ตอนที่ 4 รู้ไหมใครเป็นใคร

ขณะนั้นเอง สมชายเลขาคนสนิท และบอดี้การ์ดอีก ห้า หก คน กึ่งวิ่งกึ่งเดิน มาถึงพอดี

"ท่านประธาน! เป็นอะไรไหมครับ! ผมไปเรียกคนมา พาท่านปนะธานไปโรงพยาบาลครับ เมื่อกี้ท่านประธานหน้าซีดมากเลยครับ ผมเกรงว่าท่านง่วงนอน เอ้ย! เป็นลมหนะครับ อ้าวแล้วนี่ แม่ค้ากระเพราคนนี้ เธอทำอะไรท่านประธานน่ะ!" สมชายมาประคองท่านประธาน พลางหันไปถามพะพายหวาดๆ

"ถอยไปสมชาย ฉันไม่ได้เป็นอะไร" คิรินยกมือห้ามเสียงขรึม ร่างสูงโปร่งลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อสูทให้เข้าที่เข้าทาง เขาแอบแปลกอยู่ในใจ ว่าข้าวกะเพราจานนั้นทำให้เขาหายหน้ามืดเป็นปลิดทิ้ง ชายหนุ่มหยิบกระเป๋าสตางค์หนังแท้แบรนด์หรูออกมา ควักธนบัตรใบละพันยื่นให้พะพาย

"เท่าไหร่"

"พายบอกแล้วไงคะว่าไม่คิดเงิน ถือว่าพายทำทานทำบุญ ช่วยชีวิตคนหน้ามืด โมโหหิวละกันค่ะ" พะพายโบกมือปฏิเสธหยอยๆ พร้อมส่งยิ้มหวานกวนๆ ให้กับประธานหนุ่ม

คำว่า "ทำทานทำบุญ" ทำเอาคิรินคิ้วกระตุกทันที ชายหนุ่มลูกผู้ดีรวยหมื่นล้านรู้สึกเสียฟอร์มเล็กน้อย สายตาดำกริบตวัดจ้องมองยัยแม่ค้าตาใสตรงหน้าด้วยความหงุดหงิดในอารมณ์ ทว่า... ลึกๆ ลงไปในซอกหลืบของหัวใจ คิรินกลับรู้สึก "ขอบใจ" หญิงสาวคนนี้อยู่เงียบๆ หากไม่ได้น้ำชาและข้าวกะเพราจานนี้ เขาคงล้มพับเสียหน้ากลางตลาดไปแล้ว แต่แน่นอนว่าคนฟอร์มจัดอย่างเขาไม่มีวันพูดคำว่าขอบคุณออกไปเด็ดขาด!

"เธอรู้ไหมว่ากำลังพูดอยู่กับใคร ยัยแม่ค้า" คิรินกดเสียงต่ำข่มขวัญ หวังจะเห็นเธอทำท่ากลัวเกรงบ้าง

"รู้สิคะ ก็คุณบอสใหญ่เจ้าของตึกนู้นนนนไง ตึกคิรินใช่ไหมคะ พนักงานเขาคุยกันบ่อยๆค่ะ ว่าดุเหมือนเสือเลย"

พะพายพูดแจ้วๆ พลางชี้ไปที่ตึกระฟ้า ไม่มีความกลัวเกรงสักนิด

"แต่เสือเนี่ย เวลาหิวก็หมดแรงเหมือนกันนั่นแหละค่ะ วันหลังทานข้าวให้ตรงเวลานะคะคุณเสือตึง ไมเกรนจะได้ไม่ถามหาค่ะ"

"เธอ...!"

คิรินเม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ใบหน้าหล่อเหลาตึงเปรี๊ยะด้วยความขัดใจที่ถูกยั่วเย้า ชายหนุ่มสะบัดหน้าหนีแล้วก้าวเดินจากไปทันทีโดยมีขบวนบอดี้การ์ดเดินตาม ท่ามกลางเสียงหัวเราะใสๆ ของพะพายที่ไล่หลังมา

คิรินเดินตรงแน่วเข้าลิฟต์แก้วส่วนตัวของตึก ทันทีที่ประตูลิฟต์ปิดลงและกั้นเขาออกจากโลกภายนอก ใบหน้าหล่อหวานที่เคยขรึมจัดกลับลอบอ่อนแสงลง

ดวงตาคมทอดมองผ่านกระจกใสดิ่งลงไปยังร้านรถเข็นคันเล็กๆ ข้างล่าง ชายหนุ่มยกมือขึ้นลูบอกข้างซ้ายของตัวเอง... หัวใจมันยังคงเต้นแรงแปลกๆ จากรสชาติความเผ็ดร้อนของกระเพรา จากอาการไมเกรน หรือจากอะไรกันแน่นะ

ยัยผู้หญิงบ้า...กล้าดียังไงมาเรียกฉันว่าเสือตึง คิรินคิดในใจอย่างขัดเคือง

แต่ก็ต้องยอมรับกับตัวเองเงียบๆ ว่า ความรู้สึกหนักอึ้งในหัวของเขาได้เลือนหายไปหมดสิ้นแล้ว...เพราะข้าวกะเพราและยัยแม่ค้าอารมณ์ดีคนนั้นนั่นเอง ทว่านั่นก็เป็นเพียงความรู้สึกชื่นชมและขอบใจลึกๆ ในใจในฐานะคนแปลกหน้าเท่านั้น คิรินไม่ได้คิดเลยว่าชีวิตของเขากับเธอจะต้องมาเกี่ยวพันกันอีก

เขาก็แค่ประธานบริหารผู้สูงส่ง ส่วนเธอคือแม่ค้าคูเมืองที่ไม่มีอะไรคู่ควรกันเลยสักนิดเดียว

คิรินสลัดความคิดไร้สาระนั้นออกจากหัว ปรับใบหน้าให้กลับมาขรึมสนิท นิ่งเฉย และเดินออกจากลิฟต์ไปจัดการกับงานต่อ

โดยไม่รู้เลยว่า วงล้อแห่งโชคชะตากำลังจะหมุนให้พวกเขากลับมาพบกันอีกครั้งในสถานการณ์ที่ต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง...