอกหักไม่ทันจะจางหาย ข่าวร้ายที่ได้รับจากทางไกลทำให้หัวใจของเดียร์น่าแทบแตกสลาย

“เดียร์น่ากลับบ้านด่วนนะ พ่อกับแม่หลานประสบอุบัติเหตุ”

มือบางสั่นเทาด้วยความกลัว ถ้าไม่ใช่อุบัติเหตุร้ายแรงไม่มีทางที่อาของเธอจะโทรให้ข้ามน้ำข้ามทะเลกลับไปอย่างแน่นอน

เธอกดโทรศัพท์เพื่อจองตั๋วเครื่องบินกลับฮ่องกงด้วยเที่ยวบินที่เร็วที่สุด ตลอดระยะเวลายาวนานที่นั่งเครื่องบินจากอังกฤษถึงฮ่องกงเธอหลับไม่ลงแม้แต่วินาทีเดียว

เฝ้าอ้อนวอนสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลาย ไม่ว่าจะเป็นเทวดาฟ้าดิน วัดดังทั่วทั้งเกาะให้ช่วยพ่อกับแม่เธอให้รอดปลอดภัย

แต่ปาฏิหาริย์ไม่เคยมีจริง โดยเฉพาะกับคนอย่างเธอ ไม่เคยมี...

“หมอพยายามอย่างเต็มที่แล้ว แต่คนไข้เสียเลือดมาก”

นั่นคือคำพูดที่สะเทือนใจที่สุดสำหรับผู้ฟังอย่างเดียร์น่า

“พ่อจ๋า แม่จ๋า” ร่างบางทรุดลงข้างเตียงของสองสามีภรรยาในห้องดับจิต เธอซุกใบหน้างามกับฝ่ามือของตัวเอง ร่ำไห้เจียนจะขาดใจ

ไม่เหลือแล้ว บนโลกใบนี้เธอไม่เหลือใครแล้ว

ไม่มีแม้แต่คนเดียว

เธอเพิ่งเลิกรากับคนรักที่คบกันมาสิบปีเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนและเวลานี้เธอเสียบิดามารดาไปอย่างกะทันหัน

“เดียร์น่า ไหวไหม” เสียงเอ่ยถามจากผู้เป็นอา

“ไม่…ฮือ” เธอส่ายหน้าพร้อมทั้งซุกใบหน้ากับอกของคุณอา

หลิวเต๋อกอดร่างบางของหลานสาวไว้แน่น ปล่อยให้เธอร้องไห้สะอื้นในอ้อมกอดของเขา

“เดี๋ยวอาจัดการเองนะ เดียร์น่าไม่ต้องกังวล”

 งานศพถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่ายตามความต้องการของพ่อแม่เธอ โดยมีหลิวเต๋อผู้เป็นอาจัดการทุกอย่าง

หากไม่มีอาคอยจัดการธุระต่าง ๆ ให้เธอเองยังไม่รู้ว่าจะสามารถจัดการเรื่องงานศพของพ่อแม่ได้ดีหรือเปล่า

อุบัติเหตุรถชน คู่กรณีพร้อมมอบตัว เขาบอกว่าเพราะถนนลื่นทำให้เบรกไม่อยู่และชนเข้ากับรถของพ่อแม่เธออย่างจัง ทำให้ทั้งสองคนบาดเจ็บสาหัสและเสียชีวิตที่โรงพยาบาล

เธอกับอาไม่ติดใจเรื่องอุบัติเหตุ ให้เป็นหน้าที่ของตำรวจ เงินชดเชยที่ฝ่ายคู่กรณีจ่ายให้เดียร์น่าแทบไม่ได้ใส่ใจว่าจำนวนเท่าไหร่

 

เดียร์น่าแจ้งข่าวงานศพของพ่อแม่ให้กับเพื่อนเพียงไม่กี่คนและหนึ่งในนั้นคือดีแลน หวัง [1]แน่นอนว่าดีแลนต้องบอกข่าวการเสียชีวิตของพ่อแม่เธอกับฟางเฉิน

“เสียใจด้วยนะ เดียร์น่า” คำพูดเขาแสนอ่อนโยนเหมือนเช่นเคย 

“ขอบคุณค่ะ น้าเฉิน” เธอก้มหน้าตอบ การลืมเขาไม่ใช่เรื่องง่ายเลยสักนิด ยิ่งเวลานี้เวลาที่เธอกำลังอ่อนแอและไม่เหลือใคร

[1] ดีแลน หวัง พระเอกจากเรื่อง รักคุณหวังผล