Novels by V-44

~ รักร้ายนายมาเฟีย ~ (ยี่เฟิงxโปรด) . . . สามเดือนต่อมา ​​​​​​ "มานี่เลยมึงไอ้โปรด" "อะไรของเฮียวะ... ปล่อยผมก่อน บอกให้ปล่อยไง" "ไอ้นั่นมันเป็นใคร บอกกูมา ไม่งั้นวันนี้อย่าหวังว่ามึงจะได้ลงจากเตียง" "โอ๊ย!เฮีย .... มันเป็นรุ่นน้องผม เฮียหัดมีเหตุผลบ้างสิวะ มันมีแฟนเเล้วเป็นผู้หญิง " "แล้วมึงให้มันกอดทำไมวะ อย่าคิดว่ากูไม่เห็น" "นี่เฮียมารับผมตั้งแต่กี่โมงเนี่ย " "กูมาจอดรถดูมึงตั้งนานแล้ว ถ้ากูไม่มาก่อนเวลา กูคงไม่เห็นมึงกอดกับมัน" "เฮีย.... มันเป็นผู้ชาย " "นั่นแหล่ะที่กูต้องระวัง มึงเป็นเมียกู เป็นของกู" "งั้นเฮียก็รู้ไว้เลย ว่าผมจะไม่รักผู้ชายคนไหนอีก นอกจากเฮีย ถ้าไม่ใช่เฮีย ผมก็ไม่เอา" "มึงพูดจริง?" "ไม่เชื่อก็ตามใจ" ผมเดินมาขึ้นรถ โดยที่ไม่ได้สนใจมัน ไอ้บ้าเฮียนี่นับวันมันยิ่งหวงผม แต่ผมก็ไม่ได้โกรธมันจริงๆหรอก ดูๆมันก็เหมือนเด็กหวงของ แต่เฮียยี่มันทั้งรักทั้งหวงต่างหาก มันยอมผมทุกอย่างจริงๆเหมือนที่มันพูด มันสร้างบ้านหลังใหม่ห่างจากหลังเดิมไม่ไกลให้ผม เพราะผมบอกว่าหลังนั้นมันใหญ่เกินไป ผมไม่ชอบบ้านหลังใหญ่แบบนั้น ส่วนไอ้ปรายตอนนี้มันมีความเป็นอยู่ที่ดี ไม่ส

~ รักร้ายนายมาเฟีย ~ (ยี่เฟิงxโปรด) . . . เสียงไซเรนของรถพยาบาลมันบาดลึกเข้าไปในหัวใจของคนที่นั่งกุมมือคนเจ็บที่ไม่ได้สติอยู่ตอนนี้ คนที่นอนเลือดท่วมตัวอยู่ตรงหน้าผมคือเฮียยี่ คนที่ยอมทำทุกอย่างเพื่อผม ผมมองใบหน้าอันหล่อเหลาที่ตอนนี้ซีดเผือดไม่มีสีเลือด คุณเย่ก็กุมมือเฮียไว้อีกข้าง ผมกลั้นนำ้ตาไว้ไม่ไหวจึงปล่อยให้มันไหลออกมาอย่างไม่อาย "ฮึก!... เฮีย เฮียยี่ อย่าทิ้งผม อย่าทิ้งผมไป" "เฮียไม่เป็นอะไรหรอก แกดวงแข็งจะตาย ถูกยิงตั้งไม่รู้กี่ครั้งก็ไม่เห็นเป็นไรเลย" คุณเย่พูดปลอบใจผม แต่น้ำเสียงของคุณเขาสั่นเครือ ... ในตอนนี้เราคงต้องยุติเรื่องบาดหมางเอาไว้เสียก่อน แต่จากคำพูดที่คุณเย่พูดกับผมนั้นเขาคงจะหายเกลียดผมแล้ว สักพักผมได้ยินเสียงบุรุษพยาบาลพูดว่าคนเจ็บหยุดหายใจ ไม่จริงนะ...ไม่ ... ไม่เอา "ญาติถอยออกไปก่อนครับ " "ซ้อ มาทางนี้ เฮียยี่ต้องไม่เป็นอะไร" ความวุ่นวายเกิดขึ้นภายในรถฉุกเฉิน ผมได้ยินเสียงบุรุษพยาบาลพูดว่าต้องระวังอย่างมาก เพราะการช่วยชีวิตต้องทำกันในรถที่กำลังแล่นด้วยความเร็วแต่ก็จำเป็นต้องทำ "เคลียร์" ผมนั่งพิงอกของคุณเย่อย่างหมดแรง น้ำตามากมายไหลมาอาบแก

~ รักร้ายนายมาเฟีย ~ (ยี่เฟิงxโปรด) . . . "เฮีย มาแกะเนคไทออกก่อนสิวะ" "ครับๆ" เฮียมันเอื้อมมือมาแกะเนคไทออกจากข้อมือผม ผมรีบใช้มือทุบมันไปที่อกดังตุ๊บใหญ่แต่มันคงไม่สะเทือน คนตัวใหญ่รีบลุกจากเตียงทั้งที่ตัวเปลือยเปล่าเดินไปเอาผ้าขนหนูมาเช็ดตัวให้ผม จับผมพลิกซ้ายพลิกขวาเหมือนผมเป็นเด็ก จนผมต้องด่ามันมันถึงหยุด "อยู่นิ่งๆสิ เดี๋ยวกูเช็ดตัวให้ เดี๋ยวจะพาไปกินข้าว นะ อย่าดื้อ" "ไม่ต้องเช็ด ผมไม่ไปแล้ว " "อย่าโกรธกูสิ นะ " "ผมไม่ได้โกรธเฮีย แต่ผมกลัวว่าผมจะเดินไม่ไหวต่างหาก " "เดินไม่ไหว เดี๋ยวกูอุ้มไป" มันกระโดดขึ้นมากอดผมเอาไว้แน่น ไล่พรมจูบผมตั้งแต่หน้าผากลงมาจนถึงจมูกและแก้มทั้งสองข้างจนผมต้องเอามือดันหน้ามันออกไป และผมก็นึกขึ้นได้ว่าที่มือเฮียมันมีแผล "เฮีย ขอดูแผลที่มือหน่อย" "ช่างมันเถอะ เดี๋ยวทำแผลแป๊บเดียวก็จบ" "บอกว่าขอดูหน่อย" ผมยื้อมือเฮียมันมาแล้ว แล้วแกะนิ้วมันที่กำอยู่ออกจนหมด แผลยังคงมีเลือดไหลซึมอยู่แต่ไม่มาก ผมส่ายหน้ามองมันอย่างคาดโทษ เฮียมันยอมเจ็บแทนผม ต่อไปผมคงจะกลายเป็นโรคจิตเหมือนกันเข้าสักวัน . . . "นายครับ ทำไมจะมาไม่บอกผมจะได้เตรียมตัว

~ รักร้ายนายมาเฟีย ~ (ยี่เฟิงxโปรด) . . . “จูบได้ไหม" เฮียยี่มันประคองแก้มผมด้วยสองมือแล้วโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาโดยไม่ได้รอคำตอบจากผม สัมผัสที่บางเบาบนริมฝีปากนุ่มหยุ่นกับลิ้นร้อนที่พยายามจะชำแรกผ่านเรียวปากนุ่มของผม แม้ในยามที่ผมเพียงแค่เผยอปากเท่านั้น ปลายลิ้นร้อนก็แทรกผ่านเข้ามาหยอกล้อกับเรียวลิ้นของผมทันที เสียงที่เกิดจากการดูดดุนทำให้ใจเตลิด เฮียยี่เลื่อนฝ่ามือไปที่สะโพกอวบพร้อมกับตบเบาๆ ผมลืมตามองใบหน้าแล้วใช้ฝ่ามือบางดันหน้าอกแกร่งออกเบาๆเพราะรู้สึกเริ่มจะหายใจไม่ทัน "อืม..... อืม" "หวาน" ไอ้เฮียมันยกมือขึ้นมาลูบริมฝีปากมันพร้อมกับมองผมด้วยสายตาที่สื่อความหมายอะไรบางอย่าง แล้วมันก็เข้ามากอดผม ซุกใบหน้ามันที่ซอกคอผมสูดดมอยู่ไม่ห่างจนผมรู้สึกร้อนรุ่มไปหมด ถ้ามันยังทำอยู่แบบนี้มีหวังคราวนี้ ผมได้เป็นของมันจริงๆ "อื้อ.... เฮีย ปล่อยก่อน" "โปรด ... มึงทำให้กูสับสน มึงทำกูแทบบ้าตายอยู่แล้ว รู้ไหม " ผมใช้สองมือจับไหล่มัน แล้วดันตัวมันออกเพื่อที่จะได้มองเห็นหน้ามันชัดๆ ดวงตาสีดำสนิทที่มีเงาของผมอยู่ในนั้น "โปรด.... กู.. " "เฮียอยากหรือไง ไหนบอกว่าจะออกไปทำงาน" "กูไม่

~ รักร้ายนายมาเฟีย ~ (ยี่เฟิงxโปรด) . . . PRODPRAN PART ผมวิ่งตามขึ้นมาบนชั้นสองแล้วก็ต้องหยุดชะงักเมื่อได้ยินสียงของเด็กหนุ่มคนนั้นพูดกับเฮียยี่ "แต่ผมคิดถึงเฮีย ผมเป็นเมียเฮียแล้วเฮียก็รู้" "แค่ครั้งเดียวคงไม่ต้องเรียกว่าเมียหรอกมั้ง เพราะเด็กที่กูจ้างมีเป็นร้อย ออกไปก่อนที่กูจะให้คนมาลากตัวมึง" "ผมไม่ไป ผมรักเฮียนะ" ความอดทนผมขาดผึง จนหันไปคว้าแจกันทุ่มลงกับพื้น เสียงดังของมันทำให้เฮียยี่มันหันมามอง แล้วถึงกับตกใจที่เห็นผม ผมจ้องหน้ามันด้วยอารมณ์โกรธอย่างที่สุด พอมันเดินเข้ามาเท่านั้น ผมก็ฟาดฝ่ามือผมไปที่หน้ามันทันที แต่พอฟาดไปแล้วผมเองกลับเป็นฝ่ายที่ตกใจที่ทำลงไปแบบนั้น แต่กับเฮียยี่มันกลับไม่ได้มีท่าทีโกรธผมที่ผมตบหน้ามัน ตรงกันข้ามมันกลับคว้าข้อมือผมเอาไว้ แล้วพูดถ้อยคำที่ใครฟังก็ต้องไม่เชื่อว่ามันจะออกมาจากปากของคนอย่างเฮียยี่ "อย่า....อย่าไปจากกูอีก กูขอร้อง" "เฮียปล่อยผม" "ไม่ปล่อย มึงกำลังเข้าใจกูผิด กูไม่ได้นอกใจมึง มึงฟังกูก่อนได้ไหมวะ" ผมหันไปมองผู้ชายคนนั้น ที่อายุน่าจะไล่เลี่ยกันกับผม มันก็มีสีหน้าตกใจอยู่ไม่น้อย สักพักเป็นไอ้พี่กล้า ที่เดินเข้ามาหยุดย

~ รักร้ายนายมาเฟีย ~ (ยี่เฟิงxโปรด) . . . "เฮียหายจากการชอบความรุนแรงแล้วหรือ" "หืม ... อยู่ดีๆมึงมาถามทำไม หรือว่ามึงชอบให้กูใช้ความรุนแรง " "ป...เปล่านะเฮีย คือ คือผม" ผมลุกขึ้นนั่งทันที เฮียมันจะหาว่าผมชอบเซ็กส์แบบรุนแรงตามมันหรือเปล่า แต่ทุกครั้งที่ไม่ได้เจอมัน ผมมักจะช่วยตัวเองด้วยการจินตนาการไปว่าโดนเฮียมันเฆี่ยนหรือล่ามโซ่ผม นี่ผมคงไม่ได้เป็นเหมือนเฮียมันหรอกนะ "หืม ... ว่าไง มึงชอบใช่ไหมโปรด บอกกูมา" ผมตัดสินใจที่จะบอกความลับที่ผมรู้สึกว่าผมผิดปกติกับเฮียยี่ ผมเบือนหน้าหนีไปทางอื่นแล้วบอกกับเฮียไปตามตรง "ตอนที่ผมไม่ได้เจอเฮีย ผมมักจะมีอารมณ์แล้วผมก็ต้องช่วยตัวเองบ่อยๆ ช่วงแรกผมก็คิดว่ามันเป็นเรื่องปกติของวัยรุ่น แต่หลังจากนั้นผมก็เริ่มจินตนาการถึงเฮีย" "มึงนึกถึงกูเวลามึงช่วยตัวเอง?" "มันก็ใช่ แต่ที่มากกว่านั้นคือ ผม... ผมดันคิดไปว่าผมกำลังถูกเฮียทรมาน " "มึงหมายความว่าไง" "ผมอยากโดนเฮียเฆี่ยน อยากโดนเฮียตีผม ผม.... ผมผิดปกติหรือเปล่าเฮีย" จากที่ไอ้เฮียมันนอนเอาฝ่ามือรองต้นคออยู่ มันกลับลุกพรวดพราดขึ้นมาแล้วมันก็มาจับไหล่ผมให้หันหน้าไปหามัน ใบหน้ามันแสดงอ

~ ระเริงรักมาเฟียร้าย ~ . . . อีกหนึ่งสัปดาห์ต่อมา ภาธรได้พาเด็กสาวที่มีอาการแพ้ท้องอย่างหนักไปโรงพยาบาล ระหว่างทางที่อยู่ในรถเธออาเจียนอย่างหนักโดยมีเขาคอยประคอง เมื่อเห็นว่าอาการของเธอไม่สู้ดี เขาจึงรั้งร่างเล็กให้นอนซบลงบนตักแกร่ง เอ่ยน้ำเสียงเร่งเร้าให้ลูกน้องรีบขับรถไปให้ถึงโรงพยาบาลโดย

"น้าหยาด ทำไมคุณปัดเธอต้องไปทำงานที่อื่นด้วยล่ะจ้ะ" "เขาอาจอยากโตขึ้นละมัง ถ้าเขาคิดถึงน้า เขาก็คงจะกลับมาเอง " ในขณะที่หยาดฟ้ากำลังนั่งคุยอยู่กับเด็กสาว ที่รั้วหน้าบ้านก็มีรถยนต์คันหรูแล่นเข้ามาจอด ชายหนุ่มตัวสูงก้าวลงมาจากรถโดยไม่รอให้ลูกน้องลงมาเปิดประตูเหมือนเช่นทุกที ฝ่ามือหนากระชับสูทสีเข้

~ ระเริงรักมาเฟียร้าย ~ . . . ทอปัดลังเลที่จะตัดสินใจ เธอยังคงกังวลทั้งเรื่องของแม่และเจ้าตัวเล็กในท้อง เธอไม่รู้ถึงเหตุผลที่เขาตามหาเธอ และบอกให้เธอกลับไปกับเขา ทุกอย่างมันดูคลุมเครือ ไม่มีอะไรที่แน่นอนสักอย่าง เธออยากรู้เหตุผลของเขาจริงๆ ภาธรยอมปล่อยเธอออกจากอ้อมแขน เขาใช้สายตาสำรวจภายใน

~ ระเริงรักมาเฟียร้าย ~ . . . รถยนต์ติดฟิล์มดำมืดจอดหลบมุมอยู่ข้างรั้ว เมื่อรถแท็กซี่แล่นสวนออกไป ขจรซึ่งอยู่ในรถจึงได้ขยับตัวให้ใกล้กับหน้าต่าง เขาเพ่งมองเข้าไปภายในบ้านเช่าหลังเล็กที่เปิดไฟสว่าง เมื่อแน่ใจว่าเด็กสาวที่ออกมาจากร้านกาแฟหน้ามหาลัยเดินเข้าไปในบ้านหลังนั้นจริงๆ เขาจึงส่งข้อความ

หลังจากที่ม่านมุกได้ผิดคำสัญญากับเพื่อน เธอไปตามหาไมตี้ ตัวการของเรื่องทั้งหมด เธอได้เบอร์ของขจรมาจากไมตี้ และไม่รอช้าเธอจึงติดต่อเขาไปทันที ร้านกาแฟตรงข้ามกับมหาลัยเป็นสถานที่นัดพบของเด็กสาวที่อ้างตัวว่าเป็นเพื่อนกับทอปัดและนักธุรกิจหนุ่ม ภาธรอยู่ในชุดเสื้อยืดโปโลสีขาวขลิบน้ำเงินตรงปลายแขน ช่วงล่

~ ระเริงรักมาเฟียร้าย ~ . . . ม่านมุกรู้สึกตกใจกับประโยคนั้นของเพื่อนสนิท ทอปัดเป็นเพื่อนกับเธอตั้งแต่ปีหนึ่ง พวกเราคบกันโดยไม่รังเกียจเรื่องฐานะ ทั้งที่บ้านของม่านมุกและมุจรินทร์นั้นมีอันจะกิน แตกต่างจากฐานะของทอปัดโดยสิ้นเชิง แต่ทอปัดก็เป็นเพื่อนที่ดี ขยันและมีน้ำใจกับเพื่อนทุกคน ทั้งที่เป

~The senior #รุ่นพี่ตัวร้าย~ (เตxวีป) TECHO PART . . . หลังจากที่เด็กหนุ่มหอบหิ้วกระเป๋าเสื้อผ้ามาเฝ้าผมที่โรงพยาบาล มันก็ทำในสิ่งที่ผมคาดไม่ถึงนั่นก็คือแอบขโมยจูบผมในตอนที่ผมนอนหลับ ยังไม่พอมันยังเสนอตัวว่าจะช่วยผม แล้วผมเองก็ต้องปล่อยให้มันทำด้วยการใช้ปากให้ ผมมีความสุขในตอนที่ก้มลงมองเห็นใบหน้าของคนที่ผมรักกำลังครอบครองส่วนใหญ่โตนั้นอย่างเอาอกเอาใจ ผมแทบสำลักความสุขตาย ไม่นานผมก็ปลดปล่อยคาปากมัน ส่วนมันก็ใช้มือช่วยตัวเองจนกางเกงนอนเลอะไปด้วยคราบน้ำสีขาวขุ่น ผมจึงต้องบอกให้มันอยู่เฉยๆ ส่วนผมเป็นคนเดินไปเอาผ้ามาทำความสะอาดให้ "ทำไมเฮียดีกับผมจังวะ" น้ำเสียงแหบพร่าที่เอ่ยถามในตอนที่ผมดึงกางเกงนอนตัวยาวใส่ให้ ผมไม่เคยรังเกียจสิ่งที่ผมทำให้กับคนที่ผมรัก เพราะผมเองก็หวังว่าเขาจะส่งมอบความรักนั้นกลับคืนมาให้ผมบ้าง "ก็เฮียรัก เฮียรักเราไง เหมือนที่เรากำลังเริ่มรักเฮีย ถ้าเราเห็นคนที่เรารักมีความสุข เราก็มีความสุขด้วย เมื่อก่อนเฮียไม่เคยคิดว่าความรักมันจะสามารถเปลี่ยนแปลงใครได้ เพราะแม้กระทั่งแม่ของเฮีย ที่รักพ่อจนยอมถูกตบตีแทบทุกวัน แต่พ่อของเฮียก็ยังคงเป็นเห

~ The senior #รุ่นพี่ตัวร้าย ~ (เตxวีป) TECHO PART . . . ผมพาร่างที่หมดสภาพเดินกระเผลกกลับมายังห้องผู้ป่วย แต่ยังไม่ทันจะได้ก้าวขาขึ้นเตียง หูผมก็ได้ยินเสียงที่ผมเฝ้าคิดถึงมาตลอดแม้กระทั่งในเวลาทำงาน "เฮียเต" "วีป" น้ำเสียงทุ้มเอ่ยชื่อของคนที่ผมเฝ้าคิดถึงมาตลอดหลายวัน ใบหน้าสวยดูอิดโรยหากแต่ดวงตาสีดำสนิทยังคงเป็นประกาย มันคลี่ยิ้มกว้างแล้วโผเข้ามากอดผม ใบหน้าขาวของมันซุกอยู่ที่ต้นคอ ผมค่อยๆใช้ฝ่ามืออีกข้างที่ไม่ได้จับเสาน้ำเกลือมาจับลงบนเฝือกอ่อนที่ต้นคอของมันอย่างห่วงใย หลังจากใช้สายตาประเมินคร่าวๆแล้ว มันไม่ได้บาดเจ็บตรงไหนอีก แค่นี้ผมก็เบาใจ "คิดถึงเฮีย " เสียงอู้อี้ที่ดังขึ้นตรงซอกคอทำให้ผมนึกเอ็นดู นัยน์ตาคู่คมแอบชำเลืองมองหมวดชนินทร์กับหมวดภัคที่เพิ่งเดินเข้ามา รอยยิ้มกรุ้มกริ่มนั้นทำให้ผมถึงกับทำตัวไม่ถูก คนไม่เคยมีแฟนก็แบบนี้เปล่าวะ อารมณ์ผมตอนนี้แม่งอยากอวดแฟนฉิบหาย "เอ่อ เมื่อกี้นายจะไปเยี่ยมน้องคนนี้ใช่หรือเปล่าครับ" "อืม" ผมพยักหน้าตอบลูกน้องไป ส่วนสายตาก็ไล่มองใบหน้ากึ่งหล่อกึ่งสวยของมันจนทั่ว ไม่มีร่องรอยอะไรที่น่าเป็นห่วง ผมตกใจแทบแย่ตอนที่ลูกน้

~The senior #รุ่นพี่ตัวร้าย~ (เตxวีป) TECHO PART . . . "เคลียร์" เสียงของหมวดพนาพูดขึ้นมาจากทางด้านหลังทำให้ผมรู้ว่าไอ้เคลวินมันหนีไปแล้ว งานของผมไม่สำเร็จ ผมโยนปืนทิ้งพร้อมกับกระแทกหัวลงกับผนังอย่างหมดแรง ผมกับลูกน้องเตรียมการณ์มาหลายเดือน แต่เหมือนคว้าน้ำเหลว "แม่งเอ้ย!" ลูกน้องผมเงียบกริบ ไม่มีใครพูดอะไรออกมาสักคน สักพักผมได้ยินเสียงฝีเท้าที่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา ร่างสูงยืนหอบหายใจ ใบหน้ามีแต่เขม่าดินปืน ทรงผมเปียกชื้นลู่ไปกับหน้าผาก "ว่าไงหมวด ได้เรื่องอะไรบ้าง " "ไอ้หัวหน้ามันกำลังจะหนีขึ้นฮอ ตอนนี้หมวดเต้กำลังตามอยู่ รีบไปเถอะครับ " หมวดพนาพลแม่นปืนของผมกับหมวดเคนรีบวิ่งออกไป ทุกคนรู้ว่าถ้ามามัวห่วงผมพวกเราจะจับคนร้ายไม่ได้ ซึ่งวิธีการแบบนี้ผมเคยสอนลูกน้องเสมอว่า ถ้าใครบาดเจ็บให้ใครอีกคนคอยอยู่ส่วนที่เหลือต้องทิ้ง เพื่อภารกิจของเราจะได้เดินหน้า ผมพยุงตัวเองเดินกะเผลกมาจนถึงด้านบน เสียงปืนยังคงดังอยู่เป็นระยะ เสียงโวยวายดังแว่วมาจากทางด้านหลัง ผมหันไปมองเห็นไอ้เสี่ยภูมันถูกใส่กุญแจมือ ใบหน้าบวมปูด มันใช้สายตาจ้องผมอย่างขุ่นเคือง "ไอ้

~ The senior #รุ่นพี่ตัวร้าย ~ (เตxวีป) THAWIP PART . . . ‘เกาะลอย' เป็นสถานที่ซึ่งเฮียเตเลี้ยวบิ๊กไบค์คันใหญ่เข้าไปจอด ถนนคอนกรีตซึ่งทอดยาวลงไปในทะเล ผมมาฝึกงานที่ชลบุรีเป็นเดือนหากแต่ผมก็ยังไม่เคยได้ไปเที่ยวที่ไหน นอกจากสนามแข่งรถของไอ้จักร กับร้านเหล้าริมชายหาด ทันทีที่ Triumph Bonnevilleสีดำสนิทเลี้ยวเข้าไปจอด มันก็กลายเป็นจุดสนใจของสายตาทุกคู่ในทันที คงเพราะร่างสูงใหญ่ของเฮียเตกับใบหน้าดิบเถื่อนแต่ซ่อนความหล่อเหลาเอาไว้เหมือนกับพระเอกหนังมาเฟียฮ่องกงที่ทำให้เป็นจุดสนใจของบรรดาสาวๆ "เฮียเคยมาที่นี่แล้วเหรอ" ผมเอ่ยถามพร้อมกับใช้ปลายนิ้วมือปลดล็อคหมวกกันน็อคไปด้วย หากแต่คนตัวโตยื่นมือมาแล้วค่อยถอดหมวกกันน็อคออกให้ มันหรี่ตาลงพร้อมกับหันมองไปรอบๆ แล้วย้อนกลับมามองหน้าผมอีกครั้ง "ยัง แต่คงจะได้มาอีกไม่กี่วัน " "หืม เฮียจะมาทำไม มาทำงานหรือ" "อืม..... " มันตอบแค่นั้นพลางหันไปล็อครถแล้วเอื้อมมือมาคว้าข้อมือผมแล้วก้าวเดินออกไปโดยไม่สนใจสายตาของผู้คนที่มองเราสองคน ในเมื่อมันไม่สนใจ ผมจะสนใจไปทำไม คนอายุมากกว่าพูดขึ้นในตอนที่พาผมก้าวเท้าเหยียบยังบันไดขั้นแรกของทางขึ้นว

~ The senior #รุ่นพี่ตัวร้าย ~ (เตxวีป) THAWIP PART . . . ร่างสูงใหญ่ที่ยืนรอผมอยู่ยังหน้าตึกซึ่งผมเคยมาแล้วครั้งหนึ่งทำให้ผมรู้สึกใจชื้นขึ้น น่าแปลกที่ผมเอาแค่คิดถึงเรื่องความฝัน ทั้งที่เมื่อก่อนผมเองเคยคิดว่ามันคือเรื่องไร้สาระ ใบหน้าดิบเถื่อนกับทรงผมที่เริ่มยาวระต้นคอทำให้ผมหวนนึกถึงเมื่อครั้งที่เจอมันครั้งแรก ตอนนั้นพ่อแนะนำให้ผมรู้จักกับผู้พันเตโช คนที่พ่อเคยบอกกับผมว่าอยากให้ผมเป็นเหมือนมัน นัยน์ตาคมดุที่ถูกบดบังไว้ด้วยแว่นกันแดดสีชาซึ่งผมเดาเอาเองว่ามันคงหน้าตาห่วยมันถึงได้เอาแว่นมาปิดบังใบหน้าเอาไว้ แต่พอมันถอดแว่นออกผมก็ได้เห็นใบหน้าหล่อคมที่ถูกซ่อนอยู่ภายใต้หนวดเครานั่น "ว่าไง..." น้ำเสียงทุ้มนุ่มซึ่งเอ่ยทักผมทำให้ผมรู้สึกดี ถ้าเป็นเมื่อก่อนผมอาจจะคิดว่ามันเสแสร้งทำดีต่อหน้าพ่อผม หากแต่กระทั่งถึงตอนนี้ มันก็ยังคงเสมอต้นเสมอปลายแม้มันจะผ่านมานานถึงสามเดือนแล้วก็ตาม "เรา ไปคุยกันข้างในดีไหม " เฮียเตเอ่ยชวนผมให้เข้าไปยังด้านในตึกซึ่งเป็นหน่วยงานของมัน หากแต่ผมไม่อยากเข้าไปตอนนี้ ความรู้สึกผมมันบอกไม่ถูก แค่ได้ยินเสียงทุ้มนุ่มของมันผมก็คิดถึงแทบบ้า หรือว่าแท้จ

~ The senior #รุ่นพี่ตัวร้าย ~ (เตxวีป) THAWIP PART . . . ภาพคนตัวโตที่กำลังต่อสู้อยู่กับชายฉกรรจ์หลายคนนั้นดูอ่อนแรงเต็มที เส้นผมที่ชื้นเหงื่อจนลู่แนบกับหน้าผากกว้าง ริมฝีปากสีซีดตัดกับแววตาคู่คมที่ดุดันแข็งกร้าว ใบหน้าที่มุ่งมั่นจนเห็นภาพสะท้อนของใครบางคนซึ่งอยู่ในความทรงจำของผม เหมือนพ่อ ฝ่ามือหนาที่มองเห็นเส้นเลือดปูดโปนกำข้อมือของอีกฝ่ายเอาไว้แน่น ส่วนกำปั้นอีกข้างก็ชกเข้าไปยังกล้ามท้องของชายฉกรรจ์ ท่วงท่าที่แข็งแรงทำให้คนตัวโตดูน่าเกรงขาม หากทว่าชายฉกรรจ์อีกคนซึ่งกำลังล้วงเอาวัตถุสีเงินออกมาจากกระเป๋ากางเกงนั้น ทำให้หัวใจของผมเต้นรัว "เฮียเต! ระวัง " ปัง! เสียงปืนที่ดังกึกก้องอยู่ในหัวสมองทำให้หัวใจของผมแทบหยุดเต้น ใบหน้าคมดุแสดงถึงความเจ็บปวด กายใหญ่ทรุดฮวบลงกับพื้น เลือดสีแดงฉานไหลนองไปทั่ว ตึกตัก .... ตึกตัก ... เนิ่นนานที่ผมรู้สึกว่าขาของผมนั้นหนักอึ้งกว่าจะก้าวแล้ววิ่งเข้าไปหาร่างสูงใหญ่นั้นกินเวลานานแสนนานจนผมรู้สึกเกลียดตัวเอง ฝ่ามือขาวช้อนศีรษะคนตัวโตขึ้นมาวางไว้บนตัก ใบหน้าหล่อเหลาบัดนี้ซีดขาวไร้ชีวิตชีวา ผมค่อยๆเกลี่ยปลายนิ้วมือลงบนกรอบหน้านั้นอย่างห