รักของผู้ชายร้ายๆ

รักของผู้ชายร้ายๆ

last updateLast Updated : 2026-01-13
By:  หลงจันทรCompleted
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
31Chapters
2.3Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ธิเบศร์ หรือ เฮียธิเบศร์ เจ้าของโกดังเหล้าที่ใหญ่ที่สุดในไทย แล้วก็โกดังอื่นๆ อีกมากมายมีทั้งถูกกฎหมายและไม่ถูกกฎหมาย เขาอายุ30ปี เป็นผู้ชายที่รักสนุกไม่คิดจะสร้างครอบครัวกับใคร ไม่คิดที่จะมีเมียเลยด้วยซ้ำ เพราะปมทางครอบครัวทำให้เขาเกียดการใช้ชีวิตกับผู้หญิงเป็นที่สุด แต่ต่อให้เกียดยังไง เขาก็หนีไม่พ้นผู้หญิงอยู่ดี ตกม้าตายเพราะน้องสาวของเพื่อนตัวเองอยู่ดี “แค่เฮียทำดีด้วยแค่นี้ ก็ยอมให้เอาแล้วเหรอ?”

View More

Chapter 1

คืนที่ฝนตก

وجهة نظر زهراء

استدعى ابني الشرطة لي.. والسبب "كلب".

خمسة عشر يوماً خلف القضبان كفيلة بأن تغيرك للأبد. عندما انغلق باب الزنزانة المعدني خلفي أخيراً، لم يكن صوت الارتطام هو ما يطاردني، بل صرخة طفلي ذي السنوات الست وهو يستجدي الضباط أن يأخذوا أمه بعيداً.

كانت الشمس ساطعة لدرجة مؤلمة. وقفتُ هناك، أشعر بالمهانة في ثيابي المجعدة، بينما كانت سيارة "بنتلي" سوداء تقبع في الجهة المقابلة كالوحش الكاسر. كان زوجي، سامي فايز، يتكئ عليها، ونظاراته الشمسية الفاخرة تخفي أي أثر للمشاعر. وبجانبه، يمسك بيده، كان ابننا وليد. نظر إليّ صغيري وكأنني شبح.. شبحٌ مرعب.

قبل أسبوعين، توسلتُ لسامي بينما كان الشرطة يقتادونني: "أرجوك.. استمع إلي".

لكنه اكتفى بالوقوف واضعاً ذراعه حول تلك المرأة؛ مريم، حبيبته السابقة التي يدّعي أنها "ملاكٌ طاهر"، وأخبر الضباط أنني غير متزنة عقلياً، وأنني بحاجة لتلقي "درسٍ" يعيد إليّ صوابي.

هذا هو حاله الآن أيضاً؛ متغطرس، وضجر. "هل انتهيتِ من التحديق يا زهراء؟" قطع صوت سامي البارد ضجيج المدينة، وأردف: "اركبي السيارة، نحن مغادرون".

قبل شهر واحد، كنت سأركض إليه. كنت سأبكي على قميصه الباهظ وأخبره عن الكوابيس، عن الزنزانة المظلمة، وعن الخوف الذي نهشني.

لكنني لم أتحرك إنشاً واحداً.

فُتح باب السيارة المجاور للسائق.

طرق.. طرق..

اصطدم كعب مريم بالرصيف، كانت كل خطوة منها بمثابة طعنة دقيقة في ذاكرتي. ترجلت وهي ترتدي عباءة من الحرير الشاحب، وشعرها مصفف بعناية لا تشوبها شائبة، بينما رسمت على وجهها ملامح القلق المصطنع.

"زهراء،" قالت بصوت يقطر عسلاً مزيفاً وهي تخطو نحوي برقة: "تبدين.. متعبة. أعلم أن ما حدث لـ 'ماكس' لا يزال يؤلمكِ، لقد كان حادثاً مأساوياً. لكن عليكِ تجاوز هذا الغضب، من أجل وليد. كل ما نريده هو أن نمضي قدماً كعائلة".

وضعت يدها الرقيقة فوق قلبها واصطنعت سعلة خفيفة. كان أداؤها للمسرحية متقناً لدرجة الغثيان.

غلى الغضب في جوفي، مرّاً وحارقاً؛ لقد كان الصديق الوحيد الذي رافقني طوال خمس عشرة ليلة.

"حادث".. تذوقتُ هذه الكذبة كأنها رماد.

كان "ماكس" من فصيلة الغولدن ريتريفر، ظلي الذي لم يفارقني لسبع سنوات. كنا نسير في مدخل المنزل عندما اندفعت سيارة مريم الرياضية الحمراء من عند المنعطف. كانت سريعة جداً.. دائماً ما تقود برعونة.

لمحها ماكس أولاً، فقفز بجسده الثقيل دافعاً إياي نحو العشب.

سمعتُ صوت الاصطدام.. ذلك الصوت البشع.

ثم.. ساد الصمت.

خرجت مريم واضعة يدها على فمها بشهقة مصطنعة: "يا إلهي! لقد ركض فجأة أمامي!"

لكنني رأيت وجهها خلف الزجاج الأمامي لثانية واحدة. لم يكن هناك صدمة، بل هدوء.. هدوء بارد ومقيت.

انكسر شيء ما في داخلي. لم أفكر، بل انقضضتُ عليها، أمسكت بكتفيها وأهزها بكل قوتي وأنا أصرخ: "أنتِ من فعلتِ هذا! نظرتِ إليه مباشرة ولم تتوقفي!"

في تلك اللحظة، وصلت سيارة سامي.

لم يطرح أي سؤال، ولم ينظر حتى إلى جثة ماكس. كل ما فعله هو أنه أمسك بي، وغرست أصابعه كدماتٍ في ذراعي وهو يلقيني بعيداً عنها. دفعني بقوة لدرجة أنني سقطت على الحصى.

ثم وقف بيننا، يحميها هي.. يدرأ عنها الأذى.

زمجر وعيناه تفيضان بالاشمئزاز: "ما خطبكِ؟ هل جننتِ؟"

ثم تعالت أصوات صفارات الإنذار.

وظهر وليد.. طفلي الصغير.. ركض من خلف مريم، وأشار إليّ بإصبعه الصغير وصوته يرتجف رعباً: "إنها تؤذي الخالة مريوم! يا شرطة! خذوا هذه الأم الشريرة بعيداً!"

قتلت كلماته شيئاً في أعماقي، شيئاً لن يعود أبداً.

أتقنت مريم دور الضحية: "لا بأس أيها الضباط.. إنها منهارة فحسب.."

لكن سامي، زوجي، تقدم قائلاً: "لقد اعتدت عليها جسدياً، أريد تقديم بلاغ رسمي ضدها".

وهكذا أخذوني. ولأن مريم كانت "متسامحة" للغاية، نلتُ خمسة عشر يوماً بدلاً من السجن الفعلي.

خمسة عشر يوماً في صندوق مغلق.

نظرتُ إلى السماء الآن. لن أبكي، لقد انتهى زمن البكاء.

كانت تلك الأيام جحيماً. أنا أرتعب من الأماكن الضيقة والمظلمة، وهم وضعوني في أحدها وأطفأوا الأنوار. كان الصمت صاخباً لدرجة خلتُ معها أنني سأفقد عقلي. صرختُ حتى تحشرج صوتي وضاع.

قال الجميع إن سامي كان رحيماً؛ لم يترك لي سجلاً جنائياً، مجرد "قرصة أذن" لزوجته الهستيرية.

لم يعلموا.. ولم يهتموا.

خلع سامي سترته ووضعها على كتفي مريم وهو يهمس برقة: "لا يجب أن تقفي في هذا البرد". كان صوتاً ناعماً لم يستخدمه معي منذ سنوات.

هتف وليد وهو يمسك بيدها: "خالة مريوم، سأبقيكِ دافئة!"

ابتسمت مريم له، ثم نظرت إليّ بشفقة: "كان عليّ أن آتي يا سامي. يجب أن ترى زهراء صدق نيتي. كيف لها أن تشفى إذا ظلت متمسكة بكل هذا الحقد؟"

أظلم وجه سامي والتفت إليّ بنظرة جليدية: "هي من خرقت القانون، من ماذا عليها أن تشفى؟" اقترب خطوة، وكان صوته منخفضاً وخطراً: "زهراء، هذا العبث ينتهي هنا. اعتذري لمريم، اعتذاراً حقيقياً، وبعدها يمكنكِ العودة للمنزل. لا يزال بإمكانكِ أن تكوني زوجتي".

حدقتُ فيه. في الرجل الذي أحببته منذ أيام الجامعة. الرجل الذي ساعدتُه في بناء إمبراطوريته باستخدام كل نفوذ وعلاقات عائلتي العريقة. الرجل الذي حذرني والداي منه؛ "سيستهلككِ حتى تنفدي"، هكذا قال أبي، ولم أستمع.

ثم ظهرت مريم، "الصديقة" من ماضيه. وفجأة، أصبحتُ أنا "أكثر مما ينبغي"؛ عاطفية جداً، ومتطلبة جداً.

حاربتُ لأجله، توسلتُ.. ولم يزد ذلك الأمر إلا سوءاً، فقد ابتعد أسرع.

الآن، في نظر العالم، أنا الزوجة المجنونة التي هاجمت "قديسة" بسبب كلب.

لا يعرفون شيئاً عن ذلك الصمت الذي يجعلك تتحدث إلى الجدران، ذلك الصمت الذي يجعلك تتساءل إن كنتِ قد متِّ بالفعل.

عضضتُ لساني حتى تذوقتُ طعم الدم. لستُ مخطئة.

خطئي الوحيد كان الوثوق به.

قلتُ بهدوء ولكن بوضوح: "لا.. لن أعتذر لها".

قفز وليد أمام مريم، ووجهه الصغير يتلوى غضباً: "أنتِ لئيمة! خالة مريوم طيبة! أنا أكرهكِ!"

قالت مريم وهي تضمه إليها بقوة لتستعرض ملكيتها له: "وليد، حبيبي، لا تقل هذا.. إنها أمك".

انفجر وليد في بكاء مرير، ونظر إليّ بعينين مليئتين بألم لم أره قط في عيني طفل: "لا أريدكِ! أتمنى لو كانت هي أمي!"

كان الألم بمثابة ضربة جسدية سلبت أنفاسي.

كان وليد معجزتي، وُلد قبل أوانه، صغيراً وضعيفاً. لسنوات، كان هو عالمي كله. سهرتُ بجانبه في كل حمى وكل كابوس. ظننتُ أنه قلبي الذي يمشي خارج جسدي.

لكن في تلك الزنزانة المظلمة، تعلمتُ الحقيقة القاسية: عندما لا تملك شيئاً، تدرك أن الشخص الوحيد الذي يمكنه إنقاذك هو نفسك. التمسك بحبٍ يقتلك ليس حباً، بل هو انتحار بطيء.

نظرتُ إلى سامي. نظرتُ إلى ابني الذي يبكي ليحظى بأم أخرى.

وتركتهم يرحلون عن قلبي.

غمرني هدوء غريب، سكنت العاصفة في داخلي، وأصبح كل شيء جلياً.

قلت بصوت هادئ بشكل مخيف: "سامي".

كان يراقبني، وعلى وجهه ابتسامة ساخرة، ينتظر انهياري المعتاد.

"أريد الطلاق".

اختفت الابتسامة، واتسعت عيناه بصدمة، ثم ضحك ضحكة قبيحة: "لا تكوني غبية. أنتِ لا تملكين شيئاً؛ لا مال، لا وظيفة، لا شيء بدوني. اركبي السيارة".

لم أجادله.

بل التفتُّ وناديتُ باتجاه أبواب مركز الاحتجاز:

"نواف! لننطلق! السيارة هنا!"

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
31 Chapters
คืนที่ฝนตก
สถานที่บันเทิงแห่งหนึ่งบรรยากาศด้านในสถานบันเทิงเสียงดังพอสมควร ผู้คนมากมายที่เข้ามาด้านในต่างก็มีความสุข หรือบางคนก็มาหาความสุขจากที่นี่กันทั้งนั้น ทว่ากลับมีเพียงเธอเท่านั้น ที่เอาแต่ร้องไห้ไม่สนใจผู้คนรอบข้าง พร้อมกับยกแก้วเครื่องดื่มเพียวๆ กระดกจนหมดแก้วภายในพริบตา แค่เสี้ยววินาทีเดียวคนตัวเล็กก็เล่นกระดกหมดไปแล้วสิบกว่าแก้ว จนใบหน้าหวานตอนนี้เริ่มเปลี่ยนสี พวงแก้มเปลี่ยนสีเป็นสีแดงก่ำ แอลกอฮอล์กำลังจะออกฤทธิ์“ทำไมวะ! หรือที่คบกับกูเพราะต้องการหลอกเอากูเหรอ” ร่างบางเอ่ยตัดพ้อเสียใจอย่างหนัก“มึงแม่งเหี้ยวะพี่ T-T” น้ำสีใสไหลอยู่ที่หางตา เธอไม่เหมาะกับการร้องไห้แบบนี้เลยจริงๆ เธอเหมาะกับรอยยิ้มมากกว่า คนตัวเล็กนั่งดื่มนั่งร้องไห้อยู่อย่างนั่นได้สักพักก็เริ่มรู้สึกว่าตัวเองไม่ไหว เลยเรียกเช็คบิลกลับบ้านร่างบางในชุดเดรสสีดำสายเดี่ยวเดินออกมาหยุดยืนอยู่หน้าสถานบันเทิง ก่อนที่จะหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋าสะพาย กดเบอร์โทรศัพท์โทรหาที่บ้าน ทว่าโทรไปหลายสายแล้วก็ไม่มีใครรับสายเลย จนเธอเลิกโทรแล้วเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋า ตัดสินใจก้าวขาเดินออกจากสถานบันเทิง เป็นจังหวะเดียวกันกับเม็ด
Read more
นอนด้วยกัน
ธิเบศร์ประกบปากจูบเธออีกครั้ง ทว่าครั้งนี้กลับให้ความรู้สึกที่ต่างออกไป ฟ้าใสรู้สึกว่าเขาอ่อนโยนกับเธอมากกว่าตอนแรก เธอสัมผัสได้ว่าครั้งนี้เขาถนอมเธอมากขึ้น อ่อนโยนกับเธอมากขึ้น ไม่รู้ว่าเพราะอะไร รู้แค่ว่ามันทำให้เธอรู้สึกดี มันทำให้เธอลืมเรื่องราวก่อนหน้านี้ไปจนหมด ลืมไปเลยว่าเคยร้องไห้เสียใจ“ฉันป้องกัน เธอไม่ต้องห่วง จะได้ไม่ต้องมาอ้างที่หลังว่าท้องกับฉัน” ธิเบศร์เอ่ยขึ้นพร้อมกับเปิดลิ้นชักที่หัวเตียงก่อนที่จะหยิบถุงป้องกันออกมาสวมใส่ แน่นอนว่าเขาไม่เคยพลาดเลยสักครั้ง ไม่มีผู้หญิงคนไหนที่จะได้ตั้งท้องลูกของเขาเด็ดขาด“ปากร้ายที่สุด” ฟ้าใสบ่นพึมพำเบาๆ“พร้อมเรียนหรือยัง” ธิเบศร์เอ่ยถามทันทีที่สวมใส่เครื่องป้องกันเสร็จแล้ว“ช่วยเบาๆ ด้วยได้มั้ย”“อืม”ธิเบศร์ดันความเป็นชายเข้าไปในร่องกลีบกุหลาบสีสด ก่อนที่จะค่อยๆ ออกแรงดันมันเข้าไปมากกว่าเดิม ทว่าพยายามดันเท่าไหร่มันก็ไม่เข้า ชายหนุ่มได้แต่คิดในใจว่าของเขามันคงใหญ่เกินไป เป็นไปไม่ได้ที่เธอจะยังบริสุทธิ์อยู่ เด็กแก่แดดแบบนี้มีแต่จะไม่เหลือ ทั้งการแต่งตัว ทั้งกลิ่นแอลกอฮอล์ ทั้งสถานที่ที่เธอไปนั่งอยู่อีก“ไม่เข้าเหรอคะ” คนตัวเล็กผงกหั
Read more
คนแรก
หลังจากที่เธอพยายามตั้งสติแล้วก็ทำใจอยู่นาน ยี่สิบนาทีผ่านไป คนตัวเล็กก็เริ่มจัดการอาบน้ำชำระร่างกายให้สะอาดเรียบร้อย ในส่วนของน้องสาวเธอก็มีความรู้สึกเจ็บปวดอยู่บ้าง แต่จะให้ทำยังไงได้ก็มันเสียไปแล้ว จะเรียกร้องอะไรกลับมาก็คงไม่ได้ ฟ้าใสเลยทำได้แค่ปล่อยเลยตามเลย ถือซะว่ามันเป็นประสบการณ์ชีวิตใหม่ๆ ให้เธอก็แล้วกัน คนตัวเล็กจัดการตัวเองจนเสร็จ ใส่เสื้อผ้าชุดเดิมเรียบร้อย ก่อนที่จะค่อยๆ เปิดประตูแล้วเดินออกมาจากห้องน้ำทันทีที่ก้าวขาพ้นจากประตูห้องน้ำ เธอก็ใช้สายตากวาดมองไปรอบๆ ห้องนอน ภายในห้องเงียบสนิทไม่มีคนอยู่แล้ว เขาคนนั้นก็ไม่อยู่แล้วเหมือนกัน ร่างบางไม่ได้สนว่าเขาจะอยู่หรือจะไป เธอสนใจแค่ว่าตอนนี้เธอต้องกลับบ้านแล้ว ฟ้าใสเดินเข้าไปหาโต๊ะที่อยู่ข้างๆ หัวเตียง ก่อนที่จะเอื้อมมือไปหยิบกระเป๋าสะพายของตัวเอง หางตาก็เหลือบไปเห็นเงินจำนวนหนึ่ง วางอยู่กับกระดาษโน๊ตใบหนึ่ง เธอหยิบขึ้นมาอ่าน ‘เงินค่าแท็กซี่กลับบ้าน จากผัวแรก’“คนบ้าที่ไหนใช้เงินค่าแท็กซี่เยอะขนาดนี้” ทันทีที่เธออ่านจบ ก็บ่นพึมพำเล็กน้อย แต่ก็ยอมเก็บเงินจำนวนนั้นเข้ากระเป๋า “คุณมันก็แค่คนสอนเรื่องบนเตียงเท่านั้นแหละ ไม่ใช่
Read more
บังเอิญ
13:00 นาทีฟ้าใสมาถึงห้างในช่วงเวลาที่นัดไว้กับฝุ่นพอ ก่อนที่จะเดินไปที่ร้านอาหารประจำของกลุ่มเรา เพียงครู่เดียวเธอก็เดินเข้ามาภายในร้าน ก่อนที่จะเดินตรงไปที่โต๊ะที่มีเพื่อนสาวของเธอนั่งรออยู่“นี่อกหักจริงปะเนี่ย” ฝุ่นเอ่ยแซวทันทีที่เห็นฟ้าใส วันนี้หญิงสาวแต่งตัวน่ารักๆ ใส่เดรสสีขาว ดูเหมือนจะเป็นชุดเรียบร้อย ทว่าด้านหลังของเธอมันเว้าลึกลงไปเกือบถึงเอว เป็นการโชว์แผ่นหลังได้แซ่บมาจริงๆ“ผู้ชายไม่ดี ทำไมต้องแคร์” ฟ้าใสเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจนัก“ปากดีมากจ้า”“แน่นอน” คนตัวเล็กยกไหล่ไปที“กูเห็นปากดีแบบนี้มากี่รอบแล้ว ร้องไห้เหมือนหมาตลอด” ฝุ่นเอ่ยพร้อมกับรอยยิ้ม“กูเปลี่ยนเป็นคนใหม่แล้ว”“กูจะรอดู จะใหม่ได้นานแค่ไหนกัน”ฝุ่นเป็นคนเริ่มสั่งอาหาร มันไม่รู้โมโหหิวมากจากไหน สั่งอาหารมาเต็มโต๊ะจนฟ้าใสต้องเอ่ยปากถาม“หิวหรืออะไร มึงสั่งเยอะมาก” ฟ้าใสมองจานอาหารหลายๆ จานที่วางอยู่ตรงหน้า“หิวค่ะหิว ยังไม่ได้กินอะไรเลย” ฝุ่นเอ่ยตอบก่อนที่จะเอื้อมมือไปตักอาหารตรงหน้าขึ้นมาชิม “เชิญแดกค่ะ ของแซ่บทั้งนั้น”ก็แซ่บจริงอย่างที่มันพูด เอาอะไรมาไม่แซ่บ ตรงหน้าเนี่ยส้มตำปูปลาร้า เนื้อย่าง ไก่ย่าง หมูน้ำตก แ
Read more
อักหักเหรอคะ?
ฟ้าใสเดินเข้ามาภายในบาร์ นั่งลงตรงที่เคาน์เตอร์บาร์ ก่อนที่จะเอ่ยพูดคุยกับเจ้าของบาร์อย่างเฮียเทล เธอพยายามมองหาเฮียโรมแล้ว แต่เธอไม่เห็น เธอเห็นก็เพียงคนที่ชอบกวนประสาทเธออย่างเขา ที่นั่งกระดกเหล้าอย่างเดียวไม่พัก“เฮียเทล เฮียโรมไม่ได้ที่นี่เหรอคะ” เสียงของฟ้าใสเอ่ยถาม“มันออกไปได้สักพักแล้วนะ ว่าแต่หนูเถอะมาทำอะไรที่นี่”“ที่นี่เป็นบาร์นะเฮีย หนูก็มาดื่มไง” ฟ้าใสคลี่ยิ้มสดใสให้กับเทล“เออ! กูรู้ว่าที่นี่เป็นบาร์ เดี๋ยวจะโดนไม่ใช่น้อย”“ฮ่าๆ รักหลอกจึงหยอกเล่นน๊า~” คนตัวเล็กคลี่ยิ้มให้เทล“จะกินอะไร เฮียทำให้”“ขอหนักๆ เลยเฮียย้อมใจหน่อย หนูอกหัก”“ลำบากกูต้องไปส่งอีกแล้ว เห้อ~” เทลถอนหายใจ ก่อนที่จะเดินไปหยิบแก้วสีใสหันมาเทเครื่องดื่มให้กับฟ้าใส คนตัวเล็กไม่ได้สนใจแก้วเครื่องดื่มของตัวเองเท่าไหร่ เธอกลับสนใจสิ่งที่เธอกำลังจ้องมองอยู่ตอนนี้มากกว่าธิเบศร์ไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้างเลยแม้แต่น้อย ขนาดมีสาวสวยเดินมาขอชนแก้วด้วยยังถูกเขาเมินใส่จนสาวสวยต้องเดินหนี ชายหนุ่มยังคงนั่งนิ่งมองแก้วเหล้าที่อยู่ในมือ ก่อนที่จะยกกระดกจนหมดแก้ว เพียงครู่เดียวที่ฟ้าใสกำลังนั่งนึกอะไรสนุกๆ อยู่เธอก็ยันตัว
Read more
ไปกินข้าวกันไหม
Tibet : ถึงบ้านแล้ว ทันทีที่ชายหนุ่มถึงคอนโดเขาก็กดส่งข้อความหาฟ้าใสทันที กดส่งเสร็จก็เดินเข้าไปอาบน้ำเลย ไม่ได้สนใจโทรศัพท์อีกเลย พออาบน้ำเสร็จก็ขึ้นเตียงเตรียมตัวนอนทันที วันนี้เขาเหนื่อยมามากพอแล้ว Sky : พรุ่งนี้ว่างมั้ยคะ ข้อความจากฟ้าใสเด้งขึ้นมา ทำให้ธิเบศร์เอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะข้างหัวเตียงขึ้นมาดู ก่อนที่จะขมวดคิ้วงง Tibet : ว่าง มีอะไร Sky : ไปกินข้าวด้วยกันมั้ย Tibet : ไม่ว่างแล้ว Sky : เมื่อกี้ยังบอกว่าว่างอยู่เลย Tibet : เพิ่งนึกขึ้นได้มามีงานพอดี ธิเบศร์กดส่งข้อความตอบกลับเธอไปก่อนที่จะวางโทรศัพท์มือถือลงที่เดิม ล้มตัวลงนอนก่อนที่จะหลับตาลง เขาเหนื่อยพอแล้วในเรื่องผู้หญิง เขาไม่อยากเอาตัวเองเข้าไปยุ่งอีกแล้ว ถ้าจะให้เล่นๆ เขาพอทำได้แต่ถ้าจะให้จริงจังเขาคงไม่เอาแน่ๆ เช้าวันใหม่ ธิเบศร์ลืมตาตื่นขึ้นเพราะมีเสียงจากด้านนอกเข้ามารบกวนเขา จนทำให้เขาต้องตื่นแล้วก็ลุกขึ้นไปดูว่าใครมันเข้ามาทำอะไรในห้องเขา เวลานี้มันควรจะเป็นเวลาพักผ่อนของเขาด้วยซ้ำ แล้วใครกันที่สามารถเข้าห้องของเขามาได้ “ไอ้พวกเหี้ย! มาทำอะไรกันที่ห้องกู” ธิเบศร์เค้นเสียงด่าออกไป ก็ไอ
Read more
น้องสาวของโรม
19:38 นาทีเย็นสำหรับโรมไม่มีอยู่จริง กว่ามันจะยอมออกมาก็เล่นค่ำแล้ว แม่งมัวแต่ลีลาอะไรอยู่ก็ไม่รู้ รถของโรมขับนำส่วนธิเบศร์ขับตามหลัง ใช้เวลาไม่นานในการขับรถมาห้างเพราะห้างไม่ได้อยู่ไกลมากเท่าไหร่ รถหรูสองคันแล่นเข้ามาจอดที่ชั้นใต้ดินพร้อมกัน ผู้คนมากมายที่อยู่แถวนั้นก็ต่างจับจ้องมาที่รถหรู ก่อนที่ชายหนุ่มจะเดินลงมาจากรถ“หล่อมากมั้งไอ้เหี้ย!” ธิเบศร์เอ่ยด่าเสียงดัง เพราะไอ้เพื่อนข้างกายมันทำน่าทำตามั่นหน้าอยู่ กูอยากกระโดดเตะฉิบหายเลย“ก็หล่ออะครับ” เอ่ยด้วยท่าทางกวนๆ ก่อนจะเดินนำธิเบศร์ไปเพียงครู่เดียวทั้งสองหนุ่มก็เดินมาถึงร้านอาหารร้านหนึ่ง เดินเข้ามาภายในร้านก่อนที่จะหยุดยืนอยู่ที่โต๊ะอาหารที่มีคนตัวเล็กกำลังนั่งก้มหน้าก้มตาเล่นโทรศัพท์อยู่ ฟ้าใสไม่ได้สนใจคนรอบข้างเลย จนพี่ชายต้องเป็นคนเอ่ยเรียกเธอ“สวัสดีครับสาวสวย” เสียงของโรมเอ่ยขึ้น ทำให้ร่างเล็กเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอมือถือ“…” ภายในใจมีแต่คำถามเต็มไปหมดเลย เขาคนนั้นมายืนอยู่ตรงนี้ข้างเฮียโรมได้ไง“…” ธิเบศร์เอ่ยก็อึ้งไปด้วย กูว่าแล้วไอ้เหี้ย…“มองไร ไม่เคยเห็นคนหล่อเหรอ” เฮียโรมเอ่ยแซว ก่อนที่จะนั่งลงตรงข้ามกับเธอ ธิเบศร์นั่
Read more
คนคุย
ใช้เวลาไม่นานมากนัก รถหรูของธิเบศร์ก็แล่นเข้ามาจอดที่หน้าคอนโดแห่งหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลจากห้างเท่าไหร่ ตอนแรกเขาก็ได้อยากคุยกับเธอ เพราะเขาเองก็ไม่ได้อยากมีปัญหากับเพื่อน เพราะดูท่าทางของมันแล้ว มันหวงน้องจริงจัง แต่ไม่รู้สึกเพราะอะไรถึงทำให้ธิเบศร์ตอบตกลงกับฟ้าใสไป ว่าเราทั้งสองจะคุยกัน คุยแบบไม่มีใครรู้ แต่อย่าลืมว่าความลับมันไม่มีในโลก สักวันคนที่ไม่อยากให้รู้ก็ต้องรู้อยู่ดี“อย่ากลับบ้านดึก ถ้ามันดึกมากก็นอนห้องเพื่อนไปเลย” ธิเบศร์เอ่ยขึ้นทันทีที่ส่งเธอถึงจุดหมายแล้ว“รับทราบค่ะ” ฟ้าใสเอ่ยยิ้มๆ ก่อนที่จะยกมือไหว้ขอบคุณเขา แล้วเดินลงจากรถไป“กูคิดดีแล้วใช่มั้ย” ธิเบศร์เอ่ยขึ้นทันทีที่คนตัวเล็กลงจากรถไปแล้ว นั่งมองตามแผ่นหลังของเธอ จนเธอหายไปจากสายตา“เธอกับพี่เธอมันนิสัยเหมือนกันจริงๆ” โรมเป็นคนชอบเสี่ยง อะไรที่มันเสี่ยงทำให้เขาเจ็บตัวหรือเจ็บใจ เขาชอบลงไปเล่นกับมันที่สุด เขาเคยบอกว่าประสบการณ์จะสอนให้เราเข้มแข็งเสมอก่อนที่มึงจะเข้มแข็ง มึงคงเจ็บเจียนตายพอดีไอ้ควาย…ฟ้าใสเดินขึ้นลิฟต์มา กดลิฟต์ไปที่ชั้นของเพื่อนสนิทอาศัยอยู่ เพียงครู่เดียวประลิฟต์ก็ถึงเปิดออก ร่างเล็กเดินตรงเข้าไปที่
Read more
ภาพบาดตา
ตอนแรกว่าจะมานั่งมองหนุ่มๆ ให้สดชื่นหัวใจสักหน่อย แต่พอมาถึงกลับไม่มีหนุ่มๆ ให้มองสักคน ขนาดหมาสักตัวที่จะเล่นด้วยยังไม่มีเลย หมดอารมณ์!ทั้งสี่คนลงจากรถมาหาที่นั่งมุมดีๆ ก่อนที่จะสั่งเครื่องดื่มเบาๆ หนึ่งชุด แล้วก็ตามด้วยของทานเล่นสามสี่อย่าง ภายในร้านตลอดนี้ไม่มีลูกค้าเลยสักคน โต๊ะว่างมาก มีเพียงเสียงเพลงเบาๆ นั่งรอกันไม่นานเครื่องดื่มก็ถูกยกมาเสิร์ฟจากพนักงานร้านที่เป็นผู้ชาย“น้องค่ะ ที่นี่เงียบแบบนี้ทุกวันเลยมั้ยคะ” ฝุ่นเสียมารยาทเอ่ยถาม เพราะอยากที่ดูรีวิวมามันดีกว่านี้“ไม่ครับ ลูกค้าจะเข้าตอนดึกๆ ครับ”“อ๋อ โอเคค่ะ”“มึงก็ช่างกล้าถามเขา” มิ้นเอ่ยขึ้นทันทีที่พนักงานร้านเดินกลับไปแล้ว“ก็กูดูรีวิวมามันไม่ได้เป็นแบบนี้ กูเลยสงสัย” ฝุ่นเอ่ยตอบ“อย่าเถียงกัน รอดูดึกๆ เอา” ฟ้าเอ่ยขึ้น เอื้อมมือไปตักน้ำแข็งใส่แก้วในที่ละคน ก่อนที่จะเทเครื่องดื่มแล้วเทโซดาให้กันครบทุกแก้ว“เชี้ย!” กายเอ่ยขึ้นเสียงดัง เหมือนตกใจอะไรสักอย่าง ทำให้สามสาวหันไปมองที่กายกันเป็นตาเดียว“อะไร?” สามสาวเอ่ยถามขึ้นพร้อมกัน“นู้น!” กายส่งสายตาไปยังหน้าร้าน ทำให้ทั้งสามสาวหันกลับไปมองที่หน้าร้านอีกครั้ง ที่หน้าร้า
Read more
เจ็บตัว
“ก็บอกว่าไม่สนิทอย่าเรียกอีไง!” ฟ้าใสพุงตัวเข้าไปหาป่านทันที ทว่าเอ็มไวกว่าเธอ ยันตัวลุกขึ้นมาคว้าร่างคนตัวเล็กเอาไวได้ทัน“จะทำอะไร” พี่เอ็มเอ่ยถามน้ำเสียงแผ่วเบา“ทำไม! แตะต้องมันไม่ได้เหรอ” ฟ้าใสสวนกลับพี่เอ็มทันที อารมณ์ของเธอตอนนี้เหมือนกำลังโกรธเอามากๆ โกรธที่แม่งต้องเห็นอะไรแบบนี้“แต่หนูด่าเขาก่อนนะ” พี่เอ็มเอ่ย ปล่อยมือออกจากร่างเล็กก่อนที่จะเดินมาหยุดอยู่ข้างหน้าของป่าน เขากำลังปกป้องคนใหม่อย่างดี“ไม่ได้ด่า ก็แค่ถามว่ามองจวยไร อย่าประสาท!”“กูอายุมากกว่ามึงชวนพูดให้มันดีๆ หน่อย” ป่านเอ่ยขึ้นเสียงดัง ดันตัวเองขึ้นมายืนอยู่หน้าพี่เอ็ม“เกิดก่อนก็แค่โตกว่าปะ ไม่ใช่ญาติทำไมต้องพูดดี” ฝุ่นเอ่ยขึ้น ยันตัวลุกขึ้นมายืนอยู่ข้างเพื่อนตัวเอง ก่อนที่มิ้นกับกายจะลุกขึ้นมายืนด้วยเช่นกัน“อีเหี้ยนี่หาเรื่องโดนตบ” น้ำเสียงของป่านเกรี้ยวกราดมากในเวลานี้“คิดว่ากูกลัวมึงหรือไงอีป้า”“กูขอตบสักทีเถอะ” ป่านง้างมือขึ้น พุ่งตัวเข้าไปหาฟ้าใส ส่วนคนตัวเล็กเองก็ไม่ได้กลัว ไม่ได้หลบแถมยังยืนนิ่งอีกตั้งหากหมับ!ยังไม่ทันที่ป่านจะได้ตบฟ้าใส ก็มีคนเข้ามาคว้าข้อมือเอาไว้เสียก่อน ชายหนุ่มคว้าข้อมือของป่
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status