Se connecterPartager
2
Date de publication:
2026-02-02 15:03:02“พีร์ อย่าบอกพ่อแม่พี่เรื่องนี้ได้ไหม” อุษมาเอ่ยหลังจากที่ตำรวจกลับไปหมดแล้ว โดยที่พรุ่งนี้เธอจะต้องไปให้ปากคำที่สภ.ลำพูน ตามที่ร้อยเวรแจ้งไว้ก่อนจะขอตัวกลับไป
ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองเธอทันที ราวกับรอฟังอยู่แล้ว แววตาของเขายังมีความเคร่งเครียดจากเหตุการณ์เมื่อครู่
“อย่าบอกแม่พี่ได้ไหม” เธอพูดอีกครั้ง “แล้วก็…อย่าบอกพ่อช้างกับน้ามดด้วย”
พีร์ขมวดคิ้วเล็กน้อย “ทำไม”
“พี่ไม่อยากถูกเรียกตัวกลับกรุงเทพฯ” อุษมารีบอธิบาย “พ่อจะต้องบอกว่าเห็นไหม…บอกแล้วให้อยู่กับคนดูแล ไม่ให้มาอยู่ลำพูนคนเดียว” เธอพูดถึงนายแพทย์คิมหันต์[1] ที่ปกติก็ไม่ได้อยากให้ลูกสาวมาอยู่ที่นี่แต่แรก
“อ่อ” พิชญะทำเสียงในคอเป็นเชิงเข้าใจ เงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อด้วยความเชื่อมั่น
“ลุงหมอคิมทำได้อยู่แล้ว”
อุษมาหันไปค้อนเขา “นั่นล่ะ ตกลงว่าเธอรับปากไหม”
“ผมเข้าใจเอื้อนะ” เขาตอบสั้น ๆ “แล้วผมก็รู้ด้วยว่าถ้าลุงคิมรู้เรื่องนี้ เขาจะต้องไม่ชอบใจแน่ๆ”
อุษมาหรี่ตามองอีกฝ่ายสาธยายการคาดเดาความในใจของพ่อเธอ เพราะงั้นแหละ… เธอถึงต้องขอร้องเขาแบบนี้
อุษมาสูดลมหายใจอีกครั้งก่อนจะพูดให้ชัดเจน “พี่ขอร้องจริง ๆ นะพีร์ ไม่บอกผู้ใหญ่เรื่องนี้ได้ไหม”
พิชญะนิ่งไป แววตาคม ๆ มองเธอเหมือนกำลังชั่งใจว่าควรทำตามคำขอนั้นหรือไม่ แต่สุดท้ายเขาก็ถอนหายใจยาว
“ได้” เขาพูด “แต่ผมมีทางเลือกให้เอื้อ”
“เลือกอะไร” เธอชักสีหน้า ยังคงขุ่นใจกับเด็กบ้านี่ไม่หายที่เรียกเธอด้วยชื่อเฉยๆ เหมือนรุ่นราวคราวเดียวกัน
พิชญะยกสองนิ้วขึ้นให้เห็นชัด ๆ “ผมมีให้เอื้อสองทาง”
อุษมาจ้องเขาอย่างระแวงทันที “ว่ามา”
ชายหนุ่มมองไปรอบบ้านอีกครั้ง ราวกับตรวจพื้นที่ในหัวตลอดเวลา “ทางแรกเอื้อต้องย้ายไปอยู่บ้านผม หรือไปอยู่ที่อื่นที่ผมมั่นใจว่าปลอดภัย”
แค่ได้ยินคำว่า “อยู่บ้านผม” อุษมาก็มองเขาเหมือนพูดอะไรไม่เข้าท่า
บ้านพิชญะก็คือส่วนหนึ่งของคุ้มเวียงบัวในอดีต แม้ว่าไอยเรศจะแบ่งที่ดินและตัวคุ้มส่วนใหญ่มอบให้เป็นทรัพย์แผ่นดินไปแล้วก็ตาม แต่เธอก็ยังอดคิดไม่ได้ว่ามันน่ากลัวตามแบบบ้านโบราณทั่วไป
เธอยังจำความมืดในทางเดินยาว ๆ จำเสียงพื้นไม้ลั่นเอี๊ยดอ๊าด จำเงาบันไดที่ทอดยาวเหมือนมีคนยืนอยู่ตรงนั้นเสมอ
“ไม่เด็ดขาด” อุษมาตอบแทบทันที “พี่ไม่ไปอยู่บ้านผีสิงของเธอหรอก”
พิชญะเลิกคิ้ว “บ้านผมไม่ใช่บ้านผีสิง”
“สำหรับพี่มันไม่ใช่ก็ใกล้เคียง”
เขาจ้องเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ เหมือนกำลังอดทน “โอเคครับ งั้นทางที่สอง”
อุษมาขยับเข้าใกล้อีกนิดโดยไม่รู้ตัว เพราะความจริงเธออยากได้ “ทางที่สอง” มากกว่าอยู่แล้ว
ชายหนุ่มพูดช้า ๆ เน้นทุกคำเหมือนเป็นเงื่อนไขสัญญา “ทางที่สอง เอื้อต้องให้ช่างมาทำล็อกประตูใหม่ทั้งระบบ เปลี่ยนกลอนเปลี่ยนตัวล็อก แล้วติดกล้องเพิ่ม…อย่างน้อยจุดหน้าต่างที่เมื่อกี้โดนงัด”
“อันนี้พี่ต้องทำอยู่แล้ว” เธอพยักหน้าเห็นด้วย
“ยังไม่จบ” พิชญะแทรกเสียงเข้มขึ้นทันที “เอื้อต้องมีแม่บ้านมาอยู่ด้วย”
อุษมาชะงัก “พี่อยู่คนเดียวได้มาสองปีแล้วนะพีร์”
“ก็เพราะอยู่คนเดียวถึงโดนงัดบ้านไงครับ” เขาสวนกลับแบบไม่เว้นช่องว่างให้เธอเถียง
อุษมาจ้องเขาอยู่ครู่หนึ่ง รู้สึกเหมือนกำลังคุยกับกำแพง หรือเด็กที่ดื้อรั้นคนหนึ่ง โจรมันจะปล้นบ้าน บ้านจะอยู่กันกี่คนมันก็มาอยู่ดีไหม เธอคิดในใจ
และนั่นคือเหตุผลที่มันน่ารำคาญ… และน่าอ่อนใจในเวลาเดียวกัน
“พี่ไม่ชอบให้มีคนอื่นอยู่ด้วย” เธอพูดเบาลง “พี่ชอบอยู่คนเดียว”
[1] คิมห้นต์ พระเอกจากรอยร้าวรัก
Dernier chapitre
รักคุณมากกว่าเมื่อวาน (รุ่นลูกรอยร้าวรัก) 79 (จบ)
ธิบดีอยู่คุยต่ออีกครู่ จนกระทั่งการสนทนามาถึง “แล้ว คลินิกที่ลำพูนเป็นยังไงบ้างครับกิจการ”อุษมาเลิกคิ้วเล็กน้อย “คนแน่นค่ะ…เอื้อยังตกใจอยู่เลย ตอนเปิดใหม่ ๆ ก็คิดว่าคงค่อยเป็นค่อยไป”ธิบดีพยักหน้าแบบไม่คิดอะไร แต่เป็นอุษมาเองที่มองหน้าเขา แล้วคิดอะไรออกพอดี“เอ้อ… พูดถึงคลินิก เอื้อเจอพนักงานของคุณบีที่นั่นด้วยนะคะ”ธิบดีขมวดคิ้ว “ใครครับ”“น้องพลอยที่เป็นเลขาคุณไงคะ” อุษมาพูดช้า ๆ “เขามาตรวจครรภ์ค่ะ… พูดถึงตั้งแต่วันนั้นก็ไม่ได้เจออีก แล้วน้องเขาใกล้คลอดหรือยังคะนี่” ธิบดีมีสีหน้าช็อกทันที “พลอยนรา เขาลาออกไปสักพักแล้ว เมื่อกี้คุณเอื้อบอกผมว่าพลอยท้องเหรอ”เขาหยุดเหมือนได้สติ เปลี่ยนท่าทีฉับพลับ “ผมเพิ่งนึกออกว่ามีธุระต้องไปทำ ยินดีด้วยอีกครั้งขอตัวก่อนนะครับ”“ค่ะ” อุษมายิ้มแม้จะงงๆ “ขอบคุณที่มานะคะ”ประตูปิดลงหลังจากที่เขาออกไปอย่างรีบร้อน ทำให้สองหนุ่มสาวหันมามองหน้ากัน“เห็นไหมเอื้อ” เขาพูด “ผมว่าไม่ใช่ลูกน้องกับเจ้านายแล้วแหละ”อุษมาหัวเราะ “พีร์อย่าพูดดัง เดี๋ยวเขากลับมาได้ยินว่าเรานินทา”“รีบขนาดนั้นคงกลับมาหรอก” พิชญะหัวเราะแล้วทำหน้าจริงจัง “เอื้อ
รักคุณมากกว่าเมื่อวาน (รุ่นลูกรอยร้าวรัก) 78
อุษมามองเขานิ่ง ดวงตาเต็มไปด้วยความรู้สึกจนพูดไม่ออก ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ เธอสูดลมหายใจลึก แล้วเงยหน้ามองพิชญะ“เอื้อเข้าไปเองได้ พีร์อยู่รอข้างนอกนะคะ”พิชญะกำมือเธอแน่นขึ้นโดยไม่พูดอะไร เขาพยักหน้าเพียงครั้งเดียว “ผมอยู่ตรงนี้ครับ เอื้อไม่ต้องห่วง”เจ้าหน้าที่เข็นเตียงเข้าห้อง พิชญะเดินตามได้เพียงถึงเส้นสีแดงหน้าประตูห้องผ่าตัดเขาก้มลงหอมหน้าผากเธอเบา ๆ ก่อนที่เตียงจะถูกเข็นผ่านประตูนั้นไป“เดี๋ยวเจอกันนะครับ…”อุษมายิ้มให้เขาก่อนที่ประตูจะค่อย ๆ ปิดลง พิชญะยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น เหมือนโลกทั้งใบถูกปิดทิ้งไว้ข้างในพีรยาเดินเร็ว ๆ เข้ามาหาอวิกา “อ้อม… เอื้อเป็นยังไงบ้างตอนนี้”“กำลังเข้าห้องคลอดแล้วล่ะมด” อวิกาตอบยิ้มทั้งน้ำตา “ตาพีร์ก็ไปส่งเอื้อที่หน้าห้องผ่าตัด”พีรยาพยักหน้าเหมือนโล่งใจ แล้วหันไปมองคิมหันต์ “หมอคิม… สวัสดีค่ะ”คิมหันต์พยักหน้ารับอย่างสุภาพ “สวัสดีครับ ผมว่าเราไปหาที่นั่งรอกันดีกว่า”ไอยเรศเดินตามภรรยามาถึงพอดี เขามองคิมหันต์นิดหนึ่ง ก่อนจะยิ้มบาง ๆ “เดี๋ยววันนี้เราคงได้เป็นคุณปู่คุณตาพร้อมกันนะครับหมอคิม”คิมหันต์หัวเราะ “ครับ… มันคงต้องเป็นแบบนั้น”เวลาผ่า
รักคุณมากกว่าเมื่อวาน (รุ่นลูกรอยร้าวรัก) 77
ชายหนุ่มหัวเราะ “ผมพูดเล่นแต่เอื้อจะเอาจริงเหรอ”“จริงสิ” เธอยิ้ม “คนมาหาหมอ ต้องมีอะไรให้เดินดูรอเวลา ของสวยๆ งามๆ”เขามองเธออย่างเอ็นดูผู้หญิงที่ผ่านเรื่องเสียใจมามาก ผ่านช่วงเวลาเจ็บปวดทั้งทางร่างกายและจิตใจมาไม่น้อย แต่เธอยังคิดถึงคนอื่นได้เสมอระหว่างที่อุษมาเดินดูความเรียบร้อยรอบคลินิก สายตาเธอสะดุดกับหญิงสาวคนหนึ่งในชุดทำงานเรียบ ๆใบหน้าคุ้นตาอย่างบอกไม่ถูก อุษมาชะลอฝีเท้าภาพในหัวค่อย ๆ ปะติดปะต่อกัน นึกได้ว่าเธอคนนี้เป็นเลขาของธิบดี“น้องคะ…” เธอเอ่ยทักอย่างสุภาพ “เราเคยเจอกันที่ออฟฟิศคุณธิบดีใช่ไหมคะ พี่คุ้นหน้าน้องจัง”หญิงสาวสะดุ้งเล็กน้อยสีหน้าที่ตกใจเกินเหตุ ทำให้อุษมางง“ค่ะ… ใช่ค่ะ คุณเอื้อ” อีกฝ่ายตอบเร็วเกินไป มือกำกระเป๋าแน่น“คุณเอื้อ… จำพลอยได้ด้วยเหรอคะ”อุษมายิ้ม “จำได้สิคะ วันนั้นน้องพลอยมาส่งเอกสารให้คุณธิบดี”หญิงสาวพยักหน้าแต่สายตาเลิ่กลั่ก เหมือนกำลังกลัวบางอย่างที่อุษมายังมองไม่เห็น“น้องพลอยมาฝากท้องที่นี่เหรอคะ” อุษมาถามตามประสาคนท้องเหมือนกันหญิงสาวชะงักก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ “ใช่ค่ะ…”อุษมายิ้มให้อีกครั้งอย่างเป็นมิตร “ยินดีต้อนรับนะคะ ถ้ามีปั
รักคุณมากกว่าเมื่อวาน (รุ่นลูกรอยร้าวรัก) 76
ที่ดินขนาดสองไร่ติดถนนใหญ่ของลำพูน เคยเป็นเพียงผืนดินโล่งที่ถมทิ้งไว้นานเกือบสามปี แต่วันนี้มันไม่ว่างเปล่าอีกต่อไปอาคารสองชั้นเดียวพื้นที่ประมาณสามร้อยตารางเมตร การออกแบบดูเรียบสะอาดตาแต่ถูกต้องตามมาตรฐาน มีป้ายคลีนิกเวชกรรมเฉพาะทางสูติ–นรีเวช ในเครือของรพ.วิชชเวช เด่นอยู่ด้านหน้าท่ามกลางผู้คนที่มากันมากมายในวันเปิดคลินิก มีทั้งบรรดาผู้บริหารและเจ้าของ บุคลากรทางการแพทย์ เจ้าหน้าที่ของคลีนิกและลูกค้าที่รอมาใช้บริการนั้น ไอยเรศยืนมองจากอีกฝั่งถนน เขามองอาคารตรงหน้าอย่างพอใจ“เร็วกว่าที่คิดนะครับคุณหมอ” เขาพูดเบา ๆคิมหันต์ยืนข้าง ๆ พยักหน้า “ที่ดินพร้อม ทีมพร้อม ทุกอย่างเดินพร้อมกันครับ”การก่อสร้างดำเนินไปอย่างราบรื่นอย่างน่าประหลาด ส่วนพวกเอกสาร ขออนุญาต ออกแบบ จัดหาเครื่องมือ ทุกอย่างถูกจัดการอย่างเป็นระบบอย่างรวดเร็วคิมหันต์ไม่ได้ทำในฐานะ “พ่อของคนท้อง” แต่เขาทำในฐานะแพทย์ที่รู้ดีว่าการตั้งครรภ์ที่ปลอดภัย ต้องอาศัยมากกว่าแค่ความรักและคนไข้คนแรกของคลินิกก็ไม่ใช่ใครอื่น อุษมา นั่นเองวันนี้ตรงกับวันที่อายุครรภ์ได้หกเดือนพอดี หญิงสาวสวมชุดกระโปรงคนท้องสีอ่อน รูปร่างเริ่
รักคุณมากกว่าเมื่อวาน (รุ่นลูกรอยร้าวรัก) 75
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง เหมือนหยุดคิดอะไรก่อนที่พ่อของเธอจะพูดออกมา“งั้นพ่อจะเปิดคลินิกเอง” เขาพูดเหมือนเป็นการชวนไปกินข้าว “เปิดที่ลำพูนนั่นล่ะลูกให้อยู่ในเครือวิชชเวช ดูแลเอื้อกับหลานพ่อโดยเฉพาะ”อุษมาหัวเราะทั้งน้ำตา “พ่อไม่ต้องทำขนาดนั้นก็ได้ค่ะ”“ต้องทำ” คิมหันต์ตอบสั้น ๆ แต่หนักแน่น “พ่ออยากดูแลลูกสาวกับหลานตาให้ดีที่สุด”คืนนั้นอุษมานอนตะแคงมือวางบนท้องที่ยังไม่เปลี่ยนแปลงอะไรเลย พิชญะขยับเข้ามาใกล้วางมือทับมือเธอเบา ๆ“ผมไม่รู้ว่าลูกจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายหรือจะหน้าตาเหมือนใคร” เขาพูดเบา ๆ “แต่ยังไงผมรู้ว่าแกเกิดมาพร้อมกับคนที่รักรอบๆ ตัว”อุษมายิ้มหลับตาลงอย่างสบายใจสองปีที่ผ่านมา… เธอไม่ได้แค่หายป่วย แต่เธอได้ชีวิตกลับมาอย่างสมบูรณ์อีกครั้งหลายวันต่อมาห้องรับแขกในบ้านของไอยเรศเงียบสนิท มีเพียงเสียงแก้วกระทบกับโต๊ะ“เชิญครับคุณหมอคิม” ไอยเรศเชิญคิมหันต์นั่ง ก่อนจะนั่งลงฝั่งตรงข้าม“หมอคิมตั้งใจจะเปิดคลีนิกที่ลำพูนจริง ๆ เหรอ” ไอยเรศเปิดประเด็นแต่เต็มไปด้วยความอยากรู้คิมหันต์พยักหน้าเล็กน้อย“ใช่พ่อเลี้ยง ผมห่วงลูกสาวผมน่ะ ยายเอื้อไม่ยอมย้ายไปอยู่กรุงเทพฯ แล้ว
รักคุณมากกว่าเมื่อวาน (รุ่นลูกรอยร้าวรัก) 74
สองปีผ่านไป ชีวิตของพวกเขาก็ยังดำเนินต่อไปตามปกติ ไม่ได้มีการเปลี่ยนแปลงอะไรมากมาย แต่ทุกอย่างค่อย ๆ กลับเข้าที่เหมือนร่างกายที่ฟื้นตัวช้า ๆ หลังจากผ่านการเจ็บป่วยหนักวันนี้อุษมามีนัดตรวจติดตามอาการตามปกติ ที่หมอจะนัดห่างลงเรื่อยๆ เพราะเนื้องอกของเธอสงบมาได้ระยะหนึ่งแล้ว หญิงสาวนั่งฟังหมอพูดอย่างมีความหวัง หวังว่าสักวันจะได้ยินหมอบอกว่าเธอหายขาดแล้วมือประสานกันอยู่บนตัก ขณะผลตรวจวางอยู่ตรงหน้าคุณหมอ “เนื้องอกสงบดีนะคะ ไม่มีจุดใหม่ขึ้นมาเลย”หมอยิ้มให้เธอ “ตอนนี้สามารถหยุดยาคุมได้แล้วค่ะ”อุษมาพยักหน้าเบาๆ เหมือนใจยังไม่อยากเชื่อทั้งที่เป็นสิ่งที่รอฟังมาตลอด“แต่…” หมอพูดต่ออย่างรอบคอบ “ร่างกายคนไข้ ยังเข้าข่ายมีบุตรยากอยู่นะคะ ไม่ได้หมายความว่าห้ามมีเพียงแต่อาจจะต้องใช้เวลา หรืออาจจะมีได้ยากกว่าคนทั่วไป”คำว่ามีบุตรยากไม่ได้ทำให้เธอสะเทือนใจเหมือนในอดีต มันแค่ผ่านเข้ามา… แล้วผ่านไป หญิงสาวทำใจยอมรับเรื่องนี้ได้นานแล้วเธอออกจากโรงพยาบาลในวันนั้นด้วยความรู้สึกโล่งในรอบหลายปี เพราะร่างกายของเธอ… ไม่ต้องต่อสู้กับอะไรอีกแล้วคืนนั้นเธอเล่าให้พิชญะฟังทางโทรศัพท์ เขาไม่ได
รักคุณมากกว่าเมื่อวาน (รุ่นลูกรอยร้าวรัก) 64
ความเงียบหนักจนได้ยินเสียงแอร์ ณพัชชาหลับตาเหมือนตัดสินใจอะไรบางอย่าง แล้วเมื่อเธอลืมตาอีกครั้ง รอยยิ้มของเธอหายไป“ก็ได้ค่ะ” เธอพูดเสียงแข็ง “ฉันโกหก”พีรยาสะอึก “นี่เธอ…”ณพัชชาหัวเราะทั้งน้ำตา “ฉันรักเขา ฉันรักพีร์ รู้ไหมว่าฉันพยายามมานานแค่ไหนกว่าจะได้อยู่ข้างเขา”เธอหันไปมองอุษมา สายตาเต็ม
Dernière mise à jour : 2026-03-31รักคุณมากกว่าเมื่อวาน (รุ่นลูกรอยร้าวรัก) 61
อุษมารู้สึกมือสั่น ความโกรธ ความเจ็บ ความเย็นชาที่เธอแบกมาทั้งปี เหมือนถูกลมหนาวพัดกระจาย จนตอนนี้เหลือแค่ความจริงตรงหน้า เขาเลือดออกที่หน้าผากและขาของเขาบิดผิดมุมเล็กน้อย เธอกลืนน้ำลายพยายามตั้งสติแบบที่พ่อสอนมาตั้งแต่เด็ก“คุณขยับไม่ได้ใช่ไหม” เธอถามพิชญะส่ายหน้าเล็กน้อย “เจ็บมาก…เหมือนกระดูก
Dernière mise à jour : 2026-03-30รักคุณมากกว่าเมื่อวาน (รุ่นลูกรอยร้าวรัก) 56
แต่แม้เขาพูดแบบนั้น เท้าของเขากลับพาเขาเดินไปยังจุดแขวนโคมที่วัดเปิดให้ประชาชนแขวน ใกล้จุดแขวนโคมหลักของปีนี้ที่ถูกจัดอย่างอลังการโครงไม้ไผ่ขนาดใหญ่ตั้งเป็นซุ้มยาว มีเส้นลวดและเชือกขึงเป็นตาข่ายให้แขวนโคมได้แน่นหนา ผู้คนต่อแถวกันยาวเพื่ออธิษฐานก่อนแขวนและเหนือหัวขึ้นไปโคมจำนวนมหาศาลกำลังไหวเบา
Dernière mise à jour : 2026-03-29รักคุณมากกว่าเมื่อวาน (รุ่นลูกรอยร้าวรัก) 50
วันหนึ่งเขาขับรถไปจอดหน้าร้านอุษมาในช่วงสาย ร้านยังเปิดตามปกติ พนักงานต้อนรับเขาอย่างสุภาพ แต่สายตาแต่ละคู่เต็มไปด้วยความระแวดระวัง เพราะข่าวหย่ากันในเมืองเล็กๆ ไม่ใช่เรื่องที่ปิดได้“พี่เอื้ออยู่ไหมครับ” เขาถามยังคงเรียกเธอด้วยสรรพนามเดิมที่แทนฐานะพี่สาวเพื่อนพนักงานลังเลก่อนจะตอบ “คุณเอื้ออยู่
Dernière mise à jour : 2026-03-27
Vous vous intéresseriez aussi à
บ่วงเสน่หา คุณชาย อันตราย
ฉี แม่น้ำสายเก่า157.0K Vuesบังเอิญเป็นผัวเธอ (NC 18+)
กาแฟหอมกรุ่น112.4K Vuesรักร้ายจอมทระนง
หิมะที่ปลิดปลิว357.5K Vuesรวมเรื่องแซ่บ (7) NC20+
Beefy Cat94.9K Vuesทาสรักแม่ทัพมู่
เอสเต้/ซีฟางกั๋วเจีย 311 Vuesพยัคฆ์ร้ายล่ามรัก
พัดลดา11 Vuesเกิดใหม่อีกครั้งขออยู่อย่างสงบแล้วกันนะ
ไอส์'ลิต1.9K Vuesลูกสาวตาย ฉันขอหย่า ผัวเลวคุกเข่ารั้ง
สาวน้อยผู้หลงรักน้ำอัดลม870 Vues
