บทที่ 3/1

ตอนเช้าแยมลงมาทานข้าวกับคุณแม่ก่อนออกไป ทว่าวันนี้เธอไม่เห็นผู้ชายคนนั้นโผล่หน้าออกมา ปกติทุกเช้าเขามักจะลงมาทานข้าวเงียบๆแล้วออกไป

14:55

เสียงอาจารย์สอนดังสลับกับเสียงปากกาเขียนลงบนกระดาษ แยมก้มหน้าจดเล็กน้อย ก่อนจะรู้สึกถึงการสั่นของโทรศัพท์ใต้โต๊ะ เธอหยิบขึ้นมาดูอย่างแอบๆ

แม่ : แม่จะไม่อยู่บ้านสองสามวันนะ อยู่กับพี่ไปก่อน

คิ้วของแยมขมวดทันที นิ้วพิมพ์ตอบกลับอย่างรวดเร็ว

แยม : ไปไหน กลับมาเมื่อไหร่

แต่ข้อความถูกทิ้งไว้เพียงแค่นั้น ไม่มีคำตอบกลับมา

ตกเย็น หลังเลิกเรียน ขณะกำลังเก็บกระเป๋า เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นพร้อมสายเรียกเข้าไม่คุ้นนัก แยมกดรับเพราะคิดว่าอาจเป็นแม่ ทว่ากลับได้ยินเสียงทุ้มคุ้นหูของใครอีกคน

“ลงมาข้างล่าง ฉันมารับ”

เธอขมวดคิ้วหนักกว่าเดิม มารับทำไม แต่ยังคงเดินลงไปด้วยความสงสัย และเมื่อออกมาหน้าโรงเรียนก็เห็นรถสีดำคันหรูจอดรอ ศรัณย์ยืนพิงประตูรถ ราวกับไม่รีบร้อน เขามองเธอด้วยสายตานิ่งๆ แล้วพูดอย่างหนักแน่น

“แม่ฝากเธอไว้กับฉัน เพราะฉะนั้น…เชื่อฟังให้ดี”น้ำเสียงนั้นไม่ได้ดังมาก แต่แฝงแรงกดดันพอให้แยมรู้สึกเหมือนถูกจับกุมตั้งแต่ยังไม่ทันก้าวขึ้นรถ

18:37

ศรัณย์ขับรถเลี้ยวเข้ามาในภัตตาคารหรูแห่งหนึ่ง เขาลงจากรถไป แต่แยมไม่ได้ลงไป เพราะมันไม่ใช่ธุระของเธอ

ชายหนุ่มเคาะกระจกรถแล้วสั่งให้เธอลงมา แยมจึงต้องลงไปด้วย เธอสังเกตว่าบริเวณสันกรามของเขามีรอยแดงจางๆอยู่ คงไม่ใช่รอยตบของเธอหรอกน่ะ

เขาเดินเข้าไปด้านใน พนักงานต้อนรับเข้ามาทักทายแล้วนำเขาไปยังโต๊ะอาหาร

แยมตามเขาไปอย่างงงๆ พนักงานนำเมนูของร้านมาวางไว้ให้พวกเขา เหมือนว่าจะเป็นอาหารฝรั่งเศษ หญิงสาวที่เปิดดูถึงกับตาร้อน ราคาแต่ละจานเธอสามารถนำเงินนั้นไปกินมื้ออื่นได้อีกหลายวัน

คาราแพงขนาดนี้ ต่อให้เธอกินลงไปก็ไม่มีความสุข แต่อาจจะน้ำตาไหลเพราะเงินหมดกระเป๋า

ศรัณย์นั่งตรงข้ามเธอ เขาไม่ได้ถามว่าอยากกินอะไร เพียงเอ่ยปากสั่งพนักงาน แล้วเอ่ยสั่งเมนูให้เธอราวกับตัดสินใจแทนทั้งหมด

แยมแทบไม่ได้แตะเมนูในมือ แต่ก็จำต้องนั่งฟังเขาสั่งจานแพงราวกับเป็นเรื่องปกติ

ศรัณย์นั่งตรงข้ามด้วยท่วงท่าเรียบง่ายแต่ดูสง่า เธอจึงจัดแจงตัวเองให้นั่งตรงๆเหมือนเขาบ้าง

เสียงกริ่งเบา ๆ ดังขึ้นพร้อมกับพนักงานในชุดสูทดำก้าวเข้ามา เขาเข็นรถเสิร์ฟเงินมันวาวเข้ามาใกล้โต๊ะ ก่อนจะวางจานแรกลงตรงหน้า

หอยนางรมฝรั่งเศสเรียงบนถาดเงินเย็นเฉียบ มีเกล็ดน้ำแข็งปกคลุมรอบ ๆ เลมอนคาเวียร์เม็ดเล็กใสวาวตัดกับเปลือกหอยสีขาวนวล

แยมมองจานอาหารนิ่ง ราวกับไม่แน่ใจว่าควรเริ่มจากตรงไหน ขณะที่ศรัณย์เพียงเอื้อมไปบีบเลมอนลงแล้วตักเข้าปากอย่างชำนาญ

“คงเคยชินกับการกินข้าวแกงริมถนนมากสินะ ถึงได้ทำหน้าซื่อบื้อเวลาเจออาหารหรูหรา”

จานถัดมา เป็นตับห่านชิ้นหนาสีทองนวล ราดซอสพอร์ตไวน์สีแดงเข้ม กลิ่นหอมละมุนลอยอวล พนักงานวางคู่กับขนมปังบรีโอชที่เพิ่งอบเสร็จจนยังอุ่นอยู่

ศรัณย์เหลือบมองเธอเล็กน้อยก่อนจะตัดชิ้นตับห่านให้วางลงบนจานของเธอโดยไม่ถาม

จากนั้นเป็นซุปสีส้มทองในถ้วยกระเบื้องขาว ควันร้อนลอยขึ้นพร้อมกลิ่นทะเลที่ผสมกับความนุ่มลึกของครีมสด ด้านบนมีชิ้นเนื้อล็อบสเตอร์แดงสดวางอย่างประณีต

ยังมีเนื้อสเต็กลายหินอ่อนสวยจนแทบละลายตา ย่างให้ด้านนอกกรอบนิด ๆ ด้านในยังฉ่ำด้วยสีชมพูอ่อน ราดด้วยซอสทรัฟเฟิลดำ กลิ่นฟุ้งจนแยมเผลอกลืนน้ำลาย

ศรัณย์ทานไปอย่างใจเย็น ใช้ส้อมและมีดอย่างมีจังหวะ ขณะที่แยมแม้จะไม่คุ้นกับอาหารหรู แต่ก็พยายามวางมือให้ถูกวิธี

“แค่ซ้อมกับมีดยังจับไม่เป็น ฉันแทบอยากสั่งให้พนักงานเอาชามสุนัขมาเสิร์ฟให้เธอ คงเหมาะกว่าอาหารฝรั่งเศสหลายเท่า"

เธอไม่อยากให้เขามีข้ออ้างดูถูก แม้รู้ว่าความต่างระหว่างเขากับเธอนั้น เห็นชัดยิ่งกว่าเนื้อวากิวบนจานเสียอีก ประโยคแต่ละประโยคราวกับสาดน้ำโคลนใส่หน้าเธอก็ว่าได้

เป็นคำพูดที่เจ็บปวดมากตั้งแต่เคยได้ยินมา เธอไม่เคยถูกด้อยค่าขนาดนี้มาก่อน

สาวน้อยทานไปเงียบ ๆ จนจบมื้อ ก่อนจะล้วงกระเป๋าหยิบธนบัตรออกมา วางลงบนโต๊ะอย่างไม่ลังเล แม้รู้ว่ามันไม่มากพอจ่าย แต่ก็พอให้เขาเห็นว่าเธอไม่คิดจะเกาะใครกิน

ศรัณย์เลิกคิ้วเล็กน้อย เหยียดยิ้มเย็นก่อนจะเอ่ยอย่างไม่ไว้หน้า

“เก็บเศษเงินของเธอไปซะ” น้ำเสียงนั้นทั้งดูแคลนและเฉียบคม ราวกับเงินที่เธอวางไว้ไม่มีค่านอกจากจะทำให้เขารู้สึกว่าถูกดูหมิ่นเสียเอง

แยมเม้มปากแน่น สาเหตุที่หยิบเงินออกมาไม่ใช่เพราะอยากโชว์ฐานะ แต่เพราะไม่อยากให้เขามีโอกาสดูถูก ทว่ากลับกลายเป็นว่า เธอก็ยังถูกดูถูกอยู่ดี

“เก็บเศษเงินไปซื้อกระโปรงตัวใหม่ ไว้นุ่งเถอะ”

เขามักจะทำให้เธอเกลียดอยู่เสมอ เพราะแบบนี้เธอถึงไม่อยากจะสนิทด้วย

เมื่อกลับถึงบ้าน แยมลงจากรถตรงไปขึ้นห้องทันที โดยไม่ปริปากคุยกับเขาสักครึ่งคำ แม้แต่คำว่าขอบคุณเธอก็ไม่อยากจะเอ่ย

08 : 12

เช้าถัดมาคนตัวเล็กเตรียมตัวไปมหาลัย ทว่ากลับเห็นเขานั่งทานอาหารอยู่ในห้องโถงตั้งแต่เช้า ในมือถือนิตยสารกำลังเปิดไปทีละหน้าอย่างใจเย็น

แยมเดินผ่านไปราวกับไม่เห็นคนนั่งอยู่

“ไม่กินข้าวหรือไง”ศรัณย์เอ่ยถาม เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กเดินผ่านไปราวกับว่าเขาเป็นอากาศ

“ไม่ล่ะค่ะ”เธอปฏิเสธสั้นๆ

“เดี๋ยวก็หาว่าฉันดูแลไม่ดีอีก”

“ถ้าจะให้ดีกว่านี้ ต่างคนต่างอยู่น่าจะดีกว่าค่ะ”หญิงสาวตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงจิกกัด

ศรัณย์วางนิตยสารลงก่อนจะลุกตามสาวน้อยออกไป ร่างอรชรสูงไม่มาก ประมาณร้อยหกสิบห้า สวมกระโปรงสีดำรัดไปกับเอว โชว์ต้นขาเรียวยาว

เขายื่นมือออกไปดึงคอเสื้อเธอเบาๆ จนหญิงสาวสะดุ้งถอยหนีไปไกล