分享

บทที่ 4

作者: ชุนเหย่
พ่อกับแม่ปลาบปลื้มใจมาก พากันชมว่าในที่สุดฉันก็รู้ความเสียที

ตอนกลางคืน ขณะที่ฉันกำลังเก็บกระเป๋า โจวจื่อหมิงก็เข้ามาในห้อง สีหน้าของเขาดูโล่งอกเช่นกัน

“ช่วงที่ผ่านมา ฉันลังเลมาตลอดว่าเราควรหมั้นกันดีไหม”

“เธออารมณ์ร้าย แถมยังขี้กลัว ขนาดเกมแกล้งแบบเด็กๆ ของเหมียวเหมียว เธอยังถือสา”

“แต่พอเห็นว่าเธอยังเตรียมของขวัญให้เหมียวเหมียว ฉันก็ตัดสินใจว่าจะเดินหน้าความสัมพันธ์ของเราต่อไป”

ฉันชะงักไป แทบไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได้ยิน

“งั้นช่วงที่ผ่านมา ที่นายร่วมมือกับเหมียวเหมียวแกล้งฉัน ก็เพื่อทดสอบฉันงั้นเหรอ?”

เขาไม่ได้ปฏิเสธ

“ผู้หญิงที่แม้แต่น้องสาวของตัวเองยังทนไม่ได้ ผมไม่กล้าแต่งเข้าบ้านหรอก”

พูดจบ โจวจื่อหมิงก็จากไปอย่างพึงพอใจ

วันงานหมั้น ก่อนออกเดินทาง เซี่ยเหมียวเหมียวกำชับฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“พี่ พี่ต้องนั่งรถสีขาวคันนั้นนะ สีขาวดูมีราศี แถมยังเป็นมงคล จะได้เป็นการเริ่มต้นที่เป็นสิริมงคลให้ชีวิตคู่ของพี่กับจื่อหมิง”

พ่อกับแม่ก็เห็นด้วย

“เหมียวเหมียวขับรถคันนั้นไปล้างให้ตั้งแต่เช้าตรู่ แกอย่าทำให้น้ำใจของเธอต้องเสียเปล่าล่ะ”

ฉันยิ้มเล็กน้อย แล้วพยักหน้ารับคำ

แต่ความจริง ฉันไม่ได้คิดจะไปที่งานหมั้นเลยแม้แต่น้อย

หลังจากทุกคนในครอบครัวกับโจวจื่อหมิงขับรถสีดำอีกคันออกไปแล้ว

ฉันก็หิ้วสัมภาระของตัวเอง

ก่อนออกเดินทาง ฉันตั้งใจแวะไปที่ลานจอดรถเพื่อดูรถสีขาวคันที่เซี่ยเหมียวเหมียวเจาะจงไว้

ยางรถทั้งสี่เส้น มีถึงสามเส้นที่มีรอยกรีดอยู่

ถ้าขับรถสีขาวคันนี้ไปงานหมั้น ผลที่ตามมาคงร้ายแรงจนไม่อยากจะคิด

เพียงคิดถึงเรื่องนี้

ฉันก็อดสั่นสะท้านไม่ได้

จากนั้นฉันก็ไม่หันกลับไปมองอีก ขึ้นแท็กซี่ที่มุ่งหน้าไปในทิศทางตรงข้ามกับบ้าน

ในเวลาเดียวกัน พ่อกับแม่กำลังต้อนรับแขกอยู่ในงานหมั้น

เพื่อเอาใจความสนุกพิเรนทร์ๆ ของลูกสาวอย่างเซี่ยเหมียวเหมียวในครั้งนี้ พวกเขาถึงกับตั้งใจเชิญทุกคนที่รู้จักเซี่ยจือจือมาร่วมงาน

ตั้งแต่เพื่อนสมัยอนุบาล ไปจนถึงพี่ยามที่เคยพบกันเพียงครั้งเดียว

ทุกคนจะได้ชมคลิปการแกล้งที่เซี่ยเหมียวเหมียวตั้งใจทำขึ้นอย่างพิถีพิถัน

โจวจื่อหมิงเหลือบดูนาฬิกาข้อมือ เหลืออีกสามนาทีก็จะเริ่มงาน

เขาโน้มเข้าไปใกล้หูของเซี่ยเหมียวเหมียว แล้วพูดเสียงเบา

“เธอแน่ใจนะว่ารถจะไม่มีปัญหา? ถ้าจือจือมาไม่ถึงงานจะทำยังไง?”

เซี่ยเหมียวเหมียวตอบด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม

“วางใจเถอะ ต่อให้เกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์ เธอก็ต้องกระเสือกกระสนคลานมาถึงงานจนได้”

จากนั้นเธอก็ยิ้มอย่างมีเลศนัย

“รู้ไหมว่าทำไมฉันถึงกล้าแกล้งเธอมาตลอดยี่สิบกว่าปี?”

โจวจื่อหมิงเอียงศีรษะเล็กน้อย

“ทำไมล่ะ?”

“เพราะฉันโตมากับพ่อแม่ตั้งแต่เล็ก ส่วนเธอเพิ่งถูกพามาอยู่กับพ่อแม่ตอนอายุห้าขวบ”

“เธอโหยหาความรัก เลยคอยเอาใจทั้งพ่อแม่ นาย แล้วก็ฉันมาตลอด”

“เพราะงั้น ต่อให้ถูกรังแกจนตาย เธอก็ยังจะรีบคลานมาหาพวกเราอยู่ดี”

เซี่ยเหมียวเหมียวดูมั่นอกมั่นใจ ราวกับแน่ใจว่าทุกอย่างจะเป็นไปตามที่คิด

เพราะตลอดหลายปีที่ผ่านมา เซี่ยจือจือก็ผ่านเรื่องแบบนี้มาโดยตลอด

จนงานหมั้นเริ่มไปแล้วสิบนาที แขกก็นั่งประจำที่กันครบ แต่เซี่ยจือจือก็ยังไม่ปรากฏตัว

พ่อกับแม่ไปสอบถามฝ่ายดูแลโครงการ ถึงได้รู้ว่า

รถสีขาวคันที่มีปัญหานั้น ไม่เคยถูกขับออกจากลานจอดรถของโครงการที่พักอาศัยเลยแม้แต่ครั้งเดียว

เซี่ยเหมียวเหมียวเปิดดูภาพจากกล้องที่บ้าน แล้วพบว่าไม่มีใครอยู่ในบ้านเลย

โจวจื่อหมิงโทรหาเซี่ยจือจือนับครั้งไม่ถ้วน แต่ทุกสายขึ้นว่าไม่มีผู้รับสาย

ขณะที่โจวจื่อหมิงกำลังตามหาเธออย่างร้อนรน เขาก็บังเอิญเจออดีตหัวหน้าที่เคยทำงานร่วมกับเซี่ยจือจือ ซึ่งกำลังถือการ์ดเชิญด้วยสีหน้างุนงง

“แปลกนะ จือจือไม่ได้ถูกย้ายไปทำงานที่มิลานแล้วเหรอ? แล้วทำไมจู่ๆ ถึงมีงานหมั้นได้ล่ะ...”

โจวจื่อหมิงยังไม่ทันได้ตั้งตัว

วินาทีถัดมา เนื้อหาที่ฉายขึ้นบนจอใหญ่ในงานหมั้น

ก็ทำให้พ่อกับแม่และเซี่ยเหมียวเหมียวหน้าซีดเผือดในพริบตา ก่อนจะทรุดฮวบลงกับพื้น...

在 APP 繼續免費閱讀本書
掃碼下載 APP

最新章節

  • รักน้องนัก ก็อยู่กับน้องไป   บทที่ 10

    เขาไม่พูดอะไรสักคำในที่สุดเขาก็เข้าใจว่า ฉันไม่ได้ทำไปเพราะประชด แต่ตัดใจจากเขาได้อย่างสิ้นเชิงแล้วจริงๆเพราะฉะนั้น ไม่ว่าเขาจะทำมากแค่ไหน ทุ่มเทมากเพียงใด หรือยอมลดตัวลงถึงขนาดไหน ฉันก็ไม่มีวันเปลี่ยนใจเช้าวันรุ่งขึ้น ห้องที่โจวจื่อหมิงเช่าอยู่ฝั่งตรงข้ามอพาร์ตเมนต์ของฉันก็ถูกขนของออกไปจนหมดก่อนเดินทางกลับประเทศ โจวจื่อหมิงทิ้งโน้ตไว้ให้ฉันหนึ่งแผ่นบนกระดาษมีเพียงสามตัวอักษร“ฉันรอเธอ”ฉันไม่แม้แต่จะมองมัน แล้วโยนทิ้งลงถังขยะทันทีแต่ทั้งฉันและเขาต่างคาดไม่ถึงว่า หลังจากเขากลับประเทศไปแล้ว ปัญหาที่แท้จริงเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเซี่ยเหมียวเหมียวที่สภาพจิตใจเสียการควบคุมอย่างสิ้นเชิง เอาความหมกมุ่นทั้งหมดของตัวเองไปผูกไว้กับโจวจื่อหมิงเดิมทีเธอก็แอบชอบโจวจื่อหมิงอยู่แล้ว ตอนนี้บรรดาญาติต่างพูดกันว่า ที่เธอจงใจทำลายงานหมั้นของฉันก็เพราะอิจฉาฉันเพราะอย่างนั้น เซี่ยเหมียวเหมียวจึงปักใจเชื่อว่า ขอเพียงได้แต่งงานกับโจวจื่อหมิง ชีวิตของตัวเองก็จะกลับมาเป็นปกติตั้งแต่วันที่โจวจื่อหมิงเดินทางกลับถึงประเทศ เซี่ยเหมียวเหมียวก็ไปเฝ้ารออยู่ตรงทางเข้าโครงการที่เขาอาศัยอยู่ทุกวันเธ

  • รักน้องนัก ก็อยู่กับน้องไป   บทที่ 9

    โจวจื่อหมิงยืนอยู่เพียงลำพังบนถนนที่ไม่คุ้นเคยในต่างแดน ลากกระเป๋าเดินทางเรียบง่ายใบหนึ่งมาด้วย สภาพดูอิดโรยจากการเดินทางไกลเขาผอมลงไปมาก ที่คางมีตอหนวดเขียวคล้ำขึ้นให้เห็นเบ้าตาของเขาลึกโหล ดูเหมือนไม่ได้นอนเต็มอิ่มมานานดูออกว่าเขาต่อเครื่องเดินทางข้ามคืนจนมาถึงมิลานเพียงเพื่อจะได้คุยกับฉันสักคำ เขาเดินทางข้ามระยะทางหลายพันกิโลเมตรจากประเทศบ้านเกิด ตามมาถึงเมืองที่ฉันอยู่ทันทีที่เห็นฉันโจวจื่อหมิงก็รีบสาวเท้าเข้ามาหา น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความอ่อนน้อม“จือจือ ขอโทษที่ฉันถือวิสาสะมาหาเธอถึงมิลาน เธอไม่ยอมตอบฉันมาตลอด ฉันคิดถึงเธอมากจริงๆ นะ”เขายื่นมือออกมาหมายจะจับฉันฉันถอยหลังไปหนึ่งก้าว พลางขมวดคิ้วแน่น“กลับไปเถอะ นายมาที่นี่ก็ไม่มีประโยชน์อะไรหรอก”แต่โจวจื่อหมิงกลับไม่ยอมฟังสิ่งที่ฉันพูดเลย“จือจือ ให้เวลาฉันสักหน่อย”ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา แม้ฉันจะพยายามห้าม โจวจื่อหมิงก็ยังดึงดันอยู่ต่อที่มิลานเขาเช่าห้องที่อยู่ตรงข้ามอพาร์ตเมนต์ของฉัน พยายามใช้การกระทำเพื่อขอโทษฉันและขอคืนดีโจวจื่อหมิงรู้ตารางเวลาเข้าและเลิกงานของฉันเป็นอย่างดี ทุกวันเขาจะมารอฉันข้าง

  • รักน้องนัก ก็อยู่กับน้องไป   บทที่ 8

    หลังจากใช้ชีวิตที่มิลานมาอย่างมั่นคงได้สามเดือน ฉันก็ค่อยๆ ปรับตัวเข้ากับชีวิตที่นี่ได้แล้วหลังจากเรื่องนั้น พ่อกับแม่ก็ไม่กล้าติดต่อฉันมาก่อนอีกเลยส่วนเรื่องยุ่งเหยิงของครอบครัวนั้นก็ถูกตัดขาดจากฉันอย่างสิ้นเชิงยกเว้นโจวจื่อหมิงหลังงานหมั้น เขาไม่เคยหยุดส่งข้อความหาฉันเลยในตอนแรก ท่าทีของเขาแข็งกร้าว น้ำเสียงก็เย็นชา“เธอคิดจะอยู่มิลานไปถึงเมื่อไหร่?”“เรื่องของพ่อแม่เธอไม่เกี่ยวอะไรกับเรื่องระหว่างเราสองคนเลย เธอไม่คิดจะอธิบายอะไรให้ฉันฟังจริงๆ เหรอ?”ต่อมา เมื่อเห็นว่าฉันไม่ยอมตอบกลับเสียที เขาก็เริ่มร้อนรน“เซี่ยจือจือ บริษัทบอกว่าเธอเลือกสัญญาสิบปี แถมในอนาคตยังคิดจะตั้งรกรากที่มิลานอีก”“เธอไม่คิดจะกลับมาจริงๆ เหรอ? ไม่ติดต่อฉันมาตั้งนาน เธอคิดจะตัดความสัมพันธ์กับฉันจนหมดสิ้นเลยใช่ไหม?”“เซี่ยจือจือ ฉันรู้แล้วว่าตัวเองผิด โอเคไหม? ก่อนหน้านี้ฉันผิดเอง ฉันไม่ควรพูดตามพวกเขาว่าแค่นี้เธอก็เล่นด้วยไม่ได้ และไม่ควรยืนดูเธอถูกแกล้งโดยไม่พูดอะไรเลย”“ฉันนึกว่าพวกเขาแค่ล้อเล่นกันธรรมดา ฉันขอโทษ ฉันขอโทษเธอสำหรับทุกอย่าง เธอตอบฉันสักคำได้ไหม?”ฉันก็ยังไม่ตอบกลับเหมือนเ

  • รักน้องนัก ก็อยู่กับน้องไป   บทที่ 7

    หลังจากเรื่องไฟล์เสียงในงานหมั้นถูกเปิดโปง ครอบครัวก็วุ่นวายไปหมดทั้งเรื่องที่เหมียวเหมียวไม่มีความเกี่ยวข้องทางสายเลือดกับครอบครัว และเรื่องแผนวางยา กลายเป็นหัวข้อซุบซิบของบรรดาญาติยามว่างหลังอาหารพ่อถูกตำรวจพาตัวไปสอบสวน ส่วนโจวจื่อหมิงก็ตัดความสัมพันธ์ฝ่ายเดียวเรื่องราวที่เกิดขึ้นต่อเนื่องเหล่านี้ทำลายความรู้สึกว่าตัวเองเหนือกว่าคนอื่นที่เซี่ยเหมียวเหมียวมีมาตลอดยี่สิบกว่าปีจนหมดสิ้นเพียงครึ่งเดือนเท่านั้นเซี่ยเหมียวเหมียวที่เคยหยิ่งผยองวางอำนาจ และเห็นการแกล้งฉันเป็นเรื่องสนุก ก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงเธอขังตัวเองอยู่ในห้องนอน ไม่ออกไปไหน ไม่พูดกับใคร ไม่พบปะผู้คน และอารมณ์ไม่มั่นคงอย่างรุนแรงเธอไม่เพียงนอนไม่หลับตลอดทั้งคืน แต่ยังร้องไห้อาละวาดโดยไม่มีสาเหตุ และขว้างปาทุบทำลายข้าวของอยู่บ่อยๆหมอบอกว่า เธอเป็นโรคซึมเศร้าระดับรุนแรงถ้าเป็นเมื่อก่อน แม่คงร้อนใจจนทำอะไรไม่ถูก และเที่ยวเสาะหาหมอและวิธีรักษาไปทั่วแล้วแต่ตอนนี้ แม่ยังมีเรื่องที่สำคัญกว่านั้นต้องจัดการเธอไม่ได้คำนึงถึงสภาพอารมณ์ของเซี่ยเหมียวเหมียว แต่กลับอาศัยบุญคุณที่เลี้ยงดูเธอมายี่สิบกว่าปี วิงวอน

  • รักน้องนัก ก็อยู่กับน้องไป   บทที่ 6

    อีกฝั่งของสายเงียบไปนานคำพูดของฉันที่ว่าไม่ได้คิดจะมีอนาคตร่วมกับนายอีกแล้ว ทำลายทุกสิ่งที่โจวจื่อหมิงคาดไว้จนหมดสิ้นเขาไม่อยากเชื่อว่าฉันที่เชื่อฟังมาตลอดและยอมลงให้ทุกเรื่อง จะตัดขาดความสัมพันธ์ทั้งหมดได้อย่างเด็ดขาดถึงขนาดนี้ไม่กี่วินาทีต่อมา เขาแค่นเสียงเย็นชาออกมาครั้งหนึ่ง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความหยิ่งผยอง“ได้ อยากไปก็ไป ฉันไม่ห้ามเธอ”“แต่วันนี้ฉันจะพูดทิ้งไว้ตรงนี้เลยนะ เซี่ยจือจือ ไม่ช้าก็เร็วเธอต้องเสียใจ”“รอให้เธอทนอยู่ที่มิลานต่อไปไม่ไหว ต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวไม่มีใครให้พึ่งพา ถึงตอนนั้นเธอจะต้องร้องไห้กลับมาหาฉันแน่”“ฉันจะรอวันนั้น!”พูดจบ เขาก็ตัดสายไปทันทีส่วนฉันก็ไม่ลังเลที่จะลบรูปทั้งหมดของครอบครัวและโจวจื่อหมิงออกจากโทรศัพท์ฉันหิ้วสัมภาระออกจากสนามบิน เจ้าหน้าที่ที่มารับช่วงดูแลฉันในมิลานรออยู่ด้านนอกแล้วหลังจากดำเนินเรื่องเข้าทำงานและขั้นตอนการเข้าพักทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยฉันก็ย้ายเข้ามาอยู่ในอพาร์ตเมนต์แห่งใหม่ และตั้งหลักได้อย่างเต็มที่เสียทีตลอดสิบปีต่อจากนี้ ฉันจะใช้ชีวิต ทำงาน และลงหลักปักฐานอยู่ที่มิลานเวลาสิบปีนี้มากพอให้ฉันหลุดพ้นจากเง

  • รักน้องนัก ก็อยู่กับน้องไป   บทที่ 5

    เครื่องบินลงจอดที่สนามบินมิลานนับจากงานหมั้น เวลาก็ผ่านมาห้าชั่วโมงแล้วทันทีที่เสียงสัญญาณแจ้งเตือนในห้องโดยสารสิ้นสุดลง โทรศัพท์ของฉันก็ถูกสายเรียกเข้านับไม่ถ้วนถล่มเข้ามาหมายเลขทั้งสี่หมายเลขที่ปรากฏบนหน้าจอโทรศัพท์ ได้แก่ พ่อ แม่ เซี่ยเหมียวเหมียว และโจวจื่อหมิงฉันไม่ได้รีบร้อนรับสาย เพียงลากกระเป๋าเดินทางออกจากประตูขึ้นเครื่องไปก่อนฉันหาร้านสะดวกซื้อด้านนอกสนามบินเพื่อแวะพักสักครู่ฉันปล่อยให้โทรศัพท์ดังครั้งแล้วครั้งเล่า จนสายตัดไปเอง ก่อนหน้าจอจะสว่างขึ้นอีกครั้งเมื่อมีสายใหม่โทรเข้ามาจะบอกว่าไม่เสียใจเลยก็คงเป็นเรื่องโกหกแต่ในใจของฉันกลับไม่มีความอาลัยอาวรณ์เหลืออยู่แม้แต่น้อยสิ่งเดียวที่ฉันเสียดาย คือไม่ได้เห็นกับตาว่าพวกเขามีสีหน้าอย่างไรตอนเห็นสิ่งที่ฉายบนจอใหญ่ไม่กี่นาทีต่อมาฉันตั้งสติและปรับอารมณ์จนสงบ ก่อนจะเลือกรับสายของแม่เป็นสายแรกทันทีที่รับสาย เสียงร้องตะโกนอันแหลมบาดหูของแม่ก็พุ่งกระแทกเข้ามา“เซี่ยจือจือ ตกลงแกคิดจะทำอะไรกันแน่ แกบ้าไปแล้วหรือไง?”“แกเอาของพวกนี้ออกมาเปิด เคยคิดถึงผลที่จะตามมาบ้างไหม?”ฉันมองทิวทัศน์ท้องถนนในต่างแดนที่ไม่คุ

更多章節
探索並免費閱讀 優質小說
GoodNovel APP 免費暢讀海量優秀小說,下載喜歡的書籍,隨時隨地閱讀。
在 APP 免費閱讀書籍
掃碼在 APP 閱讀
DMCA.com Protection Status