บทที่ 1

ครั้งแรกที่ฉันได้เห็นลูคา เบลลันดี อีกครั้งในรอบห้าปี... คือตอนที่เขายืนอยู่หน้าแท่นพิธีในงานแต่งงานของเพื่อนสนิทที่สุดของฉัน

เขาเป็นเจ้าบ่าว ส่วนฉันเป็นเพื่อนเจ้าสาว

รถเบนท์ลีย์สีดำจอดเรียงรายอยู่ริมทางเท้าด้านนอกโบสถ์เซนต์บาร์โธโลมิวในชิคาโก บอดี้การ์ดของตระกูลรอสเซตตียืนคุมเชิงอยู่ใต้ซุ้มประตูหิน ขณะที่คนของตระกูลเบลลันดีคอยจับตาดูท้องถนนจากหลังแว่นตากันแดดสีเข้ม ทุกรอยยิ้มในโบสถ์แห่งนี้ล้วนมีกระบอกปืนซ่อนอยู่เบื้องหลังทั้งสิ้น

โซเฟีย รอสเซตตี นั่งอยู่ในห้องพักเจ้าสาวในชุดกระโปรงผ้าซาติน ใบหน้าของเธอฉายแววตื่นเต้นและเปี่ยมสุข เธอดึงฉันเข้าไปใกล้กระจกแล้วกระซิบแผ่วเบา “เอเลนา ฉันคิดว่าฉันยังไม่เคยเล่าเรื่องทั้งหมดให้เธอฟังเลย... ตอนที่ลูคาโดนชนที่ถนนนอร์ธเลค ฉันเป็นคนไปพบเขาคนแรก ตอนนั้นคนของเบลลันดียังไปไม่ถึงที่เกิดเหตุด้วยซ้ำ คืนนั้นฉันเลยส่งตัวเขาขึ้นเครื่องบินเจ็ตส่วนตัวไปผ่าตัดที่มอลตาเลย”

เธอยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยนและภาคภูมิใจ “พอเขาตื่นขึ้นมา เขาก็แทบจะจำอะไรไม่ได้เลย หมอบอกว่าเป็นเพราะสมองได้รับการกระทบกระเทือนอย่างรุนแรง เขาจำชื่อตัวเอง จำครอบครัว และเรื่องธุรกิจได้ แต่ช่วงเวลาไม่กี่เดือนก่อนรถชนกลับเลือนหายไปหมด ฉันเอาแต่คิดในใจว่า... น่าสงสารผู้ชายคนนี้จัง สภาพเขาเหมือนคนที่เพิ่งตะเกียกตะกายปีนกลับขึ้นมาจากนรกเลย”

นิ้วมือของฉันเย็นเฉียบขณะกำชับช่อดอกไม้แน่น

ตลอดห้าปีที่ผ่านมา ฉันออกตามหาลูคาแทบพลิกแผ่นดิน ทั้งจ้างนักสืบเอกชน ยื่นเรื่องขอความช่วยเหลือจากตำรวจ โรงพยาบาล สถานที่เก็บศพ ท่าเรือ และด่านตรวจคนเข้าเมือง หรือแม้กระทั่งไปยืนรอหน้าคลินิกใต้ดินพร้อมซ่อนรูปถ่ายของเขาไว้ในสาบเสื้อโค้ต พ่อของเขาเคยจัดพิธีมิสซาส่วนตัวและบอกให้ฉันตัดใจ เพื่อน ๆ ต่างขอร้องให้ฉันหยุดทรมานตัวเองเพราะวิญญาณที่ไม่มีวันกลับมา พ่อแม่ของฉันเองก็บอกว่าคนตายไม่ควรค่าแก่การเอาชีวิตที่เหลืออยู่ไปแลก

มีเพียงโซเฟียเท่านั้นที่อยู่เคียงข้างฉันในค่ำคืนเหล่านั้น เธอคอยประคับประคองฉันในยามที่ใจสลายที่สุด

เธอรู้ว่าฉันสูญเสียคู่หมั้นไป แต่เธอไม่เคยเจอเขา การหมั้นหมายของเราถูกปิดเป็นความลับเพราะตอนนั้นตระกูลเบลลันดีกำลังเผชิญหน้ากับศัตรูรอบด้าน และหลังจากที่เกิดอุบัติเหตุรถชน ฉันก็ไม่เคยเอารูปเขาให้ใครดูอีกเลย เพราะแค่เพียงมองภาพเหล่านั้นมันก็เจ็บปวดเกินทนแล้ว

ดังนั้น ยามที่เธอเล่าเรื่องนี้ด้วยรอยยิ้มเขินอายของเจ้าสาว ฉันจึงรู้ดีว่า... เธอไม่รู้เลยว่าสิ่งที่เธอพูดมันกำลังทำร้ายฉันสาหัสเพียงใด

ทันใดนั้น ประตูห้องก็เปิดออก และลูคาก็ก้าวเข้ามา

เขาอยู่ในชุดทักซิโด้สีดำและสวมแหวนแต่งงานของตระกูลรอสเซตตี เขาดูผอมเพรียวลงกว่าเมื่อห้าปีก่อน ใบหน้าดูคมคายและกร้าวแกร่งขึ้น แต่ฉันจำเขาได้ในทันที... รอยแผลเป็นที่พาดผ่านเรียวคิ้ว ท่าทางการขยับกระดุมข้อมือเสื้อ และกลิ่นอายไม้ซีดาร์ผสมยาสูบอันเป็นเอกลักษณ์

เขาเห็นฉันเช่นกัน ชั่วขณะที่สบตากัน ร่างกายของเขาแข็งทื่อไปในวินาทีนั้น

ทว่า เขากลับเบือนหน้าหนี เดินตัดผ่านห้องไปจัดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวให้โซเฟีย ราวกับว่าฉันเป็นเพียงเก้าอี้อีกตัวที่ตั้งอยู่ในห้อง “แขกเหรื่อเข้าไปนั่งประจำที่กันหมดแล้ว อย่าปล่อยให้บาทหลวงต้องรอนานเลย”

โซเฟียคล้องแขนเขาพลางเงยหน้าขึ้นยิ้มหวาน “ค่ะ สามี” จากนั้นเธอก็หันมาหาฉัน ใบหน้ายังคงเปล่งประกาย “เอเลนา ยืนใกล้ ๆ ฉันไว้นะเข้าใจไหม? ถ้าฉันเกิดเป็นลมขึ้นมา เธอต้องรับผิดชอบทางกฎหมายนะ”

ลูคาไม่ได้หันมามองฉันอีกเลย เขาเพียงแต่หันไปสั่งเพื่อนเจ้าบ่าวที่ยืนอยู่ตรงประตู “เฝ้าบัญชีรายชื่อไว้ให้ดี อย่าให้ใครที่ไม่มีบัตรเชิญเล็ดลอดเข้ามาในโถงจัดงานเด็ดขาด”

ในกลุ่มชายเหล่านั้น มีหลายคนที่รู้จักฉันดี พวกเขาเคยเห็นฉันเคียงข้างลูคาเมื่อหลายปีก่อน เคยเปิดประตูรถให้ฉัน และเคยเรียกฉันว่า "คุณหนูเวน" ด้วยความเคารพนบนอบ ทว่าในวันนี้ พวกเขาเอาแต่ก้มมองพื้นและทำเป็นไม่รู้จักผู้หญิงที่ครั้งหนึ่งเคยมีสิทธิ์ยืนอยู่ข้างกายเขามากที่สุด

ในวินาทีนั้นเอง... ที่ฉันเข้าใจทุกอย่าง

โซเฟียไม่รู้เรื่องอะไรเลย

แต่ลูคารู้

เขารู้จักฉันดีพอ... ที่จะเลือกหันหลังให้กัน