تسجيل الدخولمشاركة
อักหักเหรอคะ?
آخر تحديث:
2026-01-09 00:46:23ฟ้าใสเดินเข้ามาภายในบาร์ นั่งลงตรงที่เคาน์เตอร์บาร์ ก่อนที่จะเอ่ยพูดคุยกับเจ้าของบาร์อย่างเฮียเทล เธอพยายามมองหาเฮียโรมแล้ว แต่เธอไม่เห็น เธอเห็นก็เพียงคนที่ชอบกวนประสาทเธออย่างเขา ที่นั่งกระดกเหล้าอย่างเดียวไม่พัก
“เฮียเทล เฮียโรมไม่ได้ที่นี่เหรอคะ” เสียงของฟ้าใสเอ่ยถาม “มันออกไปได้สักพักแล้วนะ ว่าแต่หนูเถอะมาทำอะไรที่นี่” “ที่นี่เป็นบาร์นะเฮีย หนูก็มาดื่มไง” ฟ้าใสคลี่ยิ้มสดใสให้กับเทล “เออ! กูรู้ว่าที่นี่เป็นบาร์ เดี๋ยวจะโดนไม่ใช่น้อย” “ฮ่าๆ รักหลอกจึงหยอกเล่นน๊า~” คนตัวเล็กคลี่ยิ้มให้เทล “จะกินอะไร เฮียทำให้” “ขอหนักๆ เลยเฮียย้อมใจหน่อย หนูอกหัก” “ลำบากกูต้องไปส่งอีกแล้ว เห้อ~” เทลถอนหายใจ ก่อนที่จะเดินไปหยิบแก้วสีใสหันมาเทเครื่องดื่มให้กับฟ้าใส คนตัวเล็กไม่ได้สนใจแก้วเครื่องดื่มของตัวเองเท่าไหร่ เธอกลับสนใจสิ่งที่เธอกำลังจ้องมองอยู่ตอนนี้มากกว่า ธิเบศร์ไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้างเลยแม้แต่น้อย ขนาดมีสาวสวยเดินมาขอชนแก้วด้วยยังถูกเขาเมินใส่จนสาวสวยต้องเดินหนี ชายหนุ่มยังคงนั่งนิ่งมองแก้วเหล้าที่อยู่ในมือ ก่อนที่จะยกกระดกจนหมดแก้ว เพียงครู่เดียวที่ฟ้าใสกำลังนั่งนึกอะไรสนุกๆ อยู่เธอก็ยันตัวลุกขึ้นทันทีก่อนจะที่คว้าแก้วเหล้าไปไว้ในมือ แล้วเดินตรงไปทางที่ธิเบศร์นั่งอยู่ “อกหักเหรอคะ” ฟ้าใสเอ่ยขึ้นก่อนที่จะเสียมารยาทนั่งลงข้างๆ ธิเบศร์ “…” ชายหนุ่มหันมามองเธอ ก่อนที่จะหันกลับไปมองแก้วเหล้าในมือเช่นเดิม ไม่ได้เอ่ยพูดอะไรสักคำ “เอาแต่ยกแบบนี้เดี๋ยวก็เมาหลอกคุณ” ฟ้าใสเอื้อมมือไปจับแก้วเหล้าในมือที่ธิเบศร์มาถือไว้ ก่อนที่เธอจะเป็นคนยกกระดกเข้าปากเสียเอง “เลิกกวนสักทีได้มั้ย” ธิเบศร์เอ่ยน้ำเสียงหนักแน่น “โอเค ฟ้าจะเลิกกวน แต่คุณก็ช่วยเลิกทำร้ายตัวเองด้วยกันกินเหล้าแบบนี้สักทีตับจะพังเอา” รอบนี้ฟ้าใสเอ่ยแทนตัวเองด้วยชื่อ ทำให้ธิเบศร์หันมาจ้องมองใบหน้าหวาน “ฟ้าเลิกกวนแล้ว แล้วก็พูดดีๆ กับคุณแล้ว” ฟ้าใสเอ่ยขึ้นอีกครั้ง “…” “แฟนเหรอคะ?” คนตัวเล็กเอ่ยถามขึ้น “แฟนเก่า” ชายหนุ่มเอ่ยตอบ “เลิกกันไม่ดีเหรอคะ ขอโทษที่ถามนะ ถ้าคุณไม่อยากตอบก็ไม่เป็นไร” “เธอมีคนอื่น เธอเป็นคนเดินออกไปจากชีวิตฉันเอง” “ความรักก็เป็นแบบนี้แหละค่ะ มันมีเรื่องราวมากมายไปหมด ทั้งดีและไม่ดี” “ฟ้าเองก็อกหักค่ะ ไม่ใช่คุณคนเดียวสักหน่อยที่อกหัก” “…” “แต่จะให้ทำไงคะ ชีวิตคนเรามันต้องเดินหน้าต่อไปไม่ใช่เหรอคะ” “อย่าจมปลักอยู่แต่กับอดีตเลยค่ะ” “ขอบใจ” เขาเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้ม “อยากเปลี่ยนบรรยากาศมั้ยคะ ฟ้ามีที่เงียบๆ อยากจะแนะนำค่ะ” ฟ้าเอียงคอเอ่ยถามเขา ท่าทางของเธอในเวลากลับดูน่าเอ็นดูมากๆ มากกว่าตอนที่เธอเมาเสียอีก “เอาสิ ขับรถเป็นมั้ย” “เป็นค่ะ” ธิเบศร์ยื่นกุญแจรถให้กับคนตัวเล็ก ก่อนที่ทั้งคู่จะออกจากบาร์ไปพร้อมกัน การกระทำของทั้งคู่ตกอยู่ในสายของเทลตั้งแต่ต้นจนจบ “งานหยาบสัดๆ ทำไมกูต้องเป็นคนเห็นคนแรกด้วยวะ” เทลเอ่ยขึ้นทันทีที่ทั้งคู่เดินออกไป เทลทำได้แค่เก็บเรื่องนี้ไว้ในใจเท่านั้น ก่อนที่จะเลิกสนใจแล้วหันกลับไปทำหน้าที่ต่อ ฟ้าใสขับรถออกมาจากบาร์ได้สักพัก เส้นทางที่คนตัวเล็กไปเป็นเส้นทางที่กำลังจะออกนอกเมือง สองข้างทางมีแต่ป่าไม่มีบ้านคนหรือผู้คนเลยด้วยซ้ำ รถวิ่งผ่านไปมาก็ไม่มี ก่อนที่เธอจะตีไฟเลี้ยวเข้าไปในซอยเปลี่ยว เป็นซอยที่เงียบเหมือนอย่างที่เธอบอกจริงๆ ไม่มีบ้านคน ไม่รถวิ่งผ่านเลยด้วยซ้ำ ฟ้ามาขับรถเข้ามาจนเกือบจะสุดท้าย ก่อนที่จะจอดรถที่หน้าอาคารใหญ่ เป็นเหมือนตึกร้าง แต่ก็ไม่ได้ดูน่ากลัวเท่าไหร่ “ถึงแล้วค่ะ” ฟ้าเอ่ยขึ้นทันทีที่รถยนต์จอดสนิท ธิเบศร์หันมองไปรอบๆ ก่อนที่จะพยักหน้ารับ แล้วเอื้อมมือหนาไปกดเปิดประทุนรถแทน “รู้จักที่นี่ได้ไง มาบ่อยแค่ไหน” ธิเบศร์เอ่ยถามเธอ เพราะที่นี่ในสายตาเขามันเปลี่ยวมาก “ก็มาแค่ตอนที่มีเรื่องทุกข์ใจค่ะ ส่วนเจอที่นี่ได้ยังไงมันอธิบายยากค่ะ” จริงๆ มันก็ไม่ได้ยากหรอก เธอแค่หลงทางแล้วขับเข้ามาเจอก็แค่นั้น “ถ้าไม่จำเป็นก็อย่ามา มันอันตราย” ธิเบศร์เอ่ย ก่อนที่จะปรับเบาะให้เอนลง เพื่อที่จะให้เขานอนมองดูท้องฟ้ายามกลางคืนได้ชัดขึ้น “ไม่เคยรู้มาก่อนว่าท้องฟ้ามันสวยมากเวลากลางคืน” ชายหนุ่มเอ่ย “จริงๆ ท้องฟ้ามาก็สวยทุกเวลานั่นแหละค่ะ เพียงแค่เราไม่ได้สนใจมัน เราเลยไม่รู้ว่ามันสวย” “ก็จริง มันสวยของมันอยู่ตลอดเพียงแค่เราไม่ได้เงยหน้าขึ้นไปมองมันก็เท่านั้น” “คุณรักเขามากเหรอคะ” “แค่เคยรัก” ธิเบศร์เอ่ยตอบกลับเธอทันที “เธอถามเยอะเกินไปแล้ว” “ฮ่าๆ ก็แค่อยากรู้เฉยๆ ค่ะ” เสียงหัวเราะของเธอดังขึ้น ก่อนที่เธอจะเอนเบาะแล้วแหงนหน้ามองดูดาวบ้าง แปลกมากสำหรับเธอวันนี้ ที่นี่เป็นที่ส่วนตัวของเธอ ไม่เคยมีใครได้มาที่นี่เลยนอกจากฝุ่น เธอหวงที่นี่มาก ทว่าวันนี้กลับมีบุคคลอื่นเข้ามาอยู่ในพื้นที่ของเธอ แล้วที่น่าแปลกกว่านั้นวันนี้ดวงดาวสวยเป็นพิเศษกว่าทุกวัน ไม่รู้ว่าเพราะอะไร รู้แค่ว่ามันสวยมาก ทั้งคู่นอนดูดาวด้วยกันอยู่เงียบๆ จนเวลาล่วงเลยผ่านไปหลายนาที จนลืมไปเลยว่ามันดึกมากแล้ว เธอต้องกลับบ้านแล้ว แถมพรุ่งนี้เธอมีเรียนในช่วงเช้าอีกด้วย ฟ้าใสปรับเบาะขึ้นให้เหมือนเดิมก่อนที่จะเอ่ยเรียกคนข้างกาย ทว่าเขาหลับไปแล้ว หลับไปตอนไหนก็ไม่รู้ ทั้งปลุกทั้งเรียกเขาก็ไม่ยอมตื่น จนเธอกดปิดหลังคารถให้กลับมาเป็นเหมือนเดิม แล้วสตาร์รถขับรถตรงกลับไปทางบ้านเธอทันที “คุณ!” ฟ้าใสเอ่ยเรียกเขาอีกครั้ง ทว่าก็ยังคงไร้เสียงตอบรับเช่นเดิม จนฟ้าใสขับรถมาถึงหน้าหมู่บ้านบีมายเดย์ ก่อนที่จะเอ่ยเรียกคนข้างกายเสียงดังอีกครั้ง ทั้งเรียกทั้งเขย่า “คุณ!” “อือ~” ธิเบศร์ส่งเสียงงัวเงีย ลืมตาตื่นขึ้นมามองเธอ ก่อนที่จะหันมองไปรอบๆ “กี่โมงแล้ว” “สี่ทุ่มแล้วค่ะ” “บีมายเดย์?” ชายหนุ่มอ่านป้ายหน้าหมู่บ้านก่อนที่จะเอ่ยถามเธอ “อยู่หมู่บ้านนี้เหรอ” “ค่ะ” “แล้วทำไมจอดแค่หน้าหมู่บ้านอะ ทำไมไม่ขับเข้าไป” ธิเบศร์เอ่ยถาม “เดี๋ยวฟ้าเดินเข้าไปเองดีกว่าค่ะ สะดวกกว่า” “เอางั้นเหรอ” “ค่ะ” “โอเคแบบนั้นก็ได้ ขอไลน์หน่อย” “เอาไปทำไมคะ” หญิงสาวเลิกคิ้วเอ่ยถาม “เอาไปซื้อหวยมั้ง จะให้ไม่ให้” “เอามือถือมาค่ะ เดี๋ยวกดให้” คนตัวเล็กแบมือไปตรงหน้าเขา ธิเบศร์ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงก่อนที่จะหยิบโทรศัพท์มือส่งให้เธอ เพียงครู่เดียวเสียงไลน์ก็เด้งแจ้งเตือน Sky เพิ่มเพื่อนคุณแล้ว คนตัวเล็กส่งโทรศัพท์มือถือคืนให้กับธิเบศร์ก่อนที่จะเปิดประตูรถแล้วลงจากรถไป ธิเบศร์นั่งมองเธอผ่านกระจกมองเธอจนสุดสายตา จนเธอเดินหายผ่านเข้าไปในหมู่บ้าน Sky : ฝันดีค่ะ ข้อความของฟ้าใสเด้งขึ้นมา ฉุดให้ธิเบศร์เลิกมองทางที่เธอเดินไป แล้วหันมาสนใจโทรศัพท์มือถือแทน เพียงแค่ข้อความเดียวก็ทำให้เขาหลุดยิ้มออกมา ธิเบศร์เปิดอ่านข้อความแต่ไม่ได้พิมพ์ตอบกลับไป วางโทรศัพท์ไว้ที่เบาะรถก่อนที่จะปีนข้ามมาอีกฝั่ง มานั่งประจำที่คนขับ แล้วเคลื่อนรถออกไปทันที
أحدث فصل
รักของผู้ชายร้ายๆ ไม่เคยไม่รักเธอ
“ถ้าเป็นปลากัดคงท้องแล้วนะเฮีย” ฟ้าใสเอ่ยขึ้นทันทีหลังจากที่จ้องหน้ากันอยู่นานหลายนาที“เหรอ?” ธิเบศร์เลิกคิ้วสูง “อยากรองท้องดูมั้ย”“ทะลึ่ง!” คนตัวเล็กตีลงที่มือหนาเบาๆ“หนูไม่ได้เจ็บตรงไหนใช่มั้ย” ธิเบศร์รอบมองไปทั่วเรือนร่างของเธอ เพราะตอนที่โดนแทง ภาพสุดท้ายที่จำได้คือเขาเอาตัวเองบังฟ้าใสไว้ หลังจากนั้นภาพทุกอย่างก็ตัดไปเลย“ไม่ค่ะ หนูปลอดภัย” ฟ้าใสคลี่ยิ้มตอบ“ขึ้นมานั่งบนนี่ด้วยกัน” ธิเบศร์ตบมือลงที่เตียงคนไข้สองสามที คนตัวเล็กส่ายหน้าไปมา เธอไม่ยอมขึ้นไป“เดี๋ยวพยาบาลเข้ามาเจออายเขานะคะ”“ไม่เห็นมีอะไรน่าอาย ไม่ต้องอาย” ธิเบศร์เอ่ยก็แน่ละซิใครจะหน้าหนาเหมือนเฮียละ…“จะขึ้นมาหรือจะให้เฮียลงไปอุ้ม” ธิเบศร์ทำท่าทางจะลงจากเตียง ทำให้ฟ้าใสต้องดีดตัวลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว เขาจะลงจากเตียงเป็นรอบที่สองไม่ได้เด็ดขาด“เดี๋ยวหนูขึ้นไปเองค่ะ”“ก็แค่นั่นแหละครับ” ธิเบศร์คลี่ยิ้มให้กับเธอ ในรอบหลายวันมานี้ รอยยิ้มนี้เป็นรอยยิ้มเดียวที่เธอโหยหามาตลอดเวลา คนตัวเล็กค่อยขยับขึ้นไปบนเตียง นอนอยู่ข้างๆ กับคนป่วย ชายหนุ่มนอนตะแคงโอบกอดเธอไว้ในอ้อมแขน ก่อนที่จะกดริมฝีปากหนาจูบลงไปที่หน้าผากมนของฟ้าใส
รักของผู้ชายร้ายๆ ตื่นได้สักที
สองอาทิตย์เต็มที่เขาเอาแต่นอนนิ่ง แล้วก็เป็นสองอาทิตย์เต็มที่เธอเอาแต่เฝ้าเขาไม่ไปไหนเลย ธิเบศร์นอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียงคนไข้ ส่วนคนตัวเล็กนอนฟุบหน้าลงที่เตียงของคนไข้ เธอไม่รู้ว่าเธอหลับไปนานแค่ไหนแล้ว ไม่รู้ว่าหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ด้วยซ้ำ รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่มีมือหนักๆ มาวางลงบนศีรษะเธอนั่นแหละ ในใจเธอก็ขอให้เป็นเขา เป็นเขาสักทีได้มั้ยเฮียตื่นขึ้นมาสักทีได้มั้ย…ฟ้าใสเงยหน้าขึ้น ภาพตรงหน้าของเธอตอนนี้ทำเอาเธอกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ คนตัวเล็กปล่อยน้ำตาให้ไหลรินแบบไม่รู้ตัว ธิเบศร์ฟื้นแล้ว เขาฟื้นแล้วจริงๆ ด้วย“เฮีย TT” ฟ้าใสเอ่ยเรียกเขาทั้งน้ำตา พร้อมกับคลี่ยิ้มให้เขา“หิวน้ำ” ธิเบศร์เอ่ยน้ำเสียงแหบแห้ง“ได้ค่ะ ได้” คนตัวเล็กรีบลุกขึ้นยืนแล้วเอาน้ำให้ธิเบศร์ดื่มทันที ชายหนุ่มดื่มน้ำอย่างกระหาย เขาคอแห้งเพราะว่าหลับไปนานหลายวันเลยทีเดียว“หนูจะไปตามหมอนะคะ” ฟ้าเอ่ยจบก็รีบวิ่งออกไปตามเฮียรามิลทันที เพียงครู่เดียวทั้งเธอและรามิลก็วิ่งกลับมาพร้อมกัน“ตื่นได้สักทีไอ้สัด!” รามิลมองหน้าเพื่อนแบบโล่งใจในที่สุดก็ตื่นสักทีไอ้เหี้ย!“กูนึกว่าจะได้ไปรอพวกมึงที่นรกซะแล้ว” ธิเบศร์เอ่ยยิ้มๆ“ตื
รักของผู้ชายร้ายๆ ปกป้องเธอ
ทั้งสองหนุ่มยืนรอคนตัวเล็กอยู่หน้าห้องเพียงครู่เดียว ร่างเล็กก็เดินออกมาจากภายในห้อง โรมเลือกซื้อชุดที่พอดิบพอดีกับตัวน้อง เป็นเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงยีนสีดำเข้ารูป ฟ้าใสเป็นคนตัวเล็กอยู่แล้ว พอใส่เสื้อผ้าพวกนี้มันเลยดูดีไปอีกแบบ ดูแปลกตาดีเหมือนกัน“เขาเป็นยังไงบ้างคะ” ทันทีที่เธอเดินออกมา ร่างเล็กก็เอ่ยถามถึงคนที่กำลังนอนอยู่บนเตียง“รอย้ายไปห้องพิเศษครับ” ดร.ซันเอ่ยตอบเสียงเรียบ“โล่งใจ” คนตัวเล็กยกมือขึ้นมาทาบอก ถอนหายใจเล็กน้อย“เฮียพาไปกินข้าว แล้วเดี๋ยวค่อยไปดูมัน” โรมเอ่ยขึ้นพร้อมกับจับมือคนตัวเล็กแล้วออกแรงดึง ให้เธอเดินตามหลังเขามาโรมพามากินข้าวที่ร้านอาหารในโรงพยาบาล ทั้งสามคนเดินมานั่งลงที่โต๊ะอาหารก่อนที่จะเริ่มสั่งอาหาร เพียงครู่เดียวอาหารก็ถูกยกมาเสิร์ฟลงตรงหน้าขอแต่ละคน ก่อนที่ทุกคนจะเริ่มทานอาหารของตัวเองอย่างเงียบๆ“หนูขอเป็นคนเฝ้าเฮียธิเบศร์เองได้มั้ยคะ” ฟ้าใสเอ่ยขึ้น ทำให้โรมหยุดทุกการเคลื่อนไหว เงยหน้าขึ้นมองน้องสาวด้วยเอง“ตามใจ ไม่บังคับ” เฮียโรมเอ่ยตอบ ก่อนที่จะก้มหน้าลงไปกินข้าวต่อ“ขอบคุณเฮียนะคะที่เข้าใจหนู”“อืม มีน้องคนเดียวให้ทำไงได้” โรมเอ่ยตอบ ดร.ซันนั่
รักของผู้ชายร้ายๆ ธิเบศร์คลั่ง
“พี่เอ็มมีอะไร?” ฟ้าเอ่ยถามผู้ชายตรงหน้าด้วยความงุนงง เพราะเขาหายออกไปจากชีวิตเธอนานแล้ว ทว่าทำไมวันนี้ถึงโผล่มาได้“พี่อยากขอโทษหนูในทุกๆ เรื่อง” เอ็มเดินเข้าไปประชิดตัวฟ้าใส จับกุมสองมือเล็กเอาไว้แน่นมึงไม่รู้อะไรซะแล้ว เจ้าที่เขายืนดูอยู่มองไม่เห็นหรือไง…“พี่เอ็มปล่อยฟ้าก่อน” คนตัวเล็กพยายามดึงมือออกจากมือใหญ่ของเอ็ม “ปล่อยฟ้านะพี่เอ็ม!”“พี่คิดได้แล้วฟ้า พี่อยากขอโทษหนู พี่ผิดไปแล้วจริงๆ”“มันกลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้อีกแล้วพี่เอ็ม” ฟ้าใสเอ่ยน้ำเสียงหนักแน่น“ทำไมถึงกลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้ หนูรักพี่มากไม่ใช่เหรอ”“นั้นมันเมื่อก่อน ตอนนี้ฟ้าไม่ได้รักพี่แล้ว”“พี่ขอโอกาสได้มั้ย” เอ็มยังคงดื้อดึง พยายามดึงคนตัวเล็กเข้ามากอด ทว่าคนตัวเล็กก็พยายามดิ้นหนี จนเพื่อนที่อยู่ตรงนั้นก็พากันเข้าไปช่วย แต่เอ็มก็ยังไม่มือออกจากฟ้าใส ยังคงจับเธอแน่น“ปล่อยมือออกจากเธอซะ” แน่นอนว่าธิเบศร์ทนดูต่อไปไม่ไหว เดินตรงเข้าไปหาฟ้าใสทันที ผลักเอ็มจนกระเด็น“มึงอีกแล้ว” เอ็มหันหน้ากลับมามองบุคคลที่ผลักเขาเมื่อครู่ ก่อนที่จะจ้องมองอีกคนตาไม่กะพริบ“ทำไม?” ธิเบศร์ยืนเอาตัวเองบังเรือนร่างฟ้าใสเอาไว้ จ้องม
รักของผู้ชายร้ายๆ เธอไปแล้ว
หลังจากที่อยู่พูดคุยกับไอ้เทลได้สักพัก ก็พากันแยกย้ายห้องใครห้องมัน ธิเบศร์เดินกลับขึ้นมาที่ชั้นบน เดินเปิดประตูเข้าไปในห้อง ก่อนที่จะเดินไปนั่งลงที่เตียงข้างคนตัวเล็ก ชายหนุ่มจ้องมองใบหน้าหวานที่กำลังหลับตาพริ้มอยู่ เธอหลับสนิท หลับแบบไม่สนว่าใครจะเดินเข้าหรือเดินออก“ขอโทษที่เคยพูดทำร้ายจิตใจเธอ” ธิเบศร์เอ่ยเสียงแผ่วเบา มือหนาของชายหนุ่มยกขึ้นมาปัดผมที่ปิดบังใบหน้าเธออยู่ออก ก่อนที่จะก้มลงไปจุ๊บเบาๆ ที่หน้าผากของเธอ ขยับตัวขึ้นมานอนข้างเธอ โอบกอดเธออีกครั้งให้ความอบอุ่นเธออีกครั้ง ก่อนที่จะผล็อยหลับไปในที่สุดเช้าวันถัดไปธิเบศร์ลืมตาตื่นขึ้นมาในช่วงสายๆ ของวัน ลืมตาขึ้นมองสิ่งรอบข้าง พยายามปรับสายตาให้เป็นปกติเช่นเดิม ก่อนที่จะหันมามองคนข้างกายที่นอนกอดเมื่อคืน ทว่าไม่อยู่ เธอไม่อยู่แล้ว ข้างกายเขาตอนนี้ไม่มีเธอแล้ว“ไอ้เทล!” เสียงของธิเบศร์ตะโกนดังลั่นอยู่ที่ชั้นสามของตัวอาคาร ก่อนที่เขาจะวิ่งลงมาที่ชั้นล่าง เพื่อที่จะถามไอ้เพื่อนรักตัวดี“น้องหาย! มึงเห็นน้องมั้ย”“กู…” กูเห็น แต่กูบอกมึงไม่ได้จริงๆ เพื่อนรัก“กูอะไร?” ธิเบศร์เดินเข้ามาใกล้เทลเรื่อยๆ“กูไม่เห็น” เทลเอ่ยตอบยันตัวล
รักของผู้ชายร้ายๆ ขอโทษ
“เฮียอย่าทำแบบนี้ คุยกันดีๆ ก็ได้”“คนแบบมันคุยดีๆ คงไม่เข้าใจ” เฮียโรมเอ่ยขึ้นเสียงดัง ผลักร่างเล็กจนกระเด็นล้มลงที่พื้น หวังจะเข้าไปต่อยธิเบศร์อีกครั้ง ทว่ารอบนี้โรมทำน้องเจ็บ เพื่อนๆ ที่ยืนดูอยู่ห่างๆ เลยต่างพากันวิ่งเข้ามาห้าม“ใจเย็นหน่อยดิวะ น้องเจ็บแล้วมึงเห็นมั้ย” รามิลเอ่ยขึ้นเดินเข้าไปประคองร่างเล็กให้ยืนขึ้น ที่มือของฟ้าใสมีเลือดไหลซิบๆ คงเป็นเพราะล้มกระแทกพื้นเมื่อครู่“…” โรมหันไปมองที่คนตัวเล็กนิ่ง “กูแม่งไม่รู้จะพูดยังไงแล้ว”“กูขอโทษ” ธิเบศร์เอ่ยขอโทษ นี้เป็นครั้งแรกเลยที่เขารู้สึกว่าเขาผิดจริงๆ แล้วเขาขอโทษด้วยใจจริง“มึงเก็บคำขอโทษของมึงไว้ แล้วออกไปจากน้องกู”“…” ธิเบศร์เงียบไม่เอ่ยคำใด“มึงทำไม่ได้ซินะ งั้นกูจะส่งมันไปต่างประเทศ” โรมเอ่ยน้ำเสียงจริงจัง ยื่นคำขาด“ไม่ได้!” ธิเบศร์เอ่ยขึ้น“ทำไม ทำไมต้องเป็นมึงด้วยวะ” โรมเอ่ย“ทำไมถึงเป็นกูไม่ได้วะ” ธิเบศร์ถาม“มึงถามใจมึงดู มึงอยู่ในสถานะไหน แล้วน้องกูอยู่ในสถานะไหน”“…” แน่นอนว่าแตกต่าง ธิเบศร์เป็นมาเฟีย มีอันตรายรอบด้าน แน่นอนว่าคนเป็นพี่อย่างโรมไม่อยากเห็นน้องต้องตกอยู่ในอันตรายแน่นอน โรมเป็นคนที่รักน้องมาก รักน้
قد تعجبك أيضًا
พายุร้ายพ่ายเมีย
นามปากกา อายดอลลี่9.3K وجهات النظرสัญญารักมาเฟียร้าย
โซลสตาร์ seoulstar24.2K وجهات النظرDANGEROUS มาเฟียกุมรัก
Claris9.8K وجهات النظرรักร้าย มาเฟียลูกติด
Melyssa15.2K وجهات النظرรักอันตรายของเจ้าชายมาเฟีย
SS.WONDER1.5K وجهات النظرกลลวงคลั่งรัก Vicious
Windlinea1.3K وجهات النظرMy dear คุณสามีฉันแสนซึน
ไรท์ มุนิน415 وجهات النظرNightZ [III] RASCAL MAFIA
Aliyah.P357 وجهات النظر
