ตอนที่ 6 เด็กใจแตก [1]

"ชักช้าจริงๆ ฉันไม่ได้มีเวลามากพอที่จะมาเสียเวลากับเด็กใจแตกอย่างเธอนะ" ตรัยคุณเอ่ยอย่างหงุดหงิดขณะยืนกอดอกพิงรถยนต์คันหรู

"แล้วใครให้มามิทราบ ยูมิก็บอกแล้วว่าจะมาเอง อยากจุ้นตามมาทำไม"

"ก็ฉันไม่ไว้ใจเด็กใจแตกอย่างเธอไง ขึ้นรถ" ตรัยคุณบอกก่อนจะเปิดประตูเข้าไปนั่งในรถ

"คำก็ใจแตก สองคำก็ใจแตก ไอ้ผู้ใหญ่ปากมอม" ยลดาว่า แต่อีกฝ่ายไม่ได้ยิน

"ชิ!!!" เมื่อเข้ามาในรถเด็กสาวก็สะบัดหน้าใส่ชายหนุ่มทันที ตรัยคุณตีหน้ายักษ์ใส่ ไม่พอใจเช่นกัน ก่อนจะขับรถกลับคอนโดมิเนียมหรูริมทะเล

"รออยู่ตรงนี้แหละ รอคุณแทนกับพายลงมาก่อนว่าจะเอายังไงกับเด็กแก่แดดอย่างเธอ" บอดี้การ์ดหนุ่มเอ่ยบอกเมื่อกลับมาถึงคอนโดมิเนียม เขาให้เด็กสาวรออยู่ตรงบริเวณสระว่ายน้ำของคอนโดมิเนียม

"ยูมิไม่ได้แก่แดดนะ อย่ามาว่ายูมิ" ยลดาพูดด้วยอารมณ์ที่เริ่มโมโห ตอนแรกก็ว่าเธอเป็นเด็กใจแตก ตอนนี้ยังจะมาว่าเธอเป็นเด็กแก่แดดอีก

"ถ้างั้นก็คงเป็นเด็กใจแตกหนีออกจากบ้าน" ตรัยคุณยังคงพูดว่าเด็กสาว โดยไม่รู้เลยว่าถ้อยคำเหล่านั้นจะทิ่มแทงหัวใจดวงน้อยเพียงใด

"ยูมิไม่ได้เป็นเด็กใจแตกด้วย ไอ้ผู้ใหญ่ปากเสีย"

"แล้วเด็กดีๆ ที่ไหนเขาหนีออกจากบ้านมาอยู่ที่แบบนั้นคนเดียวกัน ถ้าไม่ได้ใจแตกหนีออกจากบ้าน"

"อย่ามาว่ายูมินะ" ยลดาเริ่มน้ำตาคลอเมื่อได้ฟังคำพูดร้ายกาจของตรัยคุณ

"อย่ามาทำเป็นบีบน้ำตา ฉันไม่สงสารเธอหรอก พายน่ะใจอ่อนเกินไปที่ไว้ใจเด็กอย่างเธอ" ตรัยคุณว่าก่อนจะเดินเลี่ยงออกไป ไม่อยากเห็นน้ำตาของคนตรงหน้า

"ทำไมต้องว่ายูมิด้วย ยูมิก็ไม่ได้อยากให้ตัวเองต้องมาเป็นแบบนี้หรอก ยูมิไม่ได้อยากเป็นภาระใคร ยูมิแค่ไม่มีที่ไป พี่พายเป็นที่พึ่งสุดท้ายของยูมิจริงๆ นะ" ยลดาพรั่งพรูออกมาก่อนจะค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่งกอดเข่าตัวเอง น้ำตาไหลอาบสองแก้ม

ตรัยคุณที่เดินมาหยุดยืนอยู่มุมหนึ่ง หันไปมองร่างเล็กที่นั่งทรุดตัวร้องไห้

"หรือว่าจะพูดแรงไปวะ" ตรัยคุณพึมพำกับตัวเอง แต่จากที่เขาเห็นสายตาของยัยเด็กนั่นที่มองมายังเจ้านายหนุ่มของเขา ก็ไม่อาจทำให้เขาไว้ใจในตัวของเธอได้ อีกทั้งยังไม่รู้ที่มาที่ไปที่แน่ชัดด้วยแล้ว จะให้เขาไว้ใจได้อย่างไร ถึงพรพระพายจะบอกว่ารู้จักเด็กสาวมานานแล้วก็ตาม แต่เท่าที่เขาเคยสืบประวิติของพรพระพาย ไม่มีเด็กคนนี้อยู่ในชีวิตของว่าที่ภรรยาแทนไท หรือว่าต้องสืบให้ลึกลงไปอีก ตรัยคุณครุ่นคิดอย่างหนัก แต่เขาก็คิดว่ามันคงไม่ยากเกินไปก็ในเมื่อเด็กสาวอาศัยอยู่ข้างบ้านพ่อแม่ของพรพระพาย

"เอ้า! ขึ้นรถสิ จะรอให้ใครเปิดประตูอัญเชิญเข้าไป" บอดี้การ์ดหนุ่มว่าเมื่อยลดาไม่ยอมขึ้นรถสักที ทั้งที่เจ้านายของเขาขึ้นไปนั่งในรถกันหมดแล้ว

"แล้วจะให้ยูมินั่งตรงไหนล่ะ" เด็กสาวถามด้วยความสงสัย เพราะยังคงทำตัวไม่ถูก

"ก็ข้างหน้าไง สมองน้อยหรือไงถึงคิดไม่ได้" ตรัยคุณว่า ก่อนจะเปิดประตูเข้าไปประจำที่นั่งคนขับ

"ผู้ชายอะไรปากจัดชะมัด สงสัยใกล้วัยทอง แบร่!" ยลดาค่อนแคะคนปากร้าย ก่อนจะรีบเปิดประตูหน้ารถเข้าไปนั่งข้างหน้าคู่กับตรัยคุณ

ระหว่างทางที่รถเคลื่อนตัวอยู่บนท้องถนน ยลดามักจะหันไปมองสามคนพ่อแม่ลูกที่คุยเล่นหยอกล้อกันด้วยรอยยิ้มที่มีความสุข ช่างเป็นครอบครัวที่น่ารัก พ่อหล่ออย่างกับโอปป้า ลูกชายก็น่ารัก แม่ก็สวย

โดยที่แทนไทนั่งอยู่ฝั่งคนขับแล้วเด็กชายตัวน้อยนั่งตรงกลาง ถัดมาก็คือพรพระพาย ทำให้สายตาที่เด็กสาวมองเหมือนกำลังนั่งมอง แทนไทมากกว่า

"นี่! จะมองอะไรนักหนา มาช่วยฉันมองทางสิ"

"ชิ!" ยลดาหันมามองค้อนตนที่ทำหน้าที่ขับรถ แล้วก็นั่งหน้าบึ้งมองตรงไปข้างหน้า โดยไม่ปริปากพูดอะไรอีกเลยจนถึงบ้านของแทนไท

"โห! หลังใหญ่จัง" เมื่อรถเคลื่อนตัวเข้ามาในบริเวนบ้าน ยลดาก็ตื่นตาตื่นใจความหรูหรากว้างใหญ่อันรโหฐานของบ้านแทนไท

"หึ" ตรัยคุณทำเสียงเย้ยหยันในลำคอ แค่เห็นบ้านของคุณแทนไทต้องทำตาโตขนาดนี้เลยเหรอ คงไม่คิดจะจับเจ้านายของเขาจริงๆ ใช่ไหม เหมือนอย่างที่เขามองเธอแต่แรก

ทันทีที่รถจอด ผู้ชายชุดดำรีบมาเปิดประตูให้กับเจ้านายของพวกเขา

"ลงสิ! ไม่มีใครเขามาเปิดประตูให้เธอหรอก" ตรัยคุณว่า

"ไม่ต้องมีใครมาเปิดให้ยูมิหรอก ยูมิเปิดเองได้" เด็กสาวยอกย้อน

ยลดาเปิดประตูลงจากรถแล้วเดินตามหลังพรพระพายไปติดๆ เธอรู้สึกประหม่ากับสถานที่ใหม่ และผู้คนรอบข้าง ผู้ชายชุดดำหลายสิบคนที่ยืนอยู่โดยรอบบริเวณบ้าน อย่างกับในหนังพวกเจ้าพ่อมาเฟีย จึงทำให้เธอรู้สึกกลัวขึ้นมา แต่เพราะมีพรพระพายอยู่ข้างๆ เธอจึงลดความกลัวไปได้มาก