บทที่ 5

“คุณเคลย์” เขาพูดเบาๆ น้ำเสียงของเขายิ่งทำให้ฉันแข็งค้างมากขึ้น

ฉันเกร็งไปทั้งตัว ได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นดังในหู ฉันรู้ว่าตอนนี้ต้องพูดอะไรบางอย่าง—แต่พูดไม่ออก ฉันหาคำพูดไม่เจอ ถูกตรึงโดยชายคนนี้อย่างสมบูรณ์

“ผมจะปิดประตูนะ” เขาพูดอย่างใจเย็น สังเกตเห็นอาการเกร็งสุดๆ ของฉัน

เขาเอียงตัวลง ก้มหัวลงมาให้อยู่ในระดับสายตาฉัน แล้วกระซิบที่ข้างหูฉันว่า “คุณโอเคไหม” ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาที่สัมผัสผิวฉันส่งความร้อนวาบไปทั่วร่างกาย เกิดการกระตุกแปลบๆ ระหว่างขาของฉัน ฉันสูดหายใจและเคลียร์คอ พยายามดึงตัวเองออกจากความอับอาย

ฉันรู้สึกน่าสมเพชมากหลังจากสะดุ้งออกจากอาการมึนงง รู้สึกถึงสายตาเข้มข้นของเขาที่จ้องมองลงมาที่ฉันอย่างทรมาน

“สวัสดีค่ะ” ฉันพูดเสียงแหบ ผิวหน้าแดงวาบ “ฉันโรบิน เคลย์ค่ะ”

ฉันยื่นมือออกไป เขาจับมืออย่างนุ่มนวล การสัมผัสนั้นส่งความสั่นสะท้านพุ่งผ่านร่างกายอันบางเบาของฉัน ฉันสูดหายใจแรง ทั้งสองคนปล่อยมือออกอย่างรวดเร็วเท่าที่จับกัน

“ผมรู้” เขาพูดเบาๆ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “เข้ามาสิ นั่งก่อน คุณเบ็ตตันส่งพอร์ตโฟลิโอของคุณมาให้สำหรับตำแหน่งงานในบริษัทเรา”

“อ้าว ฉันคิดว่าที่นี่เป็นบริษัทด้านการสื่อสารนี่คะ?” ฉันพูดเบาๆ เสียงสั่นด้วยความผิดหวัง

“ใช่ครับ และอื่นๆ ด้วย” เขาตอบอย่างราบเรียบ “คุณจะถูกมอบหมายไปที่โรงงานแปรรูปขนมของเรา นั่นคือจุดที่ความเชี่ยวชาญของคุณอยู่ ใช่ไหม” เขาพูดด้วยน้ำเสียงสั้นกระชับ แต่แฝงความมั่นใจเงียบๆ

“ใช่ค่ะ ฉันเรียนเอกวิทยาศาสตร์การอาหาร ฉันยินดีมากที่จะได้ร่วมงานกับบริษัทของคุณ”

ฉันยิ้ม สายตาสีฟ้าแซฟไฟร์ของเขาแสบสันต์ความรู้สึกของฉันขณะที่ฉันจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาของเขา อธิษฐานในใจเงียบๆ ขอให้ผ่านพ้นเรื่องนี้ไปโดยไม่ต้องอับอายมากกว่านี้

“อืม…คุณอยากรู้อะไรเพิ่มอีกคะ” ฉันถาม นิ้วบิดไปบิดมา ฉันต้องหาอะไรมาเบี่ยงเบนความสนใจตัวเอง ฉันโฟกัสไม่ได้ภายใต้สายตาที่ตรึงฉันไว้ของเขา

“ผมได้ทุกอย่างที่ต้องการแล้ว”

เขาได้แล้วเหรอ?

“คุณหมายความว่าอะไร”

“ผมหมายความว่าคุณได้งานแล้ว คุณเริ่มงานได้เร็วที่สุดเมื่อไหร่”

ลมหายใจฉันสะดุด ประหลาดใจ “อืม เมื่อไหร่ก็ได้ที่คุณต้องการค่ะ”

“วันจันทร์ รายงานความคืบหน้าของคุณให้ผมทราบเป็นระยะ”

“ได้ค่ะ” ฉันพูด ขยับตัวอย่างอึดอัดบนเก้าอี้ภายใต้สายตายั่วยวนของเขา

“อย่างไรก็ตาม” เขาพูดเสียงนุ่ม “ผมมีข้อสงสัยเล็กน้อย คุณมีคู่ครองหรือเปล่า”

คำถามนั้นทำให้ฉันทรุดลงไปกับพนักพิงเก้าอี้ ความคิดของฉันหยุดชะงัก จมูกย่นขึ้นโดยอัตโนมัติ

“นั่นเป็นคำถามส่วนตัวนะคะ คุณ…”

“แมคคัลเลน” เขาเติมให้ ริมฝีปากโค้งเป็นรอยยิ้มจางๆ “ผมไม่คิดว่าฉันมีหน้าที่ต้องตอบคำถามนั้นค่ะ” ฉันพูดเรียบๆ

“มันเป็นคำถามที่เราถามพนักงานทุกคนเพื่อเหตุผลด้านความปลอดภัย”

เหตุผลด้านความปลอดภัยเหรอ? นี่ต้องเป็นเรื่องตลกแน่ๆ!

ฉันเกือบจะหัวเราะออกมา แต่กลับกลั้นคำพูดประชดประชันที่เกือบหลุดออกจากปาก แล้วฝืนยิ้มอย่างเกร็งๆ

“ไม่ค่ะ…ฉันไม่มี”

ริมฝีปากของเขาเม้มเข้าด้วยความครุ่นคิด แล้วคลายออกอย่างรวดเร็ว

“โรบิน” เขาพูดช้าๆ เหมือนลิ้มรสชื่อของฉันบนปลายลิ้น ฉันต้องใช้พลังทั้งหมดที่มีเพื่อไม่ให้แสดงปฏิกิริยาออกมา ฉันบีบขาทั้งสองข้างเข้าหากันแน่น เพื่อป้องกันการกระตุกอย่างรุนแรงที่บริเวณขาหนีบที่หนักอึ้งและปวดร้าวของฉัน ฉันถูกเขาตรึงไว้อย่างสมบูรณ์ นั่นแหละคือเหตุผลที่ฉันต้องออกไปจากที่นี่ให้ได้

“วันนี้พอแค่นี้ก่อน ผมจะรอรายงานของคุณในวันศุกร์”

ขอบคุณพระเจ้าจริงๆ

ฉันพยักหน้า ใบหน้าแดงก่ำ

“คุณเคลย์”

ฉันลุกขึ้นยืน เก้าอี้หมุนเกิดเสียงดังเอี๊ยดเบาๆ ขณะที่ฉันพยายามจะเดินออกไป เขาเดินตามมาด้านหลังฉันอย่างรวดเร็วด้วยก้าวยาวๆ

“เชิญครับ” เขาพูด ดึงเก้าอี้ออกไปด้านหลังให้ฉันเดินผ่านช่องว่างได้สะดวก “ให้ผมช่วยนะ”

ขณะที่ฉันเดินผ่านเขาไป มือของเขาแผ่วเบาสัมผัสแขนฉัน ฉันเกร็งกรามแน่น พยายามกลั้นเสียงครางไว้

“ขอบคุณค่ะ” ฉันพูดเบาๆ มองเข้าไปในสายตาเขาอีกครั้ง

“ผมมีความตั้งใจที่จะทำให้คุณพึงพอใจครับ” เขาตอบ ริมฝีปากโค้งเป็นรอยยิ้มครึ่งหนึ่ง

โอ้พระเจ้า! อย่ามองฉันแบบนั้นนะ…ได้โปรด

ฉันหันสายตาออกจากเขา หลบหนีไปด้วยขาที่สั่นเทา

ฉันทรุดตัวลงในรถ ปล่อยลมหายใจที่สั่นไหวออกมาด้วยความผ่อนคลาย หยิบกระดาษทิชชู่จากที่เก็บมาแตะหน้า ฉันมีเหงื่อออกตลอดเวลาเลยหรือเปล่า ฉันโน้มตัวไปข้างหน้า เอาหัวแตะกับพวงมาลัยเบาๆ ก่อนจะหมุนกุญแจสตาร์ทรถ

ขณะที่ฉันขับรถออกจากด้านหลังของตึก ใบหน้าของแจ็คยังคงเล่นซ้ำอยู่ในหัวฉันไม่หยุด

ฉันจะทำงานร่วมกับเขาได้ยังไง

ความคิดหนึ่งสะท้อนดังกว่าความคิดอื่นๆ ตลอดทางขับรถกลับบ้าน

ฉันต้องใช้พลังทั้งหมดที่มีเพื่อต้านทานแจ็ค แมคคัลเลนให้ได้!