เข้าสู่ระบบ“ว่าไงชาร์ม” แน่นอนว่าเธอรู้จักคนที่โทรมาเป็นอย่างดี ลูกชายของอาชวีกับอาเจเจ หรือก็คือลูกพี่ลูกน้องของเจ้าของร้านที่เธอนั่งทำสปาเท้าอยู่นี่
“เจ้รักว่างไหมครับ” ชาร์มเอ่ยทักทายมาตามสาย
“คุยได้ ว่าไง”
“เย็นนี้เจ้ว่างไหมครับ พอดีเจ้านายผมอยากนัดคุยธุระด้วยน่ะครับ”
น้ำเสียงของชาร์มเป็นทางการกว่าทุกครั้ง ทำให้รักคุณขมวดคิ้ว คิดว่าเวลานี้เขาไม่น่าจะคุยกับเธอตามลำพัง คงมีใครอีกคนที่ชาร์มบอกว่าเป็นเจ้านายนั่งฟังอยู่ไม่ไกลแน่
“แล้วเจ้านายเธออยู่ไหนล่ะ” รักคุณเอ่ยถามหาคนที่เป็นเจ้านาย
“อะแฮ่ม สวัสดีครับคุณ...รักคุณ” เสียงจากคนที่เธอถามหาดังมาจากปลายสาย เขากดปิดสปีกเกอร์โฟนเปลี่ยนเป็นยกโทรศัพท์มือถือของชาร์มขึ้นแนบหูแทน
“ว่าไงคะ คุณดีแลน”
“ผมอยากเจรจาเรื่องหุ้นของโอเคโกโก้ คือ...”
“รักไม่คุยธุรกิจทางโทรศัพท์ ให้ชาร์มนัดมาก็แล้วกัน” น้ำเสียงอวดดีของรักคุณทำคนฟังอย่างดีแลนต้องกำมือแน่น เขายังพูดไม่ทันจบ เธอก็ตัดบทเขาอย่างไม่ไยดี
เก่ง! เก่งให้ตลอด! แม้จะโมโหเธอมากเพียงใด แต่สิ่งที่ดีแลนทำได้เวลานี้ก็เพียง...
“ครับ” ตอบรับกลับไป
“เอ้อ ตั้งแต่สัปดาห์หน้าถึงสิ้นปี รักไม่ว่างนะคะ” เมื่อได้ยินประโยคนี้จากรักคุณ คนฟังยิ่งขมวดคิ้วหนักกว่าเดิม
วันนี้วันศุกร์ ถ้าสัปดาห์หน้าเธอไม่ว่างถึงสิ้นปี เท่ากับว่าเขามีเวลาแค่วันหยุดสุดสัปดาห์นี้เท่านั้น
“ทำไมไม่ว่าง” น้ำเสียงดีแลนติดห้วนเล็กน้อย แต่ยังคงมาดความสุขุมลุ่มลึกตามแบบฉบับท่านประธานหวังจูเนียร์ไว้เช่นเคย
“รักจะไปบวชชี”
“บวชชี?...กล้วยน่ะเหรอ” ดีแลนผู้เป็นลูกครึ่งไทย-ฮ่องกงถามอย่างไม่แน่ใจ ถึงจะพูดภาษาไทยได้ แต่เขาก็ไม่ได้แตกฉานมากมาย รักคุณได้แต่ถอนหายใจ แต่ไม่ตอบคำถามเขา เธอแจ้งเรื่องที่เขาควรรู้อีกเรื่อง
“อ้อ วันอาทิตย์รักไม่คุยเรื่องงานนะคะ”
ดีแลนประมวลผลในหัวเร็วรี่ วันนี้วันศุกร์ พรุ่งนี้วันเสาร์ วันอาทิตย์ยายนี่ไม่ทำงาน และสัปดาห์หน้าเธอไม่ว่างถึงสิ้นปี เท่ากับว่าดีลการเจรจาเรื่องซื้อหุ้นของเธอ เขามีเวลาแค่พรุ่งนี้เท่านั้น
“นี่เธอ! เธอ เธอ” เขายังพูดไม่จบ ท่านประธานอย่างเขา ใครหน้าไหนกล้าวางสายใส่เขากัน
ปึง!
“แม่ง!”
“เป็นอะไรครับเฮีย”
“กูจะไปเมืองไทยตอนนี้!”
สองสาวถ่ายรูปแทบทุกมุมของคาเฟเปิดใหม่อย่างอารมณ์ดี บรรยากาศยามเย็นและพระอาทิตย์กำลังจะตกดิน ท้องฟ้าสีแดงให้ความรู้สึกคิดถึงคนไกล
“เสียดายที่นี่อยู่ไกลไปนิด” พอใจพูดอย่างเสียดายตามที่เธอพูดจริง ๆ คาเฟแห่งนี้อยู่นอกเมือง กว่าจะฝ่าฝูงคนออกมาจากในเมืองได้ก็ทำให้เธอทั้งสองคนมาถึงในเวลาเย็นย่ำแบบนี้
“อืม” รักคุณครางในลำคออย่างเห็นด้วย
“พอใจชอบ ห้องส่วนตัวแบบนี้ดีเนอะ”
“อืม เขามีไว้สำหรับมีตติ้งน่ะ ก็ดีนะ ห้องประชุมเล็ก ๆ แบบนี้เป็นส่วนตัวดี” รักคุณเองก็ชอบเช่นกัน เธอไม่ลืมถ่ายรูปหลาย ๆ มุม ตั้งใจว่าจะรีวิวให้เพื่อนในวันพรุ่งนี้
พอใจกดส่งข้อความยิก ๆ ตั้งแต่ถึงร้าน รักคุณโคลงศีรษะให้คนมีความรักทั้งหลาย ถ้าให้เดา คิดว่าอีกฝ่ายคงกำลังส่งข้อความให้น้องชายคนเล็กของเธอแน่
หญิงสาวนั่งข้างหน้าต่าง มองออกไปข้างนอกแสงกำลังสวย เห็นเครื่องบินลดระดับความสูงเพื่อลงจอด และเห็นอีกหลายลำกำลังไต่ระดับความสูงขึ้นสู่ท้องฟ้า จากนั้นก็หายลับไปกับก้อนเมฆ ที่นี่อยู่ไม่ไกลจากสุวรรณภูมิ เห็นเครื่องบิน หัวใจของเธอก็พลันคิดถึงใครคนนั้น คนที่เพิ่งคุยสายเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมา
คนที่เขาเคยบอกว่าไงนะ
“ฉันไม่ได้ชอบเธอ เธอไม่ใช่สเป็กฉัน”
เธอไม่ใช่สเป็กเขา แต่เขาโคตรใช่สเป็กเธอเลย รักคุณกดเข้าไอจีของตัวเองและดูความเคลื่อนไหวของคนที่เธอกดติดตามไว้
รู้ว่าน่าจะเป็นทีมงานของเขาเป็นคนใช้บัญชีนี้ แต่ก็นั่นแหละ ขอให้ได้เห็นเขาก็พอแล้ว
“เจ้รัก พอใจไปรับพี่แป๊บ”
“อื้อ”
รักคุณขานรับพลางขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ยังไม่ทันได้ถาม ว่าที่น้องสะใภ้ก็วิ่งออกจากห้องไปแล้ว
“ใครกัน พี่ของยายพอใจ” เธอบ่นพึมพำ ไม่ลืมที่จะกดไลก์ให้กับรูปของเขาคนนั้น อยากให้ถึงเวลาประชุมผู้ถือหุ้นเร็ว ๆ จัง อยากเจอเขาแล้ว
เสียงเปิดประตูห้องทำให้เธอละสายตาจากหน้าจอเพ่งมองคนที่เพิ่งเดินเข้ามา
นี่เธอคิดถึงเขามากจนตาฝาดเลยเหรอเนี่ย
“หวัดดี” เสียงของคนตรงหน้าทำให้ร่างบอบบางของรักคุณสะดุ้งเล็กน้อย
เขาจริง ๆ สินะ
“หวัดดี มาเร็วจังนะคะ”
“กรุงเทพฯ ก็แค่ปากซอย” ดีแลนแค่นยิ้ม
ปากดี! หญิงสาวก่นว่าคนตรงหน้าในใจ แต่สิ่งที่แสดงออกกลับตรงกันข้าม เธอยิ้มหวาน เชื้อเชิญคนมาใหม่ให้นั่งลงตรงโต๊ะกลางห้อง
ตอนพิเศษ 3 งานเข้าแล้วเช้ามืดของวันธรรมดาวันหนึ่ง อยู่ดี ๆ กลุ่มไลน์ของทั้งสองตระกูลก็เด้งพร้อมกับภาพการ์ดเชิญร่วมงานแต่งระหว่าง...‘นางสาวเพียงใจ หวัง กับ นายภาม ไพศาลสกุล’“เฮีย!!!” รักคุณเขย่าแขนสามีให้ตื่นมาอ่านข้อความด้วยกัน มาช่วยกันดูอีกนิดว่าเธอไม่ได้ตาฝาด“ครับ” ดีแลนบิดขี้เกียจอย่างเกียจคร้าน ไฟหัวเตียงถูกเปิดขึ้นเพราะข้างนอกหน้าต่างยังไม่สว่าง เวลาในตอนนี้คือตีห้ากว่า ๆ“เฮียอ่านเร็ว” รักคุณเร่งผู้เป็นสามี“ใจเย็นเมียจ๋า ภาษาไทยเฮียต้องสะกดนิดหนึ่ง” ถึงจะพูดภาษาไทยคล่อง แต่การอ่านของดีแลนนั้นค่อนข้างไปทางติดลบ“เออใช่ ลืมเลย เลื่อนอีกภาพ มีภาษาอังกฤษ” การ์ดแต่งงานถูกส่งมาสองรูป รูปหนึ่งภาษาไทย อีกรูปเป็นภาษาอังกฤษ“เฮ้ย! มันไปรักกันตอนไหน” ดีแลนเองก็ตกใจไม่แพ้เมียรัก ภามกับเพียงใจ พวกเขาไม่เคยระแคะระคายเรื่องระหว่างทั้งคู่เลยสักนิดเมื่อครั้งมาเยี่ยมพวกเขาตอนน้องดีนเกิด ทั้งคู่ก็ไม่มีท่าทีต่อกัน งานแต่งงานสายฟ้าแลบรักคุณรีบต่อสายหาน้องพอเถอะ...เอ๊ย พอใจทันที‘โทรมาเรื่องเจ้เพียงกับเฮียภามใช่ไหมคะ’ พอใจถามมาตามสายอย่างรู้ดีว่าสิ่งที่เจ้รักอยากรู้คืออะไร“เออ นั่นสิ
“หมด หมด” น้องดีนพูดขึ้น ทำให้ป้าก้อยและสายใจหัวเราะชอบใจเสียงกรีดร้องของสายใจและป้าก้อยดังขึ้นที่ห้องครัวของบ้านในเวลาสี่โมงครึ่ง สร้างความตกอกตกใจให้กับรักคุณ ดีที่ว่าเวลานี้มีเพียงแม่บ้านและพี่เลี้ยงเด็กเท่านั้น“เกิดอะไรขึ้น” รักคุณเอ่ยถามเมื่อเดินมาถึงห้องครัว“คุณรัก พวกเราถูกรางวัลที่หนึ่ง คุณหนูดีนหยิบให้ป้า ฮือ คุณหนูของป้า”“ใช่ค่ะคุณรัก คุณหนูช่วยพวกเราไว้แท้ ๆ ฮือ” เสียงร้องไห้ของสองสาวต่างวัยในห้องครัวทำให้รักคุณปวดหัวตุบ ๆ“ป้าก้อย สายใจ เรื่องที่ดีนหยิบหวยให้ ขอให้ปิดเป็นความลับนะ รักไม่อยากให้คนแห่มาขอหวย ขอให้เป็นความลับนะคะ โอเคไหม”เมื่อเจ้านายทำหน้าจริงจังทำให้ป้าก้อยและสายใจรับคำ ทั้งสองจึงตั้งใจเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ จะไม่บอกใคร ต่อไปป้าก้อยกับสายใจจะขอเป็นคนรวยเงียบ ๆ ทำงานอยู่ที่นี่กับคุณหนูดีนต่อ รักคุณถอนหายใจอย่างโล่งอก เมื่อเรื่องถูกหวยของป้ายก้อยกับสายใจเป็นความลับ ไม่มีใครรู้ ทั้งสองจัดการขึ้นเงินและจ่ายหนี้สินเรียบร้อย เงินที่เหลือก็ฝากไว้ในธนาคาร ไม่มีใครรู้ว่าสองคนนี้ปัจจุบันคือผ้าขี้ริ้วห่อทองรักคุณรู้ว่าตัวเองมีพลังพิเศษที่ไม่สามารถพิสูจน
“หมด หมด” น้องดีนพูดขึ้น ทำให้ป้าก้อยและสายใจหัวเราะชอบใจเสียงกรีดร้องของสายใจและป้าก้อยดังขึ้นที่ห้องครัวของบ้านในเวลาสี่โมงครึ่ง สร้างความตกอกตกใจให้กับรักคุณ ดีที่ว่าเวลานี้มีเพียงแม่บ้านและพี่เลี้ยงเด็กเท่านั้น“เกิดอะไรขึ้น” รักคุณเอ่ยถามเมื่อเดินมาถึงห้องครัว“คุณรัก พวกเราถูกรางวัลที่หนึ่ง คุณหนูดีนหยิบให้ป้า ฮือ คุณหนูของป้า”“ใช่ค่ะคุณรัก คุณหนูช่วยพวกเราไว้แท้ ๆ ฮือ” เสียงร้องไห้ของสองสาวต่างวัยในห้องครัวทำให้รักคุณปวดหัวตุบ ๆ“ป้าก้อย สายใจ เรื่องที่ดีนหยิบหวยให้ ขอให้ปิดเป็นความลับนะ รักไม่อยากให้คนแห่มาขอหวย ขอให้เป็นความลับนะคะ โอเคไหม”เมื่อเจ้านายทำหน้าจริงจังทำให้ป้าก้อยและสายใจรับคำ ทั้งสองจึงตั้งใจเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ จะไม่บอกใคร ต่อไปป้าก้อยกับสายใจจะขอเป็นคนรวยเงียบ ๆ ทำงานอยู่ที่นี่กับคุณหนูดีนต่อ รักคุณถอนหายใจอย่างโล่งอก เมื่อเรื่องถูกหวยของป้ายก้อยกับสายใจเป็นความลับ ไม่มีใครรู้ ทั้งสองจัดการขึ้นเงินและจ่ายหนี้สินเรียบร้อย เงินที่เหลือก็ฝากไว้ในธนาคาร ไม่มีใครรู้ว่าสองคนนี้ปัจจุบันคือผ้าขี้ริ้วห่อทองรักคุณรู้ว่าตัวเองมีพลังพิเศษที่ไม่สามารถพิสูจน
“พอ ๆ อย่าไปสนใจเรื่องคนอื่นเลย มาสนใจเรื่องของเราดีกว่า วันนี้คุณแม่อยากกินอะไรครับ”“ชาบู” / “หมูกระทะ” “เมนูสิ้นคิด” ดีแลนว่าสองสาว แต่ก็ยอมไปเตรียมเตาสำหรับทำทั้งสองเมนู ส่วนหมูหมักนั้นเขาเตรียมและใส่ช่องฟรีซไว้อยู่แล้ว เพราะรู้ว่าเป็นเมนูโปรดของสองสาว“เจ้าตัวเล็กดิ้นหรือยัง” พอใจลูบหน้าท้องของรักคุณที่นูนออกมาบ้างแล้ว“ดิ้นแล้ว”“เรื่องของน้าเฉินอย่างกับนิยายน้ำเน่าเนอะ พอใจว่าเอาไปสร้างเป็นละครคุณธรรมได้เลยมั้งเนี่ย” พอใจเสนอความคิดเห็น“เขาถึงได้ว่าไง ชีวิตจริงยิ่งกว่าละคร” รักคุณเสนอความคิดเห็น พลางนึกไปถึงเรื่องราวที่ดีแลนเล่าให้ฟังครั้งเมื่อเดียร์น่าสารภาพรักกับฟางเฉินเท่ากับว่าตอนนั้นเดียร์น่าอกหักสินะ เพราะฟางเฉินไม่ได้รับรักเธอและแต่งงานหลังจากนั้นในอีกสามปีให้หลัง แต่งงานได้สองปี ฟางเฉินก็เสียลูกและภรรยาห้าปีต่อมาเดียร์น่าก็กลับมาฮ่องกง และหลังจากนั้นไม่นานเธอก็ท้อง เรื่องราวของเดียร์น่ายิ่งกว่านิยายไม่ต่างจากของฟางเฉินเลยรักคุณหวังให้ทั้งสองคนครองรักกันอย่างราบรื่น ขอให้อุปสรรคทั้งมวลจงผ่านพ้นไป รู้สึกผิดไม่น้อยที่เคยเผลอคิดว่าลูกในท้องของเธอเป็นลูกของดีแลน หวัง
ตอนพิเศษ 1 กาลครั้งหนึ่งลูกใคร“เข้ามา” เสียงเคาะประตูห้องนั่งเล่นทำให้ม่านฟ้าละสายตาจากนิตยสารในมือเมื่อประตูห้องเปิดออก ก็พบว่าลูกสาวฝาแฝดทั้งสองกับหลานสาวเดินเข้ามานั่งเบียดชิดกับผู้เป็นแม่ส่วนหลานสาวคนเล็กสุดของตระกูลนั่งพับเพียบอยู่บนพื้นพรม และเวลานี้กำลังนวดขาและแข้งให้เธอ“มาอ้อนขนาดนี้ ทำอะไรผิดมาหรือเปล่า”“เปล่านะคะแม่” เจนนี่รีบปฏิเสธ“พวกเราแค่มีเรื่องจะถาม” เจมมี่ขยายความให้แม่ไม่หวาดระแวง“ใช่ค่ะ ไม่ได้ทำอะไรผิดมาเลยค่ะ แถมพอใจยังมีเรื่องมารายงานด้วยนะคะ” พอใจซึ่งรับหน้าที่เป็นมือนวดอธิบายเพิ่มเติม“มีเรื่องอะไร” แต่ม่านฟ้ายังถามอย่างหวาดระแวงเช่นเดิม“แม่คะ ใครเป็นพ่อของลูกในท้องเดียร์น่าเหรอคะ ทำไมแม่ต้องให้เธออยู่ที่นี่” คำถามของเจนนี่ทำให้ใบหน้างามของผู้เป็นแม่หนักใจ“เจ้รักเขากลัวว่าจะเป็นลูกของเฮียดีแลนค่ะป้าม่าน”“รักคุณรู้เรื่องของเดียร์น่าเหรอ” ม่านฟ้าถามพอใจกลับด้วยความตกใจ“เจนขอโทษค่ะแม่ เจนเผลอบอกกับรักคุณเอง เจนไม่รู้นี่นาว่าสองคนนี้คบกัน” เจนนี่ยอมรับสารภาพ“แม่บอกได้แค่ว่าลูกในท้องของเดียร์น่าไม่ใช่คนของตระกูลหวัง พอใจบอกกับรักคุณให้สบายใจได้เลย”“ถ้าง
ส่วนดีแลน หวัง ทุกวันนี้ยังตั้งหน้าตั้งตาปลูกป่าและสร้างบ้านพักให้น้อง ๆ ไว้มาพักตากอากาศ แต่คนที่ย้ายมาอยู่ถาวรกับเขาคือพ่อกับแม่ของตัวเอง“ดีนครับ พักก่อนครับลูก” รักคุณเดินลงบ้านมาพร้อมกับถ้วยข้าวต้มของลูกชาย“มากินข้าวลูก” รักคุณนั่งลงบนเสื่อสานผืนใหญ่ ลูกชายของเธอวิ่งดุกดิก ตัวกลม ๆ ล้มตัวนอนแผ่ทันทีที่มาถึงเสื่อ“เหนื่อยเหรอลูก” หวังชางถามหลานชายอย่างห่วงใย“ก๊าบ” เด็กชายตัวเล็กตอบคำถามผู้เป็นปู่ แค่หลานตอบเท่านี้ ผู้ใหญ่ทั้งสี่ก็หัวเราะชอบใจ ความหลงหลานไม่มีใครเกิน“หม่ำ ๆ ครับ” รักคุณปล่อยให้ลูกหายเหนื่อยแล้วจึงเรียกมากินข้าว วันนี้เป็นข้าวต้มปลา ซึ่งลูกชายของเธอชอบมาก ฝีมือการต้มโดยพ่อของลูกชายเธอเอง“กินข้าวครับพ่อแม่” ดีแลนซึ่งมีผ้ากันเปื้อนผืนสีฟ้าน่ารักสวมทับชุดเสื้อผ้า ยกถ้วยข้าวต้มมาเสิร์ฟให้ผู้ใหญ่ทั้งสี่ เมนูสบายท้องตอนเช้าเป็นอาหารย่อยง่ายของผู้สูงวัย และลูกชายเขาเองก็ชอบเช่นกัน ยิงปืนนัดเดียวได้นกทั้งฝูง“นี่ของเมียรักครับ”“อากาศที่นี่ดีจัง โดยเฉพาะหลังจากฝนตก” ลลิตาพูดขึ้นเมื่อลมเย็นได้พัดหมอกยามเช้ามากระทบใบหน้างาม“คิดถึงตอนที่เราไปไปกางเต็นท์บนดอยอินทนนท์นะ” ภา







