บทที่ 1

ตอนที่ 1: เด็กมันยั่ว...

               ภัคณิกามองโทรศัพท์ของตัวเองแล้วต้องทำหน้ายุ่งเพราะไม่คิดว่าเบอร์โทรศัพท์ของไอ้เด็กข้างบ้านจะโทรมาหาเธอในเวลานี้

“มีอะไรนี่มันสามทุ่มแล้วนะ” เธอตะคอกเสียงใส่ปลายสายอย่างไม่สบอารมณ์

“ผมเพิ่งลงเครื่องมา ไม่มีรถ”

“ฉันอยู่เชียงใหม่”

“รู้แล้วตอนนี้ผมก็อยู่สนามบินเชียงใหม่ นะเจ้คนสวยมารับหน่อย เนี่ยถ้ามีใบขับขี่ผมคงขับไปเองแล้วแต่มันไม่มีไง เจ้มารับไปส่งโรงแรมหน่อยแป๊บเดียว” คนจากปลายสายเจรจาหว่านล้อมเสียยืดยาวเพราะกลัวว่า..เจ้ณิกา...จะไม่ยอมมารับเขาที่สนามบิน

“เออ เดี๋ยวไปรับ รออยู่นั่นแหละ แล้วกลับมาทำไมดึกดื่นขนาดนี้ นั่งอยู่ในที่สว่างๆ นะ ห้ามไปไหนเด็ดขาดระวังคนด้วยอย่าไว้ใจใคร เดี๋ยวฉันไปหา”   คำจู้จี้ขี้บ่นของเธอเรียกรอยยิ้มบนใบหน้าของเด็กหนุ่ม เขาเพิ่งลงจากเครื่องเมื่อไม่กี่นาทีก่อน ถ้ามองแบบผ่านๆ ทุกคนคงไม่คิดว่าเด็กหนุ่มผู้นี้อายุเพียงสิบแปดปีเท่านั้น ด้วยส่วนสูงถึงหนึ่งร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตร หน้าตาหล่อเหลาเหมือนพระเอกเกาหลี ผิวขาวน่ามองอย่างลูกผู้ดี จมูกโด่งได้รูปรับกับใบหน้า คิ้วและริมฝีปากหยัก

ถ้าจะมีใครทักว่าเขาคือไอดอลวงดังหรือพระเอกซีรีส์เกาหลีก็คงไม่แปลก  

รณภพเด็กหนุ่มอายุเพียงสิบแปดปี นอกจากจะหน้าตาดี เขายังมีมันสมองและทักษะทางคอมพิวเตอร์เป็นเลิศ ตอนเด็กติดเกมคนนี้อายุเพียงสิบขวบ เขาก็สามารถแฮ็กเกมเพียงเพื่อให้ผ่านด่านได้ง่ายขึ้นแล้ว และหลังจากเล่นเกมที่วางขายในตลาดจนเบื่อ เขาก็ทำเกมของตัวเองออกมาเล่นเสียเองตามที่ตัวเองอยากเล่น

ตอนนี้เกมของเขายังเป็นที่นิยมอยู่แค่ในหมู่เพื่อนเพราะเขายังต้องพัฒนาอีกเยอะ เกมเลยยังไม่ได้ปล่อยให้คนทั่วไปเข้าไปดาวน์โหลด แต่เขาก็คาดว่าอีกไม่นานเกมของเขาก็จะพร้อมให้ดาวน์โหลดและเล่นกันอย่างแพร่หลาย

ชายหนุ่มยืนรอรถยนต์อยู่บริเวณหน้าประตูทางออกที่สาม และเมื่อเห็นรถของหญิงสาวเคลื่อนตัวเข้ามา เขาก็ยิ้มกว้างให้เธอทันทีเมื่อกระจกถูกกดลงและเธอเรียกเขาขึ้นรถ

“ทำไมมาอยู่เชียงใหม่ได้” ภัคณิกาเอ่ยถามเด็กหนุ่มทันทีที่เขาขึ้นมานั่ง

“มาเที่ยวดูมอชอหน่อยเผื่อจะเข้าเรียนที่นี่” จริงสินะอีกไม่กี่เดือนเด็กหนุ่มข้างๆ ก็จะต้องเตรียมตัวสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว ไอ้เด็กนี่มันโตตั้งแต่ตอนไหน ภัคณิกาบ่นในใจ

“จะมาเรียนนี่เหรอ”

“ยังไม่รู้ดูก่อน เจ้อยากให้ผมมาเรียนนี่ไหม”

“ก็แล้วแต่เธอสิ จะมาถามฉันทำไม” ภัคณิกาเหลือบมองคนนั่งข้างๆแว่บหนึ่งก่อนจะขับรถต่อไป

“เผื่อเจ้ไม่อยากให้ผมอยู่ไกลหูไกลตา ยิ่งหน้าตาหล่อแบบผมเนี่ยสาวๆคงตอมหึ่ง”

“คิคิ ตอมหึ่งนั่นมันขี้แล้วณภพ เขาไม่ใช้กับคนหรอก” คนตัวเล็กหัวเราะกับมุกบ้านๆ ของหนุ่มน้อยข้างกาย

“แล้วนี่จะให้ไปส่งที่ไหน” หญิงสาวเอ่ยถามเมื่อขับรถออกมาจากสนามบินสักพัก

“นอนกับเจ้ได้เปล่า...” แค่ถามคำเดียว เขาก็ถูกตีเพียะกลับมา

“โอ๊ย ตีผมทำไม”

“จะมานอนกับฉันได้ไง เธอเป็นผู้ชาย” ภัคณิกาแหวใส่คนนั่งข้าง นี่ถ้าไม่ติดว่าเธอจับพวงมาลัยอยู่นะจะต่อยปากแตกเลย

“เจ้ คิดอะไรเนี่ย...ผมหมายถึงผมจะไปนอนบ้านคุณย่ากับเจ้” รณภพลูบแขนตัวเองป้อยๆเพราะโดนพี่สาวข้างบ้านตีอย่างแรง ที่บอกว่ามาดูมหาวิทยาลัยนั้นเป็นเรื่องโกหกทั้งเพ เพราะเขาเลือกมหาวิทยาลัยที่จะเข้าเรียนแล้ว ซึ่งก็คือที่เดียวกับหญิงสาวคนขับคนนี้ แต่ที่เขามาเชียงใหม่นี่ก็เพราะว่าคิดถึงคนที่นั่งข้างๆ นี่แหละ

“ก็เธอพูดไม่ชัดเจนเอง โดนตีก็สมควร”

“เอะอะ ก็ตี เอะอะก็ด่า เคยรักน้องบ้างไหมเนี่ย” รณภพแสร้งทำท่างอนมองไปนอกหน้าต่างของรถเจ็ดที่นั่งคันใหญ่

“โอ๋ๆ ..ไม่รักน้องคนนี้แล้วจะไปรักใครหึ”ภัคณิกาใช้มือซ้างซ้ายละจากพวงมาลัยรถแล้วไปลูบผมคนนั่งข้าง เมื่อไหร่กันที่น้องชายข้างบ้านเธอตัวโตขนาดนี้แล้ว

“รักแล้วห้ามเลิกรักนะ” รณภพหันมามองหน้าคนขับอย่างจริงจัง เหมือนต้องการคำสัญญาจากเธอ ซึ่งภัคณิกาไม่ได้มองกลับมาเพราะเธอมัวแต่มองถนน

เพียงไม่นานรถเจ็ดที่นั่งคันโตก็พาทั้งสองมาถึงที่คุ้มของคุณย่า ซึ่งท่านก็คือแม่ของคุณพ่อของเธอกับระพีพัฒน์ ในคุ้มของคุณย่าจะมีเรือนใหญ่และเรือนรับรองอยู่สองหลัง หลังหนึ่งของแขกทั่วไปส่วนอีกหลังจะเป็นของครอบครัวภัคณิกา

คุณหมอระพี คุณพ่อของเธอเป็นลูกชายคนโตของคุ้มแห่งนี้ แต่ท่านอาศัยอยู่ที่กรุงเทพมหานครเป็นหลัก คุณพ่อคุณแม่เธอจะมาเยี่ยมคุณย่าเดือนละหนึ่งครั้ง ส่วนเธอและระพีพัฒน์ก็เน้นว่าว่างเมื่อไหร่ก็มา ส่วนมากถ้าเป็นช่วงเวลาปิดเทอมเธอมักจะขออนุญาตพ่อกับแม่มาพักอยู่กับคุณย่า

ส่วนระพีพัฒน์พี่ชายตัวดีของเธอ ตอนนี้ก็เพิ่งได้เมียมาแบบบังเอิญๆ ทำให้เธอไม่ต้องคอยดูแลพี่ชายเหมือนก่อนเธอจึงได้โอกาสหลบมาอยู่เชียงใหม่ แต่ใครจะคิดว่าไอ้เด็กข้างบ้านจะตามมาอีก