รักของผู้ชายร้ายๆ

รักของผู้ชายร้ายๆ

last updateHuling Na-update : 2026-01-13
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Hindi Sapat ang Ratings
31Mga Kabanata
1.9Kviews
Basahin
Idagdag sa library

Share:  

Iulat
Buod
katalogo
I-scan ang code para mabasa sa App

ธิเบศร์ หรือ เฮียธิเบศร์ เจ้าของโกดังเหล้าที่ใหญ่ที่สุดในไทย แล้วก็โกดังอื่นๆ อีกมากมายมีทั้งถูกกฎหมายและไม่ถูกกฎหมาย เขาอายุ30ปี เป็นผู้ชายที่รักสนุกไม่คิดจะสร้างครอบครัวกับใคร ไม่คิดที่จะมีเมียเลยด้วยซ้ำ เพราะปมทางครอบครัวทำให้เขาเกียดการใช้ชีวิตกับผู้หญิงเป็นที่สุด แต่ต่อให้เกียดยังไง เขาก็หนีไม่พ้นผู้หญิงอยู่ดี ตกม้าตายเพราะน้องสาวของเพื่อนตัวเองอยู่ดี “แค่เฮียทำดีด้วยแค่นี้ ก็ยอมให้เอาแล้วเหรอ?”

view more

Kabanata 1

คืนที่ฝนตก

Kain Basahan Basah di Kamar Mandi

Part 01: Kain Basahan Basah

"Pa, kok ada di rumah? Bukannya tadi sudah berangkat ke kantor?" cecarku dengan heran. Aku menautkan satu alis ke atas.

"Ada yang ketinggalan," jawabnya santai.

"Semuanya sudah kusiap 'kan tadi. Kenapa masih ada yang ketinggalan," tanyaku kembali.

"Sudahlah jangan banyak tanya. Berkas ini sangat penting buat meeting siang ini bersama klien kita, Ma. Maka dari itu, aku pulang mengambilnya," jawab Rusly dengan santai sembari membereskan kemeja dan dasinya.

Tiba-tiba, aku kebelet ke kamar mandi, aku terkejut kain basahan basah di kamar mandi dan yang lebih mengejutkan lagi tetesan airnya masih deras menetes. Lantai dan dinding kamar mandi masih setengah kering. Tidak hanya itu, botol shampo yang tidak pernah aku beli dan pakai ada di tempat sabun. Merk shampo ini biasa dipakai perempuan. Cuma aku perempuan di rumah ini. Nggak mungkin Bu Ijah pakai shampo merk ini.

"Papa baru selesai mandi ya?" tanyaku menyelidiki sambil keluar dari kamar mandi.

Masih kuingat suamiku duluan mandi daripada aku. Kenapa kain basahan ini basah? Otakku terus berpikir kejadian yang sangat aneh menurutku.

"Mandi! mau pipis saja nggak sempat, Ma. Aku pulang ke rumah mau ambil berkas ini saja, nggak lebih," jawab Mas Rusly sambil memperlihatkan map batik. Dia menuju meja rias. Kemudian duduk dan meletakkan map itu di atas meja rias. Sesekali dia menyisir rambutnya.

Aku melangkah masuk kembali ke dalam kamar mandi. Tidak buang-buang waktu, aku mencari tahu kebenaran yang telah terjadi.

"Ini shampo siapa Pa?! Dan Kenapa kain basahan ini basah?" tanyaku dengan bertubi-tubi.

Kubawa botol shampo itu menghampiri Rusly yang sedang duduk di meja rias. Dia asyik menyisir rambutnya dan sesekali melirik ke arahku.

Seketika wajah Rusly berubah merah. "Ma! Bisa nggak sih, nggak curiga samaku. Kalau aku mau selingkuh sejak dulu bisa. Mana mungkin aku mengkhianatimu, Ma!" jawabnya mulai emosi.

Nada suaranya sudah mulai naik dan tidak seperti biasanya. Rasa curigaku mulai meronta untuk membuktikan suamiku selingkuh atau tidak. Namun, aku masih bisa menahan diri untuk bermain cantik.

"Aku masih ingat betul kamar mandi yang aku tinggalkan seperti apa, Pa! Shampo ini nggak ada tadi. Mana mungkin perempuan lain mandi di sini kalau bukan kamu yang bawa, Pa!"

Aku tersulut emosi, rasanya aku ingin menampar wajah suamiku dengan keras. Ternyata aku tidak bisa menahan amarah dan rasa curigaku pada suamiku.

"Belakangan ini mama selalu curiga setiap gerak-gerikku. Aku risih dengan tingkahmu, Ma."

"Wajar dong aku menaruh curiga sama papa. Kebiasaan papa jauh berubah semenjak naik jabatan."

Rusly berpikir sejenak, dia baru sadar kalau aku selalu memperhatikan setiap gerak-geriknya.

"Berubah apanya, Ma?! Perasaan aku biasa saja. Pikiranmu saja yang berlebihan dan terlalu menaruh curiga padaku," ucapnya pergi melangkah turun ke bawah. Langkah kakinya sangat cepat menapaki anak tangga.

"Aku belum selesai ngomong Pa! Tolong jelaskan apa yang sebenarnya kamu sembunyikan dariku!"

Aku terus berusaha mencari kebenaran yang ada. Aku yakin, suatu saat kebusukan suamiku pasti tercium juga.

"Nggak ada rahasia yang aku sembunyikan, Ma! Sudahlah aku mau pergi ke kantor, takut terlambat."

Rusly terus melangkah dan sambil mengotak-atik ponselnya. Tidak berapa lama, dia memasukkan gawainya ke saku celananya. Dia fokus berjalan dengan cepat.

Aku melihat map batik tinggal di atas Meja rias. Aku mengayunkan kakiku menghampiri map itu lalu kuambil. Mataku melotot melihat ada sehelai rambut panjang dekat map tersebut.

'Nggak mungkin rambutku, aku cuma memiliki rambut pendek, itu pun sebahu. Rambut siapa?' gumamku sembari memperhatikannya dengan seksama.

Kukejar Rusly sambil membawa map dan sehelai rambut tersebut. Langkah kakiku sengaja aku percepat.

"Pa ... Pa ... Mapnya ketinggalan," teriakku memanggil sembari mengejarnya.

Dia tidak menggubris panggilanku. Aku heran seketika, katanya berkas dalam map ini penting buat bahan meeting. Kenapa map-nya ketinggalan tidak dihiraukannya? Pertanyaan ini muncul di benakku.

Rusly berhenti tiba-tiba, ponsel miliknya berdering. Dia merogoh kotak perseginya dari dalam saku celananya. Tidak butuh waktu lama, dia menjawab panggilan telepon tersebut.

[Sayang aku lupa membawa shampoku di kamar mandi. Takut kalau Nesya menaruh curiga kepada hubungan gelap kita. Merk shampo itu bukan sembarangan orang pakai,] ucap wanita itu di ujung sana.

Kebiasaan suamiku kalau menerima panggilan telepon, dia selalu mengaktifkan speakernya. Sehingga aku dapat mendengar isi percakapan suamiku dengan lawan bicaranya.

Deg!

Jantungku berdegup kencang, darahku mulai mendidih mendengar ucapan perempuan yang baru saja bicara sama Rusly, suamiku.

[Sudah aman kok sayang, untung saja aku bisa bersilat lidah. Pokoknya kamu tenang saja. Nggak bakalan ketahuan kok sama istriku,] jawab Rusly dengan santai.

Suamiku tidak tahu kalau aku sekarang menguping di belakangnya. Kebiasaan buruknya masih saja melekat pada dirinya yaitu kalau menelpon selalu mengaktifkan speakernya. Itu sebabnya aku mendengar jelas ucapan mereka via telepon.

[Usai meeting kita lunch di tempat biasa ya, sayang. Aku klepek-klepek sama kamu. Pokoknya aku nggak bisa jauh dari kamu, sayang.]

Suara perempuan itu kembali menggoda suamiku. Darahku mendidih mendengar kata sayang. Suamiku masih saja santai dan belum mengetahui kalau aku di belakangnya.

"Pa! siapa wanita itu?! Kenapa bisa dia memanggil sayang, jawab Mas!" amukku, rasa emosi sudah tidak terkontrol sehingga kurobek map batik itu di depannya.

"Mama! Kamu sudah gila ya?! Itu berkas sangat penting buat karierku. Kenapa di robek?" ucap Rusly sambil menampar jidatnya.

Ponsel miliknya masih saja melekat di daun telinganya sebelah kiri. Tidak berapa lama, sambungan telepon terputus.

"Lebih bagus jabatan kamu biasa-biasa saja daripada seperti ini, Pa! Betul pepatah mengatakan, semakin tinggi pohon itu semakin kencang angin menerpanya. Papa juga seperti itu, semakin tinggi jabatan kamu semakin banyak wanita lain di luar sana mulai menggodamu!"

Plak!

Sebuah tamparan menepis di wajahku. Aku mengelus pipi mulusku yang baru saja panas karena pukulan yang diberikan Rusly padaku.

"Kamu jahat, Pa. Aku tidak menyangka kamu setega ini memperlakukanku. Sudah banyak bukti yang aku temukan satu hari ini. Mulai dari kain basahan yang basah, botol shampo, sehelai rambut panjang dan kamu telah terang-terangan menjawab telepon wanita lain dengan nada mesra. Papa kira aku bakalan diam dengan semua bukti yang sudah cukup jelas."

"Terus kamu mau apa?!"

Rusly bukannya tidak merasa bersalah malah dia semakin melawan. Dia tidak tahu diri, kalau asal muasalnya kariernya naik dan cemerlang berkat usahaku.

"Aku mau cerai, Pa!"

"Tidak bisa."

Rusly berkacak pinggang sambil memasukkan ponselnya ke dalam saku celananya. Dia melihat jam yang melingkar di pergelangan tangannya.

"Kalau kamu nggak mau, aku akan menggugat cerai kamu, Pa!"

"Berani kamu menggugat ceraiku, hidupmu akan melarat. Kamu nggak tahu siapa aku sekarang. Aku bisa mencampakkan kamu laksana sampah tidak berguna."

Rusly sudah berani melawan. Dia sudah merasa hebat, sehingga bisa berkata seperti itu.

"Silahkan Pa! kalau kamu lebih memilih wanita itu daripada aku yang sudah lama bersamamu. Aku menerimamu apa adanya mulai dari nol, sekarang kamu sukses dan kaya raya malah mencampakkan aku laksana sampah tak berguna. Kamu kira aku diam, kita lihat saja siapa yang bakalan menderita dan menyesal."

Sudah saatnya diriku bangkit untuk melawan kekejian suamiku.

"Kamu itu cuma wanita biasa. Hidupmu sekarang bergantung kepadaku. Kalau aku tidak memberi uang kepadamu, mana bisa kamu makan."

Rusly lupa kalau aku bekerja dan menjadi wanita karier.

"Kamu lupa kalau aku punya penghasilan sendiri. Aku ini sudah bekerja."

"Oh iya, aku lupa. Kalau kamu itu karyawan biasa."

Rusly mengukir senyum smirk. Dia sangat bahagia melihat aku mati kutu dan tidak bisa menjawab lagi.

"Sayang ...!" suara wanita terdengar jelas membuyarkan perang dingin antara aku dan suamiku.

"Kamu ...," ucapku terjeda dengan mulut menganga.

Bersambung ....

Next?

Jangan lupa singgah ke ceritaku yang berjudul "Kubalas Kesombongan Selingkuhanmu Lunas" Sudah tamat. Jadi bisa baca marathon.

Palawakin
Susunod na Kabanata
I-download

Pinakabagong kabanata

Higit pang Kabanata
Walang Komento
31 Kabanata
คืนที่ฝนตก
สถานที่บันเทิงแห่งหนึ่งบรรยากาศด้านในสถานบันเทิงเสียงดังพอสมควร ผู้คนมากมายที่เข้ามาด้านในต่างก็มีความสุข หรือบางคนก็มาหาความสุขจากที่นี่กันทั้งนั้น ทว่ากลับมีเพียงเธอเท่านั้น ที่เอาแต่ร้องไห้ไม่สนใจผู้คนรอบข้าง พร้อมกับยกแก้วเครื่องดื่มเพียวๆ กระดกจนหมดแก้วภายในพริบตา แค่เสี้ยววินาทีเดียวคนตัวเล็กก็เล่นกระดกหมดไปแล้วสิบกว่าแก้ว จนใบหน้าหวานตอนนี้เริ่มเปลี่ยนสี พวงแก้มเปลี่ยนสีเป็นสีแดงก่ำ แอลกอฮอล์กำลังจะออกฤทธิ์“ทำไมวะ! หรือที่คบกับกูเพราะต้องการหลอกเอากูเหรอ” ร่างบางเอ่ยตัดพ้อเสียใจอย่างหนัก“มึงแม่งเหี้ยวะพี่ T-T” น้ำสีใสไหลอยู่ที่หางตา เธอไม่เหมาะกับการร้องไห้แบบนี้เลยจริงๆ เธอเหมาะกับรอยยิ้มมากกว่า คนตัวเล็กนั่งดื่มนั่งร้องไห้อยู่อย่างนั่นได้สักพักก็เริ่มรู้สึกว่าตัวเองไม่ไหว เลยเรียกเช็คบิลกลับบ้านร่างบางในชุดเดรสสีดำสายเดี่ยวเดินออกมาหยุดยืนอยู่หน้าสถานบันเทิง ก่อนที่จะหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋าสะพาย กดเบอร์โทรศัพท์โทรหาที่บ้าน ทว่าโทรไปหลายสายแล้วก็ไม่มีใครรับสายเลย จนเธอเลิกโทรแล้วเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋า ตัดสินใจก้าวขาเดินออกจากสถานบันเทิง เป็นจังหวะเดียวกันกับเม็ด
Magbasa pa
นอนด้วยกัน
ธิเบศร์ประกบปากจูบเธออีกครั้ง ทว่าครั้งนี้กลับให้ความรู้สึกที่ต่างออกไป ฟ้าใสรู้สึกว่าเขาอ่อนโยนกับเธอมากกว่าตอนแรก เธอสัมผัสได้ว่าครั้งนี้เขาถนอมเธอมากขึ้น อ่อนโยนกับเธอมากขึ้น ไม่รู้ว่าเพราะอะไร รู้แค่ว่ามันทำให้เธอรู้สึกดี มันทำให้เธอลืมเรื่องราวก่อนหน้านี้ไปจนหมด ลืมไปเลยว่าเคยร้องไห้เสียใจ“ฉันป้องกัน เธอไม่ต้องห่วง จะได้ไม่ต้องมาอ้างที่หลังว่าท้องกับฉัน” ธิเบศร์เอ่ยขึ้นพร้อมกับเปิดลิ้นชักที่หัวเตียงก่อนที่จะหยิบถุงป้องกันออกมาสวมใส่ แน่นอนว่าเขาไม่เคยพลาดเลยสักครั้ง ไม่มีผู้หญิงคนไหนที่จะได้ตั้งท้องลูกของเขาเด็ดขาด“ปากร้ายที่สุด” ฟ้าใสบ่นพึมพำเบาๆ“พร้อมเรียนหรือยัง” ธิเบศร์เอ่ยถามทันทีที่สวมใส่เครื่องป้องกันเสร็จแล้ว“ช่วยเบาๆ ด้วยได้มั้ย”“อืม”ธิเบศร์ดันความเป็นชายเข้าไปในร่องกลีบกุหลาบสีสด ก่อนที่จะค่อยๆ ออกแรงดันมันเข้าไปมากกว่าเดิม ทว่าพยายามดันเท่าไหร่มันก็ไม่เข้า ชายหนุ่มได้แต่คิดในใจว่าของเขามันคงใหญ่เกินไป เป็นไปไม่ได้ที่เธอจะยังบริสุทธิ์อยู่ เด็กแก่แดดแบบนี้มีแต่จะไม่เหลือ ทั้งการแต่งตัว ทั้งกลิ่นแอลกอฮอล์ ทั้งสถานที่ที่เธอไปนั่งอยู่อีก“ไม่เข้าเหรอคะ” คนตัวเล็กผงกหั
Magbasa pa
คนแรก
หลังจากที่เธอพยายามตั้งสติแล้วก็ทำใจอยู่นาน ยี่สิบนาทีผ่านไป คนตัวเล็กก็เริ่มจัดการอาบน้ำชำระร่างกายให้สะอาดเรียบร้อย ในส่วนของน้องสาวเธอก็มีความรู้สึกเจ็บปวดอยู่บ้าง แต่จะให้ทำยังไงได้ก็มันเสียไปแล้ว จะเรียกร้องอะไรกลับมาก็คงไม่ได้ ฟ้าใสเลยทำได้แค่ปล่อยเลยตามเลย ถือซะว่ามันเป็นประสบการณ์ชีวิตใหม่ๆ ให้เธอก็แล้วกัน คนตัวเล็กจัดการตัวเองจนเสร็จ ใส่เสื้อผ้าชุดเดิมเรียบร้อย ก่อนที่จะค่อยๆ เปิดประตูแล้วเดินออกมาจากห้องน้ำทันทีที่ก้าวขาพ้นจากประตูห้องน้ำ เธอก็ใช้สายตากวาดมองไปรอบๆ ห้องนอน ภายในห้องเงียบสนิทไม่มีคนอยู่แล้ว เขาคนนั้นก็ไม่อยู่แล้วเหมือนกัน ร่างบางไม่ได้สนว่าเขาจะอยู่หรือจะไป เธอสนใจแค่ว่าตอนนี้เธอต้องกลับบ้านแล้ว ฟ้าใสเดินเข้าไปหาโต๊ะที่อยู่ข้างๆ หัวเตียง ก่อนที่จะเอื้อมมือไปหยิบกระเป๋าสะพายของตัวเอง หางตาก็เหลือบไปเห็นเงินจำนวนหนึ่ง วางอยู่กับกระดาษโน๊ตใบหนึ่ง เธอหยิบขึ้นมาอ่าน ‘เงินค่าแท็กซี่กลับบ้าน จากผัวแรก’“คนบ้าที่ไหนใช้เงินค่าแท็กซี่เยอะขนาดนี้” ทันทีที่เธออ่านจบ ก็บ่นพึมพำเล็กน้อย แต่ก็ยอมเก็บเงินจำนวนนั้นเข้ากระเป๋า “คุณมันก็แค่คนสอนเรื่องบนเตียงเท่านั้นแหละ ไม่ใช่
Magbasa pa
บังเอิญ
13:00 นาทีฟ้าใสมาถึงห้างในช่วงเวลาที่นัดไว้กับฝุ่นพอ ก่อนที่จะเดินไปที่ร้านอาหารประจำของกลุ่มเรา เพียงครู่เดียวเธอก็เดินเข้ามาภายในร้าน ก่อนที่จะเดินตรงไปที่โต๊ะที่มีเพื่อนสาวของเธอนั่งรออยู่“นี่อกหักจริงปะเนี่ย” ฝุ่นเอ่ยแซวทันทีที่เห็นฟ้าใส วันนี้หญิงสาวแต่งตัวน่ารักๆ ใส่เดรสสีขาว ดูเหมือนจะเป็นชุดเรียบร้อย ทว่าด้านหลังของเธอมันเว้าลึกลงไปเกือบถึงเอว เป็นการโชว์แผ่นหลังได้แซ่บมาจริงๆ“ผู้ชายไม่ดี ทำไมต้องแคร์” ฟ้าใสเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจนัก“ปากดีมากจ้า”“แน่นอน” คนตัวเล็กยกไหล่ไปที“กูเห็นปากดีแบบนี้มากี่รอบแล้ว ร้องไห้เหมือนหมาตลอด” ฝุ่นเอ่ยพร้อมกับรอยยิ้ม“กูเปลี่ยนเป็นคนใหม่แล้ว”“กูจะรอดู จะใหม่ได้นานแค่ไหนกัน”ฝุ่นเป็นคนเริ่มสั่งอาหาร มันไม่รู้โมโหหิวมากจากไหน สั่งอาหารมาเต็มโต๊ะจนฟ้าใสต้องเอ่ยปากถาม“หิวหรืออะไร มึงสั่งเยอะมาก” ฟ้าใสมองจานอาหารหลายๆ จานที่วางอยู่ตรงหน้า“หิวค่ะหิว ยังไม่ได้กินอะไรเลย” ฝุ่นเอ่ยตอบก่อนที่จะเอื้อมมือไปตักอาหารตรงหน้าขึ้นมาชิม “เชิญแดกค่ะ ของแซ่บทั้งนั้น”ก็แซ่บจริงอย่างที่มันพูด เอาอะไรมาไม่แซ่บ ตรงหน้าเนี่ยส้มตำปูปลาร้า เนื้อย่าง ไก่ย่าง หมูน้ำตก แ
Magbasa pa
อักหักเหรอคะ?
ฟ้าใสเดินเข้ามาภายในบาร์ นั่งลงตรงที่เคาน์เตอร์บาร์ ก่อนที่จะเอ่ยพูดคุยกับเจ้าของบาร์อย่างเฮียเทล เธอพยายามมองหาเฮียโรมแล้ว แต่เธอไม่เห็น เธอเห็นก็เพียงคนที่ชอบกวนประสาทเธออย่างเขา ที่นั่งกระดกเหล้าอย่างเดียวไม่พัก“เฮียเทล เฮียโรมไม่ได้ที่นี่เหรอคะ” เสียงของฟ้าใสเอ่ยถาม“มันออกไปได้สักพักแล้วนะ ว่าแต่หนูเถอะมาทำอะไรที่นี่”“ที่นี่เป็นบาร์นะเฮีย หนูก็มาดื่มไง” ฟ้าใสคลี่ยิ้มสดใสให้กับเทล“เออ! กูรู้ว่าที่นี่เป็นบาร์ เดี๋ยวจะโดนไม่ใช่น้อย”“ฮ่าๆ รักหลอกจึงหยอกเล่นน๊า~” คนตัวเล็กคลี่ยิ้มให้เทล“จะกินอะไร เฮียทำให้”“ขอหนักๆ เลยเฮียย้อมใจหน่อย หนูอกหัก”“ลำบากกูต้องไปส่งอีกแล้ว เห้อ~” เทลถอนหายใจ ก่อนที่จะเดินไปหยิบแก้วสีใสหันมาเทเครื่องดื่มให้กับฟ้าใส คนตัวเล็กไม่ได้สนใจแก้วเครื่องดื่มของตัวเองเท่าไหร่ เธอกลับสนใจสิ่งที่เธอกำลังจ้องมองอยู่ตอนนี้มากกว่าธิเบศร์ไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้างเลยแม้แต่น้อย ขนาดมีสาวสวยเดินมาขอชนแก้วด้วยยังถูกเขาเมินใส่จนสาวสวยต้องเดินหนี ชายหนุ่มยังคงนั่งนิ่งมองแก้วเหล้าที่อยู่ในมือ ก่อนที่จะยกกระดกจนหมดแก้ว เพียงครู่เดียวที่ฟ้าใสกำลังนั่งนึกอะไรสนุกๆ อยู่เธอก็ยันตัว
Magbasa pa
ไปกินข้าวกันไหม
Tibet : ถึงบ้านแล้ว ทันทีที่ชายหนุ่มถึงคอนโดเขาก็กดส่งข้อความหาฟ้าใสทันที กดส่งเสร็จก็เดินเข้าไปอาบน้ำเลย ไม่ได้สนใจโทรศัพท์อีกเลย พออาบน้ำเสร็จก็ขึ้นเตียงเตรียมตัวนอนทันที วันนี้เขาเหนื่อยมามากพอแล้ว Sky : พรุ่งนี้ว่างมั้ยคะ ข้อความจากฟ้าใสเด้งขึ้นมา ทำให้ธิเบศร์เอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะข้างหัวเตียงขึ้นมาดู ก่อนที่จะขมวดคิ้วงง Tibet : ว่าง มีอะไร Sky : ไปกินข้าวด้วยกันมั้ย Tibet : ไม่ว่างแล้ว Sky : เมื่อกี้ยังบอกว่าว่างอยู่เลย Tibet : เพิ่งนึกขึ้นได้มามีงานพอดี ธิเบศร์กดส่งข้อความตอบกลับเธอไปก่อนที่จะวางโทรศัพท์มือถือลงที่เดิม ล้มตัวลงนอนก่อนที่จะหลับตาลง เขาเหนื่อยพอแล้วในเรื่องผู้หญิง เขาไม่อยากเอาตัวเองเข้าไปยุ่งอีกแล้ว ถ้าจะให้เล่นๆ เขาพอทำได้แต่ถ้าจะให้จริงจังเขาคงไม่เอาแน่ๆ เช้าวันใหม่ ธิเบศร์ลืมตาตื่นขึ้นเพราะมีเสียงจากด้านนอกเข้ามารบกวนเขา จนทำให้เขาต้องตื่นแล้วก็ลุกขึ้นไปดูว่าใครมันเข้ามาทำอะไรในห้องเขา เวลานี้มันควรจะเป็นเวลาพักผ่อนของเขาด้วยซ้ำ แล้วใครกันที่สามารถเข้าห้องของเขามาได้ “ไอ้พวกเหี้ย! มาทำอะไรกันที่ห้องกู” ธิเบศร์เค้นเสียงด่าออกไป ก็ไอ
Magbasa pa
น้องสาวของโรม
19:38 นาทีเย็นสำหรับโรมไม่มีอยู่จริง กว่ามันจะยอมออกมาก็เล่นค่ำแล้ว แม่งมัวแต่ลีลาอะไรอยู่ก็ไม่รู้ รถของโรมขับนำส่วนธิเบศร์ขับตามหลัง ใช้เวลาไม่นานในการขับรถมาห้างเพราะห้างไม่ได้อยู่ไกลมากเท่าไหร่ รถหรูสองคันแล่นเข้ามาจอดที่ชั้นใต้ดินพร้อมกัน ผู้คนมากมายที่อยู่แถวนั้นก็ต่างจับจ้องมาที่รถหรู ก่อนที่ชายหนุ่มจะเดินลงมาจากรถ“หล่อมากมั้งไอ้เหี้ย!” ธิเบศร์เอ่ยด่าเสียงดัง เพราะไอ้เพื่อนข้างกายมันทำน่าทำตามั่นหน้าอยู่ กูอยากกระโดดเตะฉิบหายเลย“ก็หล่ออะครับ” เอ่ยด้วยท่าทางกวนๆ ก่อนจะเดินนำธิเบศร์ไปเพียงครู่เดียวทั้งสองหนุ่มก็เดินมาถึงร้านอาหารร้านหนึ่ง เดินเข้ามาภายในร้านก่อนที่จะหยุดยืนอยู่ที่โต๊ะอาหารที่มีคนตัวเล็กกำลังนั่งก้มหน้าก้มตาเล่นโทรศัพท์อยู่ ฟ้าใสไม่ได้สนใจคนรอบข้างเลย จนพี่ชายต้องเป็นคนเอ่ยเรียกเธอ“สวัสดีครับสาวสวย” เสียงของโรมเอ่ยขึ้น ทำให้ร่างเล็กเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอมือถือ“…” ภายในใจมีแต่คำถามเต็มไปหมดเลย เขาคนนั้นมายืนอยู่ตรงนี้ข้างเฮียโรมได้ไง“…” ธิเบศร์เอ่ยก็อึ้งไปด้วย กูว่าแล้วไอ้เหี้ย…“มองไร ไม่เคยเห็นคนหล่อเหรอ” เฮียโรมเอ่ยแซว ก่อนที่จะนั่งลงตรงข้ามกับเธอ ธิเบศร์นั่
Magbasa pa
คนคุย
ใช้เวลาไม่นานมากนัก รถหรูของธิเบศร์ก็แล่นเข้ามาจอดที่หน้าคอนโดแห่งหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลจากห้างเท่าไหร่ ตอนแรกเขาก็ได้อยากคุยกับเธอ เพราะเขาเองก็ไม่ได้อยากมีปัญหากับเพื่อน เพราะดูท่าทางของมันแล้ว มันหวงน้องจริงจัง แต่ไม่รู้สึกเพราะอะไรถึงทำให้ธิเบศร์ตอบตกลงกับฟ้าใสไป ว่าเราทั้งสองจะคุยกัน คุยแบบไม่มีใครรู้ แต่อย่าลืมว่าความลับมันไม่มีในโลก สักวันคนที่ไม่อยากให้รู้ก็ต้องรู้อยู่ดี“อย่ากลับบ้านดึก ถ้ามันดึกมากก็นอนห้องเพื่อนไปเลย” ธิเบศร์เอ่ยขึ้นทันทีที่ส่งเธอถึงจุดหมายแล้ว“รับทราบค่ะ” ฟ้าใสเอ่ยยิ้มๆ ก่อนที่จะยกมือไหว้ขอบคุณเขา แล้วเดินลงจากรถไป“กูคิดดีแล้วใช่มั้ย” ธิเบศร์เอ่ยขึ้นทันทีที่คนตัวเล็กลงจากรถไปแล้ว นั่งมองตามแผ่นหลังของเธอ จนเธอหายไปจากสายตา“เธอกับพี่เธอมันนิสัยเหมือนกันจริงๆ” โรมเป็นคนชอบเสี่ยง อะไรที่มันเสี่ยงทำให้เขาเจ็บตัวหรือเจ็บใจ เขาชอบลงไปเล่นกับมันที่สุด เขาเคยบอกว่าประสบการณ์จะสอนให้เราเข้มแข็งเสมอก่อนที่มึงจะเข้มแข็ง มึงคงเจ็บเจียนตายพอดีไอ้ควาย…ฟ้าใสเดินขึ้นลิฟต์มา กดลิฟต์ไปที่ชั้นของเพื่อนสนิทอาศัยอยู่ เพียงครู่เดียวประลิฟต์ก็ถึงเปิดออก ร่างเล็กเดินตรงเข้าไปที่
Magbasa pa
ภาพบาดตา
ตอนแรกว่าจะมานั่งมองหนุ่มๆ ให้สดชื่นหัวใจสักหน่อย แต่พอมาถึงกลับไม่มีหนุ่มๆ ให้มองสักคน ขนาดหมาสักตัวที่จะเล่นด้วยยังไม่มีเลย หมดอารมณ์!ทั้งสี่คนลงจากรถมาหาที่นั่งมุมดีๆ ก่อนที่จะสั่งเครื่องดื่มเบาๆ หนึ่งชุด แล้วก็ตามด้วยของทานเล่นสามสี่อย่าง ภายในร้านตลอดนี้ไม่มีลูกค้าเลยสักคน โต๊ะว่างมาก มีเพียงเสียงเพลงเบาๆ นั่งรอกันไม่นานเครื่องดื่มก็ถูกยกมาเสิร์ฟจากพนักงานร้านที่เป็นผู้ชาย“น้องค่ะ ที่นี่เงียบแบบนี้ทุกวันเลยมั้ยคะ” ฝุ่นเสียมารยาทเอ่ยถาม เพราะอยากที่ดูรีวิวมามันดีกว่านี้“ไม่ครับ ลูกค้าจะเข้าตอนดึกๆ ครับ”“อ๋อ โอเคค่ะ”“มึงก็ช่างกล้าถามเขา” มิ้นเอ่ยขึ้นทันทีที่พนักงานร้านเดินกลับไปแล้ว“ก็กูดูรีวิวมามันไม่ได้เป็นแบบนี้ กูเลยสงสัย” ฝุ่นเอ่ยตอบ“อย่าเถียงกัน รอดูดึกๆ เอา” ฟ้าเอ่ยขึ้น เอื้อมมือไปตักน้ำแข็งใส่แก้วในที่ละคน ก่อนที่จะเทเครื่องดื่มแล้วเทโซดาให้กันครบทุกแก้ว“เชี้ย!” กายเอ่ยขึ้นเสียงดัง เหมือนตกใจอะไรสักอย่าง ทำให้สามสาวหันไปมองที่กายกันเป็นตาเดียว“อะไร?” สามสาวเอ่ยถามขึ้นพร้อมกัน“นู้น!” กายส่งสายตาไปยังหน้าร้าน ทำให้ทั้งสามสาวหันกลับไปมองที่หน้าร้านอีกครั้ง ที่หน้าร้า
Magbasa pa
เจ็บตัว
“ก็บอกว่าไม่สนิทอย่าเรียกอีไง!” ฟ้าใสพุงตัวเข้าไปหาป่านทันที ทว่าเอ็มไวกว่าเธอ ยันตัวลุกขึ้นมาคว้าร่างคนตัวเล็กเอาไวได้ทัน“จะทำอะไร” พี่เอ็มเอ่ยถามน้ำเสียงแผ่วเบา“ทำไม! แตะต้องมันไม่ได้เหรอ” ฟ้าใสสวนกลับพี่เอ็มทันที อารมณ์ของเธอตอนนี้เหมือนกำลังโกรธเอามากๆ โกรธที่แม่งต้องเห็นอะไรแบบนี้“แต่หนูด่าเขาก่อนนะ” พี่เอ็มเอ่ย ปล่อยมือออกจากร่างเล็กก่อนที่จะเดินมาหยุดอยู่ข้างหน้าของป่าน เขากำลังปกป้องคนใหม่อย่างดี“ไม่ได้ด่า ก็แค่ถามว่ามองจวยไร อย่าประสาท!”“กูอายุมากกว่ามึงชวนพูดให้มันดีๆ หน่อย” ป่านเอ่ยขึ้นเสียงดัง ดันตัวเองขึ้นมายืนอยู่หน้าพี่เอ็ม“เกิดก่อนก็แค่โตกว่าปะ ไม่ใช่ญาติทำไมต้องพูดดี” ฝุ่นเอ่ยขึ้น ยันตัวลุกขึ้นมายืนอยู่ข้างเพื่อนตัวเอง ก่อนที่มิ้นกับกายจะลุกขึ้นมายืนด้วยเช่นกัน“อีเหี้ยนี่หาเรื่องโดนตบ” น้ำเสียงของป่านเกรี้ยวกราดมากในเวลานี้“คิดว่ากูกลัวมึงหรือไงอีป้า”“กูขอตบสักทีเถอะ” ป่านง้างมือขึ้น พุ่งตัวเข้าไปหาฟ้าใส ส่วนคนตัวเล็กเองก็ไม่ได้กลัว ไม่ได้หลบแถมยังยืนนิ่งอีกตั้งหากหมับ!ยังไม่ทันที่ป่านจะได้ตบฟ้าใส ก็มีคนเข้ามาคว้าข้อมือเอาไว้เสียก่อน ชายหนุ่มคว้าข้อมือของป่
Magbasa pa
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status