ตอนที่ 3 กระเพรา กู้ชีพ

"เอ่อออออ.....พายขอโทษค่ะ พอดีฝาต้มจืดน้ำซุปหนะค่ะ มันใกล้มือ" พะพายทำหน้าเจื่อนไปเล็กน้อย ก่อนฉุกคิดขึ้นมาได้ว่า เธอกำลังพยายามช่วยเขาแท้ๆ แต่บอสหน้าตึงนี่กลับมาว่าเธอซะได้ เธอมองหน้าเขา ด้วยสายตาจิกเล็กๆและพูดต่อ

"นี่พายช่วยอยู่คุณนะคะ แล้วเลขาของคุณหายไปไหนสะหละ เมื่อกี้ยังอยู่ตรงนี้อยู่เลย"พะพายบ่นพึมพำ

ทันใดนั้นเธอก็หันไปตักข้าวกะเพราหมูสับไข่ดาวกรอบๆ ที่เพิ่งผัดเสร็จใหม่ๆ ใส่จานชานอ้อยอย่างรวดเร็ว ควันลอยฉุยส่งกลิ่นหอมฟุ้ง "เอ้า... นี่ค่ะ ทานซะหน่อยนะคะ ไม่หูหรา แต่รับรอง หายตาลายแน่ค่ะ"

คิรินลืมตาขึ้นมองจานอาหารตรงหน้า คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากัน ใบหน้าหล่อเหลากลับมาตั้งการ์ดขรึมจัดทันทีตามนิสัย "นี่มันอะไร..."

"ข้าวกะเพราหมูสับไข่ดาวกู้ชีพไงคะคุณบอส ดูทรงแล้วน่าจะโมโหหิว บวกกับเครียดจนไมเกรนขึ้นแน่ๆ เลย ถึงได้ทำท่าทำทาง จะเป็นลม ต่อหน้าคนมากมายได้สะขนาดนี้ ทานเข้าไปเถอะค่ะ ไม่หรูหราเหมือนที่เคยกิน แต่พายรับรอง ว่าบอสเนี่ยจะกลับมากินของพายอีกแน่ และร่างกายขาดสารอาหารนะคะ ต้องการอาหารตอนนี้เลย ไม่งั้นเดี๋ยวก็ร่วงไปกองกับพื้นจริงๆ หรอก" พะพายส่งช้อนพลาสติกใส่มือเขาพลางคะยั้นคะยอพร้อมส่งยิ้มหวานตาหยีให้

คิรินมองจานกระดาษริมทางด้วยสายตาว่างเปล่าและเต็มไปด้วยความระแวง ปกติคนอย่างเขา ชินกับการทานอาหารฟิวชันในห้องแอร์ หรูหราระดับเชฟเท่านั้น แทบไม่เคยมีเลยสักครั้งในชีวิต ที่จะต้องมานั่งกินข้าวกล่องริมถนน ท่ามกลางไอร้อนแบบนี้ ชายหนุ่มทำท่าจะวางช้อนลงและเอ่ยปากปฏิเสธตามฟอร์ม

"ฉันไม่กินอาหารริมทาง" เขากล่าวเสียงเรียบ ขรึม และเย็นชา หวังจะให้อีกฝ่ายหน้าเสีย

แต่เขาคิดผิด...เพราะคนตรงหน้าคือพะพาย สาวอารมณ์ดีผู้มองโลกในแง่บวก เขาหันไปมองเธอ แต่เธอก็ยังยืนยิ้มอยู่ แปลกจริงยัยแม่ค้าคนนี้

"โอ้โห... พูดแบบนี้กะเพราในจานพายน้อยใจร้องไห้แย่เลยนะคะคุณบอส" พะพายทำตาโต แกล้งตัดพ้อขบขัน

"ร้านพายสะอาดปลอดภัยไร้สารตกค้างแน่นอนค่ะ ล้างจาน ล้างช้อน ล้างกระทะ และล้างผัก ล้างเนื้อสัตว์อย่างดี ทานเถอะนะคะ คนอุตส่าห์ตั้งใจผัดให้ด้วยความหวังดีเลยน้า ยอมเปิดใจให้กะเพราข้างทางสักคำเถอะค่ะ"

พะพายส่งรอยยิ้มแฉ่งกว้างจนตาปิดของยัยแม่ค้าร่างเล็กตรงหน้า ทำเอาคิรินรู้สึกสะท้อนในอกอย่างแปลกประหลาด

มันเป็นความรู้สึกแปลกใหม่ที่ไม่เคยเจอจากผู้หญิงคนไหนในสังคมของเขา...ผู้หญิงทุกคนที่เข้าหาเขาช่างประดิษฐ์ประดอยคำพูด แต่ยัยคนนี้กลับตรงไปตรงมา สดใส และมีพลังงานบางอย่างที่ทำให้หัวใจตึงๆ ของเขาผ่อนคลายลงดื้อๆ

คิรินหน้านิ่งลงกว่าเดิมเพื่อกลบเกลื่อนอาการหัวใจกระตุก เขาทนความหิวที่ทิ่มแทงกระเพาะไม่ไหว ประกอบกับกลิ่นหอมของกะเพราที่เย้ายวนใจ ชายหนุ่มจึงตัดสินใจตักข้าวและหมูสับเข้าปากคำแรกอย่างเสียไม่ได้

รสชาติเผ็ดร้อนของพริกขี้หนูสวนตัดกับความเค็มหวานกลมกล่อมข้นเข้มของซอสสูตรเด็ด แถมด้วยความกรอบฟูของไข่ดาว... มันจัดจ้านและปลุกโสตประสาทที่ตายด้านของเขา ให้ตื่นตัวขึ้นมาทันที!

คิรินชะงักไป ก่อนที่มือหนาจะเริ่มตักคำที่สอง สาม และสี่ เข้าปากอย่างรวดเร็วต่อเนื่องโดยไม่รู้ตัว อาการมาดนิ่งขรึมและฟอร์มจัดเริ่มพังทลายลงชั่วขณะเพราะความอร่อย

"เป็นไงคะ...อร่อยใช่ไหมล่ะ บอสหน้าตึง หยุดกินไม่ได้เลยละสิ" พะพายที่ยืนกอดอกดูอยู่หัวเราะคิกคักด้วยความภูมิใจที่เห็นคนฟอร์มจัดทานข้าวร้านเธออย่างเอร็ดอร่อย

เสียงหัวเราะของเธอทำให้คิรินได้สติ ชายหนุ่มรีบวางช้อนพลาสติกลงบนจานทันทีพลางพยายามปรับสีหน้าให้กลับมานิ่งสนิท ขรึม และเย็นชาเหมือนเดิมเพื่อรักษาหน้า

"รสชาติ ก็งั้นๆและ..........รสชาติพื้นๆ ทั่วไป" เขากล่าวเสียงเรียบ คล้ายไม่แยแส ทั้งที่ข้าวในจานพร่องไปกว่าครึ่งแล้ว