บทที่ 6

เก้าอี้ที่วางกลางสนามตรงนั้นแหละยังไม่มีใครนั่ง หญิงสาวเดินตรงไปยังที่ตรงนั้น นั่งลงพร้อมทั้งโบกลมเข้าใบหน้า

เหนื่อยมาก เหนื่อยที่สุด เหนื่อยเหมือนจะตาย ยกน้ำขึ้นจิบเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ดื่มมากกลัวว่าจะจุก เธอต้องเดินกลับคอนโดอีก

คิดถึงคอนโดมิเนียมที่อยู่ไม่ไกล เส้นทางระหว่างกลับคอนโดมีร้านอาหารอะไรน่ากินบ้างนะ เพียงแค่หลับตาภาพร้านอาหารมากมายก็ผุดขึ้นในมโนภาพ

แต่เดี๋ยวก่อน! ใครนะที่บอกว่าจะไม่กินข้าวหลังสี่โมงเย็น ใครกันนะที่บอกว่าจะทำ IF16/8

นี่เลยเวลาของแปดชั่วโมงที่สามารถกินได้แล้วนี่นา

“แต่ว่ามันหิวนี่นา” คนเถียงกับตัวเองพลางดูการเผาผลาญพลังงานบนหน้าปัดนาฬิกา

“วิ่งตั้งนานกินได้แค่สามร้อยห้าสิบแคล ยังไม่พอกินข้าวขาหมูไร้มันเลย” อยากร้องไห้ อยากมีร่องสิบเอ็ด

“พี่ขาเห็นแมวหนูไหมคะ” เสียงเล็ก ๆ ทำให้คนคำนวณแคลถึงกับสะดุด

บุษกรก้มมองเด็กหญิงวัยหกหรือเจ็ดขวบ น้ำตาของเด็กสาวนองหน้า

“หนูว่าอะไรนะคะ” เพราะแรงสะอื้นของเด็กหญิงตัวน้อยทำให้เธอได้ยินไม่ชัด

“แมวหนูหาย ฮึก” น้ำเสียงเล็กพยายามกลั้นเสียงสะอื้น

“หายเมื่อไหร่คะ” บุษกรขยับนั่งย่อลงกับพื้นให้ความสูงเธอเท่ากับคนแมวหาย

“หายเมื่อกี้ ปลอกคอหมูตุ๋นหลุด ฮึก! แล้ว…แล้วหมาก็วิ่งไล่หมูตุ๋นมาทางนี้ ไม่รู้น้องไปไหนแล้ว ฮึก”

เจ้าของแมวชื่อหมูตุ๋นพยายามอธิบายไปด้วยสะอึกไปด้วย ถึงจะกระท่อนกระแท่นเพราะเด็กหญิงตัวน้อยเพิ่งหยุดร้องไห้ แต่คุณหมอก็ยังฟังรู้เรื่อง

“มาทางนี้เหรอคะ แล้วคุณพ่อคุณแม่ละคะ” เด็กวัยนี้ต้องมีผู้ปกครองมาด้วย แต่หันซ้ายแลขวากลับมองไม่เห็นผู้ปกครองของคนตัวเล็ก

“พ่อกับแม่ขายน้ำอยู่ทางโน้น หนูยังไม่ได้บอกพ่อกับแม่ เค้าขายของ” คำพูดของเด็กตัวน้อยทำคนฟังสะท้อนในอกเด็กหนอเด็ก

“เดี๋ยวพี่ช่วยหานะคะ แมวน้องชื่อหมูตุ๋นใช่ไหม”

“ใช่ค่ะ”

“พี่ว่าหมูตุ๋นน่าจะปีนอยู่บนต้นไม้สักต้นนี่แหละ ตามสัญชาตญาณของแมวถ้ากลัวหมาน่าจะปีนขึ้นที่สูง เราไปหาตามต้นไม้ดีกว่า”

บุษกรพาเด็กหญิงส่องต้นไม้ใหญ่แถว ๆ นั้น ร้องเรียกหาเจ้าแมวที่ชื่อหมูตุ๋น

“หมูตุ๋น เมี้ยว ๆ” เสียงเรียกเจ้าของแมวดังสลับกับคุณหมอสาว

เดินตามหาเจ้าแมวตัวน้อยก็ไร้ซึ่งวี่แววของเจ้าแมวน้อย สองร่างนั่งลงกับพื้นหญ้า เวลานี้ทั้งเจ้าของแมวและคุณหมอเหงื่อท่วมตัว

“นั่งพักก่อนไม่ไหว” บุษกรบอกกับคนตัวเล็กตรงหน้า ใบหน้าเล็ก ๆ ของเด็กสาวเวลานี้เต็มไปด้วยเหงื่อไม่ต่างจากเธอ น้ำตาไม่มีแล้วแทนที่ด้วยเหงื่อ

“กินน้ำก่อน” คุณหมอยื่นน้ำขวดเล็กให้กับเจ้าของแมวที่เวลานี้หอบหายใจไม่ต่างจากเธอ

“ลงมาก่อน ลงมาเร็ว” เสียงหนึ่งดังแว่ว ๆ อยู่ไม่ไกล บุษกรและเด็กหญิงวัยหกเกือบเจ็ดขวบเงยหน้าขึ้นมอง

“อ้าว!” มีผู้ชายคนหนึ่งปีนอยู่บนต้นไม้ที่บุษกรและเด็กหญิงนั่งพัก

“หมูตุ๋น!” เด็กหญิงตัวน้อยเรียกเจ้าแมวลายส้มที่เวลานี้ตัวสั่นอยู่บนต้นไม้ มันคงตกใจมากถึงได้ปีนขึ้นไปสูงขนาดนั้น

“น้องชื่อหมูตุ๋นเหรอ” คนที่อยู่บนต้นไม้เอ่ยถามคนข้างล่าง

“ไม่ค่ะ หนูชื่อพิมค่ะ”

“พี่หมายถึงน้องแมวชื่อหมูตุ๋นเหรอ”

“ใช่ค่ะ” บทสนทนาของทั้งสองคนทำคนฟังอยู่ในภวังค์ นอกจากเขาจะหล่อแล้ว สิ่งที่เขามีคือน้ำใจ

“น้องพิมช่วยเรียกหมูตุ๋นหน่อย เรียกมาใกล้ ๆ พี่จะได้จับได้” หนุ่มหล่อใจดีขอความช่วยเหลือ แมวมีอาการตื่นกลัว ทำให้น้องขยับออกทุกครั้งเวลาที่คนใจดียื่นมือเพื่อจะคว้าตัวน้อง

“หมูตุ๋น หมูตุ๋นลงมาเร็ว พิมอยากกลับบ้านแล้ว” เด็กหญิงตัวน้อยตะโกนบอกเจ้าเหมียวที่อยู่บนกิ่งไม้เกือบปลายกิ่ง

“มาหมูตุ๋น เดี๋ยวพี่พาไปหาพิมนะ” คนปีนต้นไม้สถาปนาตัวเองเป็นพี่ของเจ้าแมวตัวผอมที่เวลานี้สั่นและพองขนที่หางเพราะอาการกลัว

“หมูตุ๋นลงมาหาพิม”

“เมี้ยว!” เสียงร้องของแมวทำคนฟังใจชื้นขึ้นมาอีกนิด เจ้าแมวยอมขยับตัวลงมาใกล้มือหนาที่เอื้อมแทบจะสุดแขน

เมื่อเจ้าหมูตุ๋นขยับลงมาอีกนิดเท่านั้น เจ้าของมือหนาก็คว้าคอเจ้าแมวจากนั้นเขาก็ใช้ผ้าขนหนูผืนเล็กห่อตัวมันไว้

เขาปีนลงมาอย่างคล่องแคล่วเพียงไม่นานร่างสูงก็ยืนอยู่ตรงหน้าคุณหมอและน้องพิม

“อย่าให้น้องหลุดอีกรู้ไหม” เขายื่นแมวที่ห่อด้วยผ้าขนหนูให้กับเด็กหญิงตรงหน้า น้องพิมไหว้ขอบคุณคนช่วยแมวของตัวเองและไหว้พี่คนสวยที่ช่วยตามหาน้องหมูตุ๋น

“พิมลูก!” เสียงเรียกของชายวัยผู้ใหญ่ทำให้ร่างเล็กรีบวิ่งไปหาผู้เป็นพ่อ

เมื่อไร้เงาของแมวและเจ้าของแมว สองหนุ่มสาวที่ยืนมองแผ่นหลังเล็กของเด็กหญิงก็ต่างโค้งให้กันและเดินจากกัน

บุษกรยกมือทาบหน้าอกด้านซ้ายของตัวเอง เวลานี้เธอยังนั่งอยู่ที่เดิมเกือบห้านาที หนุ่มหล่อใจดีเดินจากไปนานแล้ว แต่หัวใจของเธอยังเต้นแรงเพราะเขา เพราะรอยยิ้มกระตุกหัวใจนั่น

ต้องยิ้มหวานเบอร์นั้นให้กับคนแปลกหน้าอย่างเธอเนี่ยนะ เห็นไหมเนี่ยเห็นไหมฮาร์ตเรตของเธอพุ่งขึ้นมากกว่าตอนวิ่งเสียอีก