บทที่ 3 การขอบคุณ

หนึ่งชั่วโมงหลังจากที่ตำรวจมาเก็บหลักฐาน ในที่สุดพวกเขาก็จับคนร้ายได้สำเร็จ มันหนีไปได้ไม่ไกลนักเพราะถูกไอ้โรคจิตซัดจนน่วม ไปนอนแผ่หราหมดสภาพอยู่ริมฟุตบาทหน้าปากซอย

“หากไม่มีอะไรแล้ว งั้นพวกผมขอตัวก่อนนะครับ” พี่ตำรวจเจ้าของคดีเอ่ยลาพลางยกมือไหว้ผมกับพี่นิก ก่อนจะหันไปไหว้ลาไอ้โรคจิตที่ยืนกอดอกวางมาดอยู่ไม่ไกล

หลังจากเจ้าหน้าที่ตำรวจพากันกลับไปจนหมดแล้ว พี่นิก เจ้าของร้านวัยสี่สิบห้าปีก็หันมาหาผม พลางเอื้อมมือมาตบไหล่เบา ๆ เป็นเชิงปลอบใจ

“น้องปั้น... คงกลัวมากเลยสินะ โชคดีจริงๆ ที่คุณคนนั้นมาช่วยได้ทัน ไม่งั้น... พี่ไม่อยากจะนึกเลย” พี่นิกพูดพลางทำหน้าเศร้า

“ผมไม่เป็นไรครับพี่นิก ขอบคุณนะครับที่เป็นห่วง”

“เราเป็นลูกจ้างพี่นะ... ก็ต้องเป็นห่วงอยู่แล้ว ว่าแต่เราเถอะ... เดินไปขอบคุณเขาสักหน่อยสิ เขาอุตส่าห์ช่วยเราเอาไว้”

ขอบคงขอบคุณอะไรกันล่ะพี่นิก! ไอ้โรคจิตนั่นมันเพิ่งขยำหน้าอกผมซะเต็มแรง แถมก่อนหน้านี้ยังแยกเขี้ยวขู่ฟ่อ ๆ ทำท่าเหมือนจะฆ่ากันให้ตายอยู่รอมร่อ!

ทว่านั่นก็ทำได้แค่คิดในใจ ก่อนจะก้มหน้าตอบรับด้วยภาวะจำยอม

“ได้ครับ...พี่นิก”

“อืม ๆ งั้นพี่ฝากร้านด้วยนะ พอดีพี่ฝากเจ้าตัวเล็กไว้กับคนข้างบ้าน นี่ก็จะตีสามแล้ว คงใกล้จะตื่นขึ้นมาหิวนมอีกแน่ ๆ”

ผมมองหน้าพี่นิก พ่อเลี้ยงเดี่ยวที่หัวหมุนกับการเลี้ยงลูกคนเดียวด้วยความเห็นใจ

“ได้ครับ ตรงนี้พี่ไม่ต้องเป็นห่วงเลย เดี๋ยวผมจะ ‘ขอบคุณ’ เขาเป็นอย่างดีครับ”

“งั้นพี่กลับล่ะนะ” พี่นิกกล่าว ก่อนจะหันไปโค้งหัวให้ไอ้ผู้ชายคนนั้น “ขอบคุณมากเลยนะครับคุณ”

“ไม่เป็นไรครับ ผมยินดี” อีกฝ่ายตอบกลับด้วยน้ำเสียงสุภาพนุ่มนวล ผิดกับตอนที่ด่าผมว่าไอ้ขยะหน้ามือเป็นหลังมือ

สุดท้ายแล้ว เพื่อทำตามหน้าที่ ผมเลยจัดแจงต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป นำออกมาเลี้ยงเขาที่โต๊ะม้าหินอ่อนหน้าร้าน ท่ามกลางลมดึกที่พัดผ่านมาเป็นระลอกจนชวนให้หนาวสั่น

“เอ้านี่” ผมกระแทกถ้วยบะหมี่ลงบนโต๊ะเบา ๆ

อีกฝ่ายก้มลงมองบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปควันฉุยตรงหน้า สลับกับมองหน้าผมด้วยสายตาราบเรียบ

“หมายความว่ายังไง”

“ก็ขอบคุณไง ขอบคุณโดยการเลี้ยงข้าว”

“นี่มันข้าวที่ไหนกัน นี่มันบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปชัด ๆ” เขาขมวดคิ้ว บ่นพึมพำราวกับหลุดมาจากสรวงสวรรค์แล้วไม่เคยเจออาหารคนจน “มันไม่มีประโยชน์ต่อร่างกาย แถมโซเดียมก็เยอะด้วย”

“เรื่องมากชะมัด”

ผมเบ้ปากบ่นอุบ ก่อนจะสะบัดตูดเดินกลับเข้าไปในร้านเพื่อหาอะไรที่มีประโยชน์และโซเดียมน้อยตามที่อีกฝ่ายต้องการ แต่เมื่อวนหาจนทั่วร้านกลับไม่มีอะไรที่เป็นประโยชน์เลยนอกจากไข่ต้ม

ผมรีบกวาดไข่ต้มที่เหลืออยู่บนชั้นทั้งหมด ก่อนจะหอบมันออกมา วางกองไว้บนโต๊ะม้าหินอ่อนตรงหน้าเขา

“อะ! ไข่ต้ม มีประโยชน์ โปรตีนสูง โซเดียมน้อย กินเข้าไปให้หมดเลยนะ...ไอ้...โรค!”

คำว่าไอ้โรคจิตเกือบหลุดออกจากปากอยู่แล้ว แต่เพราะใบหน้าแสนดีของพี่นิกมันดันลอยเข้ามาในหัวซะก่อน จึงทำให้ผมกลืนคำด่านั้นได้ทันเวลา

“...!!”

อีกฝ่ายเงยหน้ามองผมตาปริบ ๆ ด้วยความตกตะลึงกับกองทัพโปรตีนพะเนินเทินทึกตรงหน้า ผมเหยียดยิ้มสะใจทีหนึ่งก่อนจะสะบัดหน้าเตรียมหันเท้าเดินกลับเข้าไปในร้าน ทว่ายังไม่ทันที่จะได้ก้าวเดิน ข้อมือของผมก็ถูกฝ่ามือใหญ่เอื้อมมาดึงรั้งเอาไว้เสียก่อน

ผมสะดุ้งโหยงรีบชักข้อมือกลับทันทีด้วยความระแวง สายตาจ้องมองเขาเขม็ง “อะไรอีกล่ะคุณ? อยากได้ของที่มีประโยชน์ผมก็เอามาให้แล้วนี่ไง หรือ...”

“...”

“หรือคุณคิดจะลวนลามอะไรผมอีก!” ผมพูดพลางรีบยกมืออีกข้างขึ้นมาปิดหน้าอกตัวเองเอาไว้แน่นราวกับสาวน้อยเสียซิง

ท่าทางตื่นตูมของผมทำให้อีกฝ่ายถอนหายใจยาวเหยียดพลางยกมือขึ้นมานวดขมับ ท่าทางอ่อนใจเต็มที

“ฉันไม่ได้จะทำอะไรนาย...” เขาละเหี่ยใจก่อนจะพูดต่อเสียงทุ้ม “แต่ฉันต้องการกระเป๋าเงินคืน นายช่วยคืนมันให้ฉันได้หรือเปล่า สิ่งนั้นสำคัญกับฉันมาก”

ผมขมวดคิ้วมองท่าทางกระวนกระวายนั่น จะว่าไปอีกฝ่ายก็ดูจะเดือดร้อนเรื่องกระเป๋าหนังแบรนด์หรูใบนั้นพอสมควรเลย เงินในกระเป๋าที่มีอยู่สองสามพันนั่นก็อาจจะต่อชีวิตเขาในคืนนี้ก็ได้

แต่ที่ผมยังแอบสงสัยอยู่ไม่นอน คนนามสกุลดังระดับลูกคุณหนูอย่างเขา เหตุไฉนถึงได้ดูหวงแหนเงินในกระเป๋าที่มีไม่กี่พันนั้น

“ง...เงินในนั้น...มันสำคัญกับคุณมากสินะครับ?” ผมลองเลียบเคียงถาม

“เงิน? เงินในกระเป๋านั่นมันก็สำคัญอยู่หรอก...” อีกฝ่ายถอนหายใจออกมาสั้น ๆ ก่อนจะยอมเฉลยความจริงด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก “แต่สำคัญที่สุด คือคีย์การ์ดคอนโดน่ะสิ ถ้าไม่มีมัน...คืนนี้ฉันก็คงต้องนอนข้างถนนแล้วล่ะ”

“อ๋อ... อย่างนี้นี่เอง” ผมลากเสียงยาว พลางนึกถึงกระเป๋าสตางค์ใบหรูที่หยิบติดมือมาด้วย

ในที่สุดผมก็ยอมพ่ายแพ้ให้กับเขา ชายหนุ่มที่กำลังไม่มีที่ซุกหัวนอน แต่จะให้ยอมรับง่าย ๆ นั่นเท่ากับผมยอมรับผิดว่าเป็นขโมยน่ะสิ ทั้งที่จริงแล้วผมไม่ได้เจตนาแบบนั้นสัก ผมขยับร่างกายเล็กน้อย ก่อนจะแก้ต่างเพื่อหาความบริสุทธิ์ให้กับตนเอง

“ใช่... กระเป๋าคุณอยู่กับผมจริง... แต่ผมไม่ได้ขโมยนะ! แค่เก็บไว้เฉย ๆ ตั้งใจว่าพรุ่งนี้จะเอามันไปส่งที่สถานีตำรวจต่างหาก”

“นาย!!... ฉันว่าแล้ว... โครก!”

ยังไม่ทันที่คุณชายฝั่งตรงข้ามจะเถียงจนจบประโยค เสียงท้องร้องโครกครากพลันดังประท้วงขึ้นมาเสียก่อน บรรยากาศรอบโต๊ะม้าหินอ่อนเงียบกริบลงไปถนัดตา ไอ้คุณชายชะงักกึก ใบหน้าหล่อเหลาขึ้นสีแดงระเรื่อ พลางรีบสะบัดหน้าหนีไปทางอื่น

ผมกะพริบตาปริบ ๆ มองท่าทางเก๊กขรึมแต่ท้องยังร้องประท้วงไม่หยุด ดูท่านอกจากจะเข้าคอนโดไม่ได้แล้ว วันทั้งวันคงไม่มีอะไรตกถึงท้องอย่างแน่นอน คิดแล้วก็แอบรู้สึกผิดไม่น้อย

“คุณ...หิวใช่ไหม?” ผมถามพลางคลี่ยิ้ม ก่อนกอดอกมองคนตรงหน้าอย่างเป็นต่อ

“ฉันไม่ได้หิว!” ชายตรงหน้าปฏิเสธทันควัน

“เอาอย่างนี้ไหม ถ้าคุณยอมกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปถ้วยนั้นกับไข่ต้มทั้งหมดนี่... ผมสัญญาว่าจะคืนกระเป๋าให้ แต่ถ้าไม่ก็เชิญกลับไปเถอะครับ พรุ่งนี้ค่อยไปรับคืนที่สถานีตำรวจแล้วกัน”

“นาย...อย่ามาขู่ฉันนะ” เขารีบหันมาถลึงตาใส่ทันควัน

“ผมไม่ได้ขู่สักหน่อย เขาเรียกว่ายื่นข้อเสนอต่างหากล่ะ คุณจะกินหรือไม่กิน นั่นมันก็เป็นสิทธิของคุณ” ผมลอยหน้าลอยพูด ยิ่งเห็นสายตาคมกริบจ้องมองมาพลางสลับไปมองบะหมี่โซเดียมสูงที่อยู่บนโต๊ะด้วยความลังเล มันยิ่งทำให้รู้สึกสนุกอย่างบอกไม่ถูก

สุดท้ายแล้วความหิวก็ชนะทุกสิ่ง ไอ้โรคจิตถอนหายใจอย่างยอมแพ้ เขาเลี่ยงที่จะแตะต้องบะหมี่ แต่กลับเอื้อมมือยาว ๆ ไปคว้าไข่ต้มขึ้นมาฟองหนึ่งแทน

แต่ทว่าไอ้ตอนแกะเปลือกไข่นี่แหละที่เป็นปัญหาใหญ่ นิ้วมือเรียวยาวที่ตอนซัดโจรดูคล่องแคล่วว่องไว กลับกำลังแกะเปลือกไข่ต้มอย่างเก้ ๆ กัง ๆ ราวกับไม่เคยทำมันมาก่อนในชีวิต เนื้อไข่ขาวหลุดกระจุยติดเปลือกออกมาเป็นก้อน ๆ จนไข่ต้มแหว่งไปเกือบครึ่งซีก

“โอ๊ยคุณ! แงะไข่ต้มเป็นหลุมอุกกาบาตหมดแล้วเนี่ย มานี่มา...ผมปลอกให้เอง” ผมยืนดูแล้วขัดใจจนทนไม่ไหว ต้องเดินเข้าไปหยิบไข่ต้มฟองใหม่มาแก้ให้อย่างชำนาญ ตามประสาคนที่กินเป็นประจำจนหน้าจะเป็นไข่อยู่แล้ว ปากก็ถือวิสาสะบ่นออกไปไม่หยุด

“แหม... เป็นลูกคุณหนูมาจากไหนเนี่ย แค่แกะไข่ต้มยังทำไม่เป็นเลย”

“ฉันก็แค่ไม่ค่อยได้กินอาหาร... ประเภทนี้” เขาแก้ตัวเสียงอุบอิบ แอบหูแดงนิด ๆ

ผมหัวเราะในลำคอ ก่อนจะโยนไข่ต้มขาวเนียนที่แกะเสร็จแล้วลงไปในถ้วยบะหมี่ ยื่นตะเกียบให้พร้อมกับสบตาอีกฝ่าย

“ลองชิมดูสักหน่อยเถอะครับ บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกินคู่กันกับไข่ต้มอร่อยนะจะบอกให้ ถ้าคุณไม่ยอมกินมันผมจะไม่คืนกระเป๋าให้จริง ๆ นะ”

เมื่อโดนคำขู่ค้ำคอ คุณชายมาดนิ่งจึงยอมคีบเส้นบะหมี่ที่เส้นบวมฉึ่งเข้าปากด้วยท่าทางกล้า ๆ กลัว ๆ แต่พอเคี้ยวไปได้สองสามคำ แววตาที่เคยราบเรียบก็เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ราวกับเจอของอร่อย

“เป็นไง...อร่อยไหม?” ผมถาม

อีกฝ่ายเงยหน้ามองผมก่อนจะเอ่ยอ้อมแอ้มในลำคอ “ก...ก็ไม่ได้แย่อย่างที่คิด”

พูดจบเขาก็รีบคีบคำที่สองและสามตามเข้าปากอย่างรวดเร็วเพื่อประทังความหิว ท่าทางหยิ่งยโสคุมเกมเมื่อครู่หายวับไปกับตา เหลือเพียงคุณชายตกยากที่กำลังตั้งหน้าตั้งตากินอย่างเอร็ดอร่อย

ผมมองภาพตรงหน้าแล้วเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว นึกขันที่สามารถปราบคุณชายให้ยอมกินอาหารไม่มีประโยชน์ได้ ทั้งที่อีกฝ่ายอาจจะไม่เคยกินเลยก็ตาม

หลังจากคุณชายตกยากจัดการบะหมี่และกองทัพไข่ต้มจนเรียบชนิดไม่เหลือแม้แต่น้ำซุป ผมที่รักษาคำพูดก็เดินเข้าไปหลังร้านแล้วหยิบกระเป๋าสตางค์ออกมาส่งให้คนตรงหน้า

“อะ... นี่กระเป๋าสตางค์ของคุณ”

ชายตรงหน้าเอื้อมมือมารับกระเป๋าหนังใบหรูไป ก่อนจะตรวจสอบดูภายใน พอเห็นว่าทุกอย่างยังอยู่ครบก็นำมันยัดใส่กระเป๋ากางเกง

“คืนมาตั้งแต่แรกก็แล้วเรื่อง จะลีลาท่าเยอะไปทำไมก่อน ว่าแต่... นายจะเรียกฉันว่าคุณไปถึงไหนกัน” อีกฝ่ายถามพลางขมวดคิ้วมองผมอย่างไม่สบอารมณ์

“อ้าว ไม่ให้เรียกว่าคุณ แล้วจะให้เรียกว่าอะไรล่ะครับ” ผมย้อนถามงง ๆ

“ฉันชื่อจิณณ์” ชายตรงหน้ากอดอก พลางปัดเศษฝุ่นเสื้อเชิ้ตของตัวเองด้วยท่าทางวางมาดเหมือนเดิม “แถมดูจากหนังหน้านายแล้ว ฉันน่าจะเป็นพี่นายตั้งหลายปี นายควรจะเรียกฉันว่าพี่จิณณ์ต่างหาก”

ผมชะงักเล็กน้อย แอบเบ้ปากให้กับคำพูดที่หลงตัวเองนั่น ก่อนจะตอบกลับหน้าตาย

“พวกเราไม่ได้สนิทกันนี่ครับ เรียกว่าคุณนั่นแหละดีแล้ว”

“ไม่ได้!” อีกฝ่ายสวนกลับทันควัน นัยน์ตาคู่คมวาววับขึ้นมาอย่างเจ้าเล่ห์ “ถ้านายไม่ยอมเรียกฉันว่าพี่... ฉันจะโทรไปแจ้งตำรวจว่านายขโมยกระเป๋าสตางค์ฉัน”

“เชิญเลยครับ…คุณไม่มีหลักฐานสักหน่อย” ผมท้าทาย

“ใครว่าฉันไม่มีหลักฐาน นี่ไงหลักฐาน ฉันอัดไว้ตอนนายสารภาพเมื่อกี้” เขาพูดพลางยกมือถือขึ้นมาโชว์ให้ดู

“เฮ้ย! นี่คุณแอบอัดเสียงตอนไหนเนี่ย! ลบเลยนะ!” ผมเบิกตา กว้าง พลางสั่งให้อีกฝ่ายลบคลิปเสียงนั่นทิ้ง นึกไม่ถึงว่าไอ้คุณชายที่เพิ่งนั่งสอยบะหมี่ต้มเมื่อครู่ จะเนรคุณแอบอัดเสียงตอนผมสารภาพเรื่องกระเป๋าสตางค์ก่อนหน้า

“จะเรียกไม่เรียก?” อีกฝ่ายเลิกคิ้วถาม พลางทำท่ากดปุ่มโทรออก จนผมกดดันทำตัวไม่ถูก

ผมมองหน้าคนเจ้าเลห์ พร้อมกับชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยอมจำใจกลืนก้อนศักดิ์ศรีลงคอ แล้วเค้นเสียงออกไปอย่างยากลำบาก

“...พะ...พี่จิณณ์ พอใจหรือยัง!”

“ฮ่า ๆ สนุกวะ”

ไอ้โรคจิตหลุดขำจนตัวโยน เขากดปิดแอปอัดเสียงแล้วยัดโทรศัพท์ลงกระเป๋า ก่อนจะขยับก้าวเข้ามาใกล้แล้วถือวิสาสะยกฝ่ามือใหญ่ขึ้นมาตบไหล่ผมเบา ๆ สองสามทีอย่างเอ็นดู

“ดีมากครับ... น้องปั้น”

คำว่า ‘น้องปั้น’ ที่หลุดออกมาจากปากเสียงทุ้มต่ำนั่น ทำเอาผมขนลุกซู่ไปทั้งตัว ตั้งแต่เกิดมาแม้แต่ป้าแท้ ๆ ก็ไม่มีใครเรียกผมแบบนี้มาก่อน ผมรีบก้าวถอยหลังกุมไหล่ตัวเองด้วยอาการขนลุก ในขณะที่ไอ้คนเจ้าเล่ห์หมุนตัวเดินจากไปอย่างอารมณ์ดี

“นี่มัน…ฝันร้ายชัด ๆ!” ผมหน้าแดงแจ๋ด้วยความโมโหกึ่งอาย รีบป้องปากตะโกนไล่หลังไปจนสุดเสียงว่า

“เฮ้ย! วันหลังอย่ามาเรียกแบบนี้อีกนะคุณ! ให้เรียกผมว่าปั้น เฉย ๆ ก็พอ!!”