บทที่ 8

ทุกคนพักผ่อนหย่อนใจที่โรงแรมหรูของเดย์ ต่างคนต่างเลือกกิจกรรมที่ตัวเองชื่นชอบ แต่ส่วนมากก็จะคล้ายๆกัน ก็เลยจะไปกันเป็นกลุ่มก๊วน ดำน้ำดูปะการังตามเกาะต่างๆ ขับเจ็ตสกี กิจกรรมชายหาด ทำให้ภูกับเอรินไม่สามารถแสดงท่าทีที่คนเป็นแฟนทำกันได้ ภูก็มีเดลเป็นเหมือนเงาตามตัว นอกเสียจากเดลจะเจอสาวถูกใจแล้วไปเล่นกิจกรรมเข้าจังหวะกัน เดลก็จะหายไปกับสาว แต่ถึงกระนั้นเอรินก็ต้องอยู่กับคนในครอบครัวแทบจะตลอดเวลา

หลังจากกลับจากภูเก็ตภูกับเอรินก็จะได้เจอกันในวันเสาร์อาทิตย์ที่เอรินจะมาเรียนกวดวิชา แต่บางอาทิตย์ที่กลุ่มเพื่อนของภูมีกิจกรรมร่วมกัน อาทิตย์นั้นก็จะไม่ได้เจอกัน

3 เดือนต่อมา

"เอวาครับ" เสียงนุ่มทุ่มเอ่ยเรียกเอวาเสียงหวาน

"พี่ภูไม่ต้องมาทำเสียงอ่อนเสียงหวานกับเอวาเลย นี่เอวาไม่ใช่เอรินค่ะ อยากจะพาเอรินไปไหนก็ไปเลย แต่กลับมาก่อนห้าโมงเย็นเท่านั้น มาช้าเอวาไม่รับประกันด้วย ถ้าลุงโรแวนมารับแล้วไม่เจอเอริน ลุงโรแวนต้องรายงานพ่อแทนแน่นอน" เอวาว่าอย่างรู้ทัน ก่อนจะเอ่ยเตือน ถึงแทนไทจะให้อิสระไม่ส่งบอดี้การ์ดมาเฝ้าตลอดเวลา แต่สิ่งเดียวที่ลูกสาวอย่างเธอกับเอรินต้องทำตามอย่างเคร่งครัดคือการกลับบ้านให้ตรงเวลา ดังนั้นบอดี้การ์ดอย่างลุงโรแวนที่แทนไทมอบหมายให้คอยรับส่งจึงตรงเวลาไปด้วย ถ้าผิดเวลาเขาก็จะต้องรายงานสาเหตุของการผิดเวลา และแน่นอนว่าโรแวนจะรายงานตามความเป็นจริงทุกอย่าง

"ขอบใจเอวาคนสวยมากนะ อาทิตย์หน้าลุงของพี่ภูจะส่งขนมมาให้ พี่ภูจะเอามาบรรณาการน้องเอวานะครับ"

"ลุงพี่ภูส่งมาให้แน่นะ ไม่ใช่พี่ภูสั่งมาให้เอวา ถ้าเอวารู้ว่าพี่ภูสั่งมาเพื่อปิดปากเอวา เอวาจะโกรธ" จริงๆแล้วเอวาไม่คิดจะบอกเรื่องนี้กับใครอยู่แล้ว เธอก็แค่ขู่ไปแค่นั้น แต่ภูก็มีขนมจากญี่ปุ่นมาฝากเธอบ่อยมาก

"ลุงพี่ภูส่งมาให้จริงๆ เอวาก็รู้ว่าลุงพี่ภูทำงานบริษัทผลิตขนมพวกนี้"

"เอวาเชื่อพี่ภูก็ได้ค่ะ พี่ภูพาเอรินไปเถอะ จะได้มีเวลาสวีทกันนานๆ

"พี่จะมาส่งเอรินก่อนห้าโมงเย็นนะครับ"

"รักเอวาที่สุด" เอรินเข้าไปกอดหอมแก้มพี่สาวฝาแฝด

"ไปหอมแก้มพี่ภูนู้น ชิ่วๆ เอวาไปละได้เวลาที่นัดพวกมีนไว้แล้ว" พูดจบเอวาก็เดินข้ามถนนไปเพื่อไปหาเพื่อนๆที่นัดจะไปดูหนังกัน

"ไปดูซีรีส์ที่คอนโดพี่ภูนะ" ภูจับมือเล็กของเอรินไว้ แล้วจูงมือไปที่รถยนต์คันหรูของตัวเอง

"ค่ะ" เอรินยิ้มแป้น เข้าไปนั่งในรถที่ภูเปิดประตูให้

"เบื่อหรือเปล่าที่พี่ไม่ได้พาไปเที่ยวที่ไหนเลย" ภูถามขณะขับรถไปคอนโดมิเนี่ยมของเขา เพราะเขาไม่สามารถพาเธอไปเที่ยว ไปออกเดทอย่างที่คนเป็นแฟนทำกัน เพราะไม่อยากให้พลาด ยิ่งอยู่ในที่คนพลุกพล่านโอกาสที่จะเจอคนของแทนไทก็จะยิ่งมาก

"ไม่เบื่อค่ะ แค่ได้อยู่ใกล้ๆพี่ภูแบบนี้ก็ดีที่สุดสำหรับหนูแล้ว" เอรินเขยิบเข้าไปกอดลำแขนแกร่ง แล้วอิงซบลงไปที่ไหล่แกร่ง

"ถ้าเราสามารถเปิดเผยเรื่องของเราได้เมื่อไหร่ พี่ภูสัญญาว่าพี่ภูจะพาเอริณไปเที่ยวทุกที่ที่เอรินอยากไป" ภูก้มลงมาจูบที่หัวทุยเล็กในจังหวะที่ติดไฟแดง

"ค่ะ ถ้าถึงวันนั้นหนูจะให้พี่ภูพาเที่ยวรอบโลกเลย ไม่มีหยุดพักเลยด้วย"

"ไหว?"

"ถ้าไม่ไหว หนูจะให้พี่ภูเป็นคนอุ้มหนูเที่ยว"

"ได้อยู่แล้ว พี่ภูอุ้มเอรินไปได้ตลอดชีวิตอยู่แล้ว" มือหนายกขึ้นมาขยี้ผมของแฟนตัวน้อยอย่างเอ็นดู ก่อนจะหันไปตั้งใจขับรถต่อ

คอนโดมิเนียมของภู

"เอรินไปเปิดทีวี เลือกเลยว่าจะดูซีรีส์เรื่องอะไร พี่ภูไปยกจานผลไม้ในตู้เย็นมาให้" ภูวางกุญแจรถกับกระเป๋าสตางค์ลงบนโต๊ะกลางตรงโซฟา แล้วถอดเสื้อแจ็กเก็ตออก เดินเข้าครัวไปหยิบจานผลไม้ที่เขาให้โรส สโรชา คุณแม่ที่แสนจะใจดีของเขาเตรียมไว้ให้จากที่บ้าน ที่มักจะเตรียมไว้ให้ลูกชายเป็นประจำตั้งแต่ลูกชายขอออกมาอยู่คอนโดมิเนี่ยม

"ค่ะ" เอรินกดรีโมทเปิดทีวี

"พี่ภูขา" เอรินเดินตามเข้ามาในครัวแล้วแทรกตัวเข้าไประหว่างภูกับเคาน์เตอร์ สวมกอดคนตัวสูงพลางเกยคางไว้ที่อกแกร่งมองใบหน้าอันหล่อเหลาของภู เขาก็โอบกอดเธอไว้

"จะอ้อนอะไรพี่ภูครับ" ริมฝีปากหนาประทับที่หน้าผากเนียน เอ่ยถามเสียงหวานอย่างเอ็นดูแฟนตัวน้อย

"หนูไม่ได้จะอ้อน หนูแค่อยากกอดพี่ภู"

"แต่ทำหน้าแบบนี้ เสียงแบบนี้ เขาเรียกว่าอ้อนรู้ไหม" มือหนายกขึ้นมาบีบปลายจมูกเชิดรั้นอย่างเอ็นดู

"อ้อนก็อ้อน พี่ภูห้ามให้ใครมาอ้อนรู้ไหม ให้หนูอ้อนพี่ภูได้คนเดียว"

"พี่ภูก็ไม่เคยให้ใครมาอ้อนอยู่แล้ว ให้หนูตัวนี้อ้อนคนเดียว"

"แต่มีคนอยากอ้อนพี่ภูเยอะนะ" ภูอุ้มเอรินไปนั่งบนเคาน์เตอร์ครัว

"รู้ได้ไง หืม?" มือหนาบีบปลายจมูกเชิดรั้นบิดส่ายไปมาเบาๆ

"ก็แฟนของหนูฮอตจะตาย พี่ภู พี่อาชิ พี่เดล ฮอตมากเลยนะตอนที่อยู่โรงเรียน ทุกวันนี้ยังมีคนพูดถึงกันอยู่เลย"

"อาชิก็มีแค่ชะเอมคนเดียว ส่วนไอเดลมันก็ป้อสาวไปเรื่อยแต่ไม่จริงจังกับใคร เพราะมันก็รอเจอคนที่ใช่ พี่ภูก็มีแค่เอรินคนเดียวมาตลอด คนเดียวเท่านั้น พี่ภูสิต้องกลัว"

"กลัวอะไรคะ"

"กลัวคนอื่นมาจีบแฟนตัวน้อยของพี่ภูไง เพราะแฟนตัวน้อยของพี่ภูก็ฮอตมาก มีแต่คนมาจีบเยอะแยะ แล้วตอนนี้พี่ยิ่งไม่เห็นว่าใครมาจีบแฟนตัวน้อยของพี่ภูหรือเปล่า ทุกวันนี้กว่าจะได้เจอกัน อยู่ด้วยกับแบบนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย แล้วจะไม่ให้พี่ภูกลัวได้ยังไง"

"หนูไม่เคยมีใคร นอกจากพี่ภูคนเดียว พี่ภูไม่ต้องกลัวนะ เพราะสายตาของหนูจะไม่มองใครนอกจากมองพี่ภูสุดหล่อของหนูคนนี้คนเดียว หัวใจของหนูก็ไม่มีทางรักใครนอกจากพี่ภู พี่ภูเชื่อหนูไหม" ดวงตาคู่สวยจ้องมองเข้าไปที่ดวงตาคม

"เชื่อครับ" ใบหน้าคมโน้มลงมาหาริมฝีปากหวานอย่างช้าๆ ก่อนจะบรรจงจูบลงไปที่ริมฝีปากสวยนั้นอย่างอ่อนละมุนจนคนตัวเล็กหลงใหลเคลิบเคลิ้ม

ริมฝีปากหยักได้รูปกดประทับริมฝีปากอิ่มสวยข้างล่างทีข้างบนทีก่อนจะดูดดึงริมฝีปากอิ่มล่างให้เผยอออกแล้วสอดลิ้นร้อนเข้าไปควานหาความหวานล้ำของลิ้นเล็ก แขนแกร่งข้างหนึ่งโอบรัดเอวเล็กให้กระชับมากยิ่งขึ้นส่วนอีกข้างก็ทำหน้าที่ลูบไล้ไปทั่วแผ่นหลังของร่างเล็ก มือเรียวบางของคนตัวเล็กเลื่อนไปโอบกอดและลูบไล้คอแกร่ง

จูบอันแสนหวานละมุนทำให้คนตัวเล็กเคลิบเคลิ้มจนสติเริ่มหลุดลอย ความโหยหาถึงกันและกันทำให้จูบอันอ่อนหวานแปรเปลี่ยนเป็นเร่าร้อน และดูดดื่มมากขึ้นเรื่อยๆ ลิ้นเลี้ยวเกี่ยวตวัดกันไปมาอย่างไม่มีใครยอมใคร ต่างคนต่างดูดดึงความหวานของกันและกัน จูบที่เต็มไปด้วยความรัก ความคิดถึง ทำให้ร่างเล็กแทบขาดใจ

"พี่ภูรักเอริน" เสียงนุ่มทุ้มกระซิบที่ข้างหูของอีกฝ่าย ก่อนจะกดจมูกโด่งลงไปที่แก้มนวล และสูดความหอมเข้าปอดฟอดใหญ่ ริมฝีปากหยักไล้ไปตามแก้มนั้นไปมาจนคนโดนกระทำรู้สึกหวามไหวมากขึ้นไปอีก

ริมฝีปากหยักเลื่อนไปสัมผัสริมฝีปากสุดแสนรักอีกครั้ง ดูดดึงริมฝีปากอิ่มสวยไปมาอย่างหยอกเย้า ดวงตาหวานหลับตาพริ้มลิ้มรสความหวานละมุนดั่งฝัน

"พี่ภู....." เสียงหวานเอ่ยแผ่วเบาเมื่ออีกฝ่ายถอนจูบออกแล้วไล้ดูดดึงที่คอขาวนวลแทน มือหนาข้างหนึ่งค่อยๆทาบทับลงบนหน้าอกบีบคลึงเบาๆ พร้อมทั้งแทรกลำตัวแยกเรียวขาเล็กออกให้กลางกายของตนสัมผัสกับดอกไม้งามกลางกาย ก่อนจะจับประคองร่างเล็กให้นอนแผ่ไปบนเคาน์เตอร์

มือหนาเลิกเสื้อของคนตัวเล็กขึ้นให้พ้นจากอกอิ่มสวยพร้อมกับโน้มตัวลงไปไล้จูบไปทั่วเนินขาวนั้น จนร่างเล็กสั่นไหว

"พะ...พี่ภู" คนตัวเล็กเรียกชื่อคนตัวโตด้วยความซ่านสยิว มือเรียวเล็กข้างหนึ่งขยุ้มผมนุ่มเพื่อระบายความเสียวซ่าน อีกข้างก็บีบไกล่กว้างเอาไว้แน่น หน้าอกอวบอิ่มเกินวัยแอ่นขึ้นรับกับปากร้อนที่คอยดูดดึงไปทั่วเนินอกสวย

"อื้มมม" เสียงครางในลำคอแกร่งอย่างพอใจสิ่งสวยงามตรงหน้าก่อนจะขบเม้มยอดปทุมถันงามผ่านบราเซียร์พร้อมกับเอื้อมมือไปปลดตะขอให้หลุดออกจากกันเผยให้เห็นดอกบัวคู่งามอย่างเต็มตา เมื่อเขากระชากมันออกจากร่างเล็ก

"เอรินสวยมาก" ภูครางเรียกชื่อคนตัวเล็กเสียงแหบพร่ายิ่งกว่าเดิมก่อนจะดูดเม้มยอดปทุมถันอย่างหิวกระหายจนร่างเล็กต้องร้องออกมาเพราะความเสียวซ่าน ลิ้นร้อนไล้เลียไปทั่วยอดปทุมถันก่อนจะหันไปกลืนกินยอดปทุมถันอีกข้างที่ตั้งชูชันไม่แพ้กัน ความเย็นจากเครื่องปรับอากาศส่งผลให้ร่างเล็กทั้งเย็นวาบและร้อนรุ่มไปในเวลาเดียวกัน

มือหนาค่อยๆลูบไล้ไปทั่วร่างกายของคนตัวเล็ก โดยเริ่มจากหน้าท้องแบนราบไปยังเรียวขาทั้งสองข้างและโฉบผ่านกลางลำตัวไปครั้งแล้วครั้งเล่าจนร่างเล็กสั่นสะท้านไปทั้งตัว

"พี่ภูขอนะครับ" เขาเอ่ยบอกเธอก่อนที่จะรุกร้ำเนื้อเนินสาวเพื่อให้เธอรู้สึกผ่อนคลาย มือหนาวนเวียนลูบไล้อยู่ที่หน้าท้องแบนราบ

"อ๊ะ..." เสียงหวานร้องดังออกมาเมื่อถูกรุกร้ำดอกไม้งามโดยตรง จุดอ่อนไหวโดนบดขยี้กดเน้นทำให้ร่างทั้งสองร่างต้องสั่นสะท้านเพราะความเสียวซ่าน เรียวขาเล็กแยกออกจากกันโดยอัตโนมัติพร้อมกับสะโพกสอบที่โยกขึ้นลงอย่างทรมาน ฟันเล็กกัดริมฝีปากล่างไว้แทบจะแน่น เสียงครวญครางในลำคอดังสลับกับเสียงครางออกมาเป็นระยะๆ

มือหนาเลิกกระโปรงสีหวานขึ้นไปไว้บนหน้าท้องแบนราบ แล้วค่อยๆถอดแพตตี้ตัวจิ๋วออกพร้อมกับศีรษะที่เลื่อนต่ำลงมายังดอกไม้งามที่ล่อตาล่อใจเขายิ่งนัก แล้วจับเรียวขาเล็กตั้งฉากและกางออก

"พะ...พี่ภู...อื้อออ" ร่างเล็กเปล่งเสียงครางออกมาเบาๆเมื่อถูกลิ้นร้อนตวัดเลียดอกไม้งาม

คนตัวโตปาดเลียกลีบดอกไม้สีชมพูทั้งสองกลีบสลับกันไปมา ก่อนจะแยงลิ้นไปตามร่องแยกที่ยังปิดสนิท

"อื้มมมม...หวานมาก" คนตัวโตตั้งหน้าตั้งตาทั้งดูดทั้งเลียปรนเปรอให้กับร่างเล็กจนเธอกระตุกกรีดร้อง ตัวลอยเบาหวิว ดวงตาเหม่อลอย แต่เขาก็ยังไม่ยอมหยุดยังคงดูดดื่มน้ำหวาน และสูดดมกลิ่นหอมๆของร่างเล็กอย่างเพลิดเพลินอยู่อย่างนั้นจนร่างเล็กนอนตัวเกร็งกระตุกครั้งแล้วครั้งเล่า