Ten of Swords - 1/2

สิบวันต่อมา...

เวลาเดินไปอย่างรวดเร็ว แต่ช่างแสนยาวนานช้าเป็นเต่าคลานสำหรับพุฒิตา

และแล้วการรอคอยอันแสนทรมานก็สิ้นสุดลงเสียทีเมื่อมีโทรศัพท์เรียกตัวเธอ

ทว่าครั้งนี้ไม่ได้ให้ไปที่ห้องครัวเหมือนอย่างเคย แต่เป็นส่วนสำนักงานของโรงแรม ซึ่งการไปที่นั่นทำให้เธอรู้สึกหวั่นใจเหลือเกิน

ตลอดสิบวันมานี้หญิงครุ่นคิดหาหลักฐานแก้ต่างให้ตัวเองอยู่หลายวิธี ทั้งพยายามส่งข้อความ และพยายามโทรติดต่อเพื่อนร่วมงานให้ช่วยเป็นพยานให้ แต่ดูเหมือนใครก็ไม่อยากเดือดร้อนด้วย จึงพากันติดต่อไม่ได้ หรือไม่ก็ตัดสายเธออย่างรวดเร็ว ที่สำคัญตัวพุฒิตาเองก็ไม่ได้สนิทกับใครมากนัก เพราะมัวแต่ตั้งหน้าตั้งตาทำงาน เลิกจากตรงนี้ไปตรงนั้น ทำให้ไม่มีโอกาสสานสัมพันธ์กับเพื่อนร่วมงานไว้สักเท่าไร แม้แต่เฟยเฟยที่ดูเป็นห่วงเป็นใยกันก็ยังไม่กล้าพูดอะไร

คิดแล้วก็รู้สึกอึดอัดหนักอกขึ้นมาพร้อมโทษตัวเองอีกครั้ง นังเตยนะนังเตย ทั้งที่ก็รู้สึกทะแม่งแต่ทำไมไม่รู้จักเก็บหลักฐานเซฟตัวเองเอาไว้บ้างเล่าโธ่เอ๋ย

หญิงสาวทึ้งผมตัวเอง เดินวนไปเวียนมา ตุ๋นตุ๋นเห็นทาสสาวเดินอยู่อย่างนี้หลายวันแล้ว วันแรก ๆ มันเงยหน้ามองแล้วร้องทักบ้าง เพราะแค่มองก็เวียนหัวแล้ว แต่ทาสก็ไม่หายจากอาการนี้สักที พักหลังมันเลยหลับตาใส่ดีกว่า

แต่ดูวันนี้ทาสจะลุกลี้ลุกลนยิ่งกว่าที่ผ่านมา ตุ๋นตุ๋นถอนหายใจ เอาใจช่วยแล้วกันนะ เพราะถ้าทาสแย่ เจ้านายอย่างตุ๋นก็แย่เหมือนกัน!

พุฒิตาหยุดเดินในที่สุด นึกอยากหาบางอย่างมาเป็นที่พึ่งทางใจ เธออยากรู้ว่าจะผ่านวันนี้ไปได้ไหมจึงลังเลอยู่นานว่าจะเปิดไพ่ประจำวันดีหรือไม่

แต่พักหลังมานี้ผลทำนายเจอแต่เรื่องซวย แถมยังแม่นเสียด้วย ทำเอาหญิงสาวสองจิตสองใจ

เอายังไงดีนะ... ใจหนึ่งก็กังวล อีกใจก็ขวางต่อมอยากรู้ไม่ไหว แต่ไหน ๆ ขอแง้มดูหน่อยแล้วกันน่า เผื่อได้ไพ่ดีมีกำลังใจให้ใจชื้นขึ้นมาบ้าง

พุฒิตาตัดสินใจได้ดังนั้นแล้วจึงกดเข้าแอปพลิเคชันเลือกไพ่ประจำวันเช่นที่เคยทำ

“สาธุขอให้ได้ขอให้โดนทีเถอะ” รอไม่นานก็ปรากฏคำทำนายที่เฉียบ สั้น และกระชับสุด ๆ

Card of the Day: Ten of Swords ⚔️ วิกฤติหนัก ตกงาน ถูกไล่ออก

กำลังใจกับผีน่ะสิ!

ได้ไพ่ประจำวันแบบนี้ ทำเอาใจเหี่ยวเสียจนไม่อยากออกจากบ้านเลย… โทรไปขอเลื่อนก่อนได้ไหมนะ

หญิงสาวกระสับกระส่าย ความคิดตีกันในหัวอีกครั้ง พะว้าพะวังว่าจะออกจากบ้านดีหรือเปล่า จนทำให้เสียเวลาไปร่วมหลายนาที ครั้นเหลือบมองนาฬิกาก็พบว่าตนต้องรีบแต่งตัวเพื่อไปเผชิญกับความจริงแล้ว

รีบไปดีกว่า ก่อนจะโดนข้อหาไปนัดสายให้คะแนนติดลบไปยิ่งกว่านี้…พุฒิตาปลอบใจตัวเองแล้วกัดฟันแต่งตัวให้เสร็จ แม้ผลไพ่ที่ซ้ำเติมกับเหตุการณ์ที่รออยู่จะพาหมดอาลัยตายอยากซะเหลือเกิน แต่ยังไงก็ขอสวยไว้ก่อนแล้วกัน

“ตุ๋นตุ๋น หนูว่าวันนี้มี้แต่งลุคไหนดีคะ” เธอหยิบชุดออกมาทาบตัวเทียบถามเจ้านายถึงสองชุด แม้จะรู้ว่าไม่ได้คำตอบกลับมาก็ตาม

ตุ๋นตุ๋นปรือตาขึ้น มองชุดเดรสกระโปรงหวานระบายพลิ้วสีอ่อนทางซ้าย แล้วหันมองเชิ้ตขาวคู่กระโปรงทรงเอรัดรูปทางขวาพลางคิด

ก่อนจะปรึกษาแฟชั่นกับใครช่วยดูสไตล์กันด้วยได้ไหม แมวอย่างเราเน้นงานผิวนะเหมียว! ว่าแล้วแมวเน้นผิวอย่างตุ๋นก็ถอนใจใส่ทาสสวยแต่ซื่อบื้ออีกรอบ ก่อนซุกคางลงบนเบาะนุ่มแล้วหลับใส่ตามเคย ไม่สนใจทาสคนนี้อีก

“อ๋า นอนต่ออีกแล้ว ตุ๋นตุ๋นของมี้นอนเก่งจังเลย” พุฒิตาพูดคุยกับสัตว์เลี้ยงแสนรักแล้วรู้สึกผ่อนคลายขึ้นบ้าง ก่อนโยนชุดทั้งสองเข้าตู้ตามเดิม

เอาเป็นว่าสวยเสริมความมั่นใจสักหน่อยดีกว่า พุฒิตาหยิบกระเป๋าแบรนด์หรูที่เธอเก็บหอมรอมริบสอยตามกระแสออกมา วางทาบเข้าคู่กับชุดกระโปรงสูทเข้ารูปสีน้ำตาล เป็นชุดสวยสง่าที่เธอปิ๊งแต่แรกเห็นแม้ราคาจะแสนแรง ทั้งยังไม่มีโอกาสได้ใส่ไปไหนเลยสักครั้ง เพราะเธอเป็นเชฟอยู่ในครัวไม่จำเป็นต้องแต่งเต็ม อีกทั้งอากาศเมืองไทยที่ฆ่าคนอุตริใส่สูทให้ตายคาชุดได้ แต่วันนี้จะไปเข้าห้องเย็นทั้งที ชุดนี้คงช่วยเธอได้บ้างแหละน่า…

โดยปกติพุฒิตาจะใช้ชีวิตอยู่แต่ในครัว เสร็จแล้วไปสตูดิโอถ่ายภาพเมื่อมีงาน และกลับหอพัก ไม่เคยไปที่ไหนอื่นอีก โดยเฉพาะส่วนสำนักงานแห่งนี้ ล่าสุดคงประมาณสามสี่ปีก่อนตอนมารายงานตัวเป็นพนักงานประจำ จากนั้นก็ไม่ได้มาอีกเลยทำให้รู้สึกไม่คุ้นเคยและทำตัวไม่ถูกอยู่เล็กน้อย

“สวัสดีค่ะ ติดต่ออะไรคะ” พนักงานต้อนรับเห็นพุฒิตาเดินตรงเข้ามาจึงกล่าวทักทาย

“มีนัดกับคุณบงกช เลขาฯ ท่านรองประธานค่ะ” เธอบอก

“ไม่ทราบให้แจ้งว่าใครมาขอพบคะ”

“พุฒิตาค่ะ”

“กรุณารอสักครู่ค่ะ” พนักงานต้อนรับต่อสายเข้าออฟฟิศที่อยู่ชั้นบน แจ้งความประสงค์ของผู้ติดต่อ แล้วหยิบคีย์การ์ดออกมาลงทะเบียน

“เชิญตามมาทางนี้ค่ะ” กล่าวจบเธอก็เดินนำพุฒิตาไปที่ทางเข้าลิฟต์โซนชั้นสูง แล้วแนะนำการใช้งานคีย์การ์ดให้เธอ

“คุณพุฒิตาแตะบัตรนี้แล้วหน้าจอจะปรากฏหมายเลขลิฟต์ที่ต้องขึ้นนะคะ ลิฟต์จะตรงขึ้นไปที่ชั้นสามสิบ เมื่อถึงแล้วจะมีคนรอรับอยู่หน้าลิฟต์ค่ะ” พุฒิตากล่าวขอบคุณ พนักงานต้อนรับคนนั้นจึงเดินกลับไปประจำยังเคาน์เตอร์ตามเดิม ส่วนเธอแตะคีย์การ์ดและเดินไปรอลิฟต์ที่เคลื่อนตัวลงมารับ ก่อนจะโดยสารลิฟต์สู่ที่หมาย

พุฒิตาหายใจไม่ทั่วท้องอยู่ตลอดเวลา มือเย็นเฉียบกำแน่นขึ้น อาจเพราะกังวล หรือเพราะไพ่สิบดาบ หรือไม่ก็เพราะแอร์เย็นเฉียบที่เป่ารดตัวเหมือนกลัวร้อน

ไม่ต้องเย็นเปลืองไฟขนาดนี้ก็ได้ไหม เอาซะนึกว่าอยู่อะแลสกา!!

แต่ถามว่าอะแลสกาเย็นขนาดไหนพุฒิตาไม่รู้หรอก ก็คนไม่เคยไปนี่นา

ไม่นานลิฟต์ก็จอดสนิท ประตูลิฟต์เปิดออก เธอพบว่ามีพนักงานหนุ่มหน้าใสคนหนึ่งยืนรออยู่แล้ว

“เชิญครับ ทุกคนรออยู่ข้างในแล้วครับ” เขากล่าวพร้อมพาเธอไปที่ห้องประชุมใหญ่สำหรับผู้บริหาร ที่ซึ่งใหญ่โตมโหฬารทั้งยังหรูหราหมาเห่า แต่ไม่ต่างอะไรจากลานประหารสำหรับเธอ…จะถึงเวลาโดนเชือดแล้ว!

ไม่สิ เรามาที่นี่เพื่อแก้ต่างให้ตัวเองต่างหาก ถึงไม่รู้จะมีใครรับฟังบ้างไหม แต่ก็ต้องพยายามลองดูสักตั้ง เป็นไงเป็นกัน สู้สิวะอีหญิง!!

ประตูเปิดออก แสงแดดยามสายส่องผ่านหน้าต่าง ทิ่มแทงนัยน์ตาเธอจนพร่ามัวไปวูบหนึ่ง พุฒิตาปรับสายตาอยู่ชั่วครู่ก่อนก้าวเข้าไปข้างในห้องประชุม

เธอกวาดสายตาโดยรอบก็พบกลุ่มคนที่รออยู่ ในจำนวนนั้น กิ่งกาญจน์เชฟตัวแสบกำลังนั่งลอยหน้าลอยตาอย่างไม่รู้สำนึก พุฒิตาฉุนกึกกำหมัด เธอไม่เคยเจอใครไร้ยางอายเท่านี้มาก่อนเลย ทั้งที่เธอไม่เคยทำอะไรให้แต่กลับทำร้ายกันได้ลงคอ นี่สินะโลกแห่งความจริง แม้ชีวิตที่ผ่านมาจะไม่เคยผูกใจเจ็บใคร แต่นับจากนี้ไป กิ่งกาญจน์คือศัตรูคู่แค้นอันดับหนึ่งของเธอ!

“เชิญนั่งค่ะคุณพุฒิตา” บงกชเอ่ยขึ้น

พุฒิตายกมือไหว้ทุกคนรอบ ๆ ตามความเคยชินก่อนสบสายตากับกิ่งกาญจน์ที่มองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า สายตาเกลียดชังเปิดเผยไร้ซึ่งความพยายามเก็บงำอำพราง

หญิงสาวขมวดคิ้วกับความรู้สึกเป็นศัตรูของอีกฝ่าย ก่อนนั่งลงตามคำบงกชอย่างว่าง่าย

เมื่อเห็นว่าทุกคนมาพร้อมแล้ว เลขาฯ ท่านรองประธานจึงเริ่มแจกแจงรายละเอียด ซึ่งความจริงแล้วหน้าที่ผู้ชี้แจงควรเป็นของแผนกบุคคล ทว่าเธอขออาสาทำแทนเพราะเห็นใจซูเชฟสาวที่ต้องรับศึกหนักในครั้งนี้ ในมุมของเธอเห็นว่าพุฒิตาเป็นคนตั้งใจทำงานมาโดยตลอด จึงไม่อาจปักใจเชื่อว่าหญิงสาวจะสามารถลงมือก่อเหตุฉ้อฉลเช่นนี้ได้ ทว่าทางบริษัทมีเอกสารเป็นหลักฐานมัดตัว คงทำได้เพียงรอดูกันต่อไปว่าพุฒิตาจะแก้เกมอย่างไร

“วันนี้เราเชิญคุณมารับทราบผลการตรวจสอบและการพิจารณาค่ะ” เธอกล่าวต่อ

“ค่ะ” พุฒิตาตอบเพียงสั้น ๆ

จากนั้นบงกชจึงนำเอกสารต่าง ๆ ออกมาเรียงรายตรงหน้าพุฒิตาแล้วชี้แจง

“นี่เป็นสรุปรายงานนะคะ ส่วนนี่เป็นรายการจัดซื้อเนื้อสัตว์ ผัก และผลไม้ ซึ่งในเอกสารเหล่านี้แสดงให้เห็นว่ามีการเปลี่ยนผู้จัดส่งของสดต่าง ๆ และคนที่ลงนามอนุมัติคือคุณพุฒิตาค่ะ”

“คะ? แต่เอกสารพวกนี้เชฟกิ่งเป็นคนบอกให้หนูเซ็นนะคะ” ไม่ต้องเปิดเอกสารดูก็รู้ มันคือเอกสารฉบับเดียวกับที่เชฟกิ่งให้เธอเซ็น มีการอนุมัติเปลี่ยนผู้จัดส่งจริง ๆ ตอนนั้นเธอสะเพร่าเองที่เซ็นลงไปตามที่เชฟกิ่งบอก

“ยังจะมา ‘คะ’ อีก ตัวเองเป็นคนต้องการเปลี่ยนผู้จัดส่งเองแท้ ๆ ทั้งที่พี่ก็เตือนแล้วแต่ไม่ฟัง ตอนนี้จะมาโบ้ยว่าพี่เป็นคนให้เซ็นได้ยังไง” กิ่งกาญจน์รีบสวนกลับทันทีที่พุฒิตาพูดจบ

“ไม่ใช่นะคะ เชฟกิ่งนั่นแหละที่บอกให้หนูเซ็น แถมยังบอกว่าให้หนูฝึกหน้าที่นี้ไว้เผื่อวันหน้าพอขึ้นเป็นเชฟแล้วจะได้ทำเป็น เชฟกิ่งเป็นคนคะยั้นคะยอให้หนูรีบเซ็น หนูเลยไม่ทันอ่านเอกสารให้ละเอียดค่ะ พอผู้จัดส่งเจ้าใหม่เอาของมาส่งหนูถึงรู้สึกสะกิดใจ แล้วทักท้วงเชฟด้วยนะคะว่าเจ้าเดิมดีอยู่แล้ว แต่ว่าเชฟเขา…”

“ตอแหล”