บทที่ 15(3)

หนูจับแมว

พัชรพงษ์พยายามจะเข้าไปช่วยอลิษาอีกแรง แต่กลับถูกบอดีการ์ดของอิริคเข้ามาขวางไว้ตามด้วยน้ำเสียงเหี้ยมของมาเฟียหนุ่มที่ดังขึ้น

“จัดการมันให้รู้ซึ้งว่าการมายุ่งกับคนของกูมันจะเจออะไร”

“ไม่นะ อย่าทำอะไรเขา ขอร้องนะคะ เขาไม่มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรเลย”

ยิ่งเห็นเธออ้อนวอนเพื่อชายอื่นพิษรักแรงหึงยิ่งทำให้อิริคหน้ามืดตามัว เขาไม่สนคำร้องขอของเธอแต่เลือกที่จะรวบร่างบางอุ้มขึ้นพาดบ่าพากลับมาที่บ้านเพื่อลงโทษ

“ปล่อยฉันนะ ปล่อย ฉันแค่อยากกลับบ้าน” อลิษาโวยวายไม่หยุด แม้แต่ตอนที่ถูกปล่อยให้เป็นอิสระ “คุณได้ยินไหมว่าฉันอยากกลับบ้าน !”

“ไม่ได้ ! ฉันไม่ให้เธอไปไหนทั้งนั้น” อิริคตอบกลับเสียงเข้ม

ทันทีที่ประตูห้องปิดลง อิริคไม่พูดอะไรสักคำมีแค่เพียงแขนแกร่งที่ดึงอลิษาเข้ามาในอ้อมแขน ก่อนจะตามด้วยริมฝีปากร้อนทาบทับลงบนปากนุ่มไม่ให้ทันตั้งตัว

“อือ อิริค คะ... คุณ!” เสียงของอลิษาถูกกลืนหายไปในลำคอทันที ลมหายใจของทั้งคู่ติดอยู่ในห้วงอารมณ์ที่ไม่อาจห้ามได้ มาเฟียหนุ่มจูบเธออย่างลึกซึ้ง ไม่ใช่แค่เพราะความปรารถนา แต่เพราะความหึงหวงที่พลุ่งพล่านในอก ส่วนอลิษาก็ได้ยินเพียงเสียงหัวใจตัวเองในอกซ้ายที่มันเต้น