บทที่ 3

ตั้งแต่ตอนที่โจวจื่อหมิงเป็นฝ่ายเสนอเองว่าจะให้เซี่ยเหมียวเหมียวเป็นคนจัดการงานหมั้น ฉันก็รู้สึกได้ว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล

แต่พ่อกับแม่ยืนยันกับฉันครั้งแล้วครั้งเล่า

“จือจือ การหมั้นก็เหมือนการแต่งงาน ชีวิตหนึ่งมีเพียงครั้งเดียว”

“พวกเราจะปล่อยให้เหมียวเหมียวก่อเรื่องตามใจในงานสำคัญขนาดนี้ได้ยังไง”

โจวจื่อหมิงเองก็เกลี้ยกล่อมฉันอยู่หลายครั้ง

“เหมียวเหมียวแค่อยากช่วยแบ่งเบาเรื่องจุกจิกเกี่ยวกับงานหมั้น ให้เธอได้เป็นว่าที่คู่หมั้นสาวที่สวยที่สุด”

ฉันถึงยอมใจอ่อนตอบตกลง

ระหว่างที่ทุกคนในครอบครัวออกไปเดินซื้อของเป็นเพื่อนเซี่ยเหมียวเหมียว

ฉันค้นลิ้นชักจนเจอแฟลชไดรฟ์อันนั้นที่สลักคำว่า “ความทรงจำแสนสุขของจือจือ”

ฉันเสียบแฟลชไดรฟ์เข้ากับคอมพิวเตอร์

ทันทีที่ฉันกดเปิดวิดีโอ เสียงหัวเราะเยาะเบาๆ ก็ดังออกมา

เมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคย เหงื่อเย็นก็เริ่มผุดขึ้นตามแผ่นหลังของฉัน

ในวิดีโอ พ่อแม่กับน้องสาวผลัดกันเกลี้ยกล่อมให้ฉันกินเค้กวันเกิดจนหมด

ฉันในวัยสิบสองปีกำลังอมก้อนเหนียวสีดำปนขาวอยู่ในปาก

ฉันถามออกไปอย่างกล้าๆ กลัวๆ

“พ่อคะ แม่คะ เค้กนี่ทำจากอะไรเหรอ หนูกินต่อไม่ไหวแล้วจริงๆ”

พอฉันกินจนหมด เซี่ยเหมียวเหมียวในวัยสิบขวบที่กลั้นหัวเราะจนหน้าแดงก่ำ ก็ระเบิดเสียงหัวเราะเยาะดังลั่นออกมา

“ก็ขี้วัวกับหนอนแมลงวันไง ยัยโง่ ฮ่าๆ ๆ ๆ!”

“พี่สาวฉันนี่หิวจริงๆ อะไรก็กินลงหมดเลย!”

เมื่อเห็นฉันล้วงคอตัวเองอย่างบ้าคลั่งเพื่อเร่งให้อาเจียนในสภาพที่ดูน่าขัน

พ่อกับแม่หัวเราะจนแทบถือโทรศัพท์ไม่อยู่ หัวเราะหนักจนไม่มีเสียง ภาพในวิดีโอจึงสั่นไม่หยุด

ต่อจากนั้นทันที คลิปถัดไปก็เด้งขึ้นมา

มีภาพฉันที่ตื่นขึ้นมาแล้วพบงูอยู่ใต้ผ้าห่ม ก่อนจะเป็นลมหมดสติไปตรงนั้น

มีภาพฉันที่ถูกขังอยู่ในลิฟต์เสีย และหวาดกลัวจนกลั้นไม่อยู่

และยังมีภาพฉันที่ถูกเปิดเผยไดอารี่เรื่องแอบชอบหนุ่มหล่อประจำโรงเรียน จนถูกเรียกว่า “เจ๊คางคก” ตลอดสามปีในช่วงมัธยมปลาย

ภาพที่ฉันดูแย่ที่สุด ทุลักทุเลที่สุด และไม่น่ามองที่สุดเหล่านั้น

ถูกเซี่ยเหมียวเหมียวตัดต่อรวมเป็นคลิปรวมการแกล้ง พร้อมใส่เอฟเฟกต์เสียงพิเศษ

และกำลังจะถูกเปิดต่อหน้าญาติและเพื่อนทั้งหมด ในงานหมั้นซึ่งเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุดของฉัน

และเรื่องทั้งหมดนี้ พ่อกับแม่รู้ โจวจื่อหมิงก็รู้เช่นกัน

มือเท้าของฉันเย็นเฉียบขึ้นมา

ความคลื่นไส้พลุ่งขึ้นมาในท้อง สุดท้ายฉันก็กลั้นไว้ไม่ไหว

ฉันพุ่งเข้าไปในห้องน้ำ แล้วอาเจียนออกมาไม่หยุด

หลังจากตั้งสติได้

ฉันฝืนร่างกายเดินกลับไป ลบวิดีโอเหล่านั้นออกทีละคลิป แล้วแทนที่ด้วยไฟล์บันทึกเสียงและวิดีโอที่ฉันเตรียมไว้

พอทุกคนกลับมาจากเดินซื้อของ

พ่อกับแม่กวักมือเรียกฉัน

“ชุดสำหรับงานหมั้นไปรับมาแล้ว ลองใส่ดูสิ”

เมื่อเห็นฉันรับชุดมาจากอีกฝ่ายอย่างระมัดระวัง

เซี่ยเหมียวเหมียวส่งเสียงชิ ก่อนจะกลอกตาใส่ฉันอย่างชัดเจน

“จะทำเป็นระแวงอะไรนักหนา เป็นโรคหลงผิดคิดว่าคนอื่นจะปองร้ายหรือไง? ทำอย่างกับใครๆ ก็จ้องจะรังแกพี่ไปได้”

ฉันไม่ได้ตอบ เพียงหันไปมองพ่อกับแม่

“พ่อคะ แม่คะ พวกท่านอยากให้หนูมีความสุขจากใจจริงไหม?”

พ่อกับแม่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มออกมา

“เด็กโง่เอ๊ย พูดอะไรอย่างนั้น”

“เรื่องเล่นก็ส่วนเรื่องเล่น พ่อกับแม่ก็ใช่ว่าจะไม่รักแกเสียหน่อย”

พวกเขาจับมือฉันไว้ ราวกับไม่รู้เรื่องเกมแกล้งในวันพรุ่งนี้แม้แต่น้อย

โจวจื่อหมิงเดินเข้ามา แล้วจับประคองเอวของฉันไว้

“เอาล่ะ เหมียวเหมียวก็เป็นคนนิสัยแบบนี้แหละ”

“ถ้าเธอไม่ชอบ ต่อไปฉันในฐานะว่าที่พี่เขยจะคอยตักเตือนเธอให้มากกว่านี้”

โจวจื่อหมิงใช้เพียงประโยคเดียวปัดเรื่องนี้ผ่านไปอย่างไม่ใส่ใจ

ฉันแสร้งทำเป็นไม่เห็นแววตาที่พวกเขาสี่คนลอบส่งหากัน ซึ่งเต็มไปด้วยความคาดหวังว่าจะได้เห็นฉันขายหน้าในไม่ช้า

ฉันค่อยๆ ดึงมือของโจวจื่อหมิงออกจากเอว โดยไม่แสดงสีหน้า

“ขอบคุณพ่อกับแม่ แล้วก็เหมียวเหมียวด้วย”

“สำหรับพวกคุณที่เป็นครอบครัวที่หนูรักที่สุด วันงานหมั้น หนูเองก็มีของขวัญชิ้นหนึ่งอยากมอบให้เหมือนกัน”