บทที่ 2 ไอ้โรคจิตปะทะไอ้โจรกระจอก

ทว่าวงล้อแห่งกรรมมันหมุนวนเร็วกว่าที่คิด เพราะยังไม่ทันข้ามคืน ผมกลับต้องเผชิญหน้ากับหายนะครั้งใหญ่

ขณะที่ผมกำลังยืนหาวหวอด ๆ อยู่หลังเคาน์เตอร์ร้านสะดวกซื้อท่ามกลางความเงียบสงัดยามดึก ประตูอัตโนมัติพลันเปิดออก พร้อมกับที่ผมส่งเสียงต้อนรับลูกค้าเหมือนอย่างเช่นทุกครั้ง

“ยินดีต้อนรับครับ...”

ผมเอ่ยทักทายยังไม่ทันจบประโยค ร่างสูงโปร่งในชุดเชิ้ตแบรนด์เนมก็ก้าวพรวดเข้ามาในร้าน ก่อนจะตะคอกเสียงดังลั่น

“นายใช่ไหม... ที่ขโมยกระเป๋าสตางค์ฉันไป!”

ท่ามกลางแสงไฟนีออนสลัวที่กะพริบถี่สลับกับความมืดมิดในซอยเปลี่ยว เข็มนาฬิกาเหนือตู้แช่ขยับเดินช้า ๆ บ่งบอกเวลาตีสองซึ่งเป็นช่วงเวลาที่อันตรายที่สุดสำหรับพนักงานกะดึกอย่างผม แต่นั่นยังไม่อันตรายเท่ากับหายนะตรงหน้า

ใบหน้าหล่อเหลาที่จ้องกันเขม็งราวกับจะฆ่ากันให้ตายเสียเดี๋ยวนี้ ทำให้ผมรู้สึกกลัวไม่น้อย

“ค...คุณว่าอะไรนะครับ” ผมถามในขณะที่เท้าขยับถอยหนี

“ฉันถามว่า...นายเอากระเป๋าสตางค์ฉันไปใช่ไหม!” เขาตอบพลางเอาขยี้ผมอย่างหัวเสีย พลางจ้องมองผมด้วยสายตาคาดคั้น

ใบหน้าที่ตรึงเครียด มันบ่งบอกว่าเขาปักใจเชื่อไปแล้วว่าผมเป็นคนขโมยกระเป๋านั้นมา ผมชะงักเล็กน้อยก่อนจะมองเขาตั้งแต่หัวจรดปลายเท่า สภาพของเขาตอนนี้ห่างไกลจากเทพบุตรเมื่อเช้าโดยสิ้นเชิง ผมเผ้ากระเซอะกระเซิง เสื้อผ้ายับยู่ยี่และเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบฝุ่น ดูไปดูมาไม่ต่างจากคนจรเลยด้วยซ้ำ

นี่เขา...ไปฟัดกับหมาที่ไหนมาเนี่ย

ทว่าในระหว่างที่ผมรู้สึกเห็นใจ อีกฝ่ายกลับเอ่ยคำพูดสุนัขไม่รับประทานออกมา

“มองอะไร...ไอ้หัวขโมย”

“ขมงขโมยอะไรครับ ได้โปรดพูดให้ดี ๆ หน่อย”

ผมรีบกอดอกวางมาดนิ่ง ทั้งที่กระเป๋าสตางค์ใบหรูนั้นยังนอนสงบนิ่งอยู่ในกระเป๋าเป้ใบเก่า ยิ่งเห็นท่าทางจองหองไม่เลิกของเขา ผมก็ยิ่งอยากจะดัดนิสัยคนรวยตกอับคนนี้ให้เข็ด

“นายนั่นแหละ...ที่เป็นหัวขโมย! จะคืนมาดี ๆ หรือจะให้แจ้งตำรวจ ฮะ!”

“ผมทำงานสุจริตนะ ยืนขายของงก ๆ อยู่เนี่ย คุณอย่ามากล่าวหากันลอย ๆ สิครับ ถ้าผมขโมยจริง ไหนล่ะหลักฐาน?”

“ไอ้ขยะนี่! ก็บอกให้เอามาไงเล่า!”

อีกฝ่ายตะโกนดังลั่น แยกเขี้ยวใส่ผมราวกับยักษ์ที่กำลังโกรธเกรี้ยว เขาพยายามจะปีนข้ามเคาน์เตอร์เข้ามาเพื่อกระชากคอเสื้อ ในขณะที่ผมรีบถอยหลังหนีตามสัญชาตญาณพลางกดปุ่มฉุกเฉินเรียกตำรวจ

“เอาสิครับ ถ้าคุณคิดว่าแน่ก็ลองดู... แต่ผมจะบอกอะไรให้นะครับ ที่ร้านมีกล้องวงจรปิด ถ้าคุณทำร้ายผม...ผมจะแจ้งความแน่นอน” ผมพูด ก่อนชี้นิ้วไปยังกล้องวงจรปิดที่อยู่เหนือหัว

อีกฝ่ายมองตามมือ ก่อนจะหันมาแยกเขี้ยวอีกครั้ง “เหอะ คิดว่าฉันกลัวหรือไง! ต่อให้ตำรวจมาทั้งโรงพักฉันก็ไม่กลัว เอากระเป๋าคืนมานะ นั่นคือเงินก้อนสุดท้ายของฉัน!”

ทว่าในจังหวะที่อีกฝ่ายกำลังจะปีนข้ามเคาน์เตอร์มานั้น เงาร่างของชายคนหนึ่งก็พุ่งพรวดเข้ามาในร้านอย่างกะทันหัน ชายคนนั้นสวมหมวกกันน็อกปิดบังใบหน้า ในมือถือปืนพกพุ่งตรงมายังเคาน์เตอร์พลางตะโกนลั่นร้านจนเราสองคนตกใจ

“เฮ้ย! พวกมึง นี่คือการปล้น! ส่งเงินมาเดี๋ยวนี้ อย่าเล่นตุกติกไม่งั้นพวกมึงตาย!”

นี่มันจังหวะนรกชัด ๆ เจอไอ้โรคจิตยังไม่ทันเคลียร์ ยังจะมาเจอโจรปล้นร้านอีก ให้ตายเถอะ ผมหน้าเหวอไปชั่วขณะ ก่อนที่ความกลัวจะแล่นผ่านเข้ามาเมื่อเห็นชายคนนั้นถือปืนก้าวเข้ามาใกล้ ผมทรุดตัวลงนั่งคู้พลางเอามือกุมหัวด้วยความกลัว ทว่าในความเงียบสงัดนั้น ไอ้โรคจิตกลับหัวเราะในลำคอเบา ๆ

“ทีกับฉันล่ะไม่กลัว... ดันไปกลัวไอ้โจรกระจอกนั่น”

ผมเงยหน้ามองเขาทันที อีกฝ่ายยกยิ้มมุมปากราวกับต้องการเย้ยหยันกัน

“รอฉันจัดการตัวปัญหาเสร็จก่อนเถอะ นายเจอฉันแน่”

พูดจบ เขาก็หมุนตัวกระโดดลงจากเคาน์เตอร์พุ่งตรงไปหาโจรทันที!

“...”

และในวินาทีต่อมา ร่างสูงใหญ่ของไอ้โรคจิตกระแทกเข้าใส่ไอ้โจรหมวกกันน็อกอย่างจังจนล้มคว่ำคะมำหงายไปด้วยกัน ปืนพกในมือโจรกระเด็นหลุดลอยไปไกลชนชั้นวางของเสียงดังโครม

“โอ๊ย! ไอ้เวรนี่!” ไอ้โจรกระจอกร้องเสียงหลงด้วยความจุก แต่ไอ้โรคจิตไม่เปิดโอกาสให้มันได้ตั้งตัว เขาขึ้นคร่อมร่างคนร้ายพลางรัวกำปั้นใส่ไม่ยั้งราวกับต้องการฆ่าให้ตาย

ส่วนตัวผม ได้แต่ยืนเกาะขอบเคาน์เตอร์อ้าปากค้าง สายตาจ้องมองภาพตรงหน้าที่ราวกับเป็นสนามมวยขนาดย่อม และในใจก็เริ่มกลัวขึ้นมา นึกย้อนกลับไป หากเมื่อครู่ผมหลบไอ้โรคจิตนั่นไม่ทัน ป่านนี้คงได้นอนแทนไอ้โจรปล้นเงินนั้นอย่างแน่นอน

แม่ง เห็นท่าทางลูกคุณหนูแบบนั้นไม่คิดว่าจะมีฝีมือกับเขาด้วย

แต่ในจังหวะที่ผมเหงื่อตกอยู่นั้น ไอ้โรคจิตกลับถูกโจรกระจอกพลิกกับมาได้เปรียบมากกว่า มันดึงมีดที่อยู่ข้างเอวขึ้นมาจนตกใจร้องเสียงหลง

“เหวอออ! เฮ้ย! ระวัง!”

ไอ้โจรที่โดนซัดจนสะบักสะบอมเริ่มฮึดสู้ มันอาศัยจังหวะที่ตัวเองตัวใหญ่กว่า พลิกตัวกดร่างชายโรคจิตลงไปนอนกับพื้น แล้วง้างหมัดเตรียมสวนกลับคืนบ้าง

ผมที่ไม่รู้จะทำอย่างไร รีบคว้าไม้เบสบอลที่เจ้าของร้านวางทิ้งไว้หลังเคาน์เตอร์เพื่อใช้ป้องกันตัว กระโดดข้ามเคาน์เตอร์ออกไปแล้วหวดเข้าที่หัวของคนร้ายอย่างแรง แต่ด้วยความลนลาน ไม้เบสบอลที่ปะทะเข้าหัวไอ้โจรกลับไม่มีผลกับมันเลยแม้แต่น้อย มันรีบคว้าหมับเข้าที่ท่อนไม้ ก่อนจะกระชากคอเสื้อผมเข้าไปร่วมวงด้วย

กลายเป็นว่าตอนนี้ไอ้โจรกระจอกเปลี่ยนเป้าหมายมาขึ้นคร่อมร่างผมแทน

“ไอ้ขี้ขลาดนี่...กล้าดียังไงเอาไม้มาตีหัวกู!” มันโมโหจนตัวสั่น ง้างมือเตรียมเหวี่ยงหมัดใส่หน้าผมเต็มแรง แต่ยังไม่ทันที่หมัดจะสะกิดโดนผิว ไอ้โรคจิตฝั่งนั้นก็ฟื้นตัวได้ทันพอดี เขาพุ่งมารวบหมับเข้าที่คอเสื้อ ไอ้โจรจากทางด้านหลังแล้วกระชากออก ก่อนจะเหวี่ยงหมัดเข้าที่หน้ามันอีกหมัดใหญ่จนมันหงายท้องตึง ก่อนจะรีบตามเข้าไปรวบตัวมันไว้ทันที

“เร็วเข้า มาช่วยฉันจับมันไว้!”

เสียงทุ้มเฉียบขาดของไอ้โรคจิตตะโกนสั่งเล็ดลอดผ่านไรฟัน ในขณะที่เจ้าตัวกำลังใช้เข่ากดหลังและรวบแขนไอ้โจรหน้าบากเอาไว้กับพื้นจนเสื้อเชิ้ตราคาแพงยับยู่ยี่

คำสั่งนั้นทำให้ผมสะดุ้งโหยง รีบดีดตัวลุกขึ้นมาจากพื้นทันที สมองของผมตอนนี้มันเบลอซะจนคิดอะไรไม่ออก แต่สายตาเหลือบไปเห็นม้วนเชือกปอฝางที่วางอยู่แถวเคาน์เตอร์พอดี เลยรีบตะครุบมันมาแล้วพุ่งตัวเข้าไปหาอีกฝ่าย กะว่าจะเอาไปมัดมือโจรตามที่คุณชายสั่ง

แต่ไอ้โจรบ้าพลังมันไม่ยอมหมอบง่าย ๆ น่ะสิ!

จังหวะที่ผมก้าวเท้าเข้าไปใกล้ ไอ้โจรเวรนั่นดันรวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายแว้งกัดเข้าที่แขนของไอ้โรคจิตเต็มแรง ความเจ็บทำให้เขาเผลอปล่อยมือจนเปิดโอกาสให้โจรกระจอกสะบัดตัวหลุดหนีไปได้

“แม่งเอ๊ย! ช่วยเร็วกว่านี้ไม่ได้หรือไง!!” อีกฝ่ายตวาดลั่น ก่อนจะสับเท้าวิ่งไปดักหน้าคนร้าย ส่วนผมก็รีบวิ่งตามไปดักข้างหลังของมัน

พวกเราช่วยกันต้อนไอ้โจรจนมันไม่มีทางหนี วินาทีสุดท้ายไอ้โรคจิตก็พยักหน้าส่งสัญญาณเป็นเชิงให้ผมพุ่งตัวเข้าไปตะครุบมันพร้อมกัน

แต่ไม่รู้ช่วยอีท่าไหน... แทนที่มือหนาของเขาจะคว้าตัวโจรแล้วกดลงกับพื้น อีกฝ่ายกลับเสียหลักพุ่งพรวดเข้าใส่ผมเต็มแรง จนร่างของเราทั้งคู่ล้มโครมลงไปนอนกลิ้งอยู่บนพื้นด้วยกัน

สถานการณ์ในตอนนี้กลายเป็นผมที่นอนหงายหน้าแผ่หลา โดยมีเขาตามลงมานอนคร่อมทับอยู่ด้านบน แต่นั่นยังไม่เลวร้ายเท่าฝ่ามือใหญ่ทั้งสองข้างที่ตอนนี้ดันประกบหมับเข้าที่หน้าอกของผมอย่างพอดิบพอดี มิหนำซ้ำยังขยับมือขยำมันอีกด้วย

“เฮ้ยยย! คุณทำอะไรเนี่ย!” ผมแหกปากลั่นด้วยความช็อก

“...!!”

ความเงียบงันแผ่ซ่านไปทั่วร้านสะดวกซื้อราว ๆ สามวินาที สัมผัสนุ่มหยุ่นสู้มือทำเอาคนบนร่างถึงกับชะงักแข็งทื่อไปทันที ไอ้โรคจิตจ้องใบหน้าผมครู่หนึ่งด้วยสายตาที่สับสนและตกตะลึง ก่อนจะรีบกระชากตัวลุกขึ้นพลางปฏิเสธอย่างลนลาน ใบหน้าหล่อเหลาขึ้นสีจัดจนลามไปถึงลำคอ

“ฉะ... ฉันไม่ได้ตั้งใจ! มันเป็นอุบัติเหตุ!”

ท่าทางลุกลี้ลุกลนขัดกับลุคคุณชายมาดนิ่งเมื่อครู่ลิบลับ ส่วนผมก็ได้แต่นอนแหมะอยู่บนพื้นร้านพลางยกมือขึ้นมากุมอกตัวเองด้วยความไวแสง โจรก็จับไม่ได้ แถมยังต้องมาเสียเอกราชหน้าอกหน้าใจให้ไอ้โรคจิตนี่อีก วันนี้มันวันซวยบรรลัยอะไรของผมกันเนี่ย

และในท้ายที่สุด ทุกอย่างก็จบลงเมื่อเสียงไซเรนของเจ้าหน้าที่ตำรวจที่มักจะมาในช่วงท้ายเสมอ พร้อมกับแสงไฟวิบวับที่สาดเข้ามาหน้าร้านสะดวกซื้อ หลังจากที่จอดสนิท เจ้าหน้าที่สองสามนายจะวิ่งกรูเข้ามาด้านใน

ขอบคุณสวรรค์ที่มาได้จังหวะ ไม่อย่างนั้นระหว่างผมกับไอ้โรคจิตนี่ คงได้มีใครคนใดคนหนึ่งคดีร้ายแรงอย่างแน่นอน