Novel-novel oleh Porntip

เช้าวันถัดมา อากาศตอนตีห้ายังคงเย็นเยียบจนเห็นไอหมอก จาง ๆ ผู้คนในสลัมเริ่มตื่นขึ้นมาทำมาหากิน ไม่ต่างจากป้าแต๋มที่ลุกขึ้นมาทำอาหารตั้งแต่เช้าตรู่กลิ่นกาแฟหอมกรุ่น ผสมผสานกับเสียงเคาะกระทะของป้าแต๋ม ทำให้ผมเริ่มขยับกายท่ามกลางบรรยากาศยามเช้าที่คุ้นเคย ก่อนจะพลิกตัวไปมาด้วยความเคยชิน แต่ทว่าพลิกยังไงก็ไม่ขยับ ราวกับมีบางสิ่งดึงรั้งเอวไว้ พร้อมกับความรู้สึกอุ่นรอบกายอุ่นจังผมซุกหน้าเข้าหาไออุ่นอย่างลืมสติ ก่อนจะได้ยินเสียงบางอย่างที่เป็นจังหวะสม่ำเสมอ มันคือเสียงหัวใจมนุษย์ที่กำลังเต้นอยู่ข้างหูในที่สุดสติอันเลื้อนลอยของผมก็กลับคืนมา ก่อนจะค่อย ๆ ลืมตา พร้อมกับภาวนาว่าสิ่งที่ได้ยินอยู่นี้คือความฝัน แต่เมื่อลืมตาจนเห็นภาพชัดเจนก็ต้องพบกับฝันร้ายเพราะภาพตรงหน้าคือแผงอกใหญ่ แถมเมื่อเงยหน้าขึ้นไปมองก็พบว่าไอ้โรคจิตกำลังจ้องมา นั่นทำให้ผมรู้สึกสังหรใจแปลก ๆ ว่าอีกฝ่ายคงฉวยโอกาสมากอดกันเป็นแน่“เฮ้ย…อะไรวะเนี้ย” ผมตกใจตะโกนลั่น พลางดิ้นรนออกจากแขนแกร่งที่พยายามดึงรั้งผมไว้“อย่าโวยวายสิ เดี๋ยวป้านายก็ต้อ

หลังจากที่คุณชายจิณณ์เขมือบไข่เจียวบ้านผมจนหมดเกลี้ยง อุปสรรคใหม่ของผมก็คือการพาอีกฝ่ายไปอาบน้ำ ผมยืนกอดอกมองคนตัวใหญ่ที่กำลังทำหน้าบึ้งตึงประท้วงราวกับเด็กน้อยวัยเก้าขวบ ทั้งที่สภาพตอนนี้คราบน้ำแกงเขียวหวานแห้งกรังจนแทบจะกลายเป็นลวดลายใหม่บนเสื้อเชิ้ตราคาแพงของพี่แกอยู่แล้ว“ไม่! ฉันไม่อาบน้ำเย็น! และนี่อะไร... จะให้ฉันแก้ผ้าอาบน้ำท่ามกลางธรรมชาติหรือไง? ให้ตายฉันก็ไม่อาบ!” พี่จิณณ์แผดเสียงขึ้นมาพร้อมสะบัดหน้าหนีไปทางกองไม้เก่าข้างห้องน้ำอย่างดื้อรั้น“คุณจะเรื่องมากไปถึงไหนเนี่ย! อาบ ๆ ไปเถอะครับ ผมจะได้รีบไปนอน!” ผมเริ่มหมดความอดทน ในมือข้างขวาถือผ้าเช็ดตัวผืนเก่า อีกข้างถือสบู่ก้อนที่ใช้จนเกือบจะเหลือแค่แผ่นบาง ๆ เตรียมยัดใส่มือให้เขา“นายจะให้คนอย่างฉันอาบน้ำในสถานที่แบบนี้เนี้ยนะ... ฝันไปเถอะ! สู้ฉันไม่อาบเสียยังจะดีกว่า” เขาปรายตากลับมามองห้องน้ำสังกะสีที่มีรูโหว่พอให้แมวลอดได้ ด้วยสายตาขยะแขยงเต็มทน“ไม่ต้องเลย! ถ้าคุณไม่อาบ ผมไม่มีวันยอมให้คุณกลับเข้าไปนอนข้างในเด็ดขาด เหม็นกลิ่นพริกแกงจะตายชัก”

สามสิบนาทีต่อมา บรรยากาศภายในบ้านไม้หลังเล็กที่ล้อมรอบไปด้วยสังกะสีเก่าคร่ำคร่า มันดูจะคับแคบลงถนัดตาเมื่อมีผู้ชายตัวโตหน้าตาดีสองคนเข้ามานั่งเบียดกันอยู่ข้างใน บ้านของผมที่สร้างขึ้นมาอย่างลวก ๆ ไม่ว่าใครมองผ่านเข้ามา ก็แทบบอกเป็นเสียงเดียวกัน ว่านี่มันไม่ใช่บ้านพี่จิณณ์นั่งหน้าบอกบุญไม่รับ อยู่บนเสื่อน้ำมันลายการ์ตูน สภาพของเขาตอนนี้ดูไม่ได้เลยสักนิด กลิ่นหอมสะอาดที่เคยมีบัดนี้เหม็นหึ่งไปด้วยกลิ่นแกงเขียวหวาน เสื้อเชิ้ตและกางเกงราคาแพงเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบพริกแกงสีเขียว เนื้อตัวดูไม่ต่างจากคนจรจัดข้างถนนผมอมยิ้มมองอีกฝ่ายด้วยความสะใจ ไม่ไกลนักมีเสียงเคาะกระทะดังออกมา นั่นคือเสียงป้าแต๋มที่กำลังเร่งมือทอดไข่เจียวอยู่ในครัว กลิ่นไข่เจียวหอมฟุ้งลอยมาเตะจมูกชวนให้น้ำลายสอ จนผมอดไม่ได้ที่จะก้มลงมองน้ำพริกกะปิกับปลาทูทอดตัวย่อมที่วางเรียงรายอยู่ตรงหน้าพวกเราสามคนนั่งหน้าสำรับข้าว โดยมีพี่ศิลานั่งขัดสมาธิด้วยท่าทางนิ่งสงบ ผิดกับพี่จิณณ์ที่นั่งตัวสั่นเทา แววตายังคงเลื่อนลอยเหมือนเช่นเคย“ว่าอย่างไร... นายจะเอาอย่างไรกันแน่จิณณ์ นี่ถ้าไม่ติดว่าฉันเป็นเพื

หลังจากที่คุณชายจิณณ์พ่นคำร้ายกาจใส่ผมในช่วงเบรก บรรยากาศตอนกลับมานั่งที่เดิมในห้องเรียนก็อึดอัดจนแทบจะหายใจไม่ออก คนใจร้ายยังคงนั่งอยู่บนผ้าไหมอิตาลีผืนเดิม แผ่นหลังเหยียดตรงเป๊ะราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ใบหน้าของเขานั้นซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัดเขาไม่ได้ขยับน้ำแร่ขึ้นมาพ่นแกล้งผมอีก ไม่แม้แต่จะหันมามองข้ามไหล่เหมือนทุกครั้ง มือเรียวสวยนั่นกุมปากกาค้างไว้เหนือสมุดโน้ตที่ยังคงว่างเปล่า ผมแอบเห็นปลายนิ้วของเขาสั่นเล็กน้อยเป็นจังหวะเดียวกับที่เสียงท้องเริ่มร้องประท้วงออกมาเบา ๆไม่! ฉันจะไม่สนใจเขา ไม่สนใจเสียงท้องร้องนั่นเด็ดขาด!ผมย้ำเตือนตนเองพลางแสร้งทำเป็นสนใจสไลด์หน้าชั้นอย่างเอาเป็นเอาตาย พยายามไม่ใส่ใจท่าทางโงนเงนของอีกคน ที่ดูเหมือนจะเป็นลมได้ทุกเมื่อ ส่วนทางฝั่งขวา พี่ศิลาก็ยังคงมุ่งมั่นสร้างความประทับใจให้ขนมผิงไม่หยุดหย่อนเวลาผ่านไปเกือบชั่วโมงที่ต่างคนต่างจมอยู่กับความคิดของตัวเอง พี่จิณณ์ไม่ได้พูดอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว เขาแค่นั่งนิ่งเป็นหุ่นปั้นประดับห้องเรียนอยู่แบบนั้น ร่างกายแบกศักดิ์ศรีที่กินไม่ได้เอาไว้จนหลังแข็ง ผมที่ตอนแรกโกร

หลังจากนั้นผมก็พยายามยืดหลังตรง จ้องสไลด์ของอาจารย์โรสเขม็งราวกับมันเป็นเลขเด็ดงวดหน้า ทั้งที่ในหูข้างซ้ายมีแต่เสียงงึมงำกวนประสาทไม่หยุดในขณะเดียวกัน สถานการณ์ฝั่งขวามือ ขนมผิงกับพี่ศิลาก็กำลังคุยทำความรู้จักกันอยู่ ทั้งคู่คุยอะไรกันนั้นทีแรกผมก็ไม่ได้ยินถนัด เหตุเพราะมัวแต่แบ่งสมาธิไปสวดมนต์ไล่สัมภเวสีข้างกายอยู่ แต่ก็พอเริ่มจับใจความสำคัญได้ ว่าพี่ศิลากำลังยื่นข้อเสนอให้ขนมผิงเป็นติวเตอร์ให้ ราคาที่เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ฟังดูแล้วน่าสนใจเลยทีเดียว“ห้าร้อย... สองชั่วโมงก็พันนึงแล้วนะน้องผิง น้องล้างจานทั้งวันยังไม่ได้เท่าพี่ให้เลยนะ”สอนสองชั่วโมง ได้ตั้งหนึ่งพันบาทผมตาโตลุกวาว พลางคำนวณว่าต้องเข้างานกี่ชั่วโมงถึงจะได้เงินก้อนนั้นมาไว้ครอบครอง แต่ยังไม่ทันที่คิดคำนวณเสร็จ แรงสะกิดบนไหล่ขวาก็ทำให้ผมต้องดึงสติกลับมา“อะไรครับ??” ผมหันไปหาพี่จิณณ์ด้วยอารมณ์หงุดหงิด“เพื่อนนายนี่ฮ็อตไม่เบาเลยนะ…ถูกทาบทามโดยเจ้าของบริษัทรับเหมาชื่อดังเลยนะนั่ส” พี่จิณณ์กล่าวพลางทำหน้ายียวน“แล้วยังไงครับ”“นายไม่สนใจบ้างเหรอ?? ฉันจะจ่ายให้เยอะกว่าเขาเป็นสิบเท่า เอาไหม??”แต่ละคำที่หมอนี่พูดออกมา มันไม่เกรง

แต่แล้วความคิดที่จะหนีไปให้พ้นวิถีคนบ้าก็ต้องพังทลายลง เมื่อผมหย่อนก้นนั่งลงบนเก้าอี้ได้เพียงอึดใจเดียว เงาร่างสูงโปร่งที่เดินตามหลังมาตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้ ก็เอื้อมมือหนามายกกระเป๋าเป้ที่ผมวางจองไว้บนเก้าอี้ข้างกายออกอย่างวิสาสะ แล้วเอามาวางแหมะไว้บนตักผมแทน“…!?”ก่อนที่พี่แกจะถือดีควักผ้าไหมอิตาลีผืนบางเฉียบออกมาปูรองบนเบาะเก้าอี้ แล้วหย่อนก้นนั่งลงบนเก้าอี้ตัวนั้นอย่างหน้าตาเฉย“เฮ้ย! ทำอะไรเนี่ย!” ผมร้องลั่นพลางขยับตัวหนีจนแทบตกเก้าอี้ แต่สายตาคมกริบคู่เดิมกลับตวัดมองมาอย่างเอาเรื่องรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาทำเอาผมถึงกับสะดุ้งเฮือกไปหนึ่งที คำประท้วงที่เตรียมไว้กลายเป็นหมัดย้อนศรกลับมาอุดปากตัวเองทันควัน สายตาที่เขาจ้องมามันฟ้องชัดเจนว่าที่นั่งทุกตัวในห้องนี้ หรือแม้กระทั่งความสงบสุขของผม เขาจะบุกรุกหรือยึดครองเมื่อไหร่ก็ได้ตามใจชอบ“ก็นั่งเก้าอี้ไง ถามได้”คำตอบนั้นทำเอาผมหน้าเหวอไปต่อไม่ถูก ผมกับขนมผิงหันมาสบตากันด้วยความช็อก เพราะอีกฝ่ายก็โดนชายชุดสูทตามราวีไม่ต่างกัน