LOGINShare
บทที่1/1
Last Updated:
2025-09-22 16:43:06สายฝนเม็ดเล็กโปรยลงมาจากฟ้า ร่างสูงตระหง่านถือร่มคันสีดำไว้ในมือ ช่อดอกทิวลิปสีม่วงขนาดไม่ใหญ่มากวางไว้หน้าหลุมศพ
นัยน์ตาคู่คมแดงก่ำ ทว่ากลับเก็บกลั้นความรู้สึกนั้นไว้ในใจ ป้ายหลุมศพตรงหน้าเป็นแม่ของเขา เธอชอบดอกทิวลิปเป็นพิเศษ แผ่นหลังกว้างเย็นยะเยือกขณะมองหลุมศพ เขาแสดงความรู้ได้เพียงเท่านี้ เขาคิดเพียงแค่ว่าดอกไม้ช่อนี้ควรจะมอบให้แม่เร็วกว่านี้ เขาควรจะกลับมาก่อนที่ทั้งคู่จะหย่ากัน เรื่องราวทั้งหลั่งไหล่เข้ามาในความคิดของเขา ได้แต่คิดว่าเกิดอะไรขึ้นกับทั้งสอง เมื่อเขากลับมาแม่ก็จากไปแล้ว แถมพ่อยังแต่งงานใหม่อีก เรื่องราวตาลปัตรจนทำสมองของเขาแทบจะระเบิดออกมา ระหว่างที่ศรัณย์ไปฝึกงานที่อเมริกา ไม่มีใครปริปากบอกเขาสักคำเรื่องครอบครัว การกระทำเหล่านี้ทำเขาคับแค้นใจ ถ้าเป็นไปได้ก็อยากจะปลุกแม่ขึ้นมาตอบคำถามที่ค้างคาทั้งหมด น้ำฝนสาดลงบนแผ่นหินที่สลักชื่อของป้ายหลุมศพ เสียงน้ำสาดลงบนร่มอีกคัน จนทำให้ศรัณย์ต้องหันกลับไปมอง ชายวัยกลางคนเดินเข้ามากับช่อดอกไม้สีม่วงเช่นกัน รองเท้าหนังเปื้อนไปด้วยโคล้นจากฝน ใบหน้าของทั้งสองมีส่วนคล้ายกันอยู่บางสวน ศรัณย์ไม่ได้ถอยออกจากหน้าหลุมศพ แผ่นหลังของเขายังตั้งตรงราวกับกำแพงกันระหว่างคนด้านหลังกับหลุมศพ มีเพียงแค่เสียงฝนกระหน่ำลงมาที่บ่งบอกถึงระยะห่างของพวกเขา “ยังจะมีหน้ามาที่นี่อีกเหรอ”น้ำเสียงของเขาเย็นเฉียบพร้อมกับประโยคเย้ยหยันอีกฝ่าย “มันไม่ใช่อย่างที่แกคิด”มาวินอธิบาย ตอนนี้ลูกชายของเขากำลังโกรธและเข้าใจเรื่องราวทั้งหมดผิดไป “แล้วพ่ออยากจะให้ผมเข้าใจแบบไหนครับ”คำพูดของเขายังคงเย็นชา โดยไม่สนใจคำอธิบายของอีกฝ่ายแม้แต่น้อย “เรื่อง…” “เก็บดอกไม้กลับไปเถอะครับ เพราะมันไม่มีที่จะวางแล้ว” มาวินโกรธกับคำพูดและน้ำเสียงของลูกชาย จึงเข้ามาวางช่อดอกไม้ไว้กลับออกไปโดยไม่พูดไม่จาอีก ศรัยณ์มองช่อดอกทิวลิปอย่างรังเกียจ ก่อนจะใช้เท้าแตะมันออกไปจากป้ายหลุมศพแม่ของเขา บทที่ 1 แยมย้ายเข้ามาอาศัยอยู่คฤหาสน์หรูพร้อมกับคุณแม่ แม่ของเธอเพิ่งจะแต่งงานใหม่กับมหาเศรษฐีอับดับต้นๆ เธอไม่แปลกใจเลย เพราะแม่ของเธอเป็นคนทะเยอทะยาน รักความสะดวกสะบาย แม้ว่าคนข้างบ้านจะนินทาต่อว่าอย่างไร แม่ของเธอก็ไม่เคยเดือดร้อน วันนี้เธอเพิ่งจะไปสอบสัมภาษที่มหาลัยชื่อดังมา แถมยังผ่านได้แบบฉลุย แม่บอกว่าไม่ต้องพยายามมากยังไงเธอก็ผ่านอยู่แล้ว หญิงสาวพลิกตัวไปมา เพราะไม่คุ้นเคยกับที่ใหม่จึงนอนไม่หลับ แยมเหลือบมองนาฬิกาบนฝาผนังถึงได้รู้ว่าเธอนอนคิดมากจนถึงเที่ยงคืนแล้ว สาวน้อยรู้สึกคอแห้งจึงลงไปชั้นล่างเพื่อดื่มน้ำ และเธอก็จะเตรียมน้ำขึ้นไปด้วย จะได้ไม่ต้องลงมาดึกดื่น แยมเดินมาถึงห้องครัวก็เพิ่งจะรู้ตัวว่าลืมใส่รองเท้า เธอเปิดตู้เย็นหยิบน้ำมาออกมาหนึ่งขวด ค่อยๆควานหาแก้วมาดื่มน้ำ เมื่อเธอหันหลังกลับมาก็ปะทะกับชายร่างสูง แยมสะดุ้งจนแก้วในมือตกแตก เศษแก้วหลนกระจ่ายไปตามบริเวณพื้น “ระวัง”คนตัวเล็กร้องห้ามอย่างกังวล กลัวว่าเขาจะเหยียบเข้ากับเศษแก้วเหล่านั้น ทว่าร่างสูงกลับก้าวเข้ามาโดยไม่กลัวเศษแก้วเลยสักนิด “คนใช้ใหม่เหรอ”เขาพูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่า กลิ่นเหล้าโชยออกมาจากตัวตนของเขา สภาพโซเซแบบนี้คงจะกระดกไปหลายขวด ชายหนุ่มเข้ามากระชากร่างเธอออกไปให้พ้นตู้เย็น เขาจับเธอโยนออกไปราวกับว่าเธอเป็นแมวหนึ่งตัว ร่างของแยมลอยออกไปโดยที่เท้าไม่แตะพื้นเลยสักนิด “โอ๊ย” ไหล่กระแทกเข้ากับพื้นแข็งๆ โชคดีที่หน้าไม่ลงก่อน ไม่งั้นคงจะทรมานน่าดู แยมกุมหัวไหล่ไว้แน่น พร้อมกับมองค้อนใส่เขาก่อนจะเดินลากตัวเองขึ้นห้องไป หญิงสาวไม่เคยเห็นเขามาก่อน จึงไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร เช้าวันต่อมา สาวน้อยปวดตรงบริเวณหัวไหล่มาก เธอนวดเบาๆก่อนจะรีบแต่งตัวลงมาทานมื้อเช้ากับคุณแม่ เธอเพิ่งจะย้ายเข้ามาอยู่ใหม่ได้ไม่กี่วัน จึงไม่ค่อยรู้เรื่องรู้ราว แยมนั่งลงเก้าอีใกล้ๆคุณแม่ แม่บ้านกำลังจัดเตรียมที่นั่งสำหรับอีกหนึ่งคนตรงหน้าเธอ ขณะที่ทุกคนกำลังกินข้าว เสียงฝีเท้าดังมาจาบันไดอีกฝั่ง ร่างสูงประมาณร้อยแปดสิบเก้า สวมชุดสูทสีดำสนิท เธอไม่เคยเห็นใครแต่งตัวเนี้ยบขนาดนี้มาก่อน สายตาคู่เล็กมองสักเกตชายหนั่มอย่างละเอียด เขาไม่ใช่คนที่จับเธอโยนเมื่อคืนหรอกเหรอ ศรัณย์ขยับเก้าเล็กน้อยก่อนจะนั่งลง เขาไม่ได้สนใจคนที่ร่วมโต๊ะด้วย เพียงแค่นั่งทานเงียบๆ เสียงกระแอมของคุณพ่อดังขึ้น ทำให้แยมรีบวางช้อนในมือลงแล้วหันไปทางต้นเสียง “พ่ออยากจะแนะนำให้รู้จัก” เขากล่าวเสียงหนักแน่น “นี่คือ ลูกชายพ่ออายุห่างจากเธอสิบปีชื่อศรัณย์ แต่เขาบอกว่าอยากมีน้องสาวสักคนมานานแล้ว” แยมหันมองชายตรงหน้า ทว่าเขาไม่ได้สนใจการแนะนำของพ่อตัวเองเลยสักนิด ยังก้มหน้าก้มตาโดยไม่สะทกสะท้านอะไรเลย “สวัดดีค่ะ พี่ศรัณย์”แยมยกมือไหว้ตามมารยาท แต่ไร้เสียงตอบกลับของอีกฝ่าย คุณพ่อถึงกับหัวเสีย ตั้งท่าจะอ้าปากด่าทอแต่แม่กลับห้ามไว้ก่อน“พวกเขาเพิ่งจะเจอกัน ให้เวลาหน่อย” “หนูแยมติดรถไปมหาลัยกับพี่ศรัณย์นะ เขาผ่านทางนั้นอยู่แล้ว จะได้ไม่ต้องลำบากนั่งรถเบียดคนแต่เช้า” เธอชะงักไปเล็กน้อย “แต่หนูไม่อยากรบกวนพี่เขา” “ไม่รบกวนหรอก” คุณพ่อพูดขัดขึ้นมาทันควัน “เขาออกจากบ้านเจ็ดโมงตรง ต่อไปเตรียมตัวให้เรียบร้อย อย่าให้เขารอนาน” น้ำเสียงของเขาไม่ได้เปิดช่องให้เธอปฏิเสธ เธอจึงได้แต่พยักหน้าเบา ๆ ศรัณย์ลุกจากโต๊ะอาหารแล้วเดินออกไปไม่ให้สุ่มให้เสียง แม้แต่บอกลาก่อนออกไปก็ไม่มี แยมยังสับสนหรือว่าเขาจะออกไปแล้ว เธอจึงลุกยกมือไหว้พ่อกับแม่ก่อนออกไป ชายหนุ่มเดินเร็วมาก ท่อนขายาวก้าวออกไปแต่ละก้าวเปรียบกับเธอเดินสองก้าวเลยล่ะ แยมเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น กลัวว่าเขาจะไม่รอเธอ คนตัวเล็กรีบหยิบรองเท้าผ้าใบสีขาวมาสวมอย่างลวกๆก่อนจะวิ่งตรงไปที่รถหรู พรึ่บ! ใบหน้าดวงเล็กชนเข้าแผงอกกำยำ มันแข็งมาจนจมูกเธอปวด คนตัวเล็กรีบถอยห่างในเวลาต่อมา “อย่าเอาความสกปรกของเธอมาเปื้อนฉัน” ร่างสูงตรงหน้าขมวดคิ้ว เขาใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดเสื้อผ้าบริเวณแผงอกที่เธอเผลอชนเมื่อครู่อย่างรังเกียจ และจะโยนทิ้ง แยมจุกอยู่ในอกจนพูดไม่ออก แถมใบหน้าก็ชาจนไร้ความรู้สึก ไม่เคยรู้สึกอับอายขนาดนี้มาก่อนเลย “ขอโทษค่ะ”หญิงสาวก้มหน้าขอโทษ ดูเหมือนอีกฝ่ายจะรังเกียจเธอมาก ทว่าตอนที่เธอพูดออกไป อีกฝ่ายกลับหายขึ้นรถไปแล้ว “จะไปก็รีบขึ้นมา”น้ำเสียงของเขาแข็งกร้าว นัยน์ตาขลับสีดำไม่ได้ปรายตามองเธอแม้แต่น้อย รถหรูคันสีดำจอดอยู่เบื้องหน้า แยมจึงเปิดประตูเข้าไปนั่งด้านหลัง เห็นท่าทางไม่พอของเขาจึงเลี่ยงที่จะนั่งข้างคนขับ รถบูกัตติสีดำแล่นออกไปบนท้องถนนด้วยความเร็ว คนตัวเล็กนั่งแข็งทื่อไม่ปริปากสักคำ มองรถวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว
Latest chapter
รักข้ามเส้น บทที่ 21/2
“ผมถ่ายให้ครับ”แม่ของแยมชะงักไปนิด ก่อนจะยิ้มแล้วส่งโทรศัพท์ให้เขาอย่างไม่คิดมากแยมยืนนิ่ง ตัวเกร็งเล็กน้อยเหมือนทำตัวไม่ถูก เพราะชุดว่ายน้ำและเพราะสายตาของเขาที่มองมาอย่างอ่านไม่ออก ศรัณย์รับมือถือด้วยสีหน้าเรียบสนิท ไม่มีแม้รอยยิ้ม เขากดถ่ายรัว ๆ แทบไม่ให้เวลาเธอเปลี่ยนท่าเพียงไม่กี่วินาที เขาก็ยื่นโทรศัพท์คืนให้แม่เธอเหมือนไม่คิดอะไรแยมรับมาดูด้วยความเกรงใจ พร้อมพึมพำเบา ๆ ว่า “ขอบคุณค่ะ…”แต่พอเห็นรูปในเครื่อง เธอก็แข็งค้างไปทันที ไม่ใช่ภาพสวย ๆ บนเรือ ไม่ใช่ภาพเธอกับวิวทะเล แต่เป็นภาพข้อเท้าเธอทั้งดุ้น ซ้ำยังถ่ายมุมเดิมติดพื้นเรือเต็ม ๆแยมเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างอึ้ง ๆในขณะที่ศรัณย์เพียงยักคิ้วใส่เธอ เหมือนคนที่รู้ตัวดีว่าแกล้ง และตั้งใจแกล้ง นี่มัน ก่อกวนกันชัด ๆ ไม่ต้องเดาเลยว่าเจตนาอะไร!“เป็นไงลูก พี่เขาถ่ายให้สวยไหม”แม่เอ่ยถาม เมื่อเห็นเธอยืนนิ่งอยู่บนเรือ “สวยค่ะ สวยมากเลย”แยมตอบด้วยน้ำเสียงประชดประชัน แล้วเก็บโทรศัพท์กลับไป ก่อนจะเดินไปหยิบเสื้อชูชีพขึ้นมาสวมชายหนุ่มเองก็กำลังสวมชุดชูชีพอยู่ท้ายเรือ เขาใส่คล้องแคล้ว
รักข้ามเส้น บทที่ 21/1
ทว่าภาพที่เห็นกลับทำให้เธอใบหน้าร้อนผ่าวจนอาการหน้าชาเมื่อครู่หายวับไปอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มเปลื้องผ้าจนร่างเปลือยเปล่า แวกว่ายอยู่ในสระน้ำตรงระเบียงห้อง แม้ว่าระเบียงห้องของเขาจะไม่เปิดไฟ แต่แสงสะท้อนออกมาจาห้องเธอทำให้เห็นภาพชัดเจน“ซ่า”ร่างสูงโผล่ขึ้นมาเหนือน้ำพร้อมกับเสยผมที่เปียกชุ่มกลับขึ้นไป แผงอกกำยำมีหยาดน้ำไหลผ่านทั่วทั้งตัว กล้ามอกเป็นมัดชัดเจนราวกับถูกแกะสลักด้วยปลายมีด เส้นเลือดที่ท่อนแขนปูนขึ้นตามจังหวะ ไล่จากลำคอแกร่งลงไปถึงเอวสอบ ทุกจังหวะที่เขาขยับ หน้าท้องหกลูกนั้นก็ขยับตามเหมือนจะยั่วสายตาให้ละไปไหนไม่ถูกสายตาคมคายตวัดมองเสียงเปิดประตู สาวน้อยยื่นนิ่งราวกับรูปปั้น พร้อมดวงตากลมโตเบิกกว้าง ผิวแก้มของเธอร้อนผ่าวอย่างเห็นได้ชัด เมื่อเห็นว่าเขามองอยู่ก็รีบหันหลังไป“ถ้าอยากอาบด้วยกัน ก็แค่ถอดชุดแล้วกระโดดลงมา”“ไอ้บ้า”แยมสบถออกมาเล็กน้อย ก่อนจะรีบกลับเข้าห้องไปแล้วปิดประตูเสียงดังแยมลงมาชั้นล่างในช่วงเที่ยง แต่ในบ้านเงียบมาก เหมือนว่าแม่กับพ่อจะออกไปข้างนอก เธอเข้าไปในห้องครัวหาน้ำดื่ม ไม่นานก็ได้ยินเสียงรถดังอยู่ข้างนอกคุณแ
รักข้ามเส้น บทที่ 20/2
เหมือนต่างฝ่ายต่างไม่เข้าใจว่า ทำไมความเงียบถึงหนักแน่นขนาดนั้น เขาเปิดประตู ลงจากรถแล้วเดินอ้อมมาอีกฝั่ง ก่อนเปิดประตูให้เธอโดยไม่พูดอะไรเธอทำท่าจะเถียง แต่พอเห็นเขาแค่ยืนพิงประตูรถ สูบบุหรี่อีกมวนด้วยสีหน้าเรียบเฉย ก็ได้แต่ถอนหายใจเบา ๆ แล้วก้าวลงมาเอง“ขอบใจ”แยมพูดด้วยน้ำเสียงขอไปที ก่อนจะรีบเดินเข้าวิลล่าไป วิลล่าสองชั้นตั้งเด่นอยู่ริมทะเลราวกับถูกวางไว้อย่างตั้งใจให้รับลมและแสงตะวันทุกทิศทาง ตัวอาคารเป็นโทนขาวครีมสะอาดตา ผสมกระจกบานใหญ่ หากเป็นช่วงกลางวันคงเห็นแสงสะท้อนจากน้ำทะเล“มาแล้วเหรอ”คุณแม่เดินเข้าในห้องโถง เห็นลูกสาวยืนมองการตกแต่งภายในวิลล่า เธอลากกระเป๋ามาด้วยหนึ่งใบไม่ใหญ่มาก“จะกินข้าวเลยไหม”คุณแม่พูดพลางมองซ้ายมองขวา เพราะเห็นว่ามาด้วยกันสองคน แต่เห็นแยมเข้ามาคนเดียว“แยมขอเอาของไปเก็บก่อน”ชั้นล่างเป็นโถงโล่ง เพดานสูงโปร่ง กลิ่นลมทะเลพัดเข้ามาผ่านประตูกระจกบานยาวที่เปิดออกสู่ลานพักผ่อนด้านหน้า พื้นปูด้วยไม้สีอบอุ่นตัดกับผนังสีอ่อน ให้ความรู้สึกสงบเหมือนรีสอร์ตส่วนตัว มีโซฟาหนังสีทขาววางติดหน้าต่าง มองเห็นวิวทะเลแบบไร้สิ่
รักข้ามเส้น บทที่ 20/1
วันศุกร์ช่วงเย็นแยมกลับมาที่ห้องคนเดียว เพื่อจัดกระเป๋าอีกครั้ง ดูให้แน่ใจว่าได้ลืมเอาอะไรใส่กระเป๋า ประมาณหกโมงนัดเจอแม่ที่บ้านใหญ่และไปพร้อมกัน หลายวันก่อนที่ศรัณย์อาสาเลี้ยงอาหารพวกเธอ หลังจากวันนั้นก็แทบจะไม่เห็นเขาแม้แต่เงา สาวน้อยยังรู้สึกแปลกใจอยู่ไม่หายที่เขาจะไปด้วย แทบจะนึกบรรยากาศแสนอึดอัดบนโต๊ะอาหารออก และท่าทางไม่แยแสของเขาแยมเปลี่ยนจากชุดเดรสกระโปรงสีแดงลายดอกไม้สีขาว สวมทับด้วยคาร์ดิแกนสีดำ เธอปล่อยผมยาวมีติดกิ๊ฟเล็กน้อยไม่ให้ผมปลิวลงมาปรกหน้า แล้วลากกระเป๋าลากใบเล็กออกไปจากห้องเธอล็อคประตูห้องให้เรียบร้อย แต่กลับแอบมองห้องตรงข้ามที่ปิดประตูสนิด เขาไม่ไปหรอกเหรอ หรืออาจจะไปแล้ว แยมหันกลับมาแล้วทำสีหน้าครุ่นคิด ก่อนจะเบะปากแล้วรีบลงลิฟต์ไป ถ้าหากว่าเขาไม่ไปจริงๆก็ดีนะสิรางบางเดินออกมาหน้าคอนโด ชุดเดรสของเธอกระโปรงไม่ยาวมาก ชายผ้าลอยอยู่เหนือเข่า เธอตั้งท่าจะเรียกรถผ่านแอป จึงหยิบมือถือจึ้นมาไถหน้าจอแยมตื่นตระหนก จู่ๆก็โดดดีดหน้าผากอย่างไม่ทันตั้งตัว นัยน์ตาคู่งามเบิกกว้างด้วยความตกใจ “รีบขึ้นรถ”สาวน้อยกำลังงุงงง ทว่าร่างสูงประม
รักข้ามเส้น บทที่ 19/2
“ดึกแล้วน่ะ ทำไมไม่สั่งมาล่ะ”“ออกไปดีกว่า ไปกินที่ร้านกัน”พีชลากแยมออกมาจากห้อง ทั้งสองเดินควงแขนกันในโถงทางเดิน จนมาถึงล็อบบีของคอนโด “พี่…สวัสดีค่ะ”พีชรีบยกมือไหว้เมื่อเห็นเป็นพี่ชายของเพื่อน ศรัณย์ยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย ทว่าสายตากลับเหลือบมองคนที่เดินมาที่หลัง เธอใส่เสื้อยืดสีขาวกับกางเกงยีนส์ขายาว มัดผมไม่สูงมากและปล่อยมา ดูไม่ค่อยเรียบร้อยแต่กลับมีเสน่ห์ ผิดกับเพื่อนของเธอที่ใส่เสื้อครอปสั้นจนเห็นหน้าท้องแบนราว แต่เขากลับไม่สนใจสักนิด“จะไปไหนกันเหรอ”“ไปหาอะไรกัน จะไปด้วยกันไหมค่ะ”ระหว่างนั่งรถ แยมแอบหยิกพีชที่ต้นแขนเบาๆ ด้วยความโกรธ ก่อนจะขยับใบหน้าเข้าไปกระซิบใกล้หู “แกชวนเขามาทำไม”“ฉันไม่ได้ตั้งใจจะชวนจริง แค่พูดไปตามมารยาท ใครจะคิดว่าเขาจะอาสาเลี้ยงข้าว”พีชกระซิบตอบอย่างไม่มีทางเลือก ใครจะคิดว่าเขาจะตามมาศรัณย์ทำหน้าที่เป็นคนขับ เขาขับรถนุ่มนวลไม่เร่งรีบและความเร็วระดับปกติ รถคันหรูสีขาวจอดลงหน้าภัตตาคารระดับมิชลินสามดาว มีพนักออกมาต้อนรับดิบดี และพวกเธอก็ได้นั่งห้องวีไอพี โดยที่ไม่ต้องออกเงินเอง พนักงานนำ
รักข้ามเส้น บทที่ 19/1
บรรยากาศในรถเงียบสงัด ขณะที่พีชยังคงยิ้มแย้มอยู่โดยไม่คิดอะไรมาก รถคันหรูสีขาวแล่นไปด้วยความเร็ว แยมคิดว่าอีกเดี๋ยว เขาคงจะทิ้งพวกเธอไว้หน้ามหาลัย ไกลออกไปแปดร้อยเมตร ทว่าไม่ใช่อย่างที่เธอคิด เขาเลี้ยวเข้าไปส่งถึงหน้าคณะเสียด้วยซ้ำ เหมือนว่าเขาจะลำเอียงชัดเจน ทีกับเธอให้เดินลงไปเอง แถมยังจอดไกลไปอีก “ขอบคุณค่ะ”พีชเอ่ยขอบคุณก่อนลงจากรถ ส่วนแยมก็เดินลงไปเงียบๆ ขณะที่ดวงตาคมเข้มแอบมองเธอผ่านกระจก “ทำหน้าเหมือนตูดลิงเชียว นั้นพีชายแกน่ะ”เมื่อรถคันสีขาวเลี้ยวออกไป พีชจึงบ่นเพื่อนข้างกาย “ไม่ใช่พี่ชายแท้ๆสักหน่อย”แยมเองก็ตอบกลับอย่างเบื่อหน่าย เหมือนว่าเธอจะบอกเพื่อนไปหลายครั้งแล้ว ทั้งสองมาทานข้าวเช้าที่โรงอาหาร ระหว่างรอเลโอ “พี่ชายแกอายุเท่าไร” “ไม่รู้” “หล่อขนาดนั้น มีแฟนต้องสวยแน่ๆ” “ไม่รู้สิ” “ไม่รู้ก็ไม่รู้” “นี่ เมื่อคืนก่อนแกคงไม่ไปค้างกับเพื่อนของเลโอใช่ไหม” “เปล่า เขาแค่ไปส่งฉันที่บ้าน เผลอบอกที่อยู่ผิดน่ะ”แยมอ้างไปเรื่อย เธอไม่กล้าเล่าความจริงออกมา กลัวเพื่อ
You may also like
เกิดใหม่ทั้งที งั้นขอหย่าเลยแล้วกัน
แมลงผลไม้252.4K viewsคุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ
หรงหรงจื่ออี80.0K viewsประธานจี้หยุดใจร้ายสักที คุณซูแต่งงานใหม่แล้ว
เหวินเหยียนหน่วนหยู่204.6K viewsคุณชายฮิลล์ ปล่อยฉันนะ!
ทะเลใต้202.1K viewsคลั่งรักสาวขัด[ดอ]ดอก
หวางลี่อิง/มงกุฏดาว723 viewsรักร้าว
อัญญาณี324 viewsToxic พิษรักคนเลว
กชภาภัค465 viewsโคตรเลวที่รักเธอ
Madam Hangover64 views
