Five of Wands - 1/3

ดนตรีดังกระหึ่ม แสงไฟสลัวสลับกับแสงแวบวาบหลากสีสัน ผู้คนแน่นขนัดสมเป็นคืนสุดสัปดาห์ หลังตรากตรำกรำงานมาทั้งอาทิตย์ การมานั่งพูดคุยดื่มกิน ลุกเต้นปลดปล่อยอารมณ์ตามเสียงเพลงในผับ ย่อมเป็นอีกตัวเลือกที่ช่วยผ่อนคลายไม่เลว

บรรยากาศกำลังคึกคักด้วยเพลงจังหวะสนุก บรรดาสายแดนซ์ สายย่อทั้งหลายต่างลุกขึ้นเต้นตามเสียงเพลงอย่างเมามัน แม้แต่คนไม่กล้าแสดงออกยังถูกกระตุ้นให้โยกอวัยวะบางส่วนเบา ๆ คลอจังหวะเพลง

รอบข้างโหวกเหวกเฮฮาออกปานนี้ พุฒิตากลับไม่มีอารมณ์ร่วมแม้แต่น้อย เธอนั่งกระดกแก้วครั้งแล้วครั้งเล่า กระดกเสร็จก็คอตกสลับกับถอนหายใจ แล้วยกแก้วซดอีกครั้งเวียนไปจนเริ่มอิ่มของเหลว และแน่นอนว่ามึนด้วย โดยเธอหวังว่าอย่างน้อยความเมาจะช่วยให้เธอเลิกคิดถึงเรื่องแย่ ๆ สักที

เหตุการณ์เมื่อสองวันก่อนคอยฉายวนซ้ำอยู่ในหัว เสียงประกาศิตตัดสินโทษเธอยังดังก้องในหู

‘ให้คุณพ้นสภาพจากการเป็นพนักงานของที่นี่ นับแต่วันนี้เป็นต้นไป’

‘พ้นสภาพพนักงาน… นับแต่นี้เป็นต้นไป ๆๆๆ’

หึ…แถมเอคโค่ให้อีก

ไม่ต้องกินหมาล่าก็ชาซี้ด ฟังแล้วชาหนึบตั้งแต่โคนผมยันตาตุ่ม คำง่าย ๆ ที่ฟังเข้าใจแต่ไม่อยากเข้าใจ

พ้นสภาพหมายถึงอะไรน่ะหรือ ก็ถูกไล่ออก ตกงาน ไม่มีเงิน ถังแตก…

แต่ยัง…ยังไม่หมดแค่นั้น

ยังมีบักสี่ตาหน้าเลือดราเชนทร์-ราแฉะอะไรนั่นอีก

หมอนั่นเข้ามาวางใบแจ้งหนี้ขูดรีดเงินจากเธอ ฟังตัวเลขแล้วขาสั่นพานจะวูบพับกับพื้นเป็นเจ้าหญิงนิทราสวย ๆ ให้ได้

แต่เหมือนได้ยินเสียงพื้นบอก อย่าเพิ่ง ยังไม่ถึงคิว

เพราะหัวหน้าแผนกบุคคลรอเสียบดาบสุดท้าย

‘คุณจะต้องชดใช้ค่าเสียหาย...สองล้าน…’

อีเตยขอถวายบังคมลา แล้วภาพก็ตัดลงตรงนี้

มารู้สึกตัวอีกทีตอนบงกชปลุก ลืมตาพบว่าตัวเองนอนอยู่ในห้องพยาบาลของบริษัท พุฒิตาทบทวนเรื่องที่เกิดขึ้นในห้องประชุมอีกครั้งด้วยอาการยังไม่อยากเชื่อ

แต่สุดท้ายก็ต้องจำใจยอมรับเพราะเธอไม่มีหลักฐาน ไม่มีพยาน ไม่มีอะไรเลย ทั้งเรื่องการให้ออกโดยไม่ได้ค่าชดเชย แถมมาด้วยหนี้ก้อนโต เท่าไรนะ...อ่อ สองล้านห้าแสนเอง ไม่เยอะเลย ถ้าไม่จ่ายทางโรงแรมก็จะดำเนินคดีตามกฎหมาย

“หึ ๆ ๆ สองล้านห้าแสน” พุฒิตาหัวเราะด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันในความซวยของตัวเอง เธอเชื่อใจคนมากไป เรียนภาษาไทยมาตั้งแต่เด็ก ไม่รู้จักจำว่าอย่าไว้ใจทาง อย่าวางใจคน จะจนใจเอง

ใช่ จนเลยไง! ทั้งจนกรอบ จนใจ เงินหมด บ้านไม่มี หนี้สินล้นพ้นตัว นังเตยเอ๊ยเจริญจริงแก!

เมื่อเช้าเธอจำเป็นต้องโอนเงินเก็บก้อนสุดท้ายในชีวิตให้กับบักสี่ตาราแฉะบ้านั่นเพื่อจ่ายค่าสินไหมทดแทน

แหม...สินไหมทดแทน

ทำอย่างกับเธอเป็นประกันชีวิต ประกันสุขภาพ ทำไมไม่ไปเรียกเก็บกับพวกนั้นล่ะ มาเก็บอะไรกับ ‘อดีต’ ซูเชฟตัวน้อย ๆ คนนี้

ใช่แล้ว… ‘อดีต’ ซูเชฟ

ยิ่งตอกยิ่งย้ำยิ่งช้ำทรวง

“ดาวอะไรย้ายมาทับฉันหรือเปล่าวะอีแบม ทำไมฉันถึงซวยซ้ำซวยซ้อนแบบนี้” พุฒิตาหันไปถามบุรวิชญ์หรือแบมแบม เพื่อนซี้ใจสาวที่โดนลากออกมาช่วยเธอคลายเครียดในผับประจำย่านทองหล่อ

อ้อใช่...ที่บอกว่าซวยซ้ำซวยซ้อน ก็เพราะความโลภมากของเธอนั่นเอง

พุฒิตานำเงินเก็บจำนวนห้าแสนบาทไปลงทุนทองคำและเหรียญคริปโต โดยการลงทุนนี้มีพิธีกรสาวชื่อดังเป็นเจ้ามือเทรดให้ ครั้งแรกเธอลองลงไปแค่ห้าหมื่นบาท ผลกำไรกลับมารวมเงินต้นเป็นหนึ่งแสนบาท เวลาลงทุนสั้น ๆ แต่ได้ผลตอบแทนตั้งเท่านี้สุดยอดจะตาย ใครบ้างจะไม่ตาลุกวาว

ถึงแม้การลงทุนจะมีความเสี่ยง แต่เธอไว้ใจเพราะครั้งแรกได้เงินจริง และอีกฝ่ายก็เป็นคนมีชื่อเสียงเพิ่มความน่าเชื่อถือ

หึ เพราะไว้ใจ

ทำให้เธอตัดสินใจเจียดเงินอีกครึ่งล้านไปลงทุนเพิ่ม หวังจะได้เห็นเงินสามสี่ล้านงอกเงยโดยง่าย

สุดท้ายเป็นอย่างไรเล่า

เย็นวันเดียวกับที่เธอได้รู้ว่าตัวเองต้องตกงานแถมหนี้งอก ก็เจอข่าวออกโครม ๆ ว่าพิธีกรสาวคนดีคนเดิม เชิดเงินลงทุนหายหัว เรื่องนี้ต้องโทษตัวเธอเองดันไม่เชื่อข่าวลือตั้งแต่สามเดือนก่อน ยัยพิธีกรคนนี้ปาร์ตี้เมาหนักจนโพล่งความจริงว่าวางแผนหนีไว้จนเกิดข่าวลือ คนที่ไหวตัวทันก็โชคดีไป แต่ยังมีผู้ร่วมชะตากรรมเดียวกับเธอร้อยกว่าราย มูลค่าความเสียหายนับไม่ถ้วน ส่วนสำหรับตัวเธอก็...

บ๊ายบาย มายห้าแสน

ชีวิตเธอกับเงินจำนวนที่ลงท้ายด้วยห้าแสนนี่มัน

อาถรรพ์...ต้องเป็นเลขอาถรรพ์แน่นอน!

“แกรู้ไหม ตั้งแต่สร้อยข้อมือฉันหาย โคตรซวยบอกเลย โดนไล่ออกไม่พอ ยังมาโดนเชิดเงินอีก ไม่ราหูก็มฤตยูต้องย้ายมาทับฉันแน่นอน!” ว่าแล้วก็รีบเปิดแอปฯ ปฏิทินร้อยปีดูตำแหน่งดาวปัจจุบัน…

แล้วเธอก็ต้องเบิกตากว้าง

นี่มัน!!

เธอดูไม่เป็น…

พุฒิตากดออกจากแอปฯ ดังกล่าวที่โหลดไว้เผื่อศึกษาแต่จนป่านนี้ก็ยังดองไว้อยู่ สมเป็นสาวน้อยร้อยแอปฯ ดูดวง

เธอเปลี่ยนมาเปิดไพ่ประจำวันที่ลืมเปิดเมื่อเช้า เพราะมัวแต่จัดการเรื่องเงินห้าแสน โอนเสร็จแล้วเฉาเศร้าเหลือเกิน ตกงานก็ตกแล้ว เสียเงินก็เสียไปแล้ว ฟาดเคราะห์พ้น ๆ สักที ขอให้ไพ่คราวนี้ออกมาดีงามด้วยเทอญ

Card of the Day: Five of Wands - ขัดแย้ง ปะทะ ไม่เข้าใจ เข้ากับคนอื่นไม่ได้

อะไรอีกนั่น...หมายความว่ายังไง แต่ยังไม่ทันได้สงสัยกับไพ่ของวันนี้ที่เปิดได้ บุรวิชญ์ก็ขวางจินตนาการของเธอเสียก่อน

“หยุด! พอ เลิกงมงาย ไม่ต้องมาโหยหวนโอดครวญโทษดาวย้งดาวย้ายด้วย ลำไย ฉันกับฟ้าเตือนแกแล้วไงว่าอย่าโลภ เป็นไงล่ะ โลภมากลาภหาย กลายเป็นหนี้หัวโต” เพื่อนสาวในร่างชายเบะปาก พร้อมจริตจิกกัดเต็มสูบเผื่อว่าเธอยังไม่เข็ด

“ก็ใครจะไปคิดล่ะว่ามันจะเป็นพวกต้มตุ๋น” พุฒิตาบ่นอุบ แต่ยังไม่ทันได้พูดต่อ บุรวิชญ์ก็เอื้อมมือมาดึงแก้มของเธอเขย่าไปมาด้วยความหมั่นไส้จนหน้าสวย ๆ ยู่ยี่

“นี่แน่ะ ๆ ยังจะมาเถียงอีก ไม่ต้องใช้สมองก็ดูออกปะ มีอย่างที่ไหนลงทุนแล้วรอรับกำไรสี่สิบห้าสิบเปอร์เซ็นต์ ถ้ามีแบบนี้จริงคนก็รวยกันหมดทั้งประเทศแล้วสิคะ” พูดพลางก็ขยี้บี้แก้มยัยเพื่อนจอมซื่อหนักขึ้น

“โอ๊ย เจ็บ ๆ อย่าบี้แก้มสิ เครื่องสำอางเละหมด” พุฒิตาโวยวายพลางดิ้นหลุดจากมือเพื่อน ตามด้วยมองค้อนปะหลับปะเหลือกพร้อมลูบแก้มตัวเองป้อย ๆ ก่อนจะถอนหายใจทำคอตกอีกครั้ง

หลายวันมานี้เธอเสียเวลาไปกับการพยายามติดต่อหาบักสี่ตาราแฉะคนนั้นเพื่อขอผ่อนผันค่าชดเชยสักหน่อย แต่อีตานั่นก็ไม่ยอมให้เธอเข้าพบเลย แม้ว่าเธอจะร้องห่มร้องไห้อ้อนวอนเพียงใด คนใจร้ายกลับส่งลูกน้องมายื่นบัญชีเรียกเก็บเงินจำนวนเต็มกับเธอ แถมขู่สำทับว่าถ้ายังไม่รีบจ่ายจะลากเธอขึ้นศาลแล้วเรียกให้หนักกว่านี้

พุฒิตาไม่มีทางเลือกต้องจำยอมโอนให้จบไปอย่างน้อยสักรายหนึ่ง ค่อยไปขอผ่อนผันหนี้กับบริษัทเอาแล้วกัน

สิ่งที่ต้องทำด่วนตอนนี้คือหางานประจำงานใหม่ให้ได้โดยเร็ว ลำพังงานนางแบบฟรีแลนซ์ที่ทำอยู่ กับการเป็นยูทูบเบอร์ อัปคอนเทนต์บ้างนาน ๆ ที ไม่เพียงพอต่อการใช้ชีวิตในสไตล์เตยเตยแน่นอน

ชีวิตสไตล์เตยเตยเป็นอย่างไรน่ะหรือ เธอเป็นคนชอบแต่งตัว ชอบเสื้อผ้ากระเป๋า ชอบน้ำหอม แต่ไม่ได้ก่อหนี้เพราะความฟุ่มเฟือย ตรงกันข้าม เธออดทนเก็บหอมรอมริบจนสามารถซื้อเสื้อผ้ากระเป๋าที่เธอชอบด้วยน้ำพักน้ำแรงอยู่เสมอด้วยซ้ำ และนี่เป็นจุดที่เธอภาคภูมิใจในตัวเองมาก แต่ว่าถ้าไร้งานประจำ...

อย่าว่าแต่ไลฟ์สไตล์บำรุงกิเลสเลย เธอจะเอาเงินที่ไหนมาเก็บ เอาที่ไหนมาใช้หนี้ มิหนำซ้ำยังอาจจะต้องตกเป็นบุคคลล้มละลาย และเจ้าหมูตุ๋นของเธอต้องกลายเป็นแมวไร้บ้าน จะยอมให้ตุ๋นตุ๋นทูนหัวของมี้เป็นแมวตกอับไม่ได้เด็ดขาด!

“แกลองหันมารับงานเอ็นไหม มันก็มีงานที่ดี ๆ นะ แบบแค่นั่งคุยไม่ต้องไปต่อ” บุรวิชญ์ผู้มีอดีตเป็นชายหนุ่มสายเปย์แต่เปลือก เพราะที่บ้านไม่เห็นด้วยจึงต้องแสร้งทำตัวมาดแมนตามอุดมคติมาตลอด จนกระทั่งเจอเหตุการณ์ปิ๊งรักกระชากจิต เก็บความเกย์ไม่มิดอีกต่อไป ซ้ำยังเปิดตัวอลังการกว่าใครแต่ไว้ค่อยเล่าทีหลัง ตอนนี้คุณแบมหรืออีแบมให้ความเห็นออกมา ฟังดูแล้วน่าเอาเหล้ากรอกปากให้ดิ้น ปากมันนะไม่ใช่ปากเธอ

“แกจะบ้าเหรอ เอ็นไปเอ็นมาน่ากลัวจะโดนเอ็นน่ะสิ” พุฒิตามองแก้วเครื่องดื่มตรงหน้า ยกขึ้นดื่มจนหมดแล้วเทเพิ่มอย่างฉุนเฉียว

“โอ๊ย แกก็เลือกสิ เลือกเป็นผู้ล่า ดูเอ็นเขาเราเอ็นจอยไงแก” บุรวิชญ์แหย่อย่างทะลึ่งตามประสาคนคิดลึก