LOGIN~ รักร้ายนายมาเฟีย ~ (ยี่เฟิงxโปรด) . . . สามเดือนต่อมา "มานี่เลยมึงไอ้โปรด" "อะไรของเฮียวะ... ปล่อยผมก่อน บอกให้ปล่อยไง" "ไอ้นั่นมันเป็นใคร บอกกูมา ไม่งั้นวันนี้อย่าหวังว่ามึงจะได้ลงจากเตียง" "โอ๊ย!เฮีย .... มันเป็นรุ่นน้องผม เฮียหัดมีเหตุผลบ้างสิวะ มันมีแฟนเเล้วเป็นผู้หญิง " "แล้วมึงให้มันกอดทำไมวะ อย่าคิดว่ากูไม่เห็น" "นี่เฮียมารับผมตั้งแต่กี่โมงเนี่ย " "กูมาจอดรถดูมึงตั้งนานแล้ว ถ้ากูไม่มาก่อนเวลา กูคงไม่เห็นมึงกอดกับมัน" "เฮีย.... มันเป็นผู้ชาย " "นั่นแหล่ะที่กูต้องระวัง มึงเป็นเมียกู เป็นของกู" "งั้นเฮียก็รู้ไว้เลย ว่าผมจะไม่รักผู้ชายคนไหนอีก นอกจากเฮีย ถ้าไม่ใช่เฮีย ผมก็ไม่เอา" "มึงพูดจริง?" "ไม่เชื่อก็ตามใจ" ผมเดินมาขึ้นรถ โดยที่ไม่ได้สนใจมัน ไอ้บ้าเฮียนี่นับวันมันยิ่งหวงผม แต่ผมก็ไม่ได้โกรธมันจริงๆหรอก ดูๆมันก็เหมือนเด็กหวงของ แต่เฮียยี่มันทั้งรักทั้งหวงต่างหาก มันยอมผมทุกอย่างจริงๆเหมือนที่มันพูด มันสร้างบ้านหลังใหม่ห่างจากหลังเดิมไม่ไกลให้ผม เพราะผมบอกว่าหลังนั้นมันใหญ่เกินไป ผมไม่ชอบบ้านหลังใหญ่แบบนั้น ส่วนไอ้ปรายตอนนี้มันมีความเป็นอยู่ที่ดี ไม่ส
~ รักร้ายนายมาเฟีย ~ (ยี่เฟิงxโปรด) . . . เสียงไซเรนของรถพยาบาลมันบาดลึกเข้าไปในหัวใจของคนที่นั่งกุมมือคนเจ็บที่ไม่ได้สติอยู่ตอนนี้ คนที่นอนเลือดท่วมตัวอยู่ตรงหน้าผมคือเฮียยี่ คนที่ยอมทำทุกอย่างเพื่อผม ผมมองใบหน้าอันหล่อเหลาที่ตอนนี้ซีดเผือดไม่มีสีเลือด คุณเย่ก็กุมมือเฮียไว้อีกข้าง ผมกลั้นนำ้ตาไว้ไม่ไหวจึงปล่อยให้มันไหลออกมาอย่างไม่อาย "ฮึก!... เฮีย เฮียยี่ อย่าทิ้งผม อย่าทิ้งผมไป" "เฮียไม่เป็นอะไรหรอก แกดวงแข็งจะตาย ถูกยิงตั้งไม่รู้กี่ครั้งก็ไม่เห็นเป็นไรเลย" คุณเย่พูดปลอบใจผม แต่น้ำเสียงของคุณเขาสั่นเครือ ... ในตอนนี้เราคงต้องยุติเรื่องบาดหมางเอาไว้เสียก่อน แต่จากคำพูดที่คุณเย่พูดกับผมนั้นเขาคงจะหายเกลียดผมแล้ว สักพักผมได้ยินเสียงบุรุษพยาบาลพูดว่าคนเจ็บหยุดหายใจ ไม่จริงนะ...ไม่ ... ไม่เอา "ญาติถอยออกไปก่อนครับ " "ซ้อ มาทางนี้ เฮียยี่ต้องไม่เป็นอะไร" ความวุ่นวายเกิดขึ้นภายในรถฉุกเฉิน ผมได้ยินเสียงบุรุษพยาบาลพูดว่าต้องระวังอย่างมาก เพราะการช่วยชีวิตต้องทำกันในรถที่กำลังแล่นด้วยความเร็วแต่ก็จำเป็นต้องทำ "เคลียร์" ผมนั่งพิงอกของคุณเย่อย่างหมดแรง น้ำตามากมายไหลมาอาบแก
~ รักร้ายนายมาเฟีย ~ (ยี่เฟิงxโปรด) . . . "เฮีย มาแกะเนคไทออกก่อนสิวะ" "ครับๆ" เฮียมันเอื้อมมือมาแกะเนคไทออกจากข้อมือผม ผมรีบใช้มือทุบมันไปที่อกดังตุ๊บใหญ่แต่มันคงไม่สะเทือน คนตัวใหญ่รีบลุกจากเตียงทั้งที่ตัวเปลือยเปล่าเดินไปเอาผ้าขนหนูมาเช็ดตัวให้ผม จับผมพลิกซ้ายพลิกขวาเหมือนผมเป็นเด็ก จนผมต้องด่ามันมันถึงหยุด "อยู่นิ่งๆสิ เดี๋ยวกูเช็ดตัวให้ เดี๋ยวจะพาไปกินข้าว นะ อย่าดื้อ" "ไม่ต้องเช็ด ผมไม่ไปแล้ว " "อย่าโกรธกูสิ นะ " "ผมไม่ได้โกรธเฮีย แต่ผมกลัวว่าผมจะเดินไม่ไหวต่างหาก " "เดินไม่ไหว เดี๋ยวกูอุ้มไป" มันกระโดดขึ้นมากอดผมเอาไว้แน่น ไล่พรมจูบผมตั้งแต่หน้าผากลงมาจนถึงจมูกและแก้มทั้งสองข้างจนผมต้องเอามือดันหน้ามันออกไป และผมก็นึกขึ้นได้ว่าที่มือเฮียมันมีแผล "เฮีย ขอดูแผลที่มือหน่อย" "ช่างมันเถอะ เดี๋ยวทำแผลแป๊บเดียวก็จบ" "บอกว่าขอดูหน่อย" ผมยื้อมือเฮียมันมาแล้ว แล้วแกะนิ้วมันที่กำอยู่ออกจนหมด แผลยังคงมีเลือดไหลซึมอยู่แต่ไม่มาก ผมส่ายหน้ามองมันอย่างคาดโทษ เฮียมันยอมเจ็บแทนผม ต่อไปผมคงจะกลายเป็นโรคจิตเหมือนกันเข้าสักวัน . . . "นายครับ ทำไมจะมาไม่บอกผมจะได้เตรียมตัว
~ รักร้ายนายมาเฟีย ~ (ยี่เฟิงxโปรด) . . . “จูบได้ไหม" เฮียยี่มันประคองแก้มผมด้วยสองมือแล้วโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาโดยไม่ได้รอคำตอบจากผม สัมผัสที่บางเบาบนริมฝีปากนุ่มหยุ่นกับลิ้นร้อนที่พยายามจะชำแรกผ่านเรียวปากนุ่มของผม แม้ในยามที่ผมเพียงแค่เผยอปากเท่านั้น ปลายลิ้นร้อนก็แทรกผ่านเข้ามาหยอกล้อกับเรียวลิ้นของผมทันที เสียงที่เกิดจากการดูดดุนทำให้ใจเตลิด เฮียยี่เลื่อนฝ่ามือไปที่สะโพกอวบพร้อมกับตบเบาๆ ผมลืมตามองใบหน้าแล้วใช้ฝ่ามือบางดันหน้าอกแกร่งออกเบาๆเพราะรู้สึกเริ่มจะหายใจไม่ทัน "อืม..... อืม" "หวาน" ไอ้เฮียมันยกมือขึ้นมาลูบริมฝีปากมันพร้อมกับมองผมด้วยสายตาที่สื่อความหมายอะไรบางอย่าง แล้วมันก็เข้ามากอดผม ซุกใบหน้ามันที่ซอกคอผมสูดดมอยู่ไม่ห่างจนผมรู้สึกร้อนรุ่มไปหมด ถ้ามันยังทำอยู่แบบนี้มีหวังคราวนี้ ผมได้เป็นของมันจริงๆ "อื้อ.... เฮีย ปล่อยก่อน" "โปรด ... มึงทำให้กูสับสน มึงทำกูแทบบ้าตายอยู่แล้ว รู้ไหม " ผมใช้สองมือจับไหล่มัน แล้วดันตัวมันออกเพื่อที่จะได้มองเห็นหน้ามันชัดๆ ดวงตาสีดำสนิทที่มีเงาของผมอยู่ในนั้น "โปรด.... กู.. " "เฮียอยากหรือไง ไหนบอกว่าจะออกไปทำงาน" "กูไม่
~ รักร้ายนายมาเฟีย ~ (ยี่เฟิงxโปรด) . . . PRODPRAN PART ผมวิ่งตามขึ้นมาบนชั้นสองแล้วก็ต้องหยุดชะงักเมื่อได้ยินสียงของเด็กหนุ่มคนนั้นพูดกับเฮียยี่ "แต่ผมคิดถึงเฮีย ผมเป็นเมียเฮียแล้วเฮียก็รู้" "แค่ครั้งเดียวคงไม่ต้องเรียกว่าเมียหรอกมั้ง เพราะเด็กที่กูจ้างมีเป็นร้อย ออกไปก่อนที่กูจะให้คนมาลากตัวมึง" "ผมไม่ไป ผมรักเฮียนะ" ความอดทนผมขาดผึง จนหันไปคว้าแจกันทุ่มลงกับพื้น เสียงดังของมันทำให้เฮียยี่มันหันมามอง แล้วถึงกับตกใจที่เห็นผม ผมจ้องหน้ามันด้วยอารมณ์โกรธอย่างที่สุด พอมันเดินเข้ามาเท่านั้น ผมก็ฟาดฝ่ามือผมไปที่หน้ามันทันที แต่พอฟาดไปแล้วผมเองกลับเป็นฝ่ายที่ตกใจที่ทำลงไปแบบนั้น แต่กับเฮียยี่มันกลับไม่ได้มีท่าทีโกรธผมที่ผมตบหน้ามัน ตรงกันข้ามมันกลับคว้าข้อมือผมเอาไว้ แล้วพูดถ้อยคำที่ใครฟังก็ต้องไม่เชื่อว่ามันจะออกมาจากปากของคนอย่างเฮียยี่ "อย่า....อย่าไปจากกูอีก กูขอร้อง" "เฮียปล่อยผม" "ไม่ปล่อย มึงกำลังเข้าใจกูผิด กูไม่ได้นอกใจมึง มึงฟังกูก่อนได้ไหมวะ" ผมหันไปมองผู้ชายคนนั้น ที่อายุน่าจะไล่เลี่ยกันกับผม มันก็มีสีหน้าตกใจอยู่ไม่น้อย สักพักเป็นไอ้พี่กล้า ที่เดินเข้ามาหยุดย
~ รักร้ายนายมาเฟีย ~ (ยี่เฟิงxโปรด) . . . "เฮียหายจากการชอบความรุนแรงแล้วหรือ" "หืม ... อยู่ดีๆมึงมาถามทำไม หรือว่ามึงชอบให้กูใช้ความรุนแรง " "ป...เปล่านะเฮีย คือ คือผม" ผมลุกขึ้นนั่งทันที เฮียมันจะหาว่าผมชอบเซ็กส์แบบรุนแรงตามมันหรือเปล่า แต่ทุกครั้งที่ไม่ได้เจอมัน ผมมักจะช่วยตัวเองด้วยการจินตนาการไปว่าโดนเฮียมันเฆี่ยนหรือล่ามโซ่ผม นี่ผมคงไม่ได้เป็นเหมือนเฮียมันหรอกนะ "หืม ... ว่าไง มึงชอบใช่ไหมโปรด บอกกูมา" ผมตัดสินใจที่จะบอกความลับที่ผมรู้สึกว่าผมผิดปกติกับเฮียยี่ ผมเบือนหน้าหนีไปทางอื่นแล้วบอกกับเฮียไปตามตรง "ตอนที่ผมไม่ได้เจอเฮีย ผมมักจะมีอารมณ์แล้วผมก็ต้องช่วยตัวเองบ่อยๆ ช่วงแรกผมก็คิดว่ามันเป็นเรื่องปกติของวัยรุ่น แต่หลังจากนั้นผมก็เริ่มจินตนาการถึงเฮีย" "มึงนึกถึงกูเวลามึงช่วยตัวเอง?" "มันก็ใช่ แต่ที่มากกว่านั้นคือ ผม... ผมดันคิดไปว่าผมกำลังถูกเฮียทรมาน " "มึงหมายความว่าไง" "ผมอยากโดนเฮียเฆี่ยน อยากโดนเฮียตีผม ผม.... ผมผิดปกติหรือเปล่าเฮีย" จากที่ไอ้เฮียมันนอนเอาฝ่ามือรองต้นคออยู่ มันกลับลุกพรวดพราดขึ้นมาแล้วมันก็มาจับไหล่ผมให้หันหน้าไปหามัน ใบหน้ามันแสดงอ







