LOGIN" ดาเขาแค่หกล้มข้อเท้าแพลงตอนไปออกอีเว้นท์ที่ห้าง แฟนคลับเข้ามารุมล้อมรีบเดินหนีเลยสะดุดล้ม ไม่เป็นอะไรมาก เมื่อวานเธอตกใจเลยโทรมา"
ภูริตาแค่นหัวเราะในใจ ฮึ แค่หกล้มก็โทรมาแล้วเขาก็ทิ้งเธอรีบไปหาดาวิกาทันที เขาไม่แคร์ว่าเธอจะรู้สึกยังไง ไม่สนว่าคนในร้านจะมองเธอด้วยสายตาแบบไหน ยังไงเธอก็ไม่มีค่าพอให้เขาใส่ใจ นึกถึงเหตุการณ์ครั้งก่อนตอนที่เธอป่วยนอนอยู่โรงพยาบาลเขาไม่เคยมาเยี่ยมเธอ แม้เพื่อนของเธอจะโทรไปบอกเขาว่าเธอฆ่าตัวตาย เขาก็ไม่สนใจแต่แค่ดาวิกาหกล้มเขาก็รีบไปหาทันที นี่สินะความแตกต่างของคนรักกับคนไม่รัก
" ผมขอโทษ ผมไม่คิดว่าเธอจะเจ็บแค่เล็กน้อย วันหลังผมจะชดเชยให้คุณแน่นอน"
" เราหย่ากันเถอะ"
" คุณว่าไงนะ รู้ตัวไหมว่าพูดอะไรออกมา"
" ฉันบอกว่าเราหย่ากันเถอะ คุณว่างวันไหนเราไปทำเรื่องหย่ากัน พรุ่งนี้เลยดีไหม"
" ผมรู้ว่าคุณโกรธผมที่ทิ้งคุณไว้ที่ร้านอาหาร ไม่ได้อยู่กินอาหารกับคุณ เอาเป็นว่าผมขอโทษ ต่อไปจะไม่มีเหตุการณ์แบบนี้อีก"
" ถึงต่อให้มีอีกคุณก็ทิ้งฉันไปหาเธออยู่ดี ไม่ว่าจะมีอะไรหรือเกิดอะไรขึ้นกับฉัน แค่ดาวิกาโทรมาคุณก็จะรีบไปหาเธอทันที"
" ผมขอโทษ ผมไม่ได้ตั้งใจ ผมขอโทษ ผมสัญญาว่าจะไม่ทิ้งคุณอีกOKไหม เอาล่ะคุณเมาแล้วนอนพักเถอะ"
" ฉันไม่ได้เมา ฉันพูดจริงๆ เราหย่ากันเถอะเมื่อคุณชอบเธอขนาดนั้น ก็หย่ากันฉันหลีกทางให้แล้ว"
" คุณพูดตอนไม่มีสติพอตื่นมาคุณจะเสียใจในสิ่งที่พูด"
"ถึงฉันจะดื่มมาแต่ฉันก็มีสติ เรื่องหย่าฉันคิดมานานแล้ว ในเมื่อคุณไม่ได้รักฉันก็หย่ากันเถอะ คุณเองก็อยากหย่ากับฉันมาตลอดไม่ใช่เหรอ"
ธีรเดชไม่สนใจเดินออกไปนอกห้อง เขาจุดบุหรี่ขึ้นมาสูบคิดถึงคำพูดขอหย่าของเธอท่าทางที่แน่วแน่แววตาที่หนักแน่นทำให้ใจของเขาบีบรัดแปลกๆ เธอเมาไม่ได้สติถึงได้พูดไปแบบนั้น เธอรักเขามาหลายปีเลิกรักเขาไม่ได้หรอก เธอก็แค่น้อยใจที่เขาทิ้งเธอละเลยเธอก็แค่นั้น ไว้พรุ่งนี้เขาจะซื้อของขวัญให้เธอสักชิ้น ผู้หญิงพอได้ของขวัญก็ดีใจกันทุกคนแหละ
" ว่าไงนะพี่มี่ ข่าวก็ออกไปแล้วว่าฉันได้เป็นพรีเซนเตอร์น้ำหอมแล้วอยู่ๆจะมาเปลี่ยนเป็นลิปสติก ไม่เอาฉันไม่ยอม"
" ก็ทางนั้นเขาโทรมาบอกว่าไอยวรินทร์ถูกทาบทามก่อน แล้วก็เซ็นสัญญาแล้วด้วย "
" ไม่ ฉันไม่ยอม "
เธอรู้ว่าน้ำหอมตัวใหม่นี้ภูริตาเป็นคนปรุงเธอถึงได้ต้องการเป็นพรีเซ็นเตอร์แม้จะรู้ว่าทางนั้นได้เซ็นสัญญากับไอยวรินทร์แล้วเธอก็ไม่สน แค่เอ่ยปากคำเดียวธีรเดชก็ยอมเธอ ทั้งที่รับปากเธอแล้วทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้ น้ำหอมกลิ่นใหม่มียอดสั่งจองสูง แม้แต่เจ้าหญิงของต่างประเทศยังสั่งจอง ถ้าเธอได้เป็นพรีเซนเตอร์จะยิ่งดังขึ้นไปอีก เธอยอมไม่ได้ ยังไงพรีเซนเตอร์น้ำหอมต้องเป็นเธอ ว่าแล้วก็กดมือถือโทรออกหาธีรเดช เธอไม่เชื่อว่าธีรเดชจะไม่ยอมตามใจเธอ เมื่อก่อนเธอกับเขาเคยคบกันเขารักเธอตามใจเธอทุกอย่าง แต่ตอนนั้นเธอแค่หลงผิดไปมีความสัมพันธ์กับเพื่อนสนิทเขาจนต้องจบความสัมพันธ์กัน หลังเรียนจบเธอไปเรียนต่อที่ต่างประเทศพร้อมเจตรินเพื่อนของเขา แต่เจตรินก็สลัดเธอทิ้งอย่างไม่ไยดี เธอรู้ข่าวว่าธีรเดชแต่งงานแล้วเเต่เป็นการแต่งแบบลับๆเพราะคุณปู่ของเขา ไม่ได้มีความรักอะไรเข้ามาเกี่ยวข้องมีแต่ผลประโยชน์ทางธุรกิจ เธอจึงกลับมาเพื่อทวงเขาคืน ธีรเดชเป็นของเธอ เธอเชื่อว่าเขายังรักเธออยู่
" ธีร์ค่ะทำไมทำแบบนี้ คุณต้องจัดการให้ฉันนะ"
" เรื่องอะไร"
" ก็เรื่องพรีเซ็นเตอร์น้ำหอมคุณรับปากฉันแล้ว ในงานก็ประกาศไปแล้วคุณจะเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาไม่ได้นะ"
" ผมก็ให้คุณเป็นพรีเซ็นเตอร์เหมือนเดิมแค่เปลี่ยนจากน้ำหอมมาเป็นลิปสติก"
" ไม่ค่ะฉันต้องการน้ำหอมเท่านั้น"
" แต่น้ำหอมไอยวรินทร์ได้เซ็นสัญญาแล้ว"
" เซ็นได้ก็ยกเลิกได้ "
" ดาวิกา" ธีรเดชเรียกชื่อเต็มเธอน้ำเสียงแข็งกร้าว
" ธีร์คะ ฉันอยากเป็นพรีเซ็นเตอร์น้ำหอมไม่ใช่ลิปสติก นะคะ ฉันขอคุณแค่เรื่องนี้เรื่องเดียวต่อไปฉันจะไม่ขออะไรคุณอีก "
เห็นธีรเดชเงียบไปเธอจึงพูดขึ้นมา
" ตอนเรียนปี1เราไปออกค่ายคุณจมน้ำไม่มีใครสนใจช่วยคุณ เป็นฉันที่กระโดดลงน้ำไปช่วยคุณ ฉันแค่ขอให้คุณ"
" ก็ได้ "
" เย้ ขอบคุณค่ะธีร์คุณใจดีที่สุดเลย"
ธีรเดชกุมขมับตอนนั้นเขาตกน้ำไม่มีใครช่วยเขาเลย เขาที่ว่ายน้ำไม่เป็นได้แต่รอด้วยความหวังว่าจะมีใครสักคนช่วยเขา แล้วก็มีผู้หญิงคนหนึ่งกระโดดลงมาช่วยพาเขาขึ้นจากน้ำ คนนั้นคือดาวิกา ตอนนั้นเขาเป็นชายหนุ่มรูปร่างผอมสูงมีโรคประจำตัวเป็นหืดหอบ ร่างกายอ่อนแอใส่แว่นหนาเตอะ ไม่มีใครคบกับเขาไม่มีเพื่อนถูกกลั่นแกล้งรังแก หลังจากถูกดาวิกาช่วยชีวิตเขาเขาก็ซาบซึ้งและตกหลุมรักเธอ ตั้งแต่นั้นมาเขาก็เปลี่ยนแปลงตัวเอง ทำเลสิคตา เข้ายิมจากหนุ่มผอมบางกลายเป็นหนุ่มบึกบึนมีกล้ามเนื้อ หน้าท้องมีซิกแพ็คเป็นลอน กลายเป็นหนุ่มหล่อที่สาวๆต่างก็มองเหลียวหลังเขาเรียนต่อสู้จากคนอ่อนแอกลายเป็นคนแข็งแกร่งที่ไม่ยอมใคร เขาย้ายมหาลัยไปเรียนมหาลัยเอกชนมีเพื่อนระดับเดียวกันเป็นลูกคนรวยหลายคนและเขาก็ขอดาวิกาเป็นแฟน ดาวิกาหยิบเอาเรื่องที่เธอเคยช่วยชีวิตเขามาบีบบังคับให้เขายอมให้เธอเป็นพรีเซ็นเตอร์ เขารับปากไปแล้ว และครั้งนี้ขอให้เป็นครั้งสุดท้าย
" กัญญาติดต่อฝ่ายการเงินให้จัดการเรื่องชดใช้เงินค่าผิดสัญญากับไอยวรินทร์ด้วย แล้วก็ให้ทีมงานเตรียมถ่ายทำโฆษณาน้ำหอมได้เลย ดาวิกาพร้อมแล้ว คุณไปจัดการให้เรียบร้อย"
" ค่ะบอส "
ธีรเดชออกไปสูบบุหรี่ที่ระเบียงเขาครุ่นคิดว่าจะอธิบายเรื่องนี้กับภูริตายังไงดี
" พี่พายบอสให้ทางเราเตรียมตัวให้พร้อมตอนบ่ายคุณดาวิกาจะเข้ามาที่บริษัท "
" เดี๋ยวก่อนยัยหลิวทีมเรารับผิดชอบน้ำหอมนะ ดาวิกาเป็นพรีเซ็นเตอร์ลิปสติกไม่ใช่เหรอ หรือยังไง เปลี่ยนไปเปลี่ยนมาอย่าบอกนะว่าเปลี่ยนอีกแล้ว"
นันทิยาลุกจากเก้าอี้เดินเข้ามาถามรินลณี
" ใช่ ตอนแรกเป็นไอยวรินทร์ พองานเปิดตัวบอกเป็นดาวิกาเมื่อวานบอกเป็นไอยวรินทร์เหมือนเดิม แต่วันนี้กลับบอกว่าเป็นดาวิกา แต่ครั้งนี้ชัวร์แน่100% เพราะฉันเห็นพี่กัญญาบอกว่าบอสสั่งฝ่ายการเงินเบิกเงินชดใช้ค่าผิดสัญญาแล้ว"
ภูริตาฟังทั้งสองคุยกันไม่ผิดจากที่เธอคิดจริงๆ ทางดาวิกาคงไม่ยอมเมื่อเธอยืนยันจะต้องเป็นพรีเซ็นเตอร์น้ำหอมให้ได้ยังไงก็ต้องเป็น แค่พูดคำเดียวธีรเดชก็พร้อมใส่พานถวาย
" ไปเตรียมตัวเถอะ ตอนบ่ายมีการถ่ายภาพนิ่ง หลิวไปดูสิฉากที่สั่งไว้พร้อมหรือยัง นันไปเรียกทุกคนไปรวมตัวที่สตูดิโอ"
ตอนบ่ายฉากก็พร้อมถ่ายทำภูริตาตรวจดูความเรียบร้อยทุกอย่างพร้อมหมด ดาวิกาก็พร้อมแล้วหลังจากนั้นก็มีการถ่ายภาพนิ่งถ่ายไปได้ไม่เท่าไหร่ดาวิกาก็ขอพักบอกว่าเหนื่อย พอถ่ายทำต่อดาวิกาก็เหวี่ยงวีนไม่พอใจทีมงาน บอกว่าท่าโพสต์ของทีมงานมันเชยจึงโพสต์ท่าเองซึ่งไม่เป็นไปตามคอนเซ็ฟที่วางไว้ จึงทำให้การถ่ายทำล่าช้า บอกให้ทำอย่างแต่กลับทำอีกอย่าง จนภูริตาหมดความอดทนเดินเข้าไปหาเธอ
" ผมเข้าใจ แต่ผมไม่เหมือนกับพวกเขา ผมไม่มีวันทำให้คุณเสียใจ"" นนท์ ฉันไม่อยากให้คุณเสียเวลากับฉัน ฉันผ่านการแต่งงานมาแล้วสองครั้ง มีผัวมาแล้วสองคน ยังมีลูกติดอีกสอง คุณไปหาผู้หญิงคนอื่นที่โสดแล้วไม่มีพันธะเถอะ"อานนท์ส่ายหน้า" ไม่เอา ผมชอบคุณคนเดียว ชอบตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นหน้า ตั้งแต่วันนั้นในงานวันเกิดพี่สาวผม คุณก็เข้ามานั่งในใจผมแล้ว รู้ทั้งรู้ว่าคุณมีผัวแล้วแต่ผมก็ห้ามใจไม่ได้ตัดใจไม่ไหว"เขากุมมือเธอ" ผมรู้ว่าคุณยังไม่พร้อม คนที่ผ่านมาคุณรีบใช้ชีวิตกับเขา จึงไม่ได้รู้จักเขาดีพอ ทำให้ต้องเเยกทางกัน ผมรอได้ ผมจะรอจนกว่าคุณจะพร้อม ต่อให้รอทั้งชีวิตผมก็เต็มใจรอขอแค่คุณอย่าผลักไสผมไปไหนเลย ให้ผมได้รักคุณ อยู่ใกล้ๆคุณ ได้ดูแลคุณแบบนี้นะครับพาย"ภูริตามองหน้าอานนท์ จ้องมองเข้าไปดวงตาคู่นั้น แววตาของเขากระจ่างใสมีแต่ความจริงใจ ไม่มีร่องรอยโกหกแม้แต่น้อยเธอจะลองเปิดใจให้ผู้ชายตรงหน้านี้ดีไหมนะ เขาหล่อมากเลยเสียด้วย เวลายิ้มทีเจ้าลักยิ้มนั่นทำเธอแทบละลาย หากปล่อยเขาไปก็น่าเสียดายแย่ แสงแดดยามโพล้เพล้สาดส่องใบหน้าเขายิ่งทำให้เขาดูหล่อเหลาเป็นพิเศษ เขาโน้มหน้าลงมาใกล้จนหน้าผากแตะกัน เรี
" ช่วยเเม่ผมลงมาทีครับ ลงมาได้แล้วก็ช่วยส่งเธอกลับบ้านด้วยนะครับ ขอบคุณครับ"เขตคามพูดพร้อมยกมือไหว้ตำรวจแล้วรีบวิ่งตามภูริตาออกไป" ไอ้เขต ไอ้ลูกเวร แกจะทิ้งแม่แกไว้แบบนี้เหรอ ไอ้เจตแกก็ด้วย พวกแกมันอกตัญญูฉันไม่น่ามีลูกอย่างพวกแกเลยเห็นเมียดีกว่าแม่ ไอ้พวกลูกเวร ไอ้"ฉึบ เชือกถูกตัดขาด ร่างอวบๆของอนงค์ล้มทับตำรวจที่รอรับอยู่ข้างล่าง สบตากันปิ๊งๆ อนงค์หน้าแดงระเรื่อ รีบยันตัวลุกขึ้น พอเดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็สะดุดเชือกจะล้ม" อ๊ะว้าย"ตำรวจคนนั้นหันหน้ามาคว้ารับตัวอนงค์ไว้ได้ มืออนงค์คว้าหมับจับที่ยึดไว้ ก้มมองมือตัวเองจับขยำตรงเป้าตำรวจพอดี ทั้งสองค้างอยู่ท่านั้น ต่างคนต่างมองตากันปริบๆกลับมาถึงวิลล่าก็เกือบสว่าง ไม่มีใครได้นอน ไอยวรินทร์ บรรพตกับนุชจิราเองก็รอฟังข่าวอยู่ทั้งคืน พอรู้ว่าทุกคนกลับมาปลอดภัยก็โล่งใจ ยังได้รู้ข่าวดีว่าเจตรินยังไม่ตาย ขาสองข้างเดินได้ แถมยังมีเมียใหม่ลูกใหม่อีกเพราะเมื่อคืนไม่ได้นอนทั้งคืนทุกคนจึงพากันนอนตอนกลางวัน ภูริตารู้สึกตัวขึ้นมาก็ห้าโมงเย็นแล้ว ล้างหน้าล้างตาออกไปข้างนอก เห็นลูกๆวิ่งเล่นอยู่ชายหาดกับนุชจิราและบรรพต เธอเดินไปอีกทาง ทอดน่องไปบนผืน
" กูคว้าชะแง่งหินไว้ได้ ค่อยๆไต่ขึ้นมาแต่ก็ยาก ตกลงไปตั้งหลายครั้งแต่กูไม่ยอมแพ้ตอนนั้นมืดมาก ขากูกระแทกหินเลือดออกเจ็บจนชาไปหมด มือกูด้วย ทั้งเจ็บทั้งชาจนเกาะแทบไม่อยู่ ได้ยินเสียงคนเดินมากูจึงร้องให้ช่วยด้วย แล้วก็ถูกช่วยขึ้นมา เธอเป็นคนไทยมาเที่ยวที่นั่น พอรู้เรื่องของกูจึงพากูกลับไปที่ไทยด้วยเพื่อความปลอดภัย"" ก่อนหน้านี้กูได้ข่าวว่ามีคนเห็นมึงถูกช่วยขึ้นมา กูกับไอ้ภาสเลยรีบไปที่อังกฤษตามหามึงอีกรอบแต่ก็ไม่เจอ ที่แท้มึงก็อยู่ไทยนี่เอง"คามีเลียลุกขึ้นจะหนี เจตรินยิงปืนใส่ที่พื้นเธอกรีดร้องทรุดตัวลง" เจตฉันผิดไปแล้ว ฉันทำไปเพราะอารมณ์ชั่ววูบ คุณปล่อยฉันไปเถอะ ถ้าคุณทำอะไรฉันไปมากว่านี้ พ่อของฉันไม่เอาคุณไว้แน่"" ขู่ฉันเหรอ"" ฉันไม่ได้ขู่ คุณก็รู้ว่าฉันพูดจริง พ่อฉันทั้งรวยทั้งมากอำนาจบารมี ถ้าคุณฆ่าฉันคุณต้องตายไปตามฉันนั่นแหละ"" ทำไมก่อนหน้าฉันถึงไม่เห็นธาตุแท้ของเธอแบบนี้นะ ผู้หญิงจิตใจชั่วช้าแพศยาร่านตัณหา เห็นสันดานที่แท้จริงของเธอรึยังครับคุณแม่ เห็นรึยังว่าเธอเลวแค่ไหน"ทุกคนหันไปมองอนงค์ที่ห้อยต่องแต่งอยู่ไม่รู้ว่ารู้สึกตัวตื่นขึ้นมาตอนไหน" นี่ไงครับสะใภ้คนโปรดของคุณแม
" เลือกสิคะเขต คุณมีสิทธิ์เลือกแค่คนเดียวคนอื่นยืนดูเฉยๆ ครั้งนี้คุณจะเลือกใคร คราวนี้ของจริงนะ เลือกให้ดีๆหล่ะ ถ้าตัดเชือกใครคนนั้นก็จะตกน้ำทันที"เขตคามมองไปที่ภูริตาสลับแม่ของเขาที่หมดสติ ท่ามกลางสายตากดดันของทุกคนที่มองมา" แม่ของคุณอุตส่าห์อุ้มท้องเลี้ยงคุณมาด้วยความยากลำบาก แม่ยังไงก็คือแม่ แต่เมียหน่ะเลิกกันแล้วก็เป็นคนอื่น ถึงคุณเลือกเธอ เธอก็ไม่กลับไปหาคุณหรอก นั่นทั้งผัวใหม่ผัวเก่าของเธอรออยู่เห็นไหม ฮ่าฮ่า ฮ่า เขต อย่าโง่ไปหน่อยเลยน่า"อานนท์กับธีรเดชครุ่นคิดอย่างหนักว่าจะหาทางช่วยภูริตายังไงดี มองไปรอบตัวก็มีแต่คนของคามีเลียเต็มไปหมด ปืนที่เอามาก็ถูกพวกมันยึดไปหมดก่อนจะเข้ามาในโกดังแล้ว" รีบเลือก ฉันให้เวลาคุณ3นาที เลือกแม่หรือเมีย"" คามีเลีย ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วย ไม่พอใจอะไรก็มาลงที่ผมนี่ ปล่อยพวกเธอลงมาทั้งสองคน คุณอยากได้อะไรผมจะให้หมด"" ฉันบอกแล้วไงว่ากำลังเล่นเกมส์อยู่ กำลังสนุกเลย"" คามีเลีย"" เลือก เลือกเดี๋ยวนี้"เขตคามกำมือแน่นดวงตาเต็มไปด้วยเส้นเลือดสีแดง เขาโกรธจัดแต่ทำอะไรไม่ได้ มองดูน้ำเบื้องล่าง หากเชือกถูกตัดแล้วตกลงไป ถ้าเป็นภูริตาทั้งอานนท์และธีรเดชก็ค
เขตคามมองดูรายชื่อบนหน้าจอที่โทรมาเขากดตัดสายก็โทรเข้ามาใหม่ ภานุพงศ์ชะเง้อมอง ชื่อคามีเลียโชว์หรา" ทำไมไม่รับหล่ะ"เขตคามกดตัดสายอีกครั้งพร้อมบล็อคเบอร์" ช่างเถอะไม่มีเรื่องอะไรสำคัญหรอก ก็คงโทรมาให้กูไปหาแคธี่นั่นแหละ"ติ๊ง เสียงข้อความเข้า เขตคามยืนมองเฉยภานุพงศ์คว้าโทรศัพท์ไปเปิดดู เป็นภาพของอนงค์ที่ถูกมัดติดกับเก้าอี้ มีระเบิดเวลานับถอยหลังผูกติดอยู่ เขาร้องด้วยความตกใจ" เฮ้ยไอ้เขต แม่ของมึง"เขตคามแย่งโทรศัพท์มาดู ข้อความส่งเข้ามาอีก" มาที่โกดังร้างท่าเรือcm ถ้าอยากช่วยแม่ของคุณ"" คามีเลียจับแม่ของมึงไปทำไมวะ หรือว่าโกรธที่ตรวจดีเอ็นเอแคธี่ แล้วรู้ความจริงว่าไม่ใช่ลูกของไอ้เจต"" พาย พายหล่ะ"ธีรเดชมองหาภูริตาไม่เห็นก็ถามขึ้น เขตคามกับภานุพงศ์หันไปมองรอบตัวก็ไม่เห็นเธอ" เธอไปเข้าห้องน้ำ คุณนนท์พึ่งไปตามเมื่อกี้นั่นไงมาแล้ว"ลิขิตบอก" พายยังไม่กลับมาที่นี่เรอะ"อานนท์ถามหน้าตาตื่น" ไหนว่าพายไปห้องน้ำไง"เขตคามเริ่มใจไม่ดี" ไม่มีไปดูแล้ว"" ในบ้านหล่ะดูทั่วรึยัง"ธีรเดชถามพลางชะเง้อมองเข้าไปในบ้าน" ไปดูมาแล้วไม่มี"ทุกคนเริ่มกังวล ภานุพงศ์ปลุกไอยวรินทร์" รินทร์ รินทร์ตื
อานนท์แกะกุ้งใส่จานให้ภูริตา" พายครับกุ้ง"" ขอบคุณค่ะ"" ผมแกะให้คุณเอง"เขตคามแย่งกุ้งในจานของอานนท์มาแกะ" ผมจำได้ว่าคุณบอกชอบกินกุ้งที่ผมแกะให้ที่สุด นี่ครับกุ้งที่ผมแกะทั้งหวานทั้งอร่อย"" ก็แค่กุ้ง ใครแกะก็เหมือนกันหมดนั่นแหละชิ"ไอยวรินทร์เบ้ปาก" สวัสดีครับทุกคนผมมาไม่ช้าไปใช่ไหม"ธีรเดชเดินเข้ามา ข้างหลังลูกน้องถือของกินและเบียร์อีกเป็นลังไอยวรินทร์กับภูริตาหันไปจ้องภานุพงศ์เป็นตาเดียว ภานุพงศ์ส่ายหน้าโบกมือพัลวัน" ไม่ ผมไม่ได้ชวนเขานะ แค่บอกว่าปีใหม่นี้พวกเราจะมาฉลองกันที่นี่ก็แค่นั้นเอง"" ในเมื่อมาแล้วก็มานั่งด้วยกันสิ พวกนายด้วย ของกินเยอะแยะ ตามสบาย"ภูริตาเอ่ยบอก ธีรเดชยิ้มกว้างโบกมือให้ลูกน้องเอาของไปวาง บรรพตกับนุชจิราอุ้มหลานทั้งสองเดินเข้ามา ธีรเดชยกมือไหว้บรรพตกับนุชจิราพยักหน้ารับ " น้องพีชน้องพรีม ลุงซื้อของเล่นมาให้ครับ"ธีรเดชยื่นตุ๊กตาหมีตัวใหญ่ให้พีชญา เธอยิ้มวิ่งเข้าไปรับตุ๊กตามากอดแล้วยกมือไหว้ขอบคุณ" ขอบคุณค่ะ"" น้องพีชมาเอาสิครับ นี่ของขวัญปีใหม่ของหนูไง"พิชญะมองหน้าภูริตา พอเธอพยักหน้าจึงยกมือไหว้ก่อนจะรับรถบรรทุกคันใหญ่มา" คุณพ่อ แล้วของขวัญของ
" อาการทั่วไปไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงนะคะ พักอีกไม่กี่วันก็น่าจะกลับบ้านได้แล้ว "อิศริยารับเข็มยาจากพยาบาลมาฉีดเข้าที่น้ำเกลือ ดำรงขมวดคิ้วมองตาม" นี่เป็นยาวิตามินช่วยทำให้ฟื้นตัวเร็วและนอนหลับพักผ่อนได้ดี จะช่วยให้แข็งแรงเร็วขึ้นค่ะ"เมื่ออิศริยาตรวจเสร็จก็หันไปส่งยิ้มให้ธีรเดชก่อนเดินออกจากห้องไป ท
" แกจัดการแถลงข่าวซะ เปิดตัวหนูพายประกาศบอกทุกคนว่าหนูพายเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของแก แล้วก็งานแต่งจัดให้เป็นทางการซะ เป็นการให้เกียรติและชดเชยให้เธอด้วย "" ต้องทำขนาดนี้เลยเหรอครับ "" ทำไม แกอย่าบอกนะว่าจะไม่ทำตามที่ฉันบอก"" ไม่ใช่อย่างงั้น แต่ผมยัง ยังไม่พร้อม ตอนนี้ผมยังต้องเจรจาโปรเจคให
ภูริตานึกขึ้นมาได้ว่าวันก่อนเธอเดินผ่านบอร์ดบริหารเห็นรายชื่อภานุพงศ์เป็นหมอสูตินารีและยังเป็นรองผู้อำนวยการอีก ถ้าเธอไปขอความช่วยเหลือจากเขา เขาจะช่วยไหมนะ คุณปู่ดำรงดีกับเธอเมตตาเอ็นดูเธอมาตลอด เธอรู้สึกว่าการตายของท่านมีความผิดปกติเธอจะต้องทวงความเป็นธรรมให้ท่านให้ได้ คิดแล้วก็ร้องไห้ออกมาถ้าวัน
" เอ้า ทุกคนฟังทางนี้บอสบอกว่าวันนี้เสร็จงานจะพาทุกคนไปเลี้ยง ฉะนั้นเร่งมือกันหน่อย "ภูริตาได้ยินก็ชะงักแต่ไม่ได้หันไปมอง เธอรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าธีรเดชมาที่นี่แต่ไม่ได้สนใจ ช่วยทุกคนจัดดอกไม้ต่อ ทุกคนพากันเร่งมือช่วยกันจัดฉาก ไม่นานฉากทุ่งดอกไม้ก็เสร็จสมบูรณ์ ให้อารมณ์เหมือนอยู่ในสวนดอกไม้จริงๆ "







