تسجيل الدخولمشاركة
ไปกินข้าวกันไหม
آخر تحديث:
2026-01-09 00:50:16Tibet : ถึงบ้านแล้ว
ทันทีที่ชายหนุ่มถึงคอนโดเขาก็กดส่งข้อความหาฟ้าใสทันที กดส่งเสร็จก็เดินเข้าไปอาบน้ำเลย ไม่ได้สนใจโทรศัพท์อีกเลย พออาบน้ำเสร็จก็ขึ้นเตียงเตรียมตัวนอนทันที วันนี้เขาเหนื่อยมามากพอแล้ว Sky : พรุ่งนี้ว่างมั้ยคะ ข้อความจากฟ้าใสเด้งขึ้นมา ทำให้ธิเบศร์เอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะข้างหัวเตียงขึ้นมาดู ก่อนที่จะขมวดคิ้วงง Tibet : ว่าง มีอะไร Sky : ไปกินข้าวด้วยกันมั้ย Tibet : ไม่ว่างแล้ว Sky : เมื่อกี้ยังบอกว่าว่างอยู่เลย Tibet : เพิ่งนึกขึ้นได้มามีงานพอดี ธิเบศร์กดส่งข้อความตอบกลับเธอไปก่อนที่จะวางโทรศัพท์มือถือลงที่เดิม ล้มตัวลงนอนก่อนที่จะหลับตาลง เขาเหนื่อยพอแล้วในเรื่องผู้หญิง เขาไม่อยากเอาตัวเองเข้าไปยุ่งอีกแล้ว ถ้าจะให้เล่นๆ เขาพอทำได้แต่ถ้าจะให้จริงจังเขาคงไม่เอาแน่ๆ เช้าวันใหม่ ธิเบศร์ลืมตาตื่นขึ้นเพราะมีเสียงจากด้านนอกเข้ามารบกวนเขา จนทำให้เขาต้องตื่นแล้วก็ลุกขึ้นไปดูว่าใครมันเข้ามาทำอะไรในห้องเขา เวลานี้มันควรจะเป็นเวลาพักผ่อนของเขาด้วยซ้ำ แล้วใครกันที่สามารถเข้าห้องของเขามาได้ “ไอ้พวกเหี้ย! มาทำอะไรกันที่ห้องกู” ธิเบศร์เค้นเสียงด่าออกไป ก็ไอ้พวกตัวดีทั้งหลายมันพากันนั่งกิน นั่งคุยกันเสียงดังอยู่บนโซฟาของเขา “อ้าว ตื่นแล้วเหรอ” โรมหันมาเอ่ยถามเจ้าของห้องคนแรก ตามด้วยน้ำเสียงกวนๆ ของดร.ซัน “ส่งการบ้านดึกเหรอวะ ตื่นสายฉิบหาย” “การบ้านพ่องมึงอะ” เขาเอ่ยด่าอย่างไม่จริงจัง “รุนแรงกับกูฉิบหายเลย” ดร.ซันเอ่ยน้ำเสียงตัดพ้อ “มาๆ ตื่นแล้วก็มานั่ง” เทลเอ่ยก่อนที่จะตบมือลงที่ว่างข้างๆ ตัวเอง “ไม่มีที่จะไปกันแล้วหรือไง” ธิเบศร์เอ่ยถาม “จริงๆ ก็ชวนกันไปบ้านไอ้โรม แต่แม่งไม่ยอมให้ไป แม่งหวงน้องกลัวแต่พวกกูจะไปยุ่งกับน้อง” เทลเอ่ยตอบธิเบศร์ “มึงยังไม่เคยเจอนิไอ้ธิเบศร์” รามิลเอ่ย เพราะในกลุ่มทุกคนเจอน้องสาวของโรมหมดแล้ว จะเหลือก็แค่ธิเบศร์ที่ยังไม่มีโอกาสได้เจอ เพราะมันบอกไม่จำเป็นที่จะต้องรู้จัก ไร้สาระ “ไร้สาระ!” “น้องน่ารักมากนะ ถ้ามึงได้เจอแล้วจะหลงเด็ก” ดร.ซันเอ่ย “พูดถึงน้องกูดีๆ หน่อย” โรมเอ่ย “กูก็เอ็นดูเหมือนน้องสาวแท้ๆ มึงหวงเกินเหตุ” ดร.ซันเอ่ย “พอๆ เลิกเถียงกัน กูรำคาญ” รามิลเอ่ยตัดรำคาญ ไอ้สองตัวนี้อยู่ใกล้กันไม่ค่อยจะได้ กัดกันตลอดเวลา หลังจากที่บทสนทนาจบลง ธิเบศร์ก็เข้ามานั่งร่วมวง พากันพูดคุยอย่างสนุกสนาน ก่อนที่เสียงโทรศัพท์ของโรมจะดังขึ้น โทรศัพท์ของชายหนุ่มวางอยู่บนโต๊ะตรงหน้าพอดี เลยทำให้ทุกคนเห็นว่าปลายสายใครโทรมา “ตายยากสุดๆ” รามิลเอ่ยทันทีที่เห็นว่าปลายสายคือใคร เขาไม่รอช้าที่จะเป็นคนกดรับสายแล้วเปิดโฟนทันที (เฮีย) เสียงของปลายสายเอ่ยขึ้นทันทีที่รามิลกดรับสาย “ว่า” โรมเอ่ย (เย็นนี้ว่างมั้ย) ปลายสายเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ้อนๆ “จะเอาอะไร” (มากินข้าวเป็นเพื่อนหนูหน่อย) “ที่ไหน” (ร้านเดิม) “อืมๆ จองโต๊ะเลย” (เย้ๆ ขอบคุณนะคะ) หลังจากที่ปลายสายวางไป ก็ไม่ได้มีใครเอ่ยถามหรือพูดอะไร เพราะเห็นแบบนี้กันจนชิดแล้ว มีเพียงธิเบศร์ที่กำลังนั่งคิดอยู่เงียบๆ ว่าเสียงปลายสายจากน้องสาวของโรม ทำไมมันถึงคุ้นหูเขาเหลือเกิน ทำน้ำเสียงการพูดการจา จนเขาอดที่จะสงสัยไม่ได้ ชายหนุ่มยันตัวลุกขึ้นก่อนที่จะเดินกลับเข้าไปในห้อง หยิบโทรศัพท์ที่หัวเตียงขึ้นมา แล้วกดเข้าไปในแอพไลน์ ก่อนที่จะเขาจะกดส่งข้อความไปหาเธอ Tibet : เย็นนี้ยังว่างอยู่มั้ย ธิเบศร์กดส่งข้อความไปเพียงครู่เดียว ก็ขึ้นว่าอ่านแล้ว Sky : ไม่ว่างแล้วค่ะ มีนัดกับหนุ่มๆ แล้ว ฟ้าใสพิมพ์ตอบกลับมา เพียงข้อความเดียวเท่านั้น ชายหนุ่มเห็นแล้วแต่ไม่ได้เปิดอ่าน วางโทรศัพท์ลงที่เดิมก่อนที่จะเดินกลับออกมาหาเพื่อนๆ เช่นเดิม ในใจเขาตอนนี้ขอเพียงอย่างเดียวว่าอย่าให้มันใช่ ในแบบที่เขาคิด เพราะถ้ามันใช่จริงๆ เขาคงรู้สึกผิดกับเพื่อนแน่ๆ แล้วถ้ายิ่งมันรู้ว่ากูได้น้องมันแล้ว ผัวคนแรกด้วย มีหวังหัวคงขาดแน่ “กูไปด้วยดิ” ธิเบศร์เดินกลับมานั่งลงข้างเทลเช่นเดิม “ไปไหน” ดร.ซันเอ่ยถามอย่างงงๆ ก็อยู่ๆ มึงก็พูดขึ้นว่าไปด้วย ไปไหนของมึง… “เสือก!” “ไอ้เหี้ยเนี่ยหลายรอบแล้วนะ” ดร.ซันเอ่ย ก่อนที่จะยันตัวลุกขึ้น “เห้ยๆ ใจเย็นเพื่อนกันนะเว้ย” รามิลเอ่ยส่งเสียงห้ามอย่างเร็ว “กูจะไปเข้าห้องน้ำ อย่าบ้า” ดร.ซันหันไปเอ่ยกับรามิล ก่อนที่จะเดินเลี่ยงไปเข้าห้องน้ำ “ฮ่าๆ” เทลกับโรมส่งเสียงหัวเราะดังลั่นพร้อมกันทันที “มึงอะยังไง ไปไหน อยู่ๆ ก็พูดขึ้นมา” โรมเอ่ยถาม “ไปกับมึง” “รอบนี้อยากเจอน้องกูแล้วเหรอ” “ก็ทำความรู้จักไว้ อย่างน้อยก็น้องมึง” เปล่าหรอก ไม่ได้อยากรู้จักเลย กูแค่อยากรู้ว่าใช่แบบที่กูคิดมั้ย “อืมๆ ไปก็ไป” จริงๆ วันนี้ก็ไม่ได้มีอะไรมาก พวกมันแค่อยากเปลี่ยนบรรยากาศจากในบาร์ก็แค่นั้น เลยมาหาที่นั่งกินนั่งเล่นนั่งคุยกันสนุกๆ ทั้งห้าคนยังคนนั่งเล่นนั่งคุยกันอย่างสนุกสนาน จนมีสายเรียกเข้าของโรงพยาบาลทำให้รามิลต้องออกไปก่อนเพื่อน ไอ้นี่มันเป็นหมอ จะเรียกว่าหมอมือดีเลยก็ว่าได้ ถ้าเรื่องผ่าตัดช่วยชีวิตคนสามารถไว้ใจมันได้เลย “กูได้ข่าวว่าลูกน้องคนสนิทสร้างงานใหญ่ไว้ให้เหรอ” ดร.ซันเอ่ยถาม “อืม แต่จัดการแล้ว” “ทำบุญหน่อยมั้ย มึงเจอปัญหาเยอะสัดๆ” เทลเอ่ย “ไว้ว่างๆ เดี๋ยวกูไป” “แล้วเรื่องโกดังที่จะเปิดใหม่ไปถึงไหนแล้ว” โรมเอ่ยถาม เพราะได้ข่าวมาว่าธิเบศร์กำลังวางแผนการสร้างโกดังใหม่ เห็นว่ามันตั้งใจแล้วก็สร้างแบบใหญ่มากด้วย “กูหาซื้อที่ดินอยู่ อยากได้ใกล้ๆ ชุมชนหน่อย” “โกดังถูกกฎหมาย?” ดร.ซันเอ่ยถาม “อืม ทำเหี้ยมากเยอะแล้ว ขอทำดีบ้าง” “พ่อคนดีของหนู~” เทลเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงออดอ้อน พร้อมขยับเข้าไปใกล้ธิเบศร์ก่อนที่จะเอนซบที่ไหล่ของชายหนุ่ม “ขนลุก!” ธิเบศร์ผลักหัวของเทลออกอย่างไม่จริงจังนัก ทำให้เพื่อนคนอื่นๆ ต่างก็พากันหัวเราะชอบใจ “ฮ่าๆ” “คิดไว้ยังว่าอยากได้แถวไหน เดี๋ยวกูช่วยดู” โรมเอ่ย “กูอยากได้แถวนอกเมืองหน่อย อยู่ในชุมชน บรรยากาศรอบข้างดีๆ หน่อย กูอยากเอาไว้พักผ่อนด้วย” “ทำไม? เบื่อคอนโดแล้วไง” เทลเลิกคิ้วสูงเอ่ยถาม “กูแค่อยากทำไว้เฉยๆ เพื่อจะเปลี่ยนบรรยากาศบ้าง” “ทำห้องเผื่อกูด้วย อยากเปลี่ยนบรรยากาศบ้าง” ดร.ซันเอ่ย “กูไม่อยากอยู่กับมึง” ธิเบศร์เอ่ยตอบกลับทันที ถ้าอยู่กับไอ้เหี้ยนี่มีหวังตีกันตายแน่ๆ “คิดก่อนตอบหน่อยก็ได้ไอ้เหี้ย” ดร.ซันเอ่ย “สำหรับมึงกูตอบแบบไม่คิดเลย” ธิเบศร์เอ่ยยิ้มๆ “ครับ! กูเชื่อ” “ฮ่าๆ” ทุกคนยังคงนั่งกินนั่งเล่นพูดคุยกันต่ออีกสักพัก ก่อนที่จะแยกย้ายกันกลับบ้านใครบ้านมัน เทลกลับเข้าบาร์เพราะใกล้ถึงเวลาเปิดร้านแล้ว ส่วนดร.ซันก็กลับคอนโดเลย ส่วนโรมยังคงอยู่เพราะเขารอออกไปกับธิเบศร์ ไปรถคนละคัน แค่รอไปพร้อมกันเท่านั้น
أحدث فصل
รักของผู้ชายร้ายๆ ไม่เคยไม่รักเธอ
“ถ้าเป็นปลากัดคงท้องแล้วนะเฮีย” ฟ้าใสเอ่ยขึ้นทันทีหลังจากที่จ้องหน้ากันอยู่นานหลายนาที“เหรอ?” ธิเบศร์เลิกคิ้วสูง “อยากรองท้องดูมั้ย”“ทะลึ่ง!” คนตัวเล็กตีลงที่มือหนาเบาๆ“หนูไม่ได้เจ็บตรงไหนใช่มั้ย” ธิเบศร์รอบมองไปทั่วเรือนร่างของเธอ เพราะตอนที่โดนแทง ภาพสุดท้ายที่จำได้คือเขาเอาตัวเองบังฟ้าใสไว้ หลังจากนั้นภาพทุกอย่างก็ตัดไปเลย“ไม่ค่ะ หนูปลอดภัย” ฟ้าใสคลี่ยิ้มตอบ“ขึ้นมานั่งบนนี่ด้วยกัน” ธิเบศร์ตบมือลงที่เตียงคนไข้สองสามที คนตัวเล็กส่ายหน้าไปมา เธอไม่ยอมขึ้นไป“เดี๋ยวพยาบาลเข้ามาเจออายเขานะคะ”“ไม่เห็นมีอะไรน่าอาย ไม่ต้องอาย” ธิเบศร์เอ่ยก็แน่ละซิใครจะหน้าหนาเหมือนเฮียละ…“จะขึ้นมาหรือจะให้เฮียลงไปอุ้ม” ธิเบศร์ทำท่าทางจะลงจากเตียง ทำให้ฟ้าใสต้องดีดตัวลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว เขาจะลงจากเตียงเป็นรอบที่สองไม่ได้เด็ดขาด“เดี๋ยวหนูขึ้นไปเองค่ะ”“ก็แค่นั่นแหละครับ” ธิเบศร์คลี่ยิ้มให้กับเธอ ในรอบหลายวันมานี้ รอยยิ้มนี้เป็นรอยยิ้มเดียวที่เธอโหยหามาตลอดเวลา คนตัวเล็กค่อยขยับขึ้นไปบนเตียง นอนอยู่ข้างๆ กับคนป่วย ชายหนุ่มนอนตะแคงโอบกอดเธอไว้ในอ้อมแขน ก่อนที่จะกดริมฝีปากหนาจูบลงไปที่หน้าผากมนของฟ้าใส
รักของผู้ชายร้ายๆ ตื่นได้สักที
สองอาทิตย์เต็มที่เขาเอาแต่นอนนิ่ง แล้วก็เป็นสองอาทิตย์เต็มที่เธอเอาแต่เฝ้าเขาไม่ไปไหนเลย ธิเบศร์นอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียงคนไข้ ส่วนคนตัวเล็กนอนฟุบหน้าลงที่เตียงของคนไข้ เธอไม่รู้ว่าเธอหลับไปนานแค่ไหนแล้ว ไม่รู้ว่าหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ด้วยซ้ำ รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่มีมือหนักๆ มาวางลงบนศีรษะเธอนั่นแหละ ในใจเธอก็ขอให้เป็นเขา เป็นเขาสักทีได้มั้ยเฮียตื่นขึ้นมาสักทีได้มั้ย…ฟ้าใสเงยหน้าขึ้น ภาพตรงหน้าของเธอตอนนี้ทำเอาเธอกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ คนตัวเล็กปล่อยน้ำตาให้ไหลรินแบบไม่รู้ตัว ธิเบศร์ฟื้นแล้ว เขาฟื้นแล้วจริงๆ ด้วย“เฮีย TT” ฟ้าใสเอ่ยเรียกเขาทั้งน้ำตา พร้อมกับคลี่ยิ้มให้เขา“หิวน้ำ” ธิเบศร์เอ่ยน้ำเสียงแหบแห้ง“ได้ค่ะ ได้” คนตัวเล็กรีบลุกขึ้นยืนแล้วเอาน้ำให้ธิเบศร์ดื่มทันที ชายหนุ่มดื่มน้ำอย่างกระหาย เขาคอแห้งเพราะว่าหลับไปนานหลายวันเลยทีเดียว“หนูจะไปตามหมอนะคะ” ฟ้าเอ่ยจบก็รีบวิ่งออกไปตามเฮียรามิลทันที เพียงครู่เดียวทั้งเธอและรามิลก็วิ่งกลับมาพร้อมกัน“ตื่นได้สักทีไอ้สัด!” รามิลมองหน้าเพื่อนแบบโล่งใจในที่สุดก็ตื่นสักทีไอ้เหี้ย!“กูนึกว่าจะได้ไปรอพวกมึงที่นรกซะแล้ว” ธิเบศร์เอ่ยยิ้มๆ“ตื
รักของผู้ชายร้ายๆ ปกป้องเธอ
ทั้งสองหนุ่มยืนรอคนตัวเล็กอยู่หน้าห้องเพียงครู่เดียว ร่างเล็กก็เดินออกมาจากภายในห้อง โรมเลือกซื้อชุดที่พอดิบพอดีกับตัวน้อง เป็นเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงยีนสีดำเข้ารูป ฟ้าใสเป็นคนตัวเล็กอยู่แล้ว พอใส่เสื้อผ้าพวกนี้มันเลยดูดีไปอีกแบบ ดูแปลกตาดีเหมือนกัน“เขาเป็นยังไงบ้างคะ” ทันทีที่เธอเดินออกมา ร่างเล็กก็เอ่ยถามถึงคนที่กำลังนอนอยู่บนเตียง“รอย้ายไปห้องพิเศษครับ” ดร.ซันเอ่ยตอบเสียงเรียบ“โล่งใจ” คนตัวเล็กยกมือขึ้นมาทาบอก ถอนหายใจเล็กน้อย“เฮียพาไปกินข้าว แล้วเดี๋ยวค่อยไปดูมัน” โรมเอ่ยขึ้นพร้อมกับจับมือคนตัวเล็กแล้วออกแรงดึง ให้เธอเดินตามหลังเขามาโรมพามากินข้าวที่ร้านอาหารในโรงพยาบาล ทั้งสามคนเดินมานั่งลงที่โต๊ะอาหารก่อนที่จะเริ่มสั่งอาหาร เพียงครู่เดียวอาหารก็ถูกยกมาเสิร์ฟลงตรงหน้าขอแต่ละคน ก่อนที่ทุกคนจะเริ่มทานอาหารของตัวเองอย่างเงียบๆ“หนูขอเป็นคนเฝ้าเฮียธิเบศร์เองได้มั้ยคะ” ฟ้าใสเอ่ยขึ้น ทำให้โรมหยุดทุกการเคลื่อนไหว เงยหน้าขึ้นมองน้องสาวด้วยเอง“ตามใจ ไม่บังคับ” เฮียโรมเอ่ยตอบ ก่อนที่จะก้มหน้าลงไปกินข้าวต่อ“ขอบคุณเฮียนะคะที่เข้าใจหนู”“อืม มีน้องคนเดียวให้ทำไงได้” โรมเอ่ยตอบ ดร.ซันนั่
รักของผู้ชายร้ายๆ ธิเบศร์คลั่ง
“พี่เอ็มมีอะไร?” ฟ้าเอ่ยถามผู้ชายตรงหน้าด้วยความงุนงง เพราะเขาหายออกไปจากชีวิตเธอนานแล้ว ทว่าทำไมวันนี้ถึงโผล่มาได้“พี่อยากขอโทษหนูในทุกๆ เรื่อง” เอ็มเดินเข้าไปประชิดตัวฟ้าใส จับกุมสองมือเล็กเอาไว้แน่นมึงไม่รู้อะไรซะแล้ว เจ้าที่เขายืนดูอยู่มองไม่เห็นหรือไง…“พี่เอ็มปล่อยฟ้าก่อน” คนตัวเล็กพยายามดึงมือออกจากมือใหญ่ของเอ็ม “ปล่อยฟ้านะพี่เอ็ม!”“พี่คิดได้แล้วฟ้า พี่อยากขอโทษหนู พี่ผิดไปแล้วจริงๆ”“มันกลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้อีกแล้วพี่เอ็ม” ฟ้าใสเอ่ยน้ำเสียงหนักแน่น“ทำไมถึงกลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้ หนูรักพี่มากไม่ใช่เหรอ”“นั้นมันเมื่อก่อน ตอนนี้ฟ้าไม่ได้รักพี่แล้ว”“พี่ขอโอกาสได้มั้ย” เอ็มยังคงดื้อดึง พยายามดึงคนตัวเล็กเข้ามากอด ทว่าคนตัวเล็กก็พยายามดิ้นหนี จนเพื่อนที่อยู่ตรงนั้นก็พากันเข้าไปช่วย แต่เอ็มก็ยังไม่มือออกจากฟ้าใส ยังคงจับเธอแน่น“ปล่อยมือออกจากเธอซะ” แน่นอนว่าธิเบศร์ทนดูต่อไปไม่ไหว เดินตรงเข้าไปหาฟ้าใสทันที ผลักเอ็มจนกระเด็น“มึงอีกแล้ว” เอ็มหันหน้ากลับมามองบุคคลที่ผลักเขาเมื่อครู่ ก่อนที่จะจ้องมองอีกคนตาไม่กะพริบ“ทำไม?” ธิเบศร์ยืนเอาตัวเองบังเรือนร่างฟ้าใสเอาไว้ จ้องม
รักของผู้ชายร้ายๆ เธอไปแล้ว
หลังจากที่อยู่พูดคุยกับไอ้เทลได้สักพัก ก็พากันแยกย้ายห้องใครห้องมัน ธิเบศร์เดินกลับขึ้นมาที่ชั้นบน เดินเปิดประตูเข้าไปในห้อง ก่อนที่จะเดินไปนั่งลงที่เตียงข้างคนตัวเล็ก ชายหนุ่มจ้องมองใบหน้าหวานที่กำลังหลับตาพริ้มอยู่ เธอหลับสนิท หลับแบบไม่สนว่าใครจะเดินเข้าหรือเดินออก“ขอโทษที่เคยพูดทำร้ายจิตใจเธอ” ธิเบศร์เอ่ยเสียงแผ่วเบา มือหนาของชายหนุ่มยกขึ้นมาปัดผมที่ปิดบังใบหน้าเธออยู่ออก ก่อนที่จะก้มลงไปจุ๊บเบาๆ ที่หน้าผากของเธอ ขยับตัวขึ้นมานอนข้างเธอ โอบกอดเธออีกครั้งให้ความอบอุ่นเธออีกครั้ง ก่อนที่จะผล็อยหลับไปในที่สุดเช้าวันถัดไปธิเบศร์ลืมตาตื่นขึ้นมาในช่วงสายๆ ของวัน ลืมตาขึ้นมองสิ่งรอบข้าง พยายามปรับสายตาให้เป็นปกติเช่นเดิม ก่อนที่จะหันมามองคนข้างกายที่นอนกอดเมื่อคืน ทว่าไม่อยู่ เธอไม่อยู่แล้ว ข้างกายเขาตอนนี้ไม่มีเธอแล้ว“ไอ้เทล!” เสียงของธิเบศร์ตะโกนดังลั่นอยู่ที่ชั้นสามของตัวอาคาร ก่อนที่เขาจะวิ่งลงมาที่ชั้นล่าง เพื่อที่จะถามไอ้เพื่อนรักตัวดี“น้องหาย! มึงเห็นน้องมั้ย”“กู…” กูเห็น แต่กูบอกมึงไม่ได้จริงๆ เพื่อนรัก“กูอะไร?” ธิเบศร์เดินเข้ามาใกล้เทลเรื่อยๆ“กูไม่เห็น” เทลเอ่ยตอบยันตัวล
รักของผู้ชายร้ายๆ ขอโทษ
“เฮียอย่าทำแบบนี้ คุยกันดีๆ ก็ได้”“คนแบบมันคุยดีๆ คงไม่เข้าใจ” เฮียโรมเอ่ยขึ้นเสียงดัง ผลักร่างเล็กจนกระเด็นล้มลงที่พื้น หวังจะเข้าไปต่อยธิเบศร์อีกครั้ง ทว่ารอบนี้โรมทำน้องเจ็บ เพื่อนๆ ที่ยืนดูอยู่ห่างๆ เลยต่างพากันวิ่งเข้ามาห้าม“ใจเย็นหน่อยดิวะ น้องเจ็บแล้วมึงเห็นมั้ย” รามิลเอ่ยขึ้นเดินเข้าไปประคองร่างเล็กให้ยืนขึ้น ที่มือของฟ้าใสมีเลือดไหลซิบๆ คงเป็นเพราะล้มกระแทกพื้นเมื่อครู่“…” โรมหันไปมองที่คนตัวเล็กนิ่ง “กูแม่งไม่รู้จะพูดยังไงแล้ว”“กูขอโทษ” ธิเบศร์เอ่ยขอโทษ นี้เป็นครั้งแรกเลยที่เขารู้สึกว่าเขาผิดจริงๆ แล้วเขาขอโทษด้วยใจจริง“มึงเก็บคำขอโทษของมึงไว้ แล้วออกไปจากน้องกู”“…” ธิเบศร์เงียบไม่เอ่ยคำใด“มึงทำไม่ได้ซินะ งั้นกูจะส่งมันไปต่างประเทศ” โรมเอ่ยน้ำเสียงจริงจัง ยื่นคำขาด“ไม่ได้!” ธิเบศร์เอ่ยขึ้น“ทำไม ทำไมต้องเป็นมึงด้วยวะ” โรมเอ่ย“ทำไมถึงเป็นกูไม่ได้วะ” ธิเบศร์ถาม“มึงถามใจมึงดู มึงอยู่ในสถานะไหน แล้วน้องกูอยู่ในสถานะไหน”“…” แน่นอนว่าแตกต่าง ธิเบศร์เป็นมาเฟีย มีอันตรายรอบด้าน แน่นอนว่าคนเป็นพี่อย่างโรมไม่อยากเห็นน้องต้องตกอยู่ในอันตรายแน่นอน โรมเป็นคนที่รักน้องมาก รักน้
قد تعجبك أيضًا
LOVE POSITIONS พิษสวาท
อยู่ในตะเกียงแก้ว6.7K وجهات النظرBAD GUY ล่ารักเดิมพัน
ลำเจียก27.6K وجهات النظرดอกรักของฟาร์ริก(NC25+)
Time To Love28.9K وجهات النظرToxic Lie รักร้ายลวงหลอก
Sherlina4.8K وجهات النظرมาเฟียสยบรัก NC18+
เหมือนแพ341 وجهات النظرยั่วรักร้ายนายมาเฟีย(จบเรื่อง)
ทรายแมว2.7K وجهات النظرRISK LOVE ร้ายเสี่ยงรัก
AngelBell2.0K وجهات النظرเฮดว้ากตัวร้ายกับยัยมาเฟีย
รอยหยัก - หนิงอัน2.1K وجهات النظر
