ตอนที่ 5 - 1 รักแรกที่ไม่สมหวังของจีน่า

“ไม่เป็นไรนะจีน่า เดี๋ยวเข้ามหาวิทยาลัยก็มีคนอีกมากมายมาให้เธอได้เลือก เสียใจได้แต่อย่านาน อีกอย่างคิดเสียว่าเขาไม่ได้เกิดมาเพื่อเรา”

จีน่าอยากจะขำออกมาให้กับความเชื่อเรื่องพรหมลิขิตแบบที่เพื่อนสนิทเข้าใจ แต่ก็ยังดีที่ได้ฟังเพื่อนปลอบออกมาแบบนี้ และถ้าคิดแบบที่แบมบอกแล้วสบายใจ เธอก็จะลองเชื่อดูบ้าง ว่าสักวันคงจะมีคนที่เธอรักและคนคนนั้นก็รักเธอเช่นกัน

“เรด้าฉันพังไปแล้วจริงๆ ฮือๆๆๆ”

เธอเงียบไปเพียงครู่เดียวก็ร้องไห้ฟูมฟายออกมาอีกครั้ง ความรักครั้งแรกของจีน่าล้มเหลวไม่เป็นท่า และนี่คือสิ่งที่เขากลัว ใครกันที่จะมารักเขาจริง รักเขาจากใจไม่ใช่ที่หน้าตา ฐานะ มันสมอง หรือเพศสภาพ

“โถ่ๆๆ หยุดร้องไห้ได้แล้ว พรุ่งนี้มีสอบอีกนะ ถ้าสอบไม่ผ่าน สิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่าการอกหักของเธอคือปะป๊าตัดเงินค่าขนม อดเอาเงินไปเปย์สาวๆ อีกนะ”

แบม ภูวดลดึงสติเพื่อนให้กลับมาอยู่กับปัจจุบัน เหลืออีกไม่กี่วิชาการสอบปลายภาคครั้งนี้ก็เสร็จสิ้นแล้ว เขายังคงมีความฝัน และเขาต้องทำให้สำเร็จ ถึงแม้จะแลกกับการที่เขาไม่สมหวังในเรื่องของความรักก็ตาม

จีน่าหยุดร้องไห้ฟูมฟายขึ้นมาทันทีเมื่อได้ฟังที่เพื่อนบอก ร่างบางรีบผละออกจากอ้อมกอดที่สาวๆ หลายๆ คนก็ใฝ่ฝัน แต่เธอรู้ดีว่าอ้อมกอดนี้เขาไม่ได้มีไว้สำหรับใคร ถ้าเธอไม่ใช่เพื่อนที่เติบโตมาพร้อมๆ กัน เธอก็คงจะแตะต้องไม่ได้เช่นกัน

“ขอบใจนะ รอแป๊บ ขออาบน้ำก่อน อยากไปติวหนังสือกับนายด้วย”

หญิงสาวบอกโดยไม่รอฟังคำตอบ ร่างบางรีบวิ่งตัวปลิวเข้าไปในห้องน้ำ แบม ภูวดลส่ายใบหน้าหล่อเหลาของตนไปมาก่อนที่จะเดินไปนั่งเล่นที่มุมอ่านหนังสือในห้องนอนของเพื่อน เสียงน้ำที่ไหลกระทบลงกับพื้นดังอยู่พักใหญ่ และเสียงก็เงียบลงไปอีกราวๆ ครึ่งชั่วโมงจนคนรออ่านหนังสือของเจ้าของห้องจบไปเกือบสามเล่ม

ก๊อก…ก๊อก…ก๊อก…. เสียงเคาะประตูดังขึ้นจากทางด้านนอก เด็กหนุ่มจึงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนที่จะเดินไปเปิดประตูออก ร่างอวบอิ่มของป้าแอนนาซึ่งเป็นมารดาของเพื่อนสนิทยืนส่งยิ้มมาให้

“สวัสดีครับป้าแอนนา”

แบม ภูวดลยกมือขึ้นไหว้ ตอนที่เขามาถึงบิดาและมารดาของเพื่อนสนิทออกไปข้างนอก นี่สงสัยจะเพิ่งกลับมา

“ทำอะไรกันอยู่จ๊ะ ป้าว่าจะมาถามจีน่าว่าทำไมร้องไห้ เห็นเด็กข้างล่างบอกแบมมา ป้าเลยแวะขึ้นมาดูน่ะ”

เธอรู้สึกเป็นห่วงบุตรสาวอยู่ไม่น้อย ถึงแม้สองหนุ่มสาวจะเติบโตมาด้วยกัน และเธอก็รู้ว่าเด็กหนุ่มเป็นคนสุภาพเรียบร้อย และท่าทางดูเป็นสุภาพบุรุษ แต่เด็กวัยนี้อยู่ด้วยกันสองต่อสองก็คงจะไม่เหมาะสมเท่าไหร่นัก เพราะต่างก็โตๆ กันแล้ว

“หม่ามี๊… เดี๋ยวหนูจะไปติวหนังสือที่บ้านแบมค่ะ เมื่อกี้เราคุยเรื่องเรียนกัน หนูรู้สึกเหนียวตัวอยากอาบน้ำก่อนไปเลยให้แบมรอ” จีน่า เจนจิราที่แต่งตัวเรียบร้อยแล้วเดินเข้ามาหามารดากับเพื่อนสนิทที่ยังคงยืนคุยกันอยู่ที่หน้าห้อง

“อ้อ… อืม จ้ะ… อย่ากลับค่ำนะลูก ถึงจะบ้านใกล้กัน แต่คนอื่นอาจจะมองเราไม่ดี ไปบ้านผู้ชายแล้วกลับค่ำกลับมืด”

จีน่าแทบจะอยากหัวเราะออกมาให้ดังๆ ที่มารดากังวลเรื่องเธอกับเพื่อนสนิทอย่างแบม ภูวดล เขาไม่มีทางที่จะล่วงเกินเธออยู่แล้ว เรื่องนี้เธอรู้ดี

“ค่า…ไม่ต้องห่วงค่ะ ตะวันใกล้ตกดินหนูจะเดินข้ามรั้วบ้านคุณป้ามาเลย”

จีน่า เจนจิราบอกมารดาก่อนที่จะเดินไปหยิบหนังสือแล้วลากแขนเพื่อนสนิทออกจากห้องไปท่ามกลางสายตาของมารดาที่มองตามเธอไปอย่างห่วงใย

แบม ภูวดลไม่ลืมที่จะหยุดเดินแล้วหันหลังกลับมายกมือไหว้ แอนนารับไหว้แล้วจึงส่งยิ้มให้ ไม่รู้ว่าเธอคิดมากเกินไปหรืออย่างไร เพราะเด็กหนุ่มก็ออกจะสุภาพและแสนดีขนาดนี้ ที่สำคัญสองครอบครัวรู้จักกันดี เขาคงจะไม่ล่วงเกินลูกสาวของเธอให้สองบ้านแตกคอกันแน่นอน

พอไปถึงบ้านปรีชารักษ์ก็ไม่พบว่ามีใครอยู่บ้านสักคน พี่ชายคนโตอย่างบอม ภูวพลนั้นไปทำงานกับบิดาที่บริษัทยาของครอบครัว ส่วนมารดาอย่างแพทย์หญิง ศิริลักษณ์ก็ไปเข้าเวรที่โรงพยาบาลยังไม่กลับ พี่สาวคนสวยอย่างบี๋ พิชสินีย์ก็ไปถ่ายละครที่ต่างจังหวัด

สรุปวันนี้บ้านเงียบมีเพียงแบม ภูดลและจีน่า เจนจิราที่ติวหนังสือกันอยู่ที่ห้องนั่งเล่นด้านล่างสองคนเท่านั้น ส่วนบริเวณห้องอื่นๆ ก็มีคนรับใช้ที่กำลังทำความสะอาด บ้างก็ทำของว่างมาเสิร์ฟให้คุณหนูเล็กของบ้านกับเพื่อนสนิทสาวน้อยลูกครึ่งข้างบ้าน

“เป็นไง….ดีขึ้นยัง” หลังจากที่ติวเสร็จเขาก็เอ่ยถามเพื่อนสนิทออกมา

“อะไร”

เธอเอ่ยถามกลับขณะที่ปากก็กำลังเคี้ยวขนมไทยที่คนรับใช้นำออกมาเสิร์ฟให้ไม่หยุดปาก แปลกตรงที่จีน่ารับประทานเท่าไหร่เธอก็ไม่อ้วน

“อ้าว… แสดงว่าดีขึ้นแล้ว” แบม ภูวดลเอ่ยออกมาราวกับโล่งใจที่เพื่อนลืมเรื่องที่รักครั้งแรกของเธอจะแต่งงานได้แล้ว

“ใครบอก..แบม… นั่นมันรักครั้งแรกของจีน่านะ ฉันเฝ้ามองพี่เค้ามาตั้งหลายปี แต่วันนี้กลับมี…ผู้ชายคาบไปแดก ฮือๆๆๆ”

เธอระบายออกมาพร้อมกับน้ำตาอีกครั้ง และนั่นก็ทำให้แบม ภูวดลรู้สึกว่าตนคิดผิด เขาคิดว่าเพื่อนลืมได้ แต่ความจริงแล้วเธอแกล้งที่จะหลงลืมมันไปต่างหาก ความรักที่ไม่ได้รับการรักตอบทำไมมันช่างดูน่าเจ็บปวดแบบนี้กันนะ แล้วเขาล่ะ ถ้ารักใครสักคนจะแอบคาดหวังแบบที่เพื่อนสนิทของเขาเป็นไหม