บทที่ 7

บทที่ 4 ผู้ชายข้างห้อง 

หนึ่งสัปดาห์ผ่านไปไวยิ่งกว่าการโกหก บุษกรมาวิ่งที่สวนสาธารณะที่นี่ตลอดแต่กลับไม่เจอเขา เธอเจอเพียงเด็กหญิงตัวน้อยกับเจ้าหมูตุ๋น หากแต่ผู้ชายที่หมายตากลับไม่เจอเลยแม้แต่เงา

“เฮ้อ...” คนกลับมาจากวิ่งสลับเดินถอนหายใจระหว่างเดินออกจากลิฟต์ตรงไปยังห้องของตัวเอง

แกร๊ก! เสียงบานประตูห้องหนึ่งเปิดออกมา บานประตูที่ก่อนถึงห้องเธอ

เขา! คนนั้นคนที่เธอเฝ้าตามหาที่สวนสาธารณะ เขาและเธอสบตากันเพียงนิดแล้วเขาก็รีบร้อนตรงไปยังลิฟต์

ลมวูบหนึ่งวิ่งผ่านบุษกรพร้อมกับร่างหนาของเขาคนนั้น เขาคงจำเธอไม่ได้ แต่เธอจำเขาได้ ผ่านมาอาทิตย์เดียวเองทำไมจำกันไม่ได้นะ

“พี่ส้ม พี่ส้ม พี่ส้มอยู่ไหน” ใบหน้างามส่ายไปมา เหงื่อเม็ดโต ๆ ผุดรอบกรอบหน้า แขนเรียวทั้งสองข้างพยายามไขว่คว้าหาอะไรสักอย่างในอากาศ

หากแต่พยายามแล้วพยายามอีกแต่กลับคว้าอะไรไม่ได้เลย

“พี่ส้ม พี่ส้ม เฮือก” บุษกรหอบหายใจจนตัวโยน เธอไม่เคยฝันถึงพี่ส้มนานแล้ว

คงเพราะเรื่องเมื่อสัปดาห์ก่อนสะกิดความทรงจำในวันวาน ความทรงจำที่แสนเจ็บปวดและทรมาน

หญิงสาวลูบใบหน้างามรับรู้ถึงความชื้นเต็มใบหน้า ลุกออกจากเตียงตรงไปยังห้องน้ำล้างหน้าล้างตาและตัดสินใจอาบน้ำให้ตัวเองสดชื่นและลืมความหม่นหมองหลังตื่นนอน

         วันนี้เธอออกจากห้องค่อนข้างเช้ากว่าเวลาเข้างาน ตื่นก่อนนาฬิกาตั้งปลุกเพราะความฝัน

ตั้งใจว่าจะไปทำบุญให้ ‘พี่ส้ม’ สักหน่อย หญิงสาวเดินออกจากที่พักมาไม่ไกลก็ถึงโรงพยาบาลที่เธอทำงาน บริเวณตรงข้ามโรงพยาบาลเป็นตลาดสดเล็ก ๆ ในเครือโรงพยาบาล

ซื้อข้าว อาหาร น้ำและดอกไม้ ยืนรอไม่นานพระท่านก็เดินมา

คุณหมอสาวย่อตัวพร้อมกับคนอื่นที่ยืนรออยู่บริเวณเดียวกัน

“สัพพีติโย..... อายุ   วัณโณ  สุขัง  พะลัง ฯ”

“สาธุ” สาธุที่ไม่ใช่สาธุของเธอ คุณหมอค่อยชำเลืองตามองฝั่งซ้ายมือ

คุณพระ! เป็นเขาจริง ๆ ทำบุญร่วมชาติ ตักบาตรร่วมขัน เนื้อคู่ เนื้อคู่ชัด ๆ อยากจะลุกขึ้นและถามชื่อเขาเวลานี้ แต่ว่า...ตะคริวกินขานั่งย่อนานไปหน่อย

“ไหวไหมคะหมอแบม” พยาบาลนินิวที่มีใส่บาตรและนั่งอยู่ไม่ไกลถามขึ้นอย่างห่วงใย

“ไม่ไหวช่วยหน่อยนินิว”

  วันเวลาผ่านไปเร็วมากเข้าเดือนที่สองแล้วที่เธอได้เจอหนุ่มข้างห้อง เวลานี้ความสัมพันธ์ของเธอกับเขาก้าวหน้าไปเยอะมากแล้ว จากที่เดินสวนกันแล้วแทบไม่มองหน้ากัน แต่เวลานี้มีพยักหน้าทักทายกันบ้าง

เห็นไหมกำลังคืบหน้า ทุกอย่างกำลังไปได้สวย คุณหมอแบมคิดว่าอีกนิดเดียว อีกนิดเดียวเธอจะได้รู้จักชื่อของเขาแล้ว

แต่แล้ว...ดั่งนรกชังหรือสวรรค์แกล้ง ให้เธอต้องมีลูกพี่ลูกน้องอย่างอวัชหรือคุณชายใหญ่ ผู้อยู่เหนือห่วงโซ่อาหารและการสปอยล์ขั้นสุด

ทำให้เธอต้องระหกระเหินมาอยู่อยุธยา

 

บุษกรกะพริบตาสองสามครั้งไล่ภาพในอดีต เธอฝันไปหรือเปล่านะ ฝันถึงเขาจนเกิดภาพลวงตา

“คุณ”

“คุณหมอ!” เสียงเรียกของน้าสวยทำให้ทั้งสองเลิกจ้องตากันและกัน

เขาย่อตัวลงวางคนที่อยู่ในอ้อมกอดให้ยืนกับพื้น บุษกรยังหูอื้อตาลายยืนยังไม่ค่อยมั่นคงเพราะความตกใจที่เกือบหล่นจากเก้าอี้และความตกใจที่ได้เจอผู้ชายคนนี้อีกครั้ง

งือไม่ได้เจอเขามากี่เดือนแล้วเนี่ย หัวใจคนคิดถึงช่างทรมาน การรอคอยของเธอสิ้นสุดลงแล้ว

“น้าสวยใช่ไหมครับ”

“ใช่ค่ะ คุณพอร์‍ช” เสียงของน้าสวยตอบเบา ๆ เพราะความผิดที่ทำ และตอนนี้ความผิดนั้นยังคาอยู่บนต้นสนตรงหน้า

“เกิดอะไรขึ้นครับ”

“น้องเสืออยู่บนต้นไม้ค่ะ” เสียงโต้ตอบระหว่างเจ้าของบ้านกับแม่บ้านค่อย ๆ เรียกสติของคุณหมอคนสวยขึ้นมาทีละนิด เขาขยับห่างจากเธอไปแล้วหากแต่หัวใจของเธอยังเต้นแรงไม่หยุด

“เสือลงมาหาพ่อเร็ว” ชายหนุ่มขยับยืนตรงใต้ต้นสนความสูงของเขาคงเกินมาตรฐานชายไทยไปมากทีเดียว หากแต่เขาก็ไม่ได้ยื่นมือจับเจ้าแมวนามว่า ‘เสือ’

เขาแค่เรียกมันเท่านั้น เจ้าเสือก็รีบปีนลงจากต้นไม้และคลอเคลียกับหน้าแข้งของชายหนุ่มที่น้าสวยเรียกว่า ‘คุณพอร์‍ช’ ทันที

บุษกรกับน้าสวยหันมองหน้ากันโดยมิได้นัดหมาย

“ผมพอร์‍ช” ชายหนุ่มเจ้าของบ้านแนะนำตัวกับคนที่ยังยืนนิ่งไม่ไหวติง

“อ๋อ...แบมค่ะ แบม” เธอจับมือเขาที่ยื่นออกมา

“คุณหมอแบมอยู่บ้านข้าง ๆ นี้ค่ะ มาช่วยน้าพาน้องเสือลงจากต้นไม้” แม่บ้านวัยกลางคนอธิบายให้เจ้าของบ้านฟัง

“ขอบคุณนะครับแบม”

ตาย! ตายอย่างสงบศพสีชมพูเป็นอย่างนี้สินะ บุษกรราวกับวิญญาณหลุดลอยออกจากร่างของเธอไปแล้วในเวลานี้

“เอ่อค่ะ ไม่เป็นไรค่ะ”

“เข้าบ้านก่อนไหมครับ ตรงนี้ร้อน”

ผู้ชายชวนเข้าบ้านมีเหรอที่คุณหมอแบมจะปฏิเสธ เธอเดินตามเขาไปต้อย ๆ ว่าง่ายยิ่งกว่าน้องเสือเสียอีก เจ้าแมวตัวนี้ก็เหลือเกินตอนที่เธอกับน้าสวยพยายามพาลงเจ้าตัวลายกลับขยับออก แต่พอเจอเจ้าของเท่านั้นจากแมวดื้อกลายเป็นแมวเชื่องได้อย่างไรกัน