เล่ห์รักเจ้ากรงทอง (Mpreg)

“ยาย ใบแก้วทำต้มจืดหมูสับให้แล้วนะ”

ผมบอกกับยายสุข อายุ 50 ปี ยายของผมที่กำลังนั่งเช็ดใบตองอย่างตั้งใจ เพื่อนำไปห่อขนมขายที่ตลาด ผมวางถ้วยต้มจืดไว้ตรงโต๊ะเก่า ๆ ก่อนจะมานั่งข้าง ๆ ยายที่นั่งยิ้มมาที่ผม

“จะไปทำงานแล้วเหรอ”

“ครับยาย ลุงมั่งให้ผมรีบไปยกกระสอบทราย จะเอาไปถมไว้ที่หน้าร้าน”

“แก้วจะยกไหวเหรอ แก้วตัวเล็กนิดเดียวเอง”

“ต้องยกไหวสิยาย ผมแข็งแรงจะตายนะ”

ผมบอกกับยายสุขที่มองมาด้วยความเป็นห่วงผม เพราะกลัวผมจะยกไม่ไหว ผมเป็นคนตัวเล็กแล้วก็ผอม สูงแค่ 165 เอง ทั้งที่ผมเป็นผู้ชายแท้ ๆ แต่ทำไมถึงสูงได้แค่นี้ ความสูงของผมก็ไม่ชอบแล้ว แต่ที่ผมไม่ชอบไปมากกว่านั้น ก็คือหน้าของผม ที่มันดูหวานเหมือนกับผู้หญิง ยายบอกว่าผมได้แม่มาเต็ม ๆ แต่ผมก็ไม่ได้เสียใจหรอกนะ ผมจะได้รู้ว่าเเม่ของผมสวยมาก

“ยายยังไม่หายดี อย่าเพิ่งรีบขายเลยครับ”

ผมบอกกับยายด้วยความเป็นห่วง ยายเพิ่งหายไข้ไม่กี่วันเอง จะขายขนมแล้ว แอบตื่นมาทำขนมตั้งแต่ยังไม่เช้าตรู่ พอผมบอกว่าอย่าเพิ่งขาย ยายก็บอกว่าทำเสร็จหมดแล้ว กำลังจะห่อไปขาย ถ้าไม่เอาไปขายก็ไม่ได้กำไรที่ลงมือทำพอดี แล้วผมจะห้ามอีกเหรอ ห้ามไม่ได้แล้ว แต่ผมไม่ให้ยายไปขายหรอก

“เดี๋ยวผมขายให้ อันนี้ใช่ไหมยาย”

“แก้วเดี๋ยวยายขายเอง แก้วต้องรีบไปทำงานไม่ใช่เหรอ”

“ผมยกกระสอบเสร็จ ก็จะไปนั่งขายที่ตลาดครับ”

“ไปยกกระสอบก็เหนื่อยแล้ว จะเอาขนมไปขายอีกอย่างนี้แก้วต้องเหนื่อยมากแน่ ยายขายได้ ยายหายดีแล้วนะแก้ว”

“ยายอย่าดื้อสิ ยายไปนั่งกินข้าวเลย เดี๋ยวหายร้อนแล้วมันจะไม่อร่อย อีกอย่างผมไม่เหนื่อยหรอก ยกเสร็จก็ไปนั่งขายขนมชิว ๆ ผมไปก่อนนะยายครับ”

ผมพูดจบ ผมไม่รอช้ารีบหาบขนมทันที ก่อนจะรีบเดินออกไปจากบ้าน ถ้าผมยังพูดห้ามยายต่อ ต้องอีกยาวแน่ ผมจะไม่ให้ยายไปขายของอีกแล้ว ผมไม่อยากให้ยายเหนื่อย ทั้งชีวิตยายลำบากหาเงินเลี้ยงผมมาตั้งแต่เด็ก พ่อเสียไปตั้งแต่แม่ยังอุ้มท้องผม พอแม่คลอดผมเพียงไม่กี่วัน ก็เสียทันที เพราะหัวใจเฉียบพลัน ผมก็เหลือแต่ยายสุข ที่เลี้ยงดูผมตั้งแต่ผมเป็นทารก จนผมโตอายุ 19 ปีแล้ว ขอให้ผมตอบแทนยายบ้างเถอะ ผมจะเป็นคนหาเงินมาเลี้ยงยายเอง

ร้านค้าข้าวมั่งมี

“พวกมึงยกให้มันดี ๆ สิวะ”

นายมั่ง เจ้าของร้านค้าข้าว บ่นลูกจ้างที่ยกกระสอบทรายไม่ถูกใจ เดินเซไปเซมาคล้ายคนเมาเหล้า ไม่มีแรงทำงาน

“ขอโทษ ๆ ครับเถ้าแก่”

“เออ! ถ้ามันตกโดนหักเงินแน่”

“กระสอบทรายใหญ่ก็ใหญ่ หนักก็หนัก แบกได้ก็ดีเท่าไหร่แล้วพ่อ จะไปหักเงินมันทำไม”

‘มิ่ง' ลูกชายเพียงคนเดียวของเถ้าแก่มั่ง เอ่ยปากพูดกับพ่อที่ยืนคุมลูกจ้างอย่างเข้มงวด จนลูกจ้างเกร็งกันเป็นแถว ยิ่งมีน้ำเสียงที่ใหญ่และเสียงดังอยู่แล้ว พอพูดก็เหมือนกับคนหาเรื่อง ไม่พอใจ

“ไอ้มิ่ง มึงเอาแต่นั่งแดกเหล้า เมื่อไหร่จะทำการทำงาน จะให้กูเลี้ยงมึงไปจนแก่หรือไงวะ!”

“บ่นตั้งแต่เช้ายันไก่ยังไม่ขัน ไม่เมื่อยปากบ้างเหรอพ่อ เอ้า! เอ้า! เอาไปดื่ม จะได้ไม่ต้องบ่นมาก”

“เดี๊ยะ ๆ ยังจะหาเรื่องให้กูบ่นอีก มึงจะเอาเหล้าให้กูแดกทำไม!”

“เอ้า! ไม่ดื่มก็ไม่ดื่ม ดื่มคนเดียวก็ได้ เมื่อไหร่น้องแก้วจะมา ผมรอตั้งนานแล้ว”

มิ่งชะเง้อมองหาใบแก้ว ลูกจ้างอีกคนของพ่อ ที่วันนี้จะต้องมายกกระสอบทราย แต่ก็ยังไม่มาสักที ใบแก้วเป็นคนที่ทำให้หัวใจของมิ่งเต้นไม่เป็นจังหวะยามที่ได้เจอและยังเป็นรักแรกของมิ่งอีกด้วย

“จะถามถึงใบแก้วทำไม มึงชอบมันหรือไง”

“พ่อยังจะมาถามอีก ไม่รู้จริงเหรอว่าผมชอบน้อง”

“เออ! กูรู้ว่ามึงชอบ แต่มึงชอบผู้หญิงไม่ดีกว่าเหรอ ท้องให้มึงได้ กูจะได้มีหลานด้วย “

“อย่าพูดแบบนี้นะพ่อ ยังไงผมก็เลือกน้อง ผมไม่สนเรื่องลูกหรอก”

“เอ้า! ไอ้ลูกคนนี้”

พรึ่บ!

“ผมมาแล้วครับ ขอโทษที่มาช้า”

ผมหอบหายใจด้วยความเหนื่อย ก่อนจะวางขนมที่ยายผมทำขายไว้ตรงหน้าร้านของลุงมิ่ง สุดท้ายก็มาสาย ลูกจ้างหลายคนมายกกระสอบวางกันเต็ม แย่จังเลยมาช้าแบบนี้จะโดนหักเงินไหม

“น้องแก้วของพี่ มาแล้วเหรอ ดื่มน้ำเย็น ๆ ก่อนไหมจ๊ะ”

พี่มิ่งพูดน้ำเสียงหวานใส่ผม ก่อนจะรีบตักน้ำในกระติกน้ำเเข็ง แล้วยื่นมาให้ผม ผมยิ้มรับ แต่ผมคงรับไม่ได้

“ขอบคุณครับ แต่ไม่เป็นไร”

ผมปฏิเสธพี่มิ่งที่ยื่นน้ำมาให้ ผมรู้ว่าพี่มิ่งคิดยังไงกับผม แต่ผมคิดกับพี่เขาแค่พี่ชายคนหนึ่งเท่านั้น ไม่ได้คิดแบบคนรัก แต่ทุกวันที่ผมมาทำงานพี่เขาก็มักจะพูดจาหวาน ๆ ใส่ผม ไหนจะหยิบขนมและน้ำให้ผมฟรี ๆ อีก จนผมรู้สึกเกรงใจ

“มาแล้ว ก็รีบไปยกกระสอบทรายมาวางไว้”

“ครับลุงมั่ง”

“พ่อ! จะให้น้องแก้วของผมมายกได้ไง น้องตัวเล็กนิดเดียวเอง”

“ผมยกได้พี่มิ่ง”

ผมพูดกับพี่มิ่งที่เข้ามาขวางผม ไม่ให้ผมยกกระสอบทรายที่อยู่ตรงหน้า แล้วอีกอย่างผมเป็นของพี่เขาตอนไหน ทำไมถึงชอบพูดแบบนี้ ผมไม่ชอบ

“พี่ไม่ให้ยก น้องไปนั่งรอพี่ตรงนั้นนะจ๊ะ”

“ไอ้มิ่งอย่าให้มันมาก ใบแก้วเป็นลูกจ้าง ที่กูจ้างมาทำงาน มันได้เงินเหมือนกับคนอื่น มันก็ต้องทำงานยกกระสอบ มึงถอยออกมาเลย ไอ้ลูกเวร”

“พ่อหุบปากเลย ผมไม่ให้น้องทำ”

“ไอ้นี่! มึงใช่ลูกกูไหม”

“พี่มิ่งอย่าขวางผมเลย ถ้าผมไม่ทำผมก็จะไม่ได้เงิน”

“พี่ให้เงิน เดี๋ยวพี่ยกให้น้องเอง"

“ไม่ได้ครับ ถ้าพี่ไม่ถอยผมจะโกรธพี่แล้วนะ”

ผมมาทำงาน เพื่อหาเงิน ถ้าให้พี่มิ่งทำ ผมก็เอาเปรียบคนอื่น ผมได้เงินโดยที่ไม่ต้องทำ แต่คนอื่นทำอย่างเหน็ดเหนื่อยเพื่อที่จะได้เงินมา

“ก็ได้ แต่ถ้าน้องไม่ไหว ก็อย่าฝืนเลยนะ เดี๋ยวพี่ยกให้น้องเอง"

ผมถอนหายใจให้พี่มิ่ง ที่ยังจะยกให้ผมอีก พี่เขาก็ถอยออกมาโดยดี ผมมองกระสอบทรายตรงหน้า มันใหญ่มากแล้วมันก็คงหนักมากแน่ ผมเอื้อมสองมือของผมยกกระสอบทราย ก่อนจะแบกหาบบนบ่าเอาไว้

“อึก”

“น้องไม่ไหวหรอก”

“ห...ไหว พี่ถอยไปเลย”

ผมพูดห้ามพี่มิ่งที่จะเดินเข้ามาแย่งกระสอบทรายจากผม พี่เขามองผมด้วยความเป็นห่วง แต่ก็ไม่กล้าที่จะแย่งกระสอบจากผม ก็เลยยืนใกล้ๆ ไม่ห่างเลย จนลุงมั่งถอนหายใจออกมา ผมยอมรับว่าหนักมาก แต่ผมยกได้ ใช่ว่าผมยกจะไม่ไหว จะได้เงินแต่ละบาท ก็ได้อย่างยากลำบาก เพื่อยาย เพื่อตัวผม ผมต้องทำงานหาเงินให้ได้เยอะ ๆ จะได้ซื้อบ้านหลังดี ๆ มีเงินซื้อของข้าวทุกวัน จะได้ไม่อดมื้อกินมื้อ

“อึบ เสร็จแล้วอันหนึ่ง”

“น้องแก้วพอเถอะนะ ยังจะยกต่ออีกเหรอ”

“ผมอยากทำงานอย่างสบายใจ พี่มิ่งไปดื่มเหล้าเถอะ”

“พี่ดื่มไม่ลง น้องลำบากพี่จะไปสบายคนเดียวได้ไง”

ผมพูดเท่าไหร่ พี่เขาก็คงไม่ทำ ผมเลิกสนใจพี่เขา ก่อนจะมายกอีกอันที่สอง และสาม ไปเรื่อยๆ

30 นาทีผ่านไป

“เสร็จแล้ว”

ผมปาดเหงื่อที่ไหลตามกรอบหน้าด้วยความเหนื่อย สองแขนปวดและล้าไปหมด ต้องหาซื้อยามากินแล้ว ไม่งั้นพรุ่งนี้ผมคงทำงานไม่ไหว

“เก่งมากเลยน้องแก้ว ตัวเล็กนิดเดียวแต่ยกกระสอบทรายใหญ่ได้ พี่ให้500บาทเลย”

“มั่วแล้ว มึงจะให้มันทำไม 500 บาท กูให้ค่าแรง 300 บาท เอ้า! เอาไปใบแก้ว”

“ขอบคุณครับลุงมั่ง”

ผมยกมือไหว้ขอบคุณลุงมั่งที่ยื่นเงินมาให้ผม ตามจำนวนเงินที่ตกลงกันไว้ ก่อนจะเก็บเงินใส่กระเป๋าเอาไว้อย่างดี วันนี้ผมซื้อก๋วยเตี๋ยวไปให้ยายตอนเที่ยงดีกว่า ยายต้องดีใจมากแน่

“ผมไปก่อนนะครับ ผมจะไปขายขนมต่อ”

“เดี๋ยวสิน้อง ไม่อยู่กับพี่ต่ออีกหน่อยเหรอ”

“ผมต้องรีบไปขายของ แล้วจะไปหายายต่อ ผมไปก่อนนะครับลุงมั่ง พี่มิ่ง”

ผมยกมือไหว้ลา ก่อนจะหาบขนมที่วางเอาไว้บนบ่า แล้วเดินออกไปจากหน้าร้าน ตอนที่ยกหาบบนบ่า ผมรับรู้ถึงความเจ็บที่ไหล่และแขนมาก ตรงไหล่ผมมันต้องช้ำแน่ ผมเหนื่อยมากแค่ไหน ผมต้องอดทน ไม่ยอมแพ้หรอก ผมจะหาเงินให้ได้เยอะๆ เลย จะเลี้ยงยายให้ได้ ไม่ต้องให้ยายลำบาก

“จะมองอะไรขนาดนั้น ตามไปด้วยเลยไหม”

ผมมองไอ้ลูกชายที่ดูท่าจะชอบใบแก้วมาก มองไม่วางสายตาแม้กระทั่งไปจนไม่เห็นแล้ว มันชอบใบแก้วตรงไหน นิสัยดี พูดจานอบน้อม กตัญญู ขยันขันแข็ง ไม่ขี้เกียจ หรือหน้ามันก็สวยเหมือนแม่มัน เจ้าลูกชายผมมันเลยชอบ สมัยผมเป็นหนุ่มก็ยังจีบแม่ของใบแก้ว แต่เพราะไอ้ชล มาชิงตัดไปสักก่อน แต่ช่างเถอะมันนานมากแล้ว

“ตามได้ก็ดี”

“มึงชอบมันตรงไหนวะ”

“นิสัยดี สวยก็สวย แถมทำอะไรก็น่ารัก”

ดูมัน ๆ ดูจะชอบใบแก้วหนัก หน้าก็ไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหร่ แต่ทำไมชอบทำหน้าตาน่าเกลียด ตาเยิ้ม ๆ เหมือนคนเมากัญชา ไอลูกผมมันกินกัญชาหรือเปล่าวะ

“ใบแก้วมันไม่ชอบมึงหรอก “

“พ่อรู้ได้ไง น้องอาจจะชอบผม แต่เล่นตัวก็ได้”

“เล่นตัวห่าอะไร การกระทำไอ้แก้วมันชัดเจนกับมึงจะตาย”

นอกจากจะไม่ได้เรื่องอะไรสักอย่าง ยังโง่อีก แค่นี้ยังดูไม่ออกหรือไงว่าใบแก้วมันไม่ชอบ ผมจะทำยังไงกับมันดี

“พ่อจะรู้อะไร”

“กูเคยผ่านมาก่อนมึง ทำไมจะไม่รู้ กูยังเคยจีบแม่ของใบแก้วเลย กูทำดีเท่าไหร่ เอาใจเท่าไหร่ ก็ไม่คิดจะหันมามองกูบ้างเลย มึงก็คงจะเป็นเหมือนกู”

“ผมไม่เหมือนพ่อหรอก ยังไงผมก็จะเอาน้องแก้วมาทำเมีย”

“เฮ้ย ๆ อย่ามาข่มขืนมันนะเว้ย กูแจ้งตำรวจจับมึงน่ะ สมบัติกูก็จะไม่ยกให้ด้วย”

ลูกก็ลูกเถอะวะ ถ้ามันทำผิด ผมไม่เข้าข้างมันหรอก ถ้ารู้ว่าทำอะไรใบแก้วแล้วมันไม่เต็มใจ พ่อคนนี้จะลงโทษมึงคนแรกเลย ไอ้มิ่ง

“ไม่ทำหรอกน่า ทำน้องก็เกลียดผมตายเลยสิ ผมลูกผู้ชายพอ”

“เออ! อย่าให้รู้ว่าทำอะไรไม่ดีนะ มึงเจอกูแน่”

ผมทำจริงนะ จะชอบเขาขนาดไหน ก็ไม่ควรเลือกวิธีเลว ๆ เอาเขามาเป็นของเรา อย่างนั้นมันไม่ใช่ลูกผู้ชาย

“สัญญาครับพ่อ ผมไม่ทำหรอก เลี้ยงลูกมายังไงไม่รู้จักนิสัยลูกตัวเอง”

“กูรู้นิสัยแหละ กูเลยพูดไง มึงมันไม่มีความอดทน ปล่อยวางไม่ได้”

“โว้ย ผมไปแล้ว ขี้เกียจฟังพ่อพูดวะ”

เอา! ดูมันทำ จะไปก็ยังถือขวดเหล้าอีก ลูกผมมันเป็นคนยังไงวะ จะเป็นคนขี้เหล้าอยู่แล้ว ดื่มทุกวัน ตับไตจะพังแล้วมั้ง จะตายก่อนกูไหมไอมิ่งเอ๊ย

ตลาดไก่ทอง

“มาขายของแทนยายเหรอแก้ว”

ป้าจันทร์แม่ค้าขายผลไม้สดพูดกับผมเมื่อผมเดินเข้ามาในตลาด ก่อนที่ผมจะวางขนมขายที่ที่ยายนั่งขายเป็นประจำ ใกล้ ๆ กับร้านป้าจันทร์นี่แหละ

“ใช่ครับป้า”

“ไม่มาขายหลายวัน ป้าอดกินขนมของยายสุขเลย วันนี้ขายอะไรบ้างล่ะ มีข้าวเหนียวสังขยาไหม ป้าอยากกิน”

ผมยิ้มหวานอย่างดีใจ ป้าจันทร์เป็นลูกค้าคนแรกประจำเลย ชอบอุดหนุนขนมผม แล้วยังชอบให้ผลไม้มาตั้งหลายถุง จนผมเกรงใจ ดีใจที่มีป้าจันทร์อยู่ข้าง ๆ ร้าน วันที่ผมไปทำงาน ยายมาขายของป้าเขาก็จะคอยดูแลยายของผม

“มีครับ ป้าจะเอากี่ห่อครับ”

“เอามาสิบห่อเลย ขนมที่ยายสุขกับแก้วทำอร่อยจะตาย หลานสาวป้ามันชอบ บอกว่าอยากกินทุกวันเลย “

“ดีใจจัง ที่ชอบขนมของยายกับแก้ว”

ผมดีใจจริงนะ พอได้ยินคนที่ซื้อขนมที่ผมกับยายทำไปขาย แล้วบอกว่าอร่อย มันทำให้ผมกับยายมีกำลังใจมากเลยนะ อยากจะขายทุกวันเลย ถึงแม้ว่าจะเหนื่อยก็ตามเถอะ

“มันอร่อยจริงนี่ แล้วมีขนมสอดไส้ไหม”

“มีครับ ป้าจันทร์จะเอาไส้อะไร”

“เอามาทุกไส้เลย ไส้อย่างละห้า”

ผมหยิบขนมสอดไส้กับข้าวเหนียวสังขยาใส่ถุงตามที่ป้าจันทร์สั่ง ผมจัดวางขนมอย่างดี ก่อนจะยื่นให้ป้าจันทร์ที่นั่งยิ้มมองมาที่ผม

“นี่จ้ะ”

“ป้าจันทร์ครับ ผมไม่มีเงินถอนครับ “

ป้าจันทร์ยื่นแบงก์หนึ่งพันมาให้ผม แน่นอนว่าผมไม่มีเงินถอน มีติดตัวแค่สามร้อยเอง เป็นค่าแรงยกกระสอบเมื่อเช้านี้ กับเศษเหรียญสิบบาทห้าบาท

“เอาไปเลย ป้าให้”

“ไม่ได้ครับ! ผมรับไม่ได้”

ผมรับไม่ได้จริง ๆ เงินกว่าจะได้แต่ละบาทมันเหนื่อยมาก ผมเข้าใจตรงนี้เพราะผมก็เป็นคนหนึ่งที่ทำงานอย่างเหน็ดเหนื่อยเพื่อได้เงินมาเลี้ยงดูปากท้องของผมกับยาย ป้าจันทร์ก็เช่นกัน ต้องมาขายผลไม้ทุกวัน บางวันก็มีลูกค้ามาก บางวันก็มีลูกค้าน้อย เป็นแม่ค้ารายได้แต่ละวันไม่แน่นอน ผมรับไม่ได้จริง ๆ

“รับไปเถอะ วันนี้ป้าขายดี เมื่อเช้ามีแม่บ้านเศรษฐีมาซื้อเป็นตะกร้า ได้เงินหลายพันเกือบหมื่นแนะ แก้วรับเงินป้าไปเถอะ ถือว่าป้าให้ถุงเงินวันเกิดปีนี้แล้วกัน”

“ด..เดี๋ยวป้าจันทร์”

ผมร้องห้ามป้าจันทร์ที่ยัดเงินใส่มือผมอย่างรวดเร็ว จนผมตั้งตัวไม่ทัน ป้าจันทร์ใจดีกับผมเกินไปแล้ว ผมไม่รู้จะตอบแทนป้าจันทร์ยังไง ผมก็ไม่ใช่ญาติพี่น้องป้าจันทร์ แต่ป้าจันทร์ให้เงินผมเหมือนกับผมเป็นลูกหลานคนหนึ่ง

“เอ็งก็เหมือนลูกคนหนึ่งของป้า รับเงินป้าไป ป้าอยากให้เอ็ง ไม่ต้องเกรงใจ”

“ขอบคุณครับ ผมมีดีเมื่อไหร่ผมจะไม่ลืมป้าจันทร์เลย”

“ป้าขอให้เอ็งมีผัวรวย ๆ เป็นคุณนายนั่งสั่งชี้นิ้วสบาย ๆ”

“ป้าจันทร์! ทำไมขอให้ผมแบบนั้น ผมจะมีผัวได้ไงผมต้องมีเมียสิ”

ผมไม่เหมาะที่จะมีเมียเหรอ คนในตลาดก็พูดแบบนี้กับผม หน้าของผมมันเหมือนผู้หญิงมากเลยเหรอ แต่ผมชอบผู้หญิงนะ ไม่ได้ชอบผู้ชายสักหน่อย

“แก้วเอ็งมีผู้หญิงมาชอบด้วยเหรอ ป้าเห็นมีแต่ผู้ชายเข้ามาจีบเอ็ง มิ่งลูกเถ้าแก่มันก็ชอบเอ็ง ป้าว่าเอ็งไม่เหมาะมีเมียหรอก หน้าตาก็สวย รูปร่างก็เล็กเหมือนผู้หญิง ได้แม่เอ็งมาเต็ม ๆ เลยนะ ”

“ผมไม่คุยกับป้าจันทร์แล้ว ผมชอบผู้หญิงนะ แล้วอีกอย่างผมก็ไม่ได้คิดเรื่องพวกนี้ด้วย”

“ป้าไม่พูดเรื่องนี้แล้วก็ได้ ป้าขอโทษด้วยแล้วกัน ถ้าเเก้วไม่ชอบ”

“ผมไม่ได้โกรธป้าจันทร์สักหน่อย อย่าขอโทษผมเลย ผมแค่ยังไม่ชินที่มีคนมาพูดแบบนี้ครับ”

“แก้วเอ็งเหนื่อยบ้างไหม ที่ต้องทำงานหลายอย่าง ทั้งทำงานที่ร้านเถ้าแก่ มาขายขนม แล้วยังทำงานรับจ้างอื่น ๆ อีก”

“เหนื่อยครับ เหนื่อยมาก ๆ แต่เพื่อยายแล้ว ผมทำได้ครับ”

งานจะหนักจะเบาผมก็ทำได้ ยังไงก็ได้เงินมาเลี้ยงดูยาย ให้ผมลำบากคนเดียวก็พอ ผมไม่อยากให้ยายลำบาก ถึงงานมันจะหนักจนผมเหนื่อย แค่นึกถึงยายที่ได้กินของอร่อย ผมก็มีแรงสู้แล้ว อีกอย่าง ผมไม่สามารถเลือกงานได้หรอก ผมเรียนจบแค่ ม.3 มีงานทำได้ก็ดีมากเเล้ว

“ทำงานอื่นดีไหมแก้ว ป้าแนะนำให้ ได้เงินดีคุ้มกับที่เหนื่อย”

“งานอะไรครับ?”

“เมื่อเช้าที่ป้าบอกว่ามีแม่บ้านเศรษฐีมาเหมาผลไม้ป้าน่ะ บอกว่าอยากได้แม่บ้าน จะเป็นผู้ชายผู้หญิงก็ได้ อายุสิบแปดปีขึ้นไป ขอแค่ทำงานบ้าน งานสวนได้ก็รับหมด ขาดหลายตำแหน่งเลยนะ แก้วลองไปสมัครดูไหม ได้เงินดีนะ ไม่ต่ำกว่าหมื่นห้า”

“โอ้โฮ! จริงเหรอครับป้าจันทร์ ผมอยากทำ”

เพียงผมได้ยินเงินเดือนหมื่นห้าผมก็ดีใจ อยากจะทำทันที แล้วเป็นเรื่องงานบ้านงานสวนผมทำได้แน่นอน ผมถนัดงานแบบนี้ แถมยังได้เงินดีอีกด้วย แล้วมันต้องทำยังไงถึงจะได้เข้าไปทำงาน

“ป้าว่าแล้วว่าเเก้วอยากทำ อ่ะ! ใบสมัครกับที่อยู่ ป้าขอเขามาหนึ่งแผ่น”

ป้าจันทร์ยื่นใบสมัครให้ผม ผมยิ้มรับอย่างตื่นเต้นและดีใจที่ได้ทำงานดีเงินดี ผมกับยายจะได้สบายไม่ต้องลำบาก

“ผมขอบคุณป้าจันทร์มากเลยนะครับ ที่หวังดีกับผมมากขนาดนี้ ผมจะไม่ลืมบุญคุณป้าเลย”

นอกจากยายที่ดีกับผมมากแล้ว ยังมีป้าจันทร์ที่ดีกับผมอีก คอยช่วยเหลือผมมาโดยตลอด แถมยังหางานให้ผมอีก ผมจะตอบแทนป้าจันทร์ยังไงดีให้สมกับที่ป้าจันทร์ทำให้ผม

“รีบไปสมัครนะ วันนี้ได้เลยก็ดี แก้วจะได้มีงานเป็นหลักสักที ไม่ต้องไปทำหลายอย่างให้เหนื่อย แถมยังได้เงินดีอีก”

“ผมจะไปวันนี้แหละป้าจันทร์ ผมอยากได้งานนี้ แต่รอขายขนมหมดก่อนแล้วจะไปครับ”

“ขนมเดี๋ยวป้าขายให้เอง แก้วไปเถอะ”

“นั้นผมรบกวนด้วยนะครับ ผมจะรีบไปรีบมา”

“ไม่ต้องรีบ ป้าดูที่อยู่ก็น่าจะไกลอยู่ เงินขายขนมป้าจะเก็บให้ มาเอาตอนเย็นก็ได้ ถ้าแก้วมาทันหรือมาพรุ่งนี้เช้าก็ได้”

“นั้น ก่อนผมจะไปผมซื้อก๋วยเตี๋ยวให้ยายก่อนดีกว่า นี่ก็ใกล้จะเที่ยงแล้ว เสร็จแล้วผมจะไปเลย ผมไปก่อนนะครับป้าจันทร์ ขอบคุณมากนะครับ”

“เดินทางดี ๆ ขอให้ได้งานนะแก้ว”

ผมยิ้มกว้างขอบคุณป้าจันทร์ที่พูดขอพรให้ผม ผมก็หวังว่าจะได้งานวันนี้ มีโอกาสแล้วก็ขอให้ผมสมหวังด้วยเถอะ