บทที่ 4

การเดินทางไปแมคคัลเลนไฮต์สนั้นเหนื่อยพอตัว ขอบคุณพระเจ้าที่ฉันได้กินอาหารเช้ามาก่อน ฉันถอนหายใจด้วยความตื่นเต้น ลงจากรถไปยังเคาน์เตอร์ต้อนรับ และเซ็นชื่อในสมุด ฉันได้รับบัตรผ่านความปลอดภัย พนักงานต้อนรับผมสีน้ำตาลเข้มพาฉันขึ้นบันได เดินวนไปวนมา เข้าๆ ออกๆ ลิฟต์หลายรอบ ก่อนจะชี้ทางให้ฉันไปยังห้องโถงขนาดมหึมา ที่มีกระจกบานใหญ่อยู่รอบด้าน ฉันเดินไปเจอโต๊ะทำงานขนาดใหญ่ที่ดูน่าเกรงขาม หญิงสาวที่มีป้ายชื่อ “แอนน์” ลุกขึ้นยืนและยิ้มให้ฉันอย่างอบอุ่น ก่อนจะชี้ทางไปยังประตูบานหนึ่ง

ฉันก้าวเท้าเข้าไปอย่างระมัดระวัง มือสั่นเล็กน้อยขณะเอื้อมไปจับลูกบิดประตู บนประตูมีแผ่นป้ายทองเหลืองสลักชื่อ “แจ็ค แมคคัลเลน ประธานเจ้าหน้าที่บริหาร”

ฉันสูดหายใจลึกๆ ดันประตูเปิด แล้วก้าวเข้าไป

แล้วก็แข็งค้างอยู่ตรงนั้น

ฉันยืนนิ่งอยู่ที่ประตู เป็นอัมพาตไปทั้งตัว

เขากำลังจ้องมองฉัน สายตาเข้มข้น ริมฝีปากเม้มเข้าหากันขณะประเมินฉันอย่างเงียบๆ เขาลุกขึ้นยืน ร่างสูงใหญ่มหึมาเดินจากหลังโต๊ะทำงานขนาดมโหฬาร เดินตรงมาทางฉันด้วยจังหวะก้าวที่ยาวและไม่เร่งรีบ เห็นได้ชัดว่าเขารู้ว่าฉันไม่สามารถขยับตัวได้ พระเจ้า เขาหล่อมากจริงๆ

“ผมแจ็ค”

เสียงทุ้มแหบของเขาทำให้ฉันยิ่งยืนตรึงอยู่กับที่ แก้มของฉันร้อนผ่าวเป็นสีแดง ให้ตายเถอะ ฉันดูเหมือนผู้หญิงใจง่ายชัดๆ

หัวใจฉันกระแทกซี่โครงรุนแรง ลมหายใจติดอยู่ในลำคออย่างเจ็บปวด ความคิดของฉันพุ่งไปทุกทิศทางในเชิงเซ็กซี่อย่างควบคุมไม่ได้ ปากของฉันทำหน้าที่เปล่งคำพูดได้แย่มาก พูดอะไรสักอย่างสิ—อะไรก็ได้! ฉันยืนนิ่งจ้องมองเขา ขณะที่เขาก็จ้องมองกลับมา สายตาสีฟ้าเจิดจ้าตรึงฉันไว้ ทำให้ฉันขยับไม่ได้ พระเจ้าช่วย

ฉันรู้สึกถึงความร้อนแรงจากสายตาของเขาแผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย ทำให้ฉันรู้สึกอ่อนระทวย

เกิดอะไรขึ้นกับฉันเนี่ย??

เขาตัวสูงใหญ่ ร่างกายบึกบึน บ่ากว้าง ฉันกลืนน้ำลายแรง

เขาสวมสูทตัดเย็บอย่างประณีต เนื้อผ้าหรูหรา แจ็กเก็ตเรียบคมสวมทับเสื้อเชิ้ตสีเทาเข้มที่รีดเรียบกริบ เน็คไทสีดำผูกอย่างพิถีพิถันห้อยหลวมๆ ลงมาบนหน้าอกกว้างของเขา เสริมให้ลุคโดยรวมดูสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ

เมื่อฉันยังไม่ตอบสนองอะไรเลยนานแสนนาน เขาก็เอื้อมมือมาแตะที่ไหล่ฉันเบาๆ

ฉันกลืนน้ำลาย

พระเจ้า ฉันเป็นอะไรไปเนี่ย

ผู้ชายคนนี้… เกินกว่าคำว่าสมบูรณ์แบบ

ผมสีบลอนด์เข้มของเขาจัดแต่งเรียบร้อยไร้ที่ติ กรามเหลี่ยมใต้เคราที่เล็มอย่างประณีต ไม่ได้บังใบหน้าหล่อเหลาด้านในเลยแม้แต่น้อย ดวงตาของเขาเป็นสีฟ้าแซฟไฟร์เข้ม เข้มข้น สดใส และดึงดูดเกินไป ผิวของเขาแทนเล็กน้อย และดูสงบนิ่งอย่างน่าหมั่นไส้

โอ้ พระเจ้า

เจ้าของแมคคัลเลนไฮต์สเหรอ?