Semua Bab รักข้ามขั้น: Bab 1 - Bab 10

ทว่าวงล้อแห่งกรรมมันหมุนวนเร็วกว่าที่คิด เพราะยังไม่ทันข้ามคืน ผมกลับต้องเผชิญหน้ากับหายนะครั้งใหญ่ขณะที่ผมกำลังยืนหาวหวอด ๆ อยู่หลังเคาน์เตอร์ร้านสะดวกซื้อท่ามกลางความเงียบสงัดยามดึก ประตูอัตโนมัติพลันเปิดออก พร้อมกับที่ผมส่งเสียงต้อนรับลูกค้าเหมือนอย่างเช่นทุกครั้ง“ยินดีต้อนรับครับ...”ผมเอ่ยทักทายยังไม่ทันจบประโยค ร่างสูงโปร่งในชุดเชิ้ตแบรนด์เนมก็ก้าวพรวดเข้ามาในร้าน ก่อนจะตะคอกเสียงดังลั่น“นายใช่ไหม... ที่ขโมยกระเป๋าสตางค์ฉันไป!”ท่ามกลางแสงไฟนีออนสลัวที่กะพริบถี่สลับกับความมืดมิดในซอยเปลี่ยว เข็มนาฬิกาเหนือตู้แช่ขยับเดินช้า ๆ บ่งบอกเวลาตีสองซึ่งเป็นช่วงเวลาที่อันตรายที่สุดสำหรับพนักงานกะดึกอย่างผม แต่นั่นยังไม่อันตรายเท่ากับหายนะตรงหน้าใบหน้าหล่อเหลาที่จ้องกันเขม็งราวกับจะฆ่ากันให้ตายเสียเดี๋ยวนี้ ทำให้ผมรู้สึกกลัวไม่น้อย“ค...คุณว่าอะไรนะครับ” ผมถามในขณะที่เท้าขยับถอยหนี“ฉันถามว่า...นายเอากระเป๋าสตางค์ฉันไปใช่ไหม!” เขาตอบพลางเอาขยี้ผมอย่างหัวเสีย พลางจ้องมองผมด้วยสายตาคาดคั้นใบหน้าที่ตรึงเครียด มันบ่งบอกว่าเขาปักใจเชื่อไปแล้วว่าผมเป็นคนขโมยกระเป๋านั้นมา ผมชะงักเล็กน้อยก่อน

หลังจากคืนวุ่นวายที่ร้านสะดวกซื้อ ผมก็ไม่เห็นไอ้โรคจิตคนนั้นอีกเลย ตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมาผมใช้ชีวิตอันแสนจะเบื่อหน่ายตามปกติ จนกระทั่งเช้าวันจันทร์ที่เป็นวันเปิดเทอมวันแรกมาถึงเช้าที่ไม่สดใสเท่าไหร่นักสำหรับคนเลิกกะดึกอย่างผม แต่ภารกิจสำคัญคือการตรงดิ่งไปซื้อชุดนักศึกษาเพิ่ม แม้จะมีอยู่หนึ่งชุแล้วก็ตาม ใจจริงผมก็แอบลังเลว่าจะใส่ชุดพนักงานไปเรียนดีไหม เพราะหลังจากเรียนเสร็จผมก็ต้องบึ่งไปเข้ากะดึกต่ออยู่ดี แต่เมื่อคิดไปคิดมา ความรู้สึกรักสถาบันกลับมีมากกว่าเงินในกระเป๋า เงินเดือนอันน้อยนิดจึงถูกแบ่งมาซื้อชุดเพิ่มอีกหนึ่งชุด เผื่อวันใดมีกิจกรรมรับน้อง ผมจะได้หยิบมันมาใส่ดีกว่าใส่ชุดพนักงานร้านสะดวกซื้อเป็นไหน ๆช่วงเย็นหลังจากนอนจนเต็มอิ่มแล้ว ผมก็แบกร่างขึ้นรถเมล์มาที่มหาวิทยาลัย โดยไม่ลืมยัดชุดพนักงานเอาไว้ในกระเป๋าเป้ เมื่อเท้าเหยียบลงหน้าคณะนิติศาสตร์ ผมก็มองซ้ายมองขวาหาทำเลเหมาะ ๆ กะว่าจะหาเก้าอี้ม้านั่งสักตัว เพื่อนั่งกินอะไรรองท้องก่อนเข้าเรียนทว่ายิ่งเดินเข้าใกล้ตึกเรียนเท่าไหร่ ผมกลับต้องขมวดคิ้วด้วยความสงสัย เมื่อเห็นกลุ่มนักศึกษาทั้งชายและหญิงยืนจับกลุ่มคุยกันอย่างคึกคักผ

หลังจากนั้นผมก็พยายามยืดหลังตรง จ้องสไลด์ของอาจารย์โรสเขม็งราวกับมันเป็นเลขเด็ดงวดหน้า ทั้งที่ในหูข้างซ้ายมีแต่เสียงงึมงำกวนประสาทไม่หยุดในขณะเดียวกัน สถานการณ์ฝั่งขวามือ ขนมผิงกับพี่ศิลาก็กำลังคุยทำความรู้จักกันอยู่ ทั้งคู่คุยอะไรกันนั้นทีแรกผมก็ไม่ได้ยินถนัด เหตุเพราะมัวแต่แบ่งสมาธิไปสวดมนต์ไล่สัมภเวสีข้างกายอยู่ แต่ก็พอเริ่มจับใจความสำคัญได้ ว่าพี่ศิลากำลังยื่นข้อเสนอให้ขนมผิงเป็นติวเตอร์ให้ ราคาที่เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ฟังดูแล้วน่าสนใจเลยทีเดียว“ห้าร้อย... สองชั่วโมงก็พันนึงแล้วนะน้องผิง น้องล้างจานทั้งวันยังไม่ได้เท่าพี่ให้เลยนะ”สอนสองชั่วโมง ได้ตั้งหนึ่งพันบาทผมตาโตลุกวาว พลางคำนวณว่าต้องเข้างานกี่ชั่วโมงถึงจะได้เงินก้อนนั้นมาไว้ครอบครอง แต่ยังไม่ทันที่คิดคำนวณเสร็จ แรงสะกิดบนไหล่ขวาก็ทำให้ผมต้องดึงสติกลับมา“อะไรครับ??” ผมหันไปหาพี่จิณณ์ด้วยอารมณ์หงุดหงิด“เพื่อนนายนี่ฮ็อตไม่เบาเลยนะ…ถูกทาบทามโดยเจ้าของบริษัทรับเหมาชื่อดังเลยนะนั่ส” พี่จิณณ์กล่าวพลางทำหน้ายียวน“แล้วยังไงครับ”“นายไม่สนใจบ้างเหรอ?? ฉันจะจ่ายให้เยอะกว่าเขาเป็นสิบเท่า เอาไหม??”แต่ละคำที่หมอนี่พูดออกมา มันไม่เกรง

สามสิบนาทีต่อมา บรรยากาศภายในบ้านไม้หลังเล็กที่ล้อมรอบไปด้วยสังกะสีเก่าคร่ำคร่า มันดูจะคับแคบลงถนัดตาเมื่อมีผู้ชายตัวโตหน้าตาดีสองคนเข้ามานั่งเบียดกันอยู่ข้างใน บ้านของผมที่สร้างขึ้นมาอย่างลวก ๆ ไม่ว่าใครมองผ่านเข้ามา ก็แทบบอกเป็นเสียงเดียวกัน ว่านี่มันไม่ใช่บ้านพี่จิณณ์นั่งหน้าบอกบุญไม่รับ อยู่บนเสื่อน้ำมันลายการ์ตูน สภาพของเขาตอนนี้ดูไม่ได้เลยสักนิด กลิ่นหอมสะอาดที่เคยมีบัดนี้เหม็นหึ่งไปด้วยกลิ่นแกงเขียวหวาน เสื้อเชิ้ตและกางเกงราคาแพงเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบพริกแกงสีเขียว เนื้อตัวดูไม่ต่างจากคนจรจัดข้างถนนผมอมยิ้มมองอีกฝ่ายด้วยความสะใจ ไม่ไกลนักมีเสียงเคาะกระทะดังออกมา นั่นคือเสียงป้าแต๋มที่กำลังเร่งมือทอดไข่เจียวอยู่ในครัว กลิ่นไข่เจียวหอมฟุ้งลอยมาเตะจมูกชวนให้น้ำลายสอ จนผมอดไม่ได้ที่จะก้มลงมองน้ำพริกกะปิกับปลาทูทอดตัวย่อมที่วางเรียงรายอยู่ตรงหน้าพวกเราสามคนนั่งหน้าสำรับข้าว โดยมีพี่ศิลานั่งขัดสมาธิด้วยท่าทางนิ่งสงบ ผิดกับพี่จิณณ์ที่นั่งตัวสั่นเทา แววตายังคงเลื่อนลอยเหมือนเช่นเคย“ว่าอย่างไร... นายจะเอาอย่างไรกันแน่จิณณ์ นี่ถ้าไม่ติดว่าฉันเป็นเพื

เช้าวันถัดมา อากาศตอนตีห้ายังคงเย็นเยียบจนเห็นไอหมอก จาง ๆ ผู้คนในสลัมเริ่มตื่นขึ้นมาทำมาหากิน ไม่ต่างจากป้าแต๋มที่ลุกขึ้นมาทำอาหารตั้งแต่เช้าตรู่กลิ่นกาแฟหอมกรุ่น ผสมผสานกับเสียงเคาะกระทะของป้าแต๋ม ทำให้ผมเริ่มขยับกายท่ามกลางบรรยากาศยามเช้าที่คุ้นเคย ก่อนจะพลิกตัวไปมาด้วยความเคยชิน แต่ทว่าพลิกยังไงก็ไม่ขยับ ราวกับมีบางสิ่งดึงรั้งเอวไว้ พร้อมกับความรู้สึกอุ่นรอบกายอุ่นจังผมซุกหน้าเข้าหาไออุ่นอย่างลืมสติ ก่อนจะได้ยินเสียงบางอย่างที่เป็นจังหวะสม่ำเสมอ มันคือเสียงหัวใจมนุษย์ที่กำลังเต้นอยู่ข้างหูในที่สุดสติอันเลื้อนลอยของผมก็กลับคืนมา ก่อนจะค่อย ๆ ลืมตา พร้อมกับภาวนาว่าสิ่งที่ได้ยินอยู่นี้คือความฝัน แต่เมื่อลืมตาจนเห็นภาพชัดเจนก็ต้องพบกับฝันร้ายเพราะภาพตรงหน้าคือแผงอกใหญ่ แถมเมื่อเงยหน้าขึ้นไปมองก็พบว่าไอ้โรคจิตกำลังจ้องมา นั่นทำให้ผมรู้สึกสังหรใจแปลก ๆ ว่าอีกฝ่ายคงฉวยโอกาสมากอดกันเป็นแน่“เฮ้ย…อะไรวะเนี้ย” ผมตกใจตะโกนลั่น พลางดิ้นรนออกจากแขนแกร่งที่พยายามดึงรั้งผมไว้“อย่าโวยวายสิ เดี๋ยวป้านายก็ต้อ