บทที่ 44

“ใครหนอช่างใจร้าย ทำให้น้องอุ่นของพี่ร้องไห้เสียใจขนาดนี้”

"!" ฤทัยรักษ์ที่ก้มหน้าสะอื้นอยู่ได้ยินเสียงนี้ก็ชะงักตัวแข็ง ค่อยๆ เงยหน้ามองเจ้าของร่างเพรียวที่ยืนอยู่ไม่ไกล

เป็นดนัยภพที่ยืนยิ้มกริ่มอยู่ตรงนั้น!

แม้ว่าเขาจะยิ้มอยู่ แต่เธอกลับรู้สึกหวาดกลัวจนต้องถดตัวหนีไปด้านหลังพลางมองหาคนช่วยเลิ่กลั่ก ในใจพร่ำขอให้แดนดินเปลี่ยนใจกลับมาหาด้วยเถอะ

ดนัยภพเห็นท่าทางของฤทัยรักษ์ก็ยิ้มตาเป็นประกาย เมื่อกี้เขาซ่อนตัวดูอยู่ห่างๆ เลยไม่ได้ยินว่าทั้งสองทะเลาะกันเรื่องอะไร แต่เขามั่นใจว่าผู้ชายคนนั้นจะไม่กลับลงมาเร็วๆ นี้แน่ เขาแสร้งทำหน้าน้อยใจเอ่ยเสียงเศร้า “อะไรกันคะ ดูทำเข้าสิ เห็นพี่เป็นยักษ์เป็นมารไปได้ มานี่สิคะ พี่ช่วยนะ”

หญิงสาวรีบถอยไปข้างหลัง ไม่ยอมให้อีกฝ่ายจับเนื้อตัว แค่เห็นหน้าเธอก็ขยะแขยงจะแย่ แขกในงานมีอยู่เป็นร้อยเป็นพัน เขายังกล้าเข้ามาก่อเรื่องกับเธอบนตึกนี้

“ไม่ต้องกลัวนะคะ พี่ไม่ได้คิดจะทำอะไรน้องอุ่นเลย”

“ขอร้องล่ะ” เธออ้อนวอน “อย่าทำอะไรฉันเลย”

“น้องอุ่นพูดเรื่องอะไร พี่เคยทำให้น้องอุ่นกลัวจนต้องอ้อนวอนขนาดนี้เลยเหรอคะ”

ความหน้าด้านหน้าทนของดนัยภพทำให้เธอขนลุกไปหมด เขาทำอะ