Todos los capítulos de รักลวงแค้น: Capítulo 1 - Capítulo 10

“ความจริงยังมีอีกเยอะ” คำพูดของมิรินยังคงก้องอยู่ในหัวของณิชา หญิงสาวยืนนิ่งมองภาพในโทรศัพท์ของเพื่อน ภาพชายวัยกลางคนที่เธอจำได้แม่นยำว่าเป็นพ่อของตัวเอง กำลังยืนอยู่กับชายอีกคนในลานจอดรถแห่งหนึ่ง ชายคนนั้น… คือวรเมธ พ่อของธาม และภาพนี้ถูกถ่ายในคืนเดียวกับที่วรเมธเสียชีวิต “ภาพนี้ได้มาจากไหน?” ณิชาถามเสียงสั่น มิรินยิ้มบาง ๆ “สำคัญด้วยเหรอ?” “ฉันถามว่าเธอได้มันมาจากไหน!” “ถ้าอยากรู้ ก็ไปถามพ่อเธอสิ” “พ่อฉันตายไปแล้ว!” มิรินเงียบไป ก่อนหัวเราะเบา ๆ “นั่นสินะ…ตายไปแล้ว” คำพูดนั้นทำให้ณิชารู้สึกแปลก ๆ เธอมองมิรินอย่างจับผิด “เธอรู้อะไร?” “ฉันไม่รู้หรอก

“คนในครอบครัวของคุณณิชา…” เสียงของกรวิชยังคงดังอยู่ในโทรศัพท์ ธามกำโทรศัพท์แน่น “นายหมายถึงใคร?” “ผมยังไม่กล้ายืนยันครับ แต่จากเอกสารที่ผมเจอ คนคนนั้นมีสิทธิ์เข้าถึงแฟ้มคดีของคุณวรเมธเมื่อสิบปีก่อน” “ชื่อ” “พิมพ์ดาวครับ” ธามนิ่งไปทันที เขาหันไปมองณิชา หญิงสาวกำลังยืนอยู่ไม่ไกล สีหน้าซีดเผือด เธอได้ยินชื่อของน้องสาวตัวเองอย่างชัดเจน “พิมพ์ดาว…” ณิชาพึมพำ ธามลดโทรศัพท์ลง “กรวิช ส่งข้อมูลทั้งหมดมาให้ฉัน” “ครับ” สายถูกตัด ความเงียบเข้าปกคลุม ณิชาหัวเราะออกมาเบา ๆ ทั้งที่ดวงตาเต็มไปด้วยน้ำตา “ฉันคงเป็นคนโง่มากจริง ๆ” ธามมองเธอ “ทำไมพูดแบบนั้น?” “เพราะฉันไม่เคยสงสัยคนในครอบครัวตัวเองเลย” เธอกำมือแน่น “ฉันคิดว่าคนที่ทำร้

กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งอยู่ในโกดังณิชานั่งคุกเข่าอยู่ข้างธาม มือของเธอกดแผลตรงไหล่เขาไว้แน่น“ธาม…ลืมตาสิ”ชายหนุ่มกัดฟัน พยายามพยุงตัวขึ้น“ฉันยังไม่ตาย…”“แต่นายถูกยิง!”“แค่ถาก ๆ”“เลือดออกขนาดนี้ยังจะบอกว่าไม่เป็นไรอีกเหรอ!”เสียงของณิชาสั่นเธอฉีกชายเสื้อของตัวเองออกมาพันแผลให้เขาธามมองใบหน้าของเธอเงียบ ๆทั้งที่เมื่อไม่กี่วันก่อน ผู้หญิงคนนี้ยังร้องไห้ต่อหน้าเขาเพราะถูกเขาทอดทิ้งแต่วันนี้…เธอกำลังเป็นคนที่พยายามช่วยชีวิตเขา“ทำไมต้องช่วยฉัน?”ณิชาชะงัก“อะไรนะ?”“เธอเกลียดฉันไม่ใช่เหรอ?”เธอนิ่งไปก่อนตอบเสียงเบา“ฉันอาจเกลียดสิ่งที่นายทำกับฉัน…”มือของเธอยังคงกดแผลให้เขา“แต่ฉันไม่เคยอยากให้นายตาย”ธามมองเธอด้วยสายตาสั่นไหวเป็นครั้งแรกในรอบสามปี…ที่เขารู้สึกเจ็บปวดกับคำว่า รักเพราะเขาเพิ่งรู้ว่า…ผู้หญิงที่เขาคิดว่าเป็นลูก

“ธาม!”ณิชาประคองร่างของชายหนุ่มที่ทรุดลงในอ้อมแขนเลือดสีแดงเข้มค่อย ๆ ซึมผ่านเสื้อเชิ้ตของเขา“อย่าหลับนะ!”ธามพยายามลืมตา“ณิชา…”“ฉันอยู่นี่”“พา…พิมพ์ดาวหนีไป”ณิชาหันไปมองน้องสาวพิมพ์ดาวกำลังนั่งตัวสั่นอยู่ใต้โต๊ะ“แล้วนายล่ะ?”“ฉัน…”ธามพยายามพูด แต่เสียงเริ่มเบาลง“ฉันไม่เป็นไร”“นายโกหก!”ณิชากดแผลตรงหน้าอกเขา“เลือดออกขนาดนี้ยังจะบอกว่าไม่เป็นไรอีกเหรอ!”เสียงไซเรนดังขึ้นจากด้านนอกตำรวจและรถพยาบาลกำลังเข้ามาณิชากอดธามแน่น“นายห้ามตายนะ…”เธอไม่รู้ตัวเลยว่า น้ำตากำลังไหลลงบนใบหน้าของเขาธามมองเธอก่อนยกมือขึ้นแตะแก้มเธอเบา ๆ“ถ้าฉัน…”“ไม่!”ณิชาส่ายหน้า“อย่าพูด”“ถ้าฉันไม่รอด…”“ฉันบอกว่าอย่าพูด!”ธามยิ้มบาง ๆ“อย่างน้อย…ฉันก็ได้รู้ว่าเธอยังเป็นห่วงฉัน”“ฉันไม่ได้…”ณิชาพู

“เปิดประตู” เสียงชายจากด้านนอกดังขึ้นอีกครั้ง อรทัยหน้าซีดเผือด ณิชายืนตัวแข็งอยู่กลางห้อง ส่วนธาม… กลับจ้องประตูราวกับกำลังเห็นผี “เสียงนี้…” เขาพึมพำ “ฉันจำได้” อรทัยรีบเดินเข้ามาหาลูกสาว “ณิชา ฟังแม่ให้ดี” “แม่…” “ถ้าเขาเข้ามาได้ ลูกต้องหนี” “แล้วแม่ล่ะ?” “แม่ไม่เป็นไร” “ไม่!” ณิชาส่ายหน้า “หนูจะไม่ทิ้งแม่อีกแล้ว” อรทัยน้ำตาคลอ “ลูกไม่เข้าใจ…” “หนูเข้าใจแล้วว่าทำไมแม่ถึงหายไป” ณิชากำมือแม่แน่น “แม่หนีเพื่อปกป้องหนู” อรทัยนิ่ง “เพราะฉะนั้นครั้งนี้ หนูจะไม่ปล่อยให้แม่เผชิญหน้ากับเขาคนเดียว” ธามเดินเข้ามา “คุณอรทัย” “อะไร?” “ถ้าคนที่อยู่ข้างนอกคือคนเดียวกับที่ผมคิด…” เขาหยุด “ผมจะไม่ปล่อยให้เขาทำร้ายคุณ” อรทัยมองธามด้วยสายตาเจ็บปวด “เธอไม่ควรอยู่ที่นี่” “ผมรู้” “ถ้าเขารู้ว่าเธอกับณิชาอยู่ด้วยกัน…” “ผมไม่กลัว” ธามมองณิชา “สิ่งเดียวที่ผมกลัวคือเธอจะเป็นอะไร” ณิชาหันมามองเขา หัวใจของเธอสั่นไหว แม้ยังไม่รู้ว่าเขาเคยรักเธอด้วยความจริงใจตั้งแต่เมื่อไร แต่แววตาของเขาในตอนนี้… ไม่มีความโกหก --- เสียงเคาะประตู ก๊อก… ก๊อก… ก๊อก… “อรทัย” เสียงชายคนน