บทที่ 8

อย่าว่าแมวเลยเวลานี้เธอเองก็กลายร่างเป็นแมวเชื่องตามเจ้าน้องเสือไปเสียแล้ว

“นั่งก่อนครับ แบม” เจ้าของบ้านผายมือไปยังโซฟาในห้องรับแขก รอยยิ้มที่เขาส่งมาให้ทำหัวใจเธอแทบละลาย

หล่อ สะอาด โครงหน้าลูกครึ่งแบบนี้แหละสเปกหมอแบม

“ขอบคุณค่ะ” แขกจากข้างบ้านยิ้มและนั่งลง รู้สึกว่าโซฟาบ้านเขาน่าจะนิ่มกว่าบ้านเธอสักร้อยเท่า ความรู้สึกตัวลอย ๆ มือไม้ไม่รู้จะเก็บไว้ที่ไหนนี่มันอะไรกัน

เขิน...เขินตัวแตกเป็นอย่างนี้เองสินะ

“น้าสวยขอน้ำให้แบมหน่อยครับ”

“ค่ะ ค่ะ” อีกคนคงตัวลอย ๆ ไม่ต่างจากคุณหมอสาวก็คือแม่บ้านนี่แหละ เคยได้ยินพี่สาวบอกว่าเจ้าของบ้านหล่อ แต่ไม่ได้คิดว่าจะหล่อขนาดนี้ หล่อไม่ลืมหูลืมตา หล่อ! หล่อแบบตะโกนเป็นอย่างนี้สินะ

“แบมอยู่บ้านข้าง ๆ เหรอครับ”

“ใช่ค่ะ พอดีเดินออกกำลังกายอยู่ได้ยินน้าสวยเรียกน้องเสือ”

“มิน่าละหน้าแดง ๆ ออกกำลังกายอยู่นี่เอง” หน้าแดงเพราะออกกำลังกายที่ไหนกันเล่า เธอเดินออกกำลังกายแค่สามก้าวเอง ที่หน้าแดงเพราะเขานั่นแหละ

อ้อมกอดเขาที่ประคอง กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ นั่นต่างหากเล่าที่ทำหัวใจเธอเต้นแรงสูบฉีดเลือดไปเลี้ยงทั่วร่าง 

“เอ่อค่ะ” เพราะไม่รู้จะตอบอะไร คนเขินได้เพียงแต่รับคำ จากคนพูดเก่งเวลานี้เธอกลายเป็นคนไม่กล้าพูดไปเสียแล้ว เขินจนมือสั่น ตื่นเต้นจนเวลานี้หัวใจเธอเต้นในโซนสามแล้วโดยที่ยังไม่ได้ออกกำลังกายสักนิด 

“น้ำค่ะ”

น้าสวยวางน้ำตรงหน้าคุณหมอคนสวย บุษกรยังไม่กล้ายกน้ำขึ้นดื่มเพราะเวลานี้มือยังสั่นเพราะความตื่นเต้น ไม่เคยเสียอาการเท่านี้มาก่อนไม่อยากเชื่อเลยว่าตัวเองจะเสียอาการได้ขนาดนี้

“แบมเป็นหมอเหรอครับ”

 

“ใช่ค่ะ สูติฯ” คุณหมอแนะนำตัวเองแต่คนตรงหน้ากลับขมวดคิ้วเล็กน้อย

“อ๋อ OB-GYN (โอบีจีวายเอ็น) obstetrician-gynecologist (ออบสทิทริชเชิน-ไกนิคอลละจิสทฺ) ” สู‍ติ‍นรีแพทย์สาวรีบอธิบายต่อเพราะคิดว่าคนฟังที่หน้าตาลูกครึ่งหน่อย ๆ อาจไม่เข้าใจคำว่า ‘สูติฯ’

“ครับ” เจ้าบ้านตอบรับว่าเข้าใจสิ่งที่เธอพูดพร้อมทั้งยิ้มให้อีกครั้ง

“แล้วพอร์‍ชทำงานที่ไหนคะ” จากชุดที่เขาใส่เสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนโลโก้แสนคุ้นตา น่าจะยูนิฟอร์มของพนักงานออฟฟิศหรือไม่ก็โรงงานแถว ๆ นี้

“ผมทำงานโรงงานครับเป็น SCM” คำว่า SCM ทำคุณหมอสาวขมวดคิ้ว คุ้น ๆ แต่ไม่แน่ใจว่างานอะไร

“Supply chain management นะครับดูแล warehouse , purchasing , Planning and Logistic น่ะครับ”

ถามว่าเข้าใจไหมตอบเลยว่า ‘ไม่’ แต่ไม่เป็นไรยิ้มออกไปก่อน ผู้ชายทำงานอะไรก็ได้แบมไม่ถือเพราะได้ค่าสินสอดบางส่วนมาจากลุงต้นแล้ว

‘การได้มาเจอกันอีกครั้งนี่มันวาสนา บุพเพสันนิวาส my destinies ชัด ๆ ไม่ใช่เนื้อคู่จะให้เรียกอะไรอีก’

คำพูดพร่ำเพ้อในใจของสู‍ติ‍นรีแพทย์ยังดังไม่หยุด แต่ ถูกปิดบังด้วยใบหน้ายิ้มราวกับว่าเธอไม่ได้คิดอะไรเกินเลยกับเขาทั้งนั้น

ไม่ได้คิด ไม่ได้คิดสักนิดเลยค่ะ ไม่ได้คิดจริง แค่คิดว่าลูกเราจะชื่ออะไรดี แม่ชื่อแบม พ่อชื่อพอร์‍ช

“เมี้ยว”

“อุ้ย!” ความคิดของบุษกรสะดุดเมื่อรู้สึกว่ามีก้อนขาวมานอนแหมะอยู่ตรงปลายเท้า

“พอลลี่ไม่ซนนะลูก”

พ่อชื่อพอร์‍ชลูกชื่อพอลลี่ก็พอได้นะ น่ารัก เจ้าก้อนกลมสีขาวขนฟูนี่น่าจะเป็นแมวต่างชาติ แต่ด้วยความรู้เรื่องสายพันธุ์ของแมวเท่ากับศูนย์

เธอไม่รู้ว่าแมวตรงหน้าสายพันธุ์อะไร แต่ดูจากการแต่งเนื้อแต่งตัวที่มีชุดเหมือนเจ้าหญิงนี้ เธอจะเรียกน้องว่าเป็นพันธุ์เจ้าหญิงก็แล้วกัน

“แบมอุ้มได้ไหมคะ” รักพ่อเขาก็ต้องรักลูกเขาด้วยเช่นกัน เมื่อเขาพยักหน้าอนุญาต บุษกรช้อนร่างเจ้าแมวอ้วนขึ้นมาวางบนตัก เจ้าหญิงของเธอน่าจะลดน้ำหนักสักหน่อยนะเนี่ย 

“เมี้ยว” เจ้าแมวอ้วนคลอเคลียกับฝ่ามือบาง คนมองอมยิ้มกับท่าทางของเจ้าพอลลี่ ลูกเขาชอบตกคนให้มารักประจำ ดูท่าแล้วคุณหมอข้างบ้านคงโดนพอลลี่ตกเข้าด้อมแล้วแน่

“ผมคุ้นหน้าแบมจัง” พอร์‍ชเอียงคอมองหน้าหญิงสาวที่นั่งห่างกันแค่ช่วงแขน โดยทั้งสองอุ้มแมวไว้คนละตัวบนตัก

“คอนโด The Sunshine” คนคุ้นหน้าเอ่ยชื่อคอนโดมิเนียมที่เขาและเธอเคยพักอาศัยครั้งเมื่ออยู่กรุงเทพฯ

“ใช่แล้ว คนข้างห้องผม แต่ผมย้ายออกมานานแล้วนะครับเกือบเจ็ดเดือน”

มิน่าละลุงต้นเลยหาเขาไม่เจอ

“แบมก็ย้ายออกมานานแล้วค่ะ พอ ๆ กับพอร์‍ช”

พอร์‍ช! พอร์‍ช! เธออยากกู่ร้องว่าเขาชื่อพอร์‍ช เวลานี้เธอได้รู้จักเขาแล้ว เราได้รู้จักกันแล้ว

“แต่เพิ่งย้ายมาอยู่ที่นี่แค่เดือนกว่า ๆ ก่อนหน้าอยู่คอนโดครับ” เขาเล่าอย่างเป็นกันเอง ทำคนฟังยิ้ม

บุพเพฯ เสียจริง เธอกับเขาย้ายไปย้ายมาจนได้เจอกันอีกจนได้

“ดีใจที่ได้เจอกันอีกครั้งนะแบม” ใครก็ได้ช่วยเธอด้วย ผู้ชายดีใจที่ได้เจอเธออีกครั้งได้ยินไหมผู้ชายบอกว่าดีใจที่ได้เจอกัน

“ค่ะ ดีใจเช่นกันค่ะ”