บทที่ 4

“นั่งก่อนสิ เดินทางมาเหนื่อย ๆ สั่งอะไรดีคะ” รักคุณนั่งลง และไม่ลืมชวนเขาให้นั่งตาม

“ผมรีบ” คนรีบนั่งลง เขาเมินหน้าไปอีกทาง มองเธอแค่ปลายหางตา ถ้าไม่ใช่ธุระสำคัญ เขาไม่มีทางมาเจอหน้าผู้หญิงคนนี้หรอก

‘เป็นตุ๊ดหรือไง ถักเปียให้น้องด้วย’

ยายคนนิสัยเสียแต่เด็ก ชอบบุลลีคนอื่น

“แต่รักหิว ถ้าท้องหิวก็คิดอะไรไม่ออก คงคุยธุระไม่ได้” สายตาคมของคนตรงข้ามเธอตวัดกลับมามองเธออย่างเอาเรื่อง แต่คนอย่างรักคุณมีหรือจะใส่ใจ คนที่ถ่อมาถึงนี่คงอยากคุยกับเธอมาก 

เธอกดสั่งเมนูที่อยากกิน คาดว่ายายพอใจตัวร้ายคงไม่เข้ามาแล้ว เผลอ ๆ อาจจะหนีกลับไปพร้อมชาร์มและทิ้งเธอกับเขาให้คุยธุระกันที่นี่

ทั้งห้องมีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศ คนตัวโตยืนนิ่งมองทิวทัศน์ข้างนอกหน้าต่าง แผ่นหลังกว้างกับเสื้อเชิ้ตสีดำช่างทำให้เขาน่าเกรงขาม

วันนี้เขามาในลุคออลแบล็กที่คุ้นเคย ดูดุดัน สุขุมและหล่อสะบัด ใบหูขาวมีห่วงสีเงิน ทำให้ดูดิบเถื่อน แต่กลับมีออร่าผู้ดีทุกตารางนิ้ว

ดีแลนรู้สึกถึงสายตาที่จับจ้องแผ่นหลังตนเอง เขาเหลือบดูเงาสะท้อนจากกระจกตรงมุมหน้าต่างก็เห็นเธอนั่งเท้าคางมองเขาตาเยิ้ม

โรคจิต!

มีผู้หญิงเพียงคนเดียวบนโลกที่เขาด่าว่าโรคจิต และผู้หญิงคนนั้นคือคนที่เขาเลือกจะหันหลังให้ในทุก ๆ โอกาส

‘รักคุณ ไพศาลสกุล’

ต่อให้มีผู้หญิงคนเดียวบนโลกใบนี้ เขาก็ไม่คิดจะแลเหลียวยายโรคจิตอย่างเธอ

ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น เพียงไม่นานประตูก็เปิดพร้อมกับถาดอาหารและเครื่องดื่มที่นำมาวางตรงตำแหน่งที่เธอกับเขานั่ง

“กินข้าวกันค่ะ” เสียงหวานที่เรียกให้เขากินข้าวมาพร้อมกลิ่นอาหารชวนหิว

“ฉันไม่หิว”

จ๊อก...!

จังหวะนรกชัด ๆ เขาบอกไม่หิว แต่ท้องดันร้องต่อหน้าเธอ ดีแลนที่เวลานี้หน้าร้อนไปทั้งแถบด้วยความอับอาย เรื่องนี้จะเกิดต่อหน้าใครก็ได้ แต่ไม่ควรเกิดต่อหน้าของเธอ

“ข้าวผัดต้มยำของโปรดคุณ รักสั่งมาให้คุณนะคะ”

หญิงสาวยิ้มละไมและแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินเสียงท้องร้องของคนขี้เก๊ก

“อะแฮ่ม! กินก็ได้ ดีกว่าเหลือทิ้ง” คนไม่หิวนั่งตรงกับจานข้าวผัดต้มยำกุ้ง

เธอรู้ว่าเป็นของโปรดเขา แต่เขาจะไม่ถามให้เธอได้ใจหรอกว่าทำไมถึงรู้

รักคุณแอบมองคนที่ตั้งหน้าตั้งตากินข้าวผัดต้มยำกุ้ง ตั้งใจกินอย่างกับไม่ได้กินมานาน เธอดันแก้วโกโก้เย็นไปใกล้ ๆ เขา จากนั้นกลับมาสนใจจานของตัวเอง ซึ่งเป็นข้าวผัดต้มยำกุ้งเหมือนกัน แต่ปริมาณของเธอน้อยกว่าของเขาอยู่มาก

เพราะเธอสั่งข้าวผัดต้มยำกุ้ง 2 จาน แต่ระบุว่าให้แบ่งของจานที่ 2 ไปเพิ่มให้จานแรกครึ่งหนึ่ง

รักคุณยิ้มเมื่อนึกถึงข้อความที่เธอหมายเหตุไว้ในตอนที่สั่งข้าวผัดต้มยำกุ้ง

“อิ่มไหมคะ” รักคุณเอ่ยถามเมื่อเห็นอีกฝ่ายนั่งพิงพนักและยกโกโก้เย็นไม่หวานไม่นมขึ้นดื่ม

“อืม” เขาขานรับในลำคอ มองจานข้าวผัดต้มยำกุ้งของเธอที่เวลานี้ยังเหลือ นี่เธอกินช้าหรือว่าได้เยอะกว่าเขาเนี่ย

ดีแลนหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดส่งข้อความบอกมารดาว่าเวลานี้เขาอยู่ประเทศไทย ช่วงนี้พ่อกับแม่ของเขายังพักผ่อนกับแก๊งเพื่อน ๆ ของท่าน ซึ่งแน่นอนว่ารวมถึงพ่อกับแม่ของคนตรงหน้าด้วยเช่นกัน

ความสัมพันธ์ของรุ่นพ่อแม่เกี่ยวโยงมาถึงรุ่นลูก

เธอรวบช้อนและยกมือขึ้นไหว้ขอบคุณจานอาหาร ดีแลนเสมองทางอื่น

เพียงไม่นานพนักงานก็จัดการยกจานอาหารออกไป และบนโต๊ะถูกแทนที่ด้วยเค้กช็อกโกแลตหน้านิ่มสองจาน

“คุยกันได้หรือยัง” เขาเอ่ยถามเมื่อเธอไม่ยอมบอกให้เขาเริ่มพูดสักที

“เชิญค่ะ”

“ผมอยากซื้อหุ้นโอเคโกโก้ทั้งหมด” มือของรักคุณที่กำลังจะตัดเค้กตรงหน้าถึงกับชะงักค้าง

“ทำไมคะ” เธอวางช้อนและเปลี่ยนไปจ้องหน้าเขาแทน คำถามแม้เรียบง่าย แต่คนตอบยากที่จะเอ่ยออกมา

“เพื่ออำนาจในการบริหาร” คำตอบของเขาทำเอาคนฟังแค่นยิ้ม เธอเท้าคางมองหน้าเขาอย่างพินิจพิจารณา ดีแลนกระสับกระส่ายราวกับว่าสายตาของเธอเป็นดั่งเครื่องสแกนที่มองเขาทะลุปรุโปร่ง

“ผมอยากซื้อหุ้นคุณ” เขาเอ่ยย้ำอีกครั้ง คราวนี้คนฟังยิ้มร้าย เขาไม่ชอบรอยยิ้มนี้ของเธอเลย ไม่สิ เขาโคตรเกลียดรอยยิ้มแม่มดโรคจิตของเธอที่สุด

รักคุณใช้ปลายช้อนสะกิดหน้าเค้กที่นิ่มราวกับลาวาเข้าปาก และส่วนหนึ่งของหน้าเค้กเลอะที่ริมฝีปากอิ่มสีชมพูระเรื่อ เธอใช้ลิ้นสีแดงสดกวาดเลียริมฝีปากล่าง

ทุกการกระทำของเธออยู่ในสายตาของดีแลนตลอดเวลา เขาหายใจติดขัดเพราะยายแม่มดตรงหน้า

“นอนกับฉันสิ แล้วฉันจะขายให้คุณ”