Ten of Swords - 2/2

“ตอแหล” กิ่งกาญจน์หลุดปาก เพราะรู้ความจริงอยู่แก่ใจ พอยัยเด็กนี่เล่าออกมาเลยเผลอโพล่งขึ้นตัดบท เธอนึกไม่ถึงว่าคนที่ดูเงียบ ๆ ไม่หือไม่อืออะไรมาตลอดจะเริ่มมีปากเสียงขึ้นมาได้แบบนี้ แต่ก็ช่างเถอะ กิ่งกาญจน์พยายามนิ่งไว้เพราะไม่ว่าจะเถียงให้ตายยังไงยัยหัวอ่อนนี่ไม่มีปัญญาดิ้นหลุดหรอก

“เชฟจงใจใส่ร้ายหนูค่ะ” เสียงของพุฒิตาสั่นเครือเพราะในใจเริ่มมีความรู้สึกหลากหลายประดังประเดเข้ามา ทั้งคำถามที่คิดไม่ตกว่าทำไมเชฟกิ่งถึงทำแบบนี้ เธอไปทำอะไรให้เจ็บแค้นกันตอนไหน แล้วเธอควรทำยังไงให้ทุกคนเชื่อดี

“ฉันจะไปใส่ร้ายเธอได้ยังไงเตย ในเมื่อเธอเป็นคนเซ็นชื่อลงไปเอง ฉันไม่ได้จับมือเธอเซ็นนะอย่าลืมสิ” กิ่งกาญจน์เฉไฉ และสิ่งที่เธอพูดก็มีเหตุผล

พุฒิตาได้แต่จ้องกิ่งกาญจน์เขม็งพลางอ้าปากค้าง คนอะไรโกหกหน้าด้าน ๆ!

“แล้วดูการแต่งตัวกับกระเป๋าเข้าสิ ลำพังเงินเดือนซูเชฟจะมีปัญญาซื้อมาใช้เหรอ คงไม่ใช่ว่าหัวสูงอยากใช้ของแพงเกินตัวจนต้องหาช่องทางโกงเอาเงินมาใช้แบบนี้หรอกนะ” กิ่งกาญจน์ถากถาง เธอเล็งสำรวจเสื้อผ้าการแต่งกายของหญิงสาวตั้งแต่เข้าห้องมาแล้ว ตอนนี้สบโอกาสเล่นงานจึงพุ่งเป้าไปที่เครื่องแต่งกายของหญิงสาว ชี้ให้ทุกคนสังเกตแล้วตัวเองจะได้พ้นข้อสงสัย

น้ำหน้าอย่างเธอคิดจะมาลองดีกับฉันมันเร็วไปย่ะนังเตย กิ่งกาญจน์กระหยิ่มในใจ แววตาเจ้าเล่ห์นั้นส่งให้ใบหน้าดูอัปลักษณ์ขึ้นไปอีก

พุฒิตากำลังจะอ้าปากโต้กลับทว่าถูกเสียงตวาดของใครบางคนดังขัดเสียก่อน

“เงียบ! นี่มันห้องประชุม ถ้าจะมาเถียงกัน โน่นข้างนอก” เป็นรองประธานเมฆินทร์นั่นเอง เดิมทีเขาอารมณ์คุกรุ่นได้ที่อยู่แล้ว เมื่อต้องเจอกับการเถียงกันไปมาแบบไม่มีใครยอมใคร ก็ทำให้ความอดทนของเขาสิ้นสุดลงจนตวาดออกไป

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูดังขึ้นก่อนจะถูกเปิดออก ทุกสิ่งชะงักนิ่งลงชั่วคราว

ผู้มาใหม่นั้นหาใช่ใครอื่น แต่เป็นราเชนทร์ โจทก์หมายเลขหนึ่งของพุฒิตา ชายหนุ่มปรากฏกายในมาดน่าเกรงขาม ผมเสยเรียบ สวมแว่นตาราคาแพง และสูทดำสนิททั้งตัว เมื่อก้าวเข้ามาก็เพิ่มบรรยากาศกดดันภายในห้องขึ้นอีกเท่าตัว

วันนี้เป็นวันรวมญาติของเจ้ากรรมนายเวรของเธอหรืออย่างไร จะมีอีกไหม ถ้ามีก็มาเลย มัดรวมมาให้หมดทีเดียวเลย จัดมาให้มันจบ ๆ

สายตาของชายหนุ่มที่จับจ้องเธออย่างเอาเป็นเอาตาย ทำให้เธอเริ่มวิงเวียน พะอืดพะอม…

พุฒิตาหายใจติดขัด แผ่นหลังเปียกชื้นทั้งที่แอร์เย็นเจี๊ยบ เกิดมาเพิ่งเข้าใจว่า ‘เหงื่อเย็น’ เป็นอย่างไรก็คราวนี้นี่เอง

ราเชนทร์ตรงเข้ามานั่งข้างพุฒิตา แล้วแบมือรับเอกสารจากคิมหันต์ เลขาฯ หนุ่มคู่กายที่อยู่ด้านหลัง โดยที่สายตายังจับจ้องหญิงสาวตลอดเวลา

หน้าตาก็ดี รสนิยมการแต่งตัวก็เข้าท่า เสียดาย ไม่น่าเป็นยัยตัวแสบ ราเชนทร์คิดก่อนกวาดตาอ่านรายงานคร่าว ๆ

เขาพลิกเอกสารอย่างไม่สบอารมณ์ถึงหน้าสุดท้ายก่อนโยนลงโต๊ะ แล้วจึงหันไปกล่าวกับหญิงสาวที่นั่งหน้าเจื่อนอยู่

“ผมราเชนทร์ เป็นที่ปรึกษากฎหมายของโรงแรมและบริษัทในเครือ และเป็นผู้เสียหายจากการทำงานของคุณ”

“ค่ะ” พุฒิตาสะดุ้งตอบได้เพียงเท่านั้น

“คุณพุฒิตา มารยาทงามสินะ” ราเชนทร์ย้ำ

ใช่ เธอรู้น่า ว่าเธอชื่อพุฒิตา นามสกุลมารยาทงาม แล้วยังไง มีอะไรก็พูดมาเลย ไม่ต้องทวนชื่อเธอก็ได้จะบอกว่าเธอทำให้บริษัทเสียหาย ทำให้โรงแรมเสียชื่อเสียง หรืออะไรก็แล้วแต่ พูดออกมาเลย!

ใจอยากตะโกนออกไปแบบนั้น แต่ตอนนี้เธอตอบได้แค่คำว่า...

“ค่ะ” ก่อนจะงุดคางลงไปอีก

“งามจริง ๆ งามหน้ามาก เป็นถึงเชฟห้องอาหารดังกลับทำแบบนี้” ราเชนทร์ถูกใจหน้าตาเธอตั้งแต่แรกเห็น เมื่อนึกถึงคำว่างามในนามสกุลจึงเผลอหลุดคำนี้ออกไป ก่อนนึกได้ว่าตัวเองต้องมีสภาพอนาถขนาดไหนเพราะการกระทำของเธอ เขารีบกลับลำกลบเกลื่อนคำชมเป็นคำตำหนิกลางอากาศอย่างแนบเนียน

“คะ?” เดี๋ยวก่อนนะ ทำไมต้องย้ำคำว่างามในนามสกุลเธอนักหนา นี่มันบุลลี่กันชัด ๆ

“คุณไม่รู้หรือไงว่าความสะอาดและคุณภาพอาหารเป็นสิ่งที่ต้องอยู่ในสำนึกของคนทำอาหาร” ราเชนทร์จี้จุด

“ทราบค่ะ” เธอรู้ดีอยู่แล้วน่า แต่เรื่องวัตถุดิบโทษเธอได้ที่ไหน

“ทราบ? แล้วเห็นหลักฐานพวกนั้นไหม”

“เห็นค่ะ แต่หนูไม่ได้ทำนะคะ” พุฒิตาพยายามแย้ง

“ถ้าไม่ได้ทำแล้วนี่ลายเซ็นใคร” ราเชนทร์เริ่มหงุดหงิดกับแม่สาวมารยาทงามที่ท่าทางจะไม่ยอมรับสิ่งที่ตนก่อ

“ลายเซ็นหนูเอง แต่หนูไม่รู้เนื้อหาในเอกสาร ตอนนั้นเชฟกิ่งบอกให้เซ็นรับของเฉย ๆ หนูก็เลยเซ็นค่ะ” พุฒิตาพูดความจริงทั้งหมดแล้ว ได้โปรดเชื่อสักทีเถอะ

“นี่แกหาว่าฉันหลอกแกเหรอนังเตย” กิ่งกาญจน์เดือดขึ้นอีกครั้งจนไม่อาจทนนั่งนิ่ง ๆ ได้

“คุณกิ่งกาญจน์ ผมเชิญคุณมานั่งร่วมรับฟังในฐานะหัวหน้าแผนกครัว ถ้ายังจะแทรกขึ้นมาอีกก็ขอเชิญคุณออกไปก่อน” เมฆินทร์เอ่ยขัด

เมื่อถูกตำหนิ กิ่งกาญจน์จึงได้แต่พยายามสงบปากสงบคำ แต่ไม่วายจ้องพุฒิตาอย่างเคืองแค้น

ฝ่ายพุฒิตาที่เงยหน้ามาเจอสายตานั้นก็ขมวดคิ้วด้วยท่าทีไม่ยอมเช่นกัน

พฤติกรรมของสองคนนี้อยู่ในสายตาของเมฆินทร์ทั้งหมด อันที่จริงเขาก็ไม่อยากเชื่อว่าเด็กคนนี้จะคดโกง เพราะจากประวัติและข้อมูลที่ให้คนไปสืบมา วันหนึ่ง ๆ เธอแทบไม่ได้ติดต่อกับใครเลย นอกจากทำงานในห้องอาหารและรับงานถ่ายแบบ ก็มีแค่ถ่ายคลิปสอนทำอาหารง่าย ๆ และเต้นคัฟเวอร์ลงแอปฯ ออนไลน์

เธอมีเพื่อนสนิทเพียงสี่ถึงห้าคน หนึ่งในนั้นเป็นคนที่เขารู้จักดี ทั้งยังเป็นลูกสาวเจ้าของโรงแรมแห่งนี้ด้วย ด้วยอุปนิสัยพื้นฐานแล้ว พุฒิตาไม่น่าจะโกงเพื่อนตัวเองลง อีกทั้งท่าทางตอนนี้เจ้าตัวก็ยืนกรานว่าไม่รู้เรื่องจริง ๆ แต่ใครจะบอกได้ว่าโกหกหรือเปล่า

“ถ้าไม่ได้ทำ แล้วไหนพยานหรือหลักฐานล่ะ” ราเชนทร์กล่าวต่อ

“คือ...” พุฒิตาอ้ำอึ้ง ก่อนขบเม้มริมฝีปาก เธอไม่รู้จะไปหาหลักฐานจากไหนจริง ๆ

“หึ! ไม่มี” ราเชนทร์ยิ้มหยัน เขาเห็นมานักต่อนักแล้ว พวกทำความผิดแล้วทำท่าน่าสงสาร อ้างไม่รู้ ไม่ได้ทำ พอขอหลักฐานก็ไปต่อไม่เป็น คิดจะหลอกใครกันหา

“จะยังไงก็แล้วแต่นะคุณพุฒิตา ต่อให้คุณจะถูกหลอกเซ็นรับเอกสาร ไม่ได้อ่านเอกสาร หรือเอาหอยเน่ามาทำอาหารให้ผมกับคุณราเชนทร์กินเพราะถูกบังคับก็ตาม ประเด็นสำคัญคือคุณทำหน้าที่ได้อย่างบกพร่องร้ายแรงอยู่ดี” เมฆินทร์กล่าวต่อ

“ใช่” ราเชนทร์เสริม

“เพราะคุณได้รับมอบหมายให้ตรวจสอบวัตถุดิบที่มาส่งทุกครั้ง แต่คุณกลับละเลยหน้าที่ ทำให้ไม่รู้ว่ามีการตบตาเพิ่มน้ำหนักสอดไส้บรรจุภัณฑ์ ทั้งยังมีของใกล้เน่าและของไร้คุณภาพไม่ตรงตามมาตรฐานปะปนมา” เมฆินทร์แจกแจงความผิดในการละเลยหน้าที่ของพุฒิตา ปิดท้ายด้วยประโยคชวนสันหลังวาบ

“ด้วยความผิดที่ก่อให้เกิดความเสียหายร้ายแรง ทางเราจึงพิจารณาให้คุณพ้นสภาพจากการเป็นพนักงานของที่นี่ นับแต่วันนี้เป็นต้นไป”

กิ่งกาญจน์ลิงโลดขึ้นทันที เธอส่งยิ้มเยาะให้พุฒิตาอย่างสะใจ...สมน้ำหน้า

ต่างกับพุฒิตาที่หูอื้อราวกับเพิ่งได้ยินเสียงฟ้าผ่า เธอรวบรวมสติแล้วพยายามยืนกรานอีกครั้ง แม้รู้ดีว่าไร้ประโยชน์

“แต่หนูไม่ได้ตั้งใจให้มันเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นจริง ๆ นะคะ!” ก็ยัยป้ากิ่งไม่ให้เธอตรวจสอบวัตถุดิบ แจ้งเจอของใกล้เน่าทีไรก็ไม่ยอมฟัง จะให้ทำยังไงอีกเล่า! พุฒิตาอยากพูดออกไปใจจะขาด สมองตื้อไปหมดจนปากไม่ยอมขยับตามคำสั่ง

“คุณพุฒิตา มารยาทงามครับ มติที่ประชุมออกมาแล้ว ถ้าคุณคิดว่ามีหลักฐานแก้ต่างก็เอาออกมาสิครับ อย่ามัวแต่พูดแค่ว่าไม่ได้ทำ ไม่ได้ตั้งใจ มันไม่มีประโยชน์ครับ แล้วจะบอกให้เอาบุญนะ พวกผมไม่แจ้งจับคุณก็ดีแค่ไหนแล้ว” กล่าวเสร็จ ราเชนทร์ก็ยื่นรายการเรียกเก็บค่าใช้จ่ายต่าง ๆ ให้กับพุฒิตา

“และในฐานะผู้เสียหายโดยตรงจากความชุ่ยของคุณ ผมขอเรียกร้องค่ารักษาพยาบาล ค่าชดเชยค่าห้องอาหารที่ผมจองไว้สำหรับดินเนอร์ ค่าที่พักโรงแรมจำนวนหนึ่งคืนในวันเกิดเหตุ ค่าทำขวัญ รวมทั้งหมดห้าแสนบาท ตามรายการนี้ครับ”

ห้าแสน! จะบ้าเหรอ!! ฟังแล้วจะวูบ...

แต่ยังไม่ทันที่เธอจะล้มพับลงไป เจ้าหน้าที่ฝ่ายบุคคลก็เดินเข้ามาวางเอกสารปึกหนึ่งลงตรงหน้าเธอ

“ทางซัปพลายเออร์เจ้าก่อนติดต่อมาร้องเรียนว่ามีการยกเลิกสัญญาก่อนกำหนด จะให้ทางเราชดใช้ค่าเสียหายเป็นเงินทั้งหมดหนึ่งล้านบาท ส่วนใบนี้คือรายการค่าเสียหายของทางบริษัทเราครับ คุณเป็นผู้ร่วมโครงการที่บริษัทเราลงทุนไปมากเพื่อพัฒนาความรู้ความสามารถ เราจึงคาดหวังกับคุณไว้มาก แต่ผลลัพธ์ที่เราได้กลับมา คือการทำงานสะเพร่า ไร้ความรอบคอบ อาจถึงขั้นมีการฉ้อโกงด้วย ดังนั้น คุณจะต้องชดใช้ค่าเสียหายให้กับบริษัทเป็นจำนวนเงินหนึ่งล้าน...”

ขณะที่เจ้าหน้าที่ฝ่ายบุคคลกำลังร่ายยาวถึงความผิด และค่าสินไหมทดแทนที่เธอต้องชดใช้อยู่นั้น พุฒิตาก็หูดับไปเป็นที่เรียบร้อย เธอไม่รับรู้อะไรอีกทั้งสิ้น ภาพตรงหน้าเริ่มพร่ามัว จนกระทั่งมืดสนิท...