LOGIN“ธาม!”เสียงกรีดร้องของณิชาดังก้องไปทั่วห้องใต้ดินร่างของธามล้มลงในอ้อมแขนของเธอ เลือดค่อย ๆ ซึมออกจากเสื้อบริเวณสีข้าง“ธาม…ลืมตาสิ”ณิชาพยายามเขย่าตัวเขา น้ำตาไหลไม่หยุด“อย่าหลับนะ…”ธามขยับเปลือกตาเล็กน้อย“ณิชา…”“ฉันอยู่นี่”เธอรีบกุมมือเขาแน่น“นายต้องไม่เป็นอะไร”ธามพยายามยิ้ม“ร้องไห้ทำไม…”“ก็เพราะนายกำลังจะตาย!”“ฉันยังไม่ตาย…”เขาพูดด้วยเสียงแผ่วเบา“ยังมีเรื่องที่ต้องทำอีกเยอะ”ณิชาส่ายหน้าอย่างร้อนรน“ไม่ต้องทำอะไรแล้ว”“แค่รอดก็พอ…”คนที่ยิงธามเสียงฝีเท้าดังขึ้นชายปริศนายังคงยืนอยู่หน้าประตูปืนในมือของเขาเล็งมาทางณิชาอีกครั้ง“ส่งตัวเธอมา”ธามพยายามลุกขึ้น“อย่า…”ณิชาหันไปมอง“นายบาดเจ็บอยู่!”“อย่าให้มันแตะต้องเธอ”ธามพูดทั้งที่แทบไม่มีแรงชายปริศนาหัวเราะ“ยังจะปกป้องเธออีก?”เขายกปืนขึ้น“ทั้งที่เธอคือสาเหตุที่ครอบครัวนายต้องพัง?”ณิชานิ่ง“หมายความว่าอะไร?”ชายคนนั้นตอบ“เธอเกิดมาเพื่อทำลายทุกอย่าง”“ไม่จริง!”ธามตะโกน“เธอไม่ได้ทำอะไร!”ชายปริศนาไม่สนใจนิ้วของเขากำลังจะเหนี่ยวไกแต่—ปัง!เสียงปืนอีกกระบอกดังขึ้นปืนในมือของชายคนนั้นกระเด็นออกไปวรเมธยืนอยู่ด
“คราวนี้…เธอหนีฉันไม่ได้แล้ว”เสียงของวรเมธดังขึ้นกลางห้องใต้ดินทุกคนหยุดนิ่งแม้แต่ธามเองก็ยังไม่เคยเห็นสายตาของชายที่เขาเรียกว่าพ่อแข็งกร้าวถึงเพียงนี้ปืนในมือของวรเมธถูกเล็งตรงไปยังอรนภาแต่คนที่น่ากลัวที่สุดกลับไม่ใช่คนถือปืนเป็นคนที่ยืนอยู่ด้านหลังเขา…ชายสวมเสื้อคลุมสีดำที่ไม่มีใครรู้ว่าเข้ามาตั้งแต่เมื่อไร“วรเมธ…”เสียงนั้นทำให้วรเมธตัวแข็ง“อย่าหันมา”ชายปริศนาพูด“ถ้านายหันมา คนแรกที่จะตายคือธาม”ธามกำหมัดแน่น“แกเป็นใคร?”ชายคนนั้นหัวเราะเบา ๆ“อีกไม่นานนายก็จะรู้”คนที่วรเมธไม่กล้าเผชิญหน้าอรนภามองชายคนนั้นแววตาที่เคยหวาดกลัวกลับเปลี่ยนเป็นความแค้น“ในที่สุด…”เธอพูด“นายก็ออกมาเอง”วรเมธหันไปมองอรนภา“เธอรู้จักเขา?”“รู้”อรนภาตอบ“เขาคือคนที่ทำให้ชีวิตของพวกเราพังทั้งหมด”ณิชามองชายปริศนา“แล้วเขาเป็นใคร?”อรนภากำหมัดแน่นก่อนพูดชื่อที่ทำให้วรเมธหน้าซีด“เขาคือ ศรัณย์”ธามขมวดคิ้ว“ใคร?”วรเมธตอบแทน“อดีตหุ้นส่วนของฉัน”ศรัณย์หัวเราะ“อดีตหุ้นส่วน?”“นายยังเรียกฉันแบบนั้นอีกเหรอ?”เขาก้าวออกจากเงามืด“ฉันคือคนที่สร้างบริษัทนั้นขึ้นมาพร้อมกับนาย”“แต่วันที่มันประสบคว
“พ่อ!”ณิชาทรุดลงข้างร่างของภาคภูมิ มือทั้งสองข้างสั่นเทาขณะพยายามกดบาดแผลที่หน้าอกของเขาเอาไว้เลือดอุ่น ๆ ซึมผ่านนิ้วของเธออย่างรวดเร็ว“อย่าหลับนะพ่อ…ได้ยินหนูไหม?”ภาคภูมิพยายามลืมตาริมฝีปากซีดขยับอย่างยากลำบาก“ณิชา…”“หนูอยู่นี่”น้ำตาของเธอไหลลงบนใบหน้าโดยไม่รู้ตัว“พ่อจะต้องไม่เป็นอะไร”ภาคภูมิจ้องมองลูกสาวราวกับอยากจดจำใบหน้านั้นเอาไว้เป็นครั้งสุดท้าย“อย่า…เชื่อใคร…”“อะไรนะ?”“แม้แต่…”เขาพยายามพูดต่อ แต่ร่างกายกลับอ่อนแรงลง“พ่อ!”ณิชาตะโกนธามรีบเข้ามาประคองเธอ“ณิชา เราต้องพาเขาออกไปจากที่นี่!”“แต่เขายังไม่ฟื้น!”“ถ้าอยู่ต่อ เขาจะตายจริง ๆ!”น้ำเสียงของธามเด็ดขาดจนเธอต้องยอมแต่ก่อนที่ทั้งคู่จะพาภาคภูมิออกไป…เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้น“ช่างเป็นภาพที่น่าสงสารจริง ๆ”อรนภายืนอยู่ตรงปลายห้องในมือของเธอยังคงถือโทรศัพท์แต่สีหน้าที่เคยมั่นใจกลับเปลี่ยนไปเธอกำลังหวาดกลัวคนที่อรนภากลัวธามมองเธออย่างระแวง“คนที่โทรหาเธอคือใคร?”อรนภาไม่ตอบ“ฉันถามว่าใคร?”เขาก้าวเข้าไปอรนภาถอยหลังหนึ่งก้าวเป็นครั้งแรกที่ทุกคนเห็นว่า…ผู้หญิงที่ควบคุมทุกอย่างมาตลอดกำลังกลัวใครบางคน“ฉันไม
เสียงปืนยังคงก้องอยู่ในห้องใต้ดินปัง!ร่างของหมอภัทรล้มลง เลือดไหลซึมจากบาดแผลบริเวณไหล่ แต่เขายังมีสติ ธามรีบพุ่งเข้าไปหา“หมอ!”หมอภัทรกัดฟัน พยายามยกมือห้าม“อย่า…”“อย่าเข้าใกล้…”ธามชะงัก“ทำไม?”หมอภัทรมองขึ้นไปยังกล้องวงจรปิด“มันยังมองเราอยู่…”ไฟสีแดงบนกล้องกะพริบเป็นจังหวะเหมือนมีใครบางคนกำลังเฝ้ามองทุกอย่างจากอีกฝั่ง---คนที่ควบคุมเกมอรนภาปรากฏขึ้นบนหน้าจออีกครั้ง ใบหน้าของเธอนิ่งสงบ ราวกับเหตุการณ์ทั้งหมดไม่ได้เกี่ยวข้องกับเธอเลย“ทุกคนอยากรู้ความจริงใช่ไหม?”ณิชามองหน้าจอด้วยความโกรธ“หยุดเล่นกับชีวิตคนอื่นสักที!”อรนภาหัวเราะเบา ๆ“ชีวิตคนอื่น?”“เธอคิดว่าฉันทำทั้งหมดเพราะความสนุกหรือ?”“แล้วเพราะอะไร?”“เพราะความรัก”คำตอบนั้นทำให้ทุกคนเงียบอรนภามองมิรินผ่านหน้าจอ“แม่ทำทุกอย่างเพื่อลูก”มิรินน้ำตาคลอ“ถ้าคุณเป็นแม่ฉันจริง…”เธอกำหมัด“ทำไมคุณถึงทิ้งฉัน?”รอยยิ้มของอรนภาค่อย ๆ จางลง“เพราะถ้าแม่ไม่ทิ้งลูก…”“ลูกจะไม่มีวันมีชีวิตรอด”---เด็กหญิงในคืนฝนตกอรนภาเริ่มเล่าเรื่องในอดีต เมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน คืนหนึ่งฝนตกหนักหญิงสาวคนหนึ่งนอนอยู่บนเตียงในโรงพยาบาล
ปัง!เสียงปืนระเบิดขึ้นในห้องใต้ดินณิชากรีดร้อง“ธาม!”ชายหนุ่มพุ่งเข้าหาเธอทันทีโดยไม่ทันคิด ร่างของเขาบังเธอไว้แต่เมื่อทุกคนตั้งสติได้…ไม่มีใครล้มลง กระสุนไม่ได้ถูกยิงใส่ใครมันเจาะเข้าไปในผนังด้านหลัง ภาคภูมิยังคงถือปืนแต่สีหน้าของเขากลับเต็มไปด้วยความหวาดกลัว“ทุกคนออกไปจากที่นี่!”วรเมธตะโกน“เดี๋ยวนี้!”ธามมองภาคภูมิ“คุณยิงทำไม?”ภาคภูมิไม่ตอบเขากลับหันไปมองประตูเหล็กด้านหลัง“มันมาแล้ว…”ณิชาขมวดคิ้ว“ใคร?”ภาคภูมิพูดเบา ๆ“คนที่ฉันพยายามหนีมาตลอดสิบปี”---กระสุนที่ไม่ได้ยิงใส่คนธามมองรอยกระสุนบนกำแพง ก่อนสังเกตเห็นบางอย่าง“เดี๋ยว…”เขาเดินเข้าไปใกล้“กระสุนไม่ได้ยิงใส่เรา”ภาคภูมิพยักหน้า“ฉันยิงใส่กล้อง”ทุกคนเงียบ บนเพดานมีกล้องวงจรปิดตัวเล็กติดอยู่ ไฟสีแดงกำลังกะพริบ“ถ้ากล้องยังทำงาน…”ภาคภูมิพูด“คนที่อยู่ข้างนอกจะเห็นทุกอย่าง”ณิชามองเขา“ใคร?”ภาคภูมิยังไม่ทันตอบเสียงหัวเราะก็ดังผ่านลำโพง“เก่งมาก…”เสียงผู้หญิงอรนภา“ยังฉลาดเหมือนเดิมนะ ภาคภูมิ”ภาคภูมิกำปืนแน่น“แก…”อรนภาหัวเราะ“สิบปีแล้วนะ”“ทำไมยังไม่ยอมตายเสียที?”---ความจริงที่ภาคภูมิไม่เคยบอกณิ
“ผู้หญิงคนนั้น…คือฝาแฝดของเธอ” คำพูดของวรเมธทำให้ธามนิ่งค้าง เขาหันกลับไปมองอรอนงค์ “แม่มีฝาแฝด?” อรอนงค์ไม่ได้ตอบทันที ใบหน้าของเธอซีดลงราวกับเห็นอดีตที่พยายามฝังมานานกำลังย้อนกลับมาอีกครั้ง “อรนภา…” เธอพูดชื่อนั้นออกมาเบา ๆ “เธอตายไปแล้ว” วรเมธส่ายหน้า “เธอไม่ได้ตาย” “ฉันเห็นกับตา!” “สิ่งที่เธอเห็น…” วรเมธมองอรอนงค์ด้วยสายตาหนักอึ้ง “คือศพของผู้หญิงอีกคน” --- ฝาแฝดที่ไม่มีใครพูดถึง ณิชารู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก “ถ้าอรนภายังมีชีวิตอยู่ แล้วทำไมทุกคนถึงคิดว่าเธอตาย?” อรอนงค์หลับตา “เพราะแม่เป็นคนทำให้ทุกคนเชื่อแบบนั้น” ธามหันขวับ “แม่?” “ใช่” เสียงของอรอนงค์สั่น “หลังจากเกิดเรื่องกับวรเมธ แม่ต้องหายตัวไป เพราะอรนภาตามล่าแม่” “ทำไม?” “เพราะแม่รู้ความจริง” “ความจริงอะไร?” อรอนงค์มองลูกชาย “อรนภาไม่ได้ต้องการเงิน” เธอหยุด “เธอต้องการแก้แค้นวรเมธ” วรเมธกำมือแน่น “และฉันรู้ว่าทำไม” --- ความแค้นเมื่อยี่สิบปีก่อน วรเมธเดินไปหยิบแฟ้มเก่าจากชั้นวาง “ก่อนที่ฉันจะพบอรอนงค์…” เขาเปิดแฟ้ม “ฉันเคยมีคู่หมั้น” ณิชาชะงัก “อรน







