บทที่ 8

วันศุกร์มาถึงเร็วกว่าที่ฉันคาดไว้ ลาน่าอยู่ที่บาร์แล้ว ถ้าข้อความล่าสุดของเธอบอกอะไรได้บ้าง ฉันก็ไม่ควรทำให้เธอรอ เธอทำให้มันเป็นภารกิจของเธอในการสืบหาบาร์ใหม่และสำรวจเฉพาะที่ดีที่สุดด้วยกันทุกวันศุกร์ ฉันชอบสิ่งที่ทำให้เสียสมาธินั้น แม้ว่าฉันจะแน่ใจว่าแผนการหลอกลวงนี้คงไม่ยืนยาว ลาน่าเป็นคนยุ่งมากเกินไปในฐานะผู้ช่วยห้องปฏิบัติการในภาควิชาชีววิทยาของออกซ์ฟอร์ด จนไม่มีเวลามาเล่นเป็นนักสืบบาร์หรอก

การเดินทางจากโรงงานแม็คคัลเลน คอนเฟคชันเนอรี่ไปยังแม็คคัลเลน ไฮทส์นั้นเหนื่อยมากเมื่อต้องเดิน บันไดไม่รู้จบและสะพานลอยที่ต้องปีนข้ามกัน ฉันหยุดชั่วขณะ ปล่อยให้สายตาไล่ดูภายนอกอาคาร มันยิ่งใหญ่ไม่แพ้โรงงานเลย ทั้งสองแห่งแผ่ออกมาด้วยบุคลิกเดียวกัน—น่าเกรงขาม สง่าผ่าเผย และดึงดูดใจ และฉันก็กดความรู้สึกชื่นชมที่แผ่กระจายอยู่บนใบหน้าของฉันไม่ได้

ฉันมองข้ามบันไดแล้วก้าวเข้าลิฟต์ บันไดพวกนั้นดีสำหรับคาร์ดิโอพอๆ กับลู่วิ่งแบบเอียงเลย หัวใจของฉันเต้นแรงกระแทกอกด้วยความตื่นเต้นขณะที่ฉันเดินอย่างมุ่งมั่นไปยังสำนักงานของเขา เข้าไป ส่งมัน แล้วออกมา เข้าไป ส่งมัน แล้วออกมา เข้าไป ส่งมัน แล้วออกมา ฉันท่องมนตราซ้ำๆ เหมือนสวดมนต์คาทอลิก และพระเจ้าเอ๋ย ฉันต้องการมันจริงๆ ถ้าฉันจะรักษาสติและไม่ระเบิดออกมา ฉันต้องใช้ทุกกล้ามเนื้อและทุกคำอธิษฐาน พระเจ้าช่วยฉันด้วย

ขณะที่ฉันเดินเข้าใกล้ประตูห้องของคุณแม็คคัลเลน ฉันเคาะประตูหนึ่งครั้งแล้วบิดลูกบิดด้วยความมั่นใจ ครั้งนี้ไม่มีการลังเลใดๆ

“สวัสดีตอนเย็นค่ะ คุณแม็คคัลเลน หนูเอารายงานมาให้ค่ะ” ฉันพูด พร้อมยื่นแขนออกไปเพื่อส่งมันให้

เขาแหงนหน้าขึ้น จ้องมองฉันด้วยดวงตาสีฟ้าที่แทงทะลุเข้ามาหาฉันอย่างตรงไปตรงมา

จิตใจให้ดีหน่อยนะโรบิน เขามีคนแล้ว

“โอเค นั่งลงก่อน”

เขากลับไปที่คอมพิวเตอร์ของเขา

“รอฉันสักครู่นะ”

ฉันพยักหน้า ความคิดของฉันวนเวียนอยู่กับภาพของเขาและมิลลิเซนต์ด้วยกัน

ฉันขมวดคิ้ว

“เสร็จแล้ว” เขาประกาศ พร้อมปิดแล็ปท็อป เขาจับท้ายทอยตัวเอง หมุนศีรษะไปมา

“วางไว้บนโต๊ะได้เลย”

ฉันทำตาม และลุกขึ้นเกือบจะทันที… เร็วเกินไปที่จะออกไป เดินข้ามห้องไปยังประตูอย่างรวดเร็ว

เขาข้ามห้องมา ทันพอดีและจับแขนของฉันไว้ก่อนที่ฉันจะออกไปได้

“จะรีบไปไหนแล้ว?” เขาพึมพำ เสียงแหบและเย้ายวน

“ค่ะ หนูมีที่ต้องไป”

“เดี๋ยวก่อน อย่าเพิ่งไป”

เขาใช้ลิ้นแตะริมฝีปากล่าง ส่งคลื่นความสั่นเทาเล็กๆ ของความร้อนหลอมละลายแผ่กระจายทั่วทั้งร่างกายของฉัน ฉันหันหน้าออกจากเขา หน้าแดงฉ่าและรู้สึกเสียวซ่านที่ขาหนีบ

จิตใจให้ดีหน่อย!

“มองมาที่ฉัน” เขาจับคางของฉันและเงยมันขึ้น บังคับให้ดวงตาของฉันมองตรงเข้าหาดวงตาของเขา “แกอยู่ในความคิดของฉันตลอดทั้งสัปดาห์ ฉันไม่รู้ว่าแกกำลังทำอะไรกับฉันอยู่โรบิน—แต่ฉันตั้งใจจะหาคำตอบ”

เสียงแหบห้าวของเขาเจือด้วยเสน่ห์ยั่วยวนที่ฉันไม่ได้เตรียมรับมือ ฉันอยากครางออกมาเป็นการตอบสนอง

โอ้พระเจ้า!