บทที่ 6

“แกกลับมาเร็วจัง ฉันไม่คิดว่าแกจะกลับมาเร็วขนาดนี้” ลาน่าพูด ศีรษะยังคงจมอยู่กับกองเอกสารที่กระจายอยู่บนโต๊ะกาแฟ

“ก็เพราะเขาได้ทุกอย่างที่ต้องการแล้วนี่”

ลาน่าแหงนหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว สายตาจับจ้องมาที่ฉัน “เป็นยังไงบ้าง?”

ฉันรีบเดินเข้าไปในครัว แกล้งทำเป็นหยิบจับเครื่องปั่น ฉันไม่อยากพูดถึงอะไรที่เกี่ยวกับแจ็ค แม็คคัลเลนเลย

“แล้วล่ะ?” เธอถามต่อ

“มันโอเคนะ ลาน่า” ฉันพูดสั้นๆ หน้าร้อนวูบขึ้นมาทันทีเมื่อนึกถึงเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน

“ฉันอยากรู้รายละเอียด” เธอกรี๊ดด้วยความตื่นเต้น ดันเก้าอี้ออกแล้วหันตัวมาทางฉัน “เขาขี้บ่นไหม?” ฉันหัวเราะคิกคักพร้อมจิบสมูทตี้แตงกวาอยู่ “ฉันนึกว่าเขาต้องอายุไม่น้อยกว่าห้าสิบแน่ๆ”

“ฉันไม่ได้ถามอายุเขาหรอก แต่เขาดูผู้ใหญ่มาก” ฉันพูดอย่างลังเล “แต่ฉันจะถามครั้งหน้า ดูเหมือนเขาไม่ต้องการสัมภาษณ์อะไรมากหรอก คุณเบ็ตตันส่งข้อมูลทุกอย่างไปให้เขาแล้ว”

ลาน่าจ้องมองฉันอย่างพินิจพิเคราะห์ สายตาไล่ดูหน้าฉัน “แล้วทำไมแกดูหม่นๆ อยู่ล่ะ?”

เธอช่างสังเกตได้อย่างน่ารำคาญจริงๆ

“เขาไม่ได้เป็นแบบที่ฉันคิดไว้เลย…”

“แกคิดอะไรไว้?” เธอพูดเสียงแหลมขึ้น “ชายแก่บึ้งตึง?” สายตาของเธอจับจ้องมาที่ฉันมากขึ้น ทำให้ฉันรู้สึกอึดอัดอยู่ดี

“เขา… หล่อจนเหลือเชื่อ” ฉันยอมรับเบาๆ “และเขารู้ว่าตัวเองหล่อด้วย ที่แย่กว่านั้น—ฉันคิดว่าเขารู้ด้วยว่าตัวเองมีผลกระทบอะไรกับฉัน”

ฉันฝังหน้าลงในฝ่ามือทั้งสองด้วยความอาย รู้สึกโง่เขลาอย่างบอกไม่ถูก

ริมฝีปากของลาน่าแย้มยิ้มกว้าง “ฉันเดาว่าแกก็สร้างผลกระทบให้เขาได้ไม่แพ้กันหรอกนะ แกเป็นผู้หญิงที่สวยที่สุดที่ฉันรู้จักเลย โรบิน”

เธอมักทำแบบนี้เสมอ—คอยเตือนให้ฉันจำตัวเองได้ ในยามที่ฉันพยายามหลีกหนีจากสายตาคนอื่น โดยเฉพาะหลังจากเมสัน โดยเฉพาะตอนที่ฉันกำลังดิ่งลงสู่หลุมมืด

“แกสวยมากจนหายใจไม่ออกเลยนะ” เธอเสริม

“ขอบคุณสำหรับคำชมนะ” ฉันพูดพร้อมเอามือลงจากหน้า “แต่ฉันยังไม่พร้อมจะกระโดดกลับเข้าสู่ตลาดคนโสดหรอก หวังว่าแกจะเข้าใจนะ”

ปากเธอโค้งยิ้ม “เข้าใจแล้ว แต่ไม่มีใครรู้หรอกว่าจะได้เจอคนที่ใช่—ที่ไหน หรือเมื่อไหร่”

“อะไรนะ?” ฉันถามพลางกลอกตา ฉันยังไม่พร้อมสำหรับความสัมพันธ์ใดๆ ทั้งนั้น ไม่ว่าจะกับผู้ชายผู้ใหญ่หรือใครก็ตาม แผลเป็นจากเมสันยังไม่หายดีเลย ไม่อยากเพิ่มรอยใหม่เข้าไปอีก

“ไม่มีอะไร” เธอเอียงหัว ขยิบตาใส่ฉัน “อยากไปดาวน์ทาวน์ดื่มไหม? ฟักกิ้งวันศุกร์แล้วนะ”

“ขอไวน์กับป๊อปคอร์นที่บ้านได้ไหม?” ฉันเสนอ ฉันออกไปไหนไม่ได้หรอก จิตใจยังวนเวียนอยู่กับเทพเจ้าคนนั้น “แล้วพรุ่งนี้ค่อยออกไป? ดีไหม?”

“โอเคเลย” เธอพูด “แถมยังมีเวลาเพิ่มมาจัดการกองนี้ให้เสร็จด้วย” เธอชี้ไปที่กองเอกสาร “ช่วยฉันหน่อยได้ไหม?”

“ขอโทษนะ ขอยกเว้นครั้งนี้ก่อน” ฉันพูดพลางยิ้มแย้ม “ครั้งที่แล้วแย่มาก”

“โอ้ ไม่เลย” เธอหัวเราะ “มันไม่ได้แย่ขนาดนั้นหรอก แกปลุกฉันตื่นเองนะ จำได้ไหม? นั่นแหละที่แกสมควรได้รับ—ที่ปล่อยให้ไอ้สารเลวนั่นทำลายการนอนของเรา”

“แกแสดงออกมาชัดเจนมาตลอดว่าเกลียดเมสัน เรื่องนั้นจบไปแล้ว ลืมมันซะเถอะได้ไหม? ฉันจะไปอาบน้ำอุ่น” ฉันพูดเสียงหงุดหงิดพลางเดินไปตามทางเดิน แล้วหันกลับมาตอนที่เธอกำลังจะเรียกหลัง

“ช่วยฉันหน่อยได้ไหมตอนอาบน้ำเสร็จแล้ว?” เธออ้อนวอน กะพริบตาพร้อมทำปากยื่น ท่านั้นแหละที่ทำให้ฉันยอมเธอทุกครั้ง อีตัวหน้าด้านไม่รู้จักอาย

“โอเค โอเค” ฉันยอมแพ้พร้อมถอนหายใจออกมา “แต่แค่สองสามนาทีนะ”

เธอพยักหน้าอย่างมีชัย

“หวังว่าแกจะไม่ใช้เวลาทั้งหมดนั่งคิดถึงคุณหล่อแม็คคัลเลนนะ?” เธอแกล้ง

ฉันเมินเธอแล้วปิดประตูห้องน้ำ ยังได้ยินเสียงหัวเราะแสบๆ ของเธออยู่เลย

เขาแก่เกินไปสำหรับฉัน และคงมีคนอยู่แล้ว… มีคนอยู่แน่ๆ

แต่ความจริงใจๆ?

ฉันตั้งใจจะปล่อยความคิดล่องลอยไปหาคุณหล่อแม็คคัลเลนอย่างเต็มที่เลย

ขณะที่ฉันค่อยๆ จมตัวลงในอ่างน้ำอุ่น ฉันหายใจออกสั่นๆ ตระหนักดีว่าตัวเองไม่ได้เตรียมพร้อมเลยแม้แต่น้อยสำหรับอารมณ์ที่กำลังพลุ่งขึ้นมาในใจ

ไม่ว่าแจ็ค แม็คคัลเลนจะมีอิทธิพลเหนือประสาทสัมผัสของฉันได้อย่างไร ฉันรู้ดี โดยไม่ต้องสงสัยเลยสักนิด ว่าฉันถูกเขาครอบงำอย่างสิ้นเชิงแล้ว

ฉันคงสู้อิทธิพลที่เขามีต่อฉันไม่ได้

วิธีที่ร่างกายฉันตอบสนองต่อเขา แม้แต่โดยที่เขาไม่ได้แตะต้องฉันเลย… ฉันหลับตาลงด้วยความหวาดกลัว

โอ้พระเจ้า ฉันเสร็จแน่ๆ แล้ว!