LOGINเสียงเรียกเข้าของปราณยังคงดังขึ้นมาเรื่อยๆ คนตัวเล็กที่กำลังทำกับข้าวอยู่ในครัวเงยหน้ามามองปราณที่ไม่ยอมรับสาย กำลังจะปิดเครื่องแล้วคว่ำหน้าโทรศัพท์ลง
หมับ!
"มาค่ะฝันรับให้...ท่าทางพี่เอยจะมีธุระกับพี่ปราณนะคะ"เพียงฝันกระแทกเสียงเล็กน้อย เริ่มไม่พอใจ และสัมผัสได้ว่ามันต้องมีอะไรแน่ๆ เขาถึงได้ทำตัวผิดปกติแบบนี้
มือเล็กแย่งโทรศัพท์มือถือมาจากปราณแล้วสไลด์รับสาย หัวใจเต้นแรงราวกับมีใครมาเขย่ามันแรงๆ ใจจดจ่อรอฟังปรายสาย
[หมอคะ...ทำไมไม่รับสาย...ของขวัญที่คุณหมอสั่งทำให้น้องฝัน...เจ้าของร้านจิวเวอร์รี่เขามารอที่ห้องแล้ว...ไหนบอกจะเข้ามาตอนเย็นไง...เจ้าของร้านจะไม่รอแล้วนะคะ...เขามีธุระต่อ...] ร่างเล็กเปิดสปีกเกอร์โฟนเพื่อให้ปราณได้ยินด้วย ปราณยิ้มแห้งให้คนตัวเล็กก่อนจะก้มลงไปมองพื้นเล็กน้อย
[คุณหมอ...ทำไมไม่พูดอะไรเลยคะ...] เสียงปรายสายยังคงดังขึ้นมาอีก
หมับ!
"แค่นี้นะเอย...ความแตกแล้ว...ให้เจ้าของร้านกลับไปก่อน...ส่วนค่าเสียเวลาเดี๋ยวฉันโอนให้...ส่วนเรื่องของขวัญชิ้นนั้น...เดี๋ยวฉันคอนเฟิร์มไปใหม่...ขอแก้แบบอีกนิดหน่อย"จากนั้นปราณก็กดตัดส
"ช่วยฟังพี่หน่อยนะน้องฝัน...พี่ไม่ได้มาพูดลอยๆ ...เรื่องทั้งหมดเป็นเพราะพี่เข้าใจหมอปราณผิด...วันนั้น...พี่และหมอไม่ได้ทำอะไรกันเกินเลยนะ""สร้างเรื่องน่ะสิไม่ว่า...คำพูดปากเปล่า...ใครๆ ก็พูดได้...เฮียจ้างเธอมาเท่าไหร่!!"ปรายฟ้าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเคืองๆ"ฟังก่อน...แล้วค่อยพิจารณาว่าจะเชื่อไหม...พี่มีหลักฐาน..."เอิงเอยยื่นรูปของอบเชยที่ถ่ายคู่กับปราณให้ทั้งคู่ดู "รูปนี้คือต้นเหตุทั้งหมดที่ทำให้พี่เริ่มเข้ามาแก้แค้นหมอปราณ...""รูปนี้เกี่ยวอะไรกัน...แล้วผู้หญิงคนนี้เป็นใคร?"ปรายฟ้าถาม ส่วนเพียงฝันก็รับรูปนั้นมาดูด้วยใบหน้านิ่งเฉย"น้องสาวพี่เอง...เขาชื่ออบเชย...อบเชยแอบชอบหมอปราณ...เมื่อ4เดือนก่อน น้องสาวของพี่เสียชีวิตเพราะฆ่าตัวตาย...แล้วพี่คิดว่าผู้ชายที่เป็นต้นเหตุทำให้น้องต้องตายคือหมอปราณ"เพียงฝันตกใจกับสิ่งที่เอิงเอยพูด "แต่ความจริง...แล้วหมอปราณเป็นแค่คนที่น้องสาวพี่ปลื้มแค่นั้น...ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆ กับหมอปราณเลย...แต่เพราะหลักฐานที่มีมันชี้ไปที่หมอปราณ...เลยทำให้พี่เริ่มแผนการทำลายความรักของเขา...นั่นก็คือฝัน...ที่เป็นรักของหมอปราณ...พี่ต้อ
เอิงเอย2"นี่โทรศัพท์...ปลดล็อกแล้ว...รีบไปจัดการเรื่องของเธอให้เสร็จ...แล้วก็รีบไปบอกฝันก่อนที่มันจะยิ่งไปกันใหญ่"ปราณยื่นโทรศัพท์ให้เอิงเอย "อ้อ...วานชงกาแฟให้หน่อยนะ...เสร็จแล้วก็ออกไปเลย""ค่ะ"เอิงเอยพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ของอบเชยลงไปในกระเป๋าจากนั้นก็รีบไปชงกาแฟมาให้ปราณตามคำสั่งแต่ระหว่างที่เธอวางกาแฟลงก็เป็นจังหวะเดียวกันกับที่เพียงฝันมา ปราณมองหน้าเอิงเอยเชิงบอกให้ออกไป ซึ่งเธอก็เข้าใจและยอมเดินออกไปทันที"เจ...ว่างไหม..."เอิงเอยเดินเข้าไปหาเจไดในห้องตรวจ"อื้มพักเบรกอยู่...ได้โทรศัพท์มาแล้วเหรอ""ได้มาแล้ว...เมื่อกี้น้องฝันเข้ามาหาหมอปราณ...สีหน้าเครียดๆ ...เอยควรไปบอกความจริงกับน้องเลยดีไหม?""จัดการให้เสร็จเถอะ...แค่คำพูดมันเชื่ออะไรไม่ได้หรอก...ฝันจะคิดมากกว่าว่าเอยกับหมอปราณเตี๊ยมกันแล้วแอบมีสัมพันธ์ลับกัน...รอหลักฐานเอาไปยืนยันทีเดียวเถอะ...เจเชื่อว่าทั้งคู่จะกลับมาหากัน""เอยไม่สบายใจเลยเจ..."เอิงเอยหลุบตาลงต่ำอย่างรู้สึกผิดจริงๆ"ก็เจบอกแล้ว...เอยก็ไม่ฟัง...คงต้องรอเว
3วันต่อมา..."น้ำไหม...จะได้สดชื่น..."เสียงแดนเทพเอ่ยขึ้นพร้อมกับยื่นแก้วน้ำพั้นซ์ให้คนตัวเล็กที่ช่วงนี้ดูซึมๆ และเขาก็ใช้จังหวะนี้แหละที่จะเข้ามาดามใจ"พี่ฝัน...ไปกัน...ปรายรออยู่..."ไต้ฝุ่นเห็นท่าไม่ดี จึงรีบเข้ามาดึงเพียงฝันให้ลุกตามไป "น้ำนี่ผมขอนะพี่...พอดีวิ่งมาเมื่อกี้แล้วคอแห้งน่ะ"มือหนาคว้าหมับไปที่แก้วน้ำพั้นซ์ที่แดนเทพตั้งใจซื้อมาให้เพียงฝัน แต่ก็ถูกไต้ฝุ่นแย่งไปดื่มหน้าตาเฉย"กั๊กไว้ให้พี่แฟนว่างั้น?"แดนเทพเอ่ยขึ้นกับตัวเองเบาๆ หลังจากที่ทั้งคู่เดินออกไปจากตรงนั้นแล้ว"แก...ไปดูหนังกัน...วันนี้มีหนังเข้าใหม่"ปรายฟ้าเอ่ยชวน จริงๆ ก็ตั้งใจจะไปเดทกับแฟนสองคนนั้นแหละแต่บังเอิญช่วงนี้เพื่อนเฮิร์ท จะปล่อยไว้คนเดียวก็เป็นห่วง เลยต้องเอาเพื่อนไปด้วย"ไปกันเถอะ...เดี๋ยวฉันจะไปดูหอใหม่แล้ว...""หมายความว่ายังไง?""ฉันไม่อยากรบกวนแก...ฉันจะย้ายไปอยู่ใกล้มหาวิทยาลัย...จะได้เดินทางสะดวก"เพียงฝันกล่าว"แก...ไม่ต้องย้ายหรอก...อยู่นี่แหละ...ไม่รบกวนเลย"ปรายฟ้าขัดขึ้น"ไม่เอาแก...รบกวนแกเปล่าๆ ...""แกจะอ
เอิงเอย...ทันทีที่ฉันทำทุกอย่างสำเร็จ ฉันเห็นแววตาผิดหวัง และเจ็บปวดที่มองมายังคนรักของตัวเอง ที่เธอคิดว่าเขานอกใจนอกกายและทรยศหักหลังความรักของเธอ วินาทีแรกที่ฉันเห็นไอ้หมอนั่นมองหน้าแฟนสาวคนนั้น มันสะใจ ฉันทำสำเร็จแล้ว ฉันแก้แค้นให้น้องสำเร็จแล้ว ผู้ชายคนนั้นเจ็บปวดเพราะความรักเหมือนกับที่อบเชยน้องสาวของฉันเจอ แม้นี่จะไม่ได้เจ็บถึงครึ่งของน้องฉันที่ต้องเจอ แต่ตอนนี้ความรักของหมอนั่นกำลังจะจบลงแล้วแต่...ทำไมมันกลับรู้สึกว่างเปล่าแบบนี้ล่ะ...ฉันสะใจแค่ตอนนั้น แต่ก็รู้สึกผิดที่ไปทำลายความรักของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรด้วยเลย ฉันนั่งกอดเข่านั่งคิดทบทวนหลังจากที่ทุกคนแยกย้ายกันไปแล้ว ฉันกลับรู้สึกไม่ได้มีความสุขกับสิ่งที่ตัวเองทำลงไปเลยสักนิดแล้วคำถามคือ...เจไดมาหาฉันที่นี่ทำไม...แววตาของเขาดูผิดหวังไม่ต่างจากเพียงฝันเลย เขามองฉันด้วยแววตาแบบนั้น มันยิ่งทำให้ฉันยิ่งรู้สึกว่าสิ่งที่ตัวเองได้ทำลงไปนั้นทำไม่ถูกต้อง ฉันนั่งมองห้องที่ฉันเพิ่งทำการเช่าเพื่อแก้แค้นหมอปราณ เมื่อ1อาทิตย์ก่อน ฉันได้ยินน้องสาวของเขาพูดถึงแผนการงานวันเกิดของเพียงฝัน เพื่อ
อีกด้าน...เหตุการณ์ก่อนออกจากห้อง21.50น.ร่างสูงที่สลบไม่ได้สติไปตั้งแต่เมื่อคืน จนตอนนี้ เป็นเวลาเกือบจะ4ทุ่มแล้ว ด้วยเพราะดื่มกาแฟแก้วนั้นไปเยอะ บวกกับยาที่เอิงเอยผสมลงไปเยอะพอสมควร จึงทำให้เขาหลับลากยาวมาจนถึงตอนนี้"โอ๊ย..."ร่างสูงค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา มันหนักตาจนแทบจะลืมตาไม่ขึ้น แถมยังรู้สึกมึนหัวบวกกับความเพลียอีกด้วย"ตื่นได้เวลาพอดีเลยนะ...ออกไปได้แล้ว...ออกไปเจอกับความรักที่พังทลาย...ออกไปสิ"เอิงเอยกล่าว พร้อมกับเหยียดยิ้มเย้ยหยัน ปราณรีบลุกขึ้นจากโซฟา พร้อมกับสำรวจเสื้อผ้าของเธอและของเขา ที่มันยังอยู่ในสภาพที่ปกติทั้งคู่ "ไม่ต้องมองขนาดนั้นหรอก...ฉันไม่คิดโง่ๆ เอากับคุณหรอกนะ...""เธอคิดจะทำอะไรเอิงเอย..."ปราณยังคงถามด้วยความไม่เข้าใจ ถ้าเป็นในละคร เขาจะต้องโดนวางยา แล้วตื่นมาบนเตียงพร้อมกับข้างกายที่มีตัวร้ายไม่ใส่อะไรเลย แต่นี่ไม่...ทุกอย่างปกติ...เธอมีเสื้อผ้าครบทุกชิ้น เขาเองก็เช่นกัน มันเลยทำให้เขาเดาทางเธอไม่ออกว่าเธอจะทำอะไร แถมมองหาโทรศัพท์ที่ตอนนี้มันดังขึ้นมาไม่หยุด แถมมีข้อความแจ้งเตือนนับร้อยข้อความทั้งของน้องสาวและของแฟ
"อื้ม~"ลิ้นร้อนค่อยๆ สอดแทรกเข้าไปควานหาความหอมหวานในโพรงปากนุ่มลื่น จนพอใจ จากนั้นก็ค่อยๆ ขบเม้มไปตามซอกคอหอมจนเกิดรอยแดงจางๆ อกอวบอิ่มถูกเรียวลิ้นหนาโลมเลียจนร่างเล็กเสียวซ่านสะท้านทรวงไปจนเผลอแอ่นอกอวบนั่นสู้กับลิ้นหนาของเขา สองแขนค้ำยันไว้ที่ด้านหลังพร้อมกับเอนตัวกึ่งนั่งกึ่งนอน ส่วนปราณก็โน้มตัวไปเล้าโลมร่างเล็กจนหนำใจ"คนอะไรหอมไปทั้งตัว"ปราณยกยิ้มอย่างพอใจ ก่อนจะค่อยๆ ถอดปราการของตนออกจนเหลือไว้แค่ร่างกำยำเปลือยเปล่า ท่อนล่างที่มันแข็งขืนขึ้นมาจนร่างบางตาโตเพราะไม่เคยที่จะชินกับขนาดของมันเลยสักนิด "อีกไม่กี่วัน ยาคุมก็หมดแล้ว ไว้พี่จะป้องกันเองนะครับ พี่ไม่อยากให้ฝันฉีดแล้ว""พี่ปราณนี่หื่นกว่าที่ฝันคิดนะคะ...อื้ม..."ยังพูดไม่ทันจะจบประโยคร่างเล็กก็ครางออกมาเสียงดังเมื่อปากหนาดูดไปยังเต้าอวบเสียแรง"นี่ลดลงเยอะแล้วนะครับ"พูดจบก็ก้มลงฉกชิมเต้าอวบที่มียอดประทุมถันสีหวานชูชันแข็งเป็นไตอย่างหื่นกระหาย นิ้วเรียวก็สอดแทรกเข้าไปในร่องรักคับแคบ ชักเข้าชักออกจนสะโพกมนนั้นลอยเด้งรับสัมผัสสวาทที่ปราณกำลังปรนเปรอ"อ๊ะ...พะ...พี่ปราณ..."เสียงหวานครางออก





![คลั่งรักยัยรุ่นพี่ [Crazy in love] (มี E-book)](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)

